saucy riot @bensanabinkerededim - Tumblr Blog

insancıklar

Kaybettiği bir geleceğin peşinde koşan insanlar görüyorum. Amacını çoktan kaybetmiş ve bir amaç edinmenin boş bir mananın altına saklanmış niyetlerini keşfetmeye çabalayan kara böcekler görüyorum. Doğduğu andan itibaren beceriksiz bir örümcek ağı ören mutsuz ve heyecansız insanlar görüyorum. Sırf bunları yazıyor diye kendisini sıra dışı gören bir insan görüyorum. Kabuslardan güler yüzle uyanan, rüyalardan kusarak uyanan yalnızları oynuyorum bugün. Nefretini kelimelere dökemeyip içine itinayla yerleştiren kaybedenleri alabilir miyim buraya? Kabuslarını Mozart eşliğinde çürümeye terk eden orospular burada mı? Gelin buraya hacmi yer etmeyen kralsız kaybedenler. Gelin buraya ruhsuz kullar. İçinize dökeceğim birkaç litre tuz ruhu var. Daha durun, kaybedeceğim yıllar var. Nefret edeceğim kraliçeler, öyküneceğim prensesler var. Kendimi bulmak üzereyim ama bekleyin. Daha acıtacak çok can var. Daha küfredecek çok can var. Daha öğreneceğim o kadar çok dünya var ki, sana bahsetmeye başlasam canın acır. Zeka seviyen düşer. Hakkı karanlık olanların aydın fikirlere erişememe durumuna acıyacağız daha. Aydınlık dediğime bakma sen. Akla karayı seçememe halinden bahsediyorum. Yalnız bırakmayı çok iyi becerenlerden, becermeyi çok iyi bilenlerden bahsediyorum. Ruhunu keşfedememiş, keşfetmek nedir bilmeyenlere acıyacağız daha seninle. Kuşku duyma, duyma ki ferahlıkla kalbine giden yolun lanet olası midenden ya da zihninden çıkmadığını öğrenelim. O labirente düşelim mi beraber? Kusalım mı beraber yaşanmamış anlara ya da yaşanmasa daha iyi olurdu dediğimiz anların karanlık kuyularına? Benim içimde gezen böceklerin ne hale geldiğini tahmin edemezsin. O böceklerin kalbimi keşfetmesine izin veriyorum. Zihnimin henüz bilmediğim noktalarına dokunmalarına izin veriyorum ben. Sen neyden bahsediyorsun? Bu ruhun nerelere kadar gideceğinin farkında mısın seni küçük kedi piresi. Senin kendi çapında yaşattığın duygulara yer var mı sanıyorsun bu çirkin kuyuda? Bukowski mi sandın sen beni? Saatlerin el verdiğinde içip umarsızca yazan Kerouce mı sandın yoksa? Yoldayım sanki değil mi, farlarımı yakmadan ilerliyorum İstanbul İzmit karayolunda. Yıldızları görüyorum kimsesizlerin bile bakmadığı alacakaranlık üzüm ağaçlarının arasından. Sonsuzluğu tadıyorum karabasanların portakal sattığı tozlu yollarda. Yeniden başla tuşuna bastık karaktersizce. Beklemedik kendisine gelmesini… Sabırsızca kaybolduk çimlerin ferahlığında. Umarsızca uyuduk alarm hiç alarm çalmazmışçasına.

#story #storytelling #make some noise #be yourself

Tanıdığın şeytan tanımadığından iyidir.

Ne kadar da sıkıcı bir gün. Etrafımdaki herkesin bana baktığını görüyorum. Az sonra sıkıntıdan öleceğimin farkında gibiler. En sevdiğim yalancı gülümsememi takındım ve çalışmaktan keyif alan bir işkoliği oynuyorum. Herkes kendi sıkıcı dünyasından sıyrılmanın bir yolunu bulmuş. Bir başkasını aşağılayarak hayatta kalma rolleri. Bir başkasının hayatının çok kötü durumda olduğunu görerek kendi hayatını yüceltme tripleri.

Neyse ki onun yerinde değilim. Neyse ki o kadar kilolu değilim. Neyse ki daha fazla maaş alıyorum. Neyse ki evliyim. Neyse ki önümüzdeki ay evleneceğim.

Mesela Gökhan’ı düşünüyorum. Babasının parasıyla satın aldığı kırmızı renkli Mini Cooper’ı ile dünyayı fethetmesine çok az kaldı. Her sabah 9.30’da koltuğuna oturuyor. Maillerini kontrol ediyor. Üzerinde Gökhan yazan kahvesini yudumluyor. Ofisteki hatunların en az 5 tanesiyle çoktan yatmış bile. Şimdi sıra stajerde. Stajerin de gönlü yok değil hani. Gözü yükseklerde belli ki. Bakıyorum topuklulularına da... Şimdiden 10 katlı binanın 3. katı yüksekliğinde.

Gökhan tıpkı bir avcı gibi sakince yaklaşıyor ve ateş saçan gözleriyle ani bir bakış atıyor stajere. Boom. Av tuzağa düşüyor. Yer yüzünün ve galaksinin en değerli varlığı gibi hissediyor. Tekrar tekrar izlenen ama bir türlü doğru anlamı yükleyemediğim bir David Lycnh filmi gibi izliyorum.

