Going it Alone: Seeing through Optic Lenses

Once lived by faith, we always go stronger and better. SEIZE LIFE. ^.~

[almsofjems03-blog]

Thumbs up to Generics' Increase Quality

Why is it that people choose the branded drugs rather than the generic drugs? Maybe, it is because they see that their favorite TV personality advertises it. Or can be that the name of the drug sounds cool and very attractive and effective. Whatever the reason is, it is still the choice of each individual and we can't force them to change their views about drugs. Whether it is branded or not, they have the same effect on the body since both of them still contains the active ingredient in treating a particular condition. But we all know that they are different when it comes to economic value since branded drugs are commercialized in televisions, radios, etc. therefore they are more known to public and are more expensive as compared to generic drugs.

Thinking about it, we've got not to be against the implementation of the Generic Drug Act. As the saying says: The difference between ordinary and extraordinary is the little extra. Looking at it, Generic drugs may be cheaper but we assure that it doesn't have any difference regarding its quality as compared to the branded ones.

If you were to ask, would you prefer branded ones or generic? Yeah, people's first answers would be the branded ones because they are awaken to the fact that it is of high quality. Knowing not that generics are also a boon - that it is far better because besides that it's cheap, it also aids on the development of people's quality of life. Of course, aforementioned earlier, we cannot force who will bought this and that because we have to respect one's decision. All we want to say is that generics drugs must increase its quality because looking at our economic lifestyle now, more than half of our population needs medicines that they cannot afford to buy. Could you bear seeing people dying because of their sick though we know that it is treatable? How could you ever endure that a person could possibly overcome his illness but he didn't because he doesn't have any cents to buy his medicines? Isn't that rude just watching over them experiencing such situations though you knew you could help at least?

Then think about those things, what could you say?

[almsofjems03-blog]

"People who laugh actually live longer than those who don't laugh. Few persons realize that health actually varies according to the amount of laughter."

If laughter can remedy all ailments then we should laugh more often. But we all know when bad happenings arises panic stunned us big time and the word “smile” will eventually vanish. Anyway, this article is not about how you smile or laugh, it’s about your stand in the issue of “which is more preferred the generic drugs or the branded ones”?

For me, I prefer the generic drugs because it is often cheaper than the brand name drugs which are often chosen by the company that makes it. Several companies may make the same generic medicine, each with their own brand name. The name is often chosen to be memorable for advertising, or to be easier to say or spell than some long generic name! For example, paracetamol is a generic name. There are several companies that make this with brand names such as Biogesic®, Calpol®, etc. Whereas, generic drugs are almost always less expensive than brand name drugs… Generic drug manufacturers also advertise less often. All this lowers costs for consumers thus; copayments are generally lowered as well, it is superb to retail pharmacies. Another, it is quality assured by the FDA since each generic drug must demonstrate equally with its brand name counterpart drug by showing it delivers the same amount of active ingredients into the patient in the same amount of time. Also, to gain FDA approval, a generic drug must meet the same batch requirements.

Now according to fact:The generic name is the one doctors are trained to use. There are sometimes many brand names for one medicine. Possible confusion or mistakes are reduced if all doctors use the same names when talking about and prescribing medicines.

[almsofjems03-blog]

PARA KANINO KA BUMABANGON?

Para sa Panginoon... Sa pagbibigay ng panibagong araw na kasabay ng pag-usbong ng panibagong pag-asa at kasiyahan.

Para sa aking pamilya't kaibigan... Ano pa ang halaga ng ipinapakita nilang kabutihan kung mababalewala lamang?

Para sa Inang kalikasan... Sa mga oras na ako ay hindi niya pinabayaan, ngayon, dapat ko naman siyang alagaan.

Para sa aking lapis, bolpen at papel... Para saan pa at ako ay kanilang sinasamahan sa aking pagkatuto?

Para sa aking hinaharap, sa aking kinabukasan at sa aking mga pangarap upang maisakatuparan.

Para sa iyo, alam ko, balang-araw, kakailanganin mo ang tulong ko. Malay mo bukas, sa makalawa o sa mga susunod na araw pa. Tandaan mo, nandito lang ako handang tumulong sa iyo.

Kaya ko to! Bumabangon at babangon ako... Para sa pamimingwit ng mga bituin na kung titignan ay mahirap abutin ngunit kung gugustuhin ay kakayanin. :)

[almsofjems03-blog]

Siguro naman napanood n’yo na yung commercial ng nescafe na may tag-line na “para kanino ka bumabangon?" Kung ikaw ay nadapa, nanaisin mo pa bang bumangon at ituloy ang buhay? Syempre naman, dapat lang! Ang buhay ay masaya! Pero ang tanong tayong mga estudyante para kanino nga ba tayo bumabangon?

Isang palangganang kape, nang-aarok, nagbabanta..inumin mo ko, parang galit pa. Napalunok ako, parang may sariling utak ang kamay ko inaabot yung palanggana nang bigla na lang may tumulak sa’kin  hwow, parang isang move sa  Harry P. nahulog sa walis at inatake yung palanggana, napasigaw ako, slowmo- hindiiii!!!

Napaupo ako, nahulog na pala ako sa kama, sakit sa pwet pero saglit,di ba dapat yung ulo ko yung masakit, weird. Isang segundo lang e, hayun na nagwawala na alarm clock ko, alas sinco na pala kailangan ko nang bumangon dahil nag-aabang na ng aking pansin ang pagkakapal-kapal na handouts ko sa Anaphy. Grabeh, puyat na lang araw-araw, magsasara  na yata ang malaki ngunit magaganda kong mga mata sa laki ng eye bags ko. Mas malaking parusa pa kong magsasabay-sabay  lahat ng mga pangunahing subjects, naman nariyang makalimutan ng mag-agahan pero ang masakit kung yung nareview mo e hindi yun yung lumabas, eish! Ang sarap, magteddy bear clap ng pagalit sa mga ganoong pagakakataon.

Sa kabilang dako, karaniwan na rin ang senaryo ng mga estudyanteng tila tutang naghahabulan sa pagmamadali makaabot lang sa oras ng kanilang klase. Dito tayo nabibilang, mga tipikal na mag-aaral na paulit-ulit na lamang ang ikot ng buhay.“Nakareview ka na  sa quiz?”Tapos sasagot katabi mo ng hindi, pa-humble pa kahit nakareview naman. Sasagot ka naman emmh, kunwari ka pa tas ihihirit mo yo’ng favorite line mong,”pakopya mamaya ha, tnx”. “Sino kaya nakagawa ng assignment?”Mangongopya ka na nga wala ka pang papel. Uy! “Saan ko kaya makikita si Crush ngayon?”, tanong sa katabi mo kahit yo’ng totoo e s’ya naman talaga. Yan, punong puno ng pare-parehong katangunan sa loob ng silid-aralan. Subalit, maitanong ko nga, may tao bang bumabangon na walang pinagkakaabalahan?

Kilalanin naman natin ngayon ang mga uri ng mga estudyante ayon sa oras ng kanilang paggising. Simulan natin sa mga gumigising ng alas-singko o mas maaga pa (ahemmh, kasama yata ako ditoJ). Sila’y maituturing na totoong masigasig. Ano pa ba ang dahilan mong gumising ng kay aga-aga,na pati ang araw ay naunahan mo pang sumikat? Kung hindi para makapag-review ng lessons, makapagluto ng almusal para sa sarili o sa pamilya, o para maagang makarating sa campus at masabihan ng most punctual. Bumabangon sila dahil layunin nilang umangat, walang malay na sa kanilang kasipagan, malaki ang kanilang nagagampanang tungkulin. Hindi lamang para sasarili, ngunit lalong-lalo na para sa pamilya at komunidad. Sila ay karapat-dapat nating hangaan.

Sunod, ang mga alas-sais y medya hanggang alas-siyete ng umaga. Basta hindi malate sa first subject,e ok na. Karamihan sa mga estudyante ganito, kontento na sa kanilang kinatatayuan. Kung baga medyo kinulang lang ng motivations. Bumabangon sila ng simple lang ang nasa isip “Hindi pwedeng malate o mag-absent”. Hindi na nila naiisip na maaari pa nilang higitan ang maging “present” lamang sa klase.  

At huwag natin kakalimutan ang mga alas-otso o higit pang dumarating sa eskwelahan. Minsan hindi pa sa classroom agad ang punta, kung saan-saan pa lumiliko-liko. May patambay rito, tambay doon. Kung pwede lang silang tambangan sa mga net shop at sabihan ng “huli ka! Ma-text nga nanay mo”. Ang dahilan lang ng pagbangon nila ay para magbanjing-banjing, gumala at tumambay. Mga insensitibong tao. Hindi nila binibigyan ng halaga ang dahilan ng pagbangon ng iba.  Ang kanilang mga magulang na nagpapakahirap sa pagtatrabaho upang sila’y makapag-aral, ang kanilang mga gurong pinipilit pa ring maging maunawain sa pagtuturo kahit punong-puno na ang salop, at higit sa lahat, hindi nila binibigyan ng halaga ang kanilang sarili. “Halos dalawang dekada ka lang mag-aaral kung ‘di mo pagtityagaan, limang dekada ng kahirapan ang kapalit. Sobrang lugi, kung alam lang ‘yan ng mga kabataang ito, sa pananaw ko ehh walang gugustuhing umiwas sa eskwela”, sabi nga ng libro ni Bob Ong. Gayunpaman, huwag mag-alala kung napapabilang ka rito kapatid, pasasaan ba’t mauuntog ka din. Kung pagbibigyan ka pa ng Diyos ng isa pang pagkakataong magbago, bumangon ka ng may dahilan.

  “Ikaw, Para Kanino Ka Bumabangon ?”

[almsofjems03-blog]

"Til-ti-la-ok tawag ng manok,

Kring! Kring! tunog ng relo sa sulok,

Pasikat na ang araw sa umaaga,

Tanong ko lang, babangon ka ba?"

Ako? Oo, babangon ako.., para sa sarili ko. Malamang naman kasi masakit sa likod kapag nakahiga lang. Kung kayang bumangon, bakit naman hindi hindi ba? Sa mas malalim na konsepto, bakit ka pa mananatili sa kinatatayuan mong sitwasyon kung alam mong nahihirapan ka na? Parang kapag ikaw ay nadadapa? Oo, masakit ngunit kailangan mo pa rin namang tumayo. Hahayaan mo na lang ba na mapag-iwanan ka ng panahon at tadhana kung gayong marami naman ang dumarating na pagkakataon?

Oo, para sa iba... Kasi ako ay ginigising nila kaya malamang at natural namang babangon ako... nabubuhay tayo hindi lamang para sa sarili natin ngunit para rin sa iba. Kung tatanungin ka, ikaw ba, Kaya mong mag-isa kapag iniwanan ka? Hindi hindi ba? Kailangan mo sila... at kailangan ka rin nila.