Tot 4 juni duurt de islamitische maand ramadan. Een tijd van bezinning, delen en samen zijn. In Nederland hebben wij er steeds meer kennis van en aandacht voor. Maar er is ook veel kritiek van mensen die zich niet kunnen of willen verplaatsen in landgenoten voor wie de jaarlijkse vastenmaand zoveel betekent . Hoe dit komt, daarover buigen wij ons tijdens onze trainingen en coaching. Waar ik nu over struikelde was iets anders. Veel Nederlandse moslims komen steeds weer dezelfde vragen tegen.
En steeds vaker zie ik ludieke en creatieve manieren tegen waarmee zij via social media of andere informatiekanalen op deze vragen reageren. Soms omdat zij al die vragen beu zijn, soms omdat zij een manier zoeken om hun boodschap wél te laten beklijven. Begrijpelijk, want wie heeft nu zin om telkens hetzelfde uit te leggen, en vaak ook nog aan dezelfde mensen?
Terwijl ik van een coachingsessie naar een volgende onderweg was, zag ik een film van een jonge man. Hij had alle vragen en antwoorden samengevat in een filmpje en deze op twitter geplaatst. Zou hij daarmee zijn doel bereiken? Dat mensen zijn uitleg onthouden en niet wat hij als antwoord geeft? Niet meer dezelfde vragen stellen? Als coach denk ik van niet. Ik denk dat vragen eerder een opening zijn voor een gesprek.
Wil ik degene die vragen heeft laten weten dat ik zijn interesse alleen maar waardeer als hij of zij dezelfde vraag nooit meer stelt? Of ben ik nieuwsgierig naar zijn vragen en beleving? Voor mij bieden vragen juist een kans om de ander te ontmoeten in onzekerheid, onduidelijkheid, onwetendheid of interesse.
Bekijk de ramadan eens als coach. Wat zie jij dan?
Met Betzavta leer ik cursisten kijken vanuit verschillende perspectieven. Meer daarover lees je op mijn nieuwe website. www.seyda.nl