Tadı gitmiş sakıza dönen tipik flört hareketleri. Ne zaman öğrendiğini bilmediği esprileri ard arda patlatıyor Gökhan. Kızın hoşuna gidiyor çünkü klanın yeni üyesi. Yandaşa ihtiyacı var. Ya da fena halde yalnızlık çekiyor. Selfie çekmeye başladılar bile. Şimdi sıra telefon numaralarını takas etme zamanı. Nadasa yatırma zamanı eski sevgilileri. Belki küllerinden doğarlar belki hiç beklenmeyen bir anda diye.

Haftanın 5 günü neredeyse aynı geçiyor. Kalan 2 gününde ne yapmam gerektiğini düşünüyorum. Neyi mi? Evet neyi hakikaten. Spora mı başlasam yoksa Tinder’dan yeni birileriyle mi tanışsam. Her hafta gittiğim barda sabaha kadar dans edip yarın sabaha yalnız ve mutsuz mu uyansam?

Neyse ki 1 saat sonra mesai bitiyor. Teselliler, içinde olduğum durumdan kaçmanın en güzel ilacı. Günde birkaç doz alıyorum. Antidepresan muadili. Etken maddesi hayal. Ruhumu satıyorum alan var mı?

Ve ben ölüyorum. Bilinmezliğe açılan bir kapının ardından geçiyorum usulca. Ancak bozulmaya başlayan bir rondonun çıkarabileceği bir ses çıkıyor içimden. Sadece içimden mi çıkıyor? Yok yok. Vücudumun tüm deliklerinden. Gözlerimden. Tüm ölü deri hücrelerimden.

Yine aynı tripler devam ediyor.

Nasıl oldu bu? Ne de güzel insandı. Hep gülerdi. Daha yaşayacak güzel günleri vardı. 2 gün süren ağlama seremonisinden sonra Gökhan stajeri götürüyor. Sadece götürmekle kalmıyor. Aşırı romantik bir evlilik teklifinden sonra evlenme kararı alıyorlar. Evleniyorlar işte cidden. Tam 1 ay sonra stajer bir başkasının yapışkan duygularına tutunuyor ve boşanmaya karar veriyor.

Yani şaşıracak bir şey kalmadı. Böyle vakaların sayısı gittikçe artıyor zaten. Hayat işte diyoruz ve konuyu kapıyoruz.

#story #plaza life #be yourself

Fıstık Express

Yerfıstığı ailesi daha önce hiç görmedikleri bir ülkeye gitmek istiyorlardı. Küçük Yerfıstığı İsviçre Alplerinde kayak yapmayı o kadar çok istiyordu ki. Anne Yerfıstığı ve Baba Yerfıstığı bu isteği geri çeviremedi ve Fıstık Express’e atlayıp yola koyuldular.

Küçük Yerfıstığı ilk kez trene binmişti ve meraklı gözlerle etrafı izliyordu. Bindikleri vagonda yaşlı ve koyu renkli bir yerfıstığı vardı.

Küçük Yerfıstığı hemen sordu:

- Sakalların olduğu için mi kimse yemedi seni?

Yaşlı Yerfıstığı gülmeye başladı.

- Ben olgun ve özgür bir yer fıstığıyım. Beni gerçekten hak eden birinin midesinde konaklamak istiyorum.

Küçük Yerfıstığı çok şaşırmıştı. Küçük, lezzetsiz ve kalorisi düşük bir bir yerfıstığı olduğunu düşündü.

Baba Yerfıstığı durumu açıklamaya çalıştı.

- Sen daha küçük, yeni doğmuş bir yerfıstığısın. Büyüyünce sen de birisinin midesine yerleşip mutlu, yeni bir aile kuracaksın. Kim bilir belki de bir yudum biradan sonra mideye gidecek ilk fıstık sen olacaksın ve yolculuğun çok kolay geçecek. Seni benzersiz maceralar bekliyor Küçük Yerfıstığım benim.

Küçük Yerfıstığı merakla sordu:

- Peki, ballı yerfıstığı olabilir miyim?

Anne ve Baba Yerfıstığı çok şaşırmıştı bu soru karşısında. Yaşlı Yerfıstığı’na baktılar.

- Ben de hep ballı yerfıstığı olmak istedim ama bir gün bir bakmışım barbekü soslu yerfıstığı olmuşum. Kaderinde ne varsa onu yaşarsın küçüğüm. Ama unutma kaderine sadece sen şekil verebilirsin.

Küçük Yerfıstığı söylenenleri düşünürken tren son durağa gelmişti. Trenden inip otele geçtiler.

Hemen kayak takımlarını giyip sıraya girdiler. Anne ve Baba Yerfıstığı, yavrularına öncelik vermişti. Hızla ilerlemeye başlayan Küçük Yerfıstığı hiç bu kadar hafiflemiş hissetmemişti. Bir gün ballı yer fıstığı olacağını hayal ederek uçurumdan aşağı doğru kaydı. Tam o sırada gökten iki tahta çubuğa benzeyen bir şey uzandı. Dikkati dağılan Küçük Yerfıstığı, o iki çubuğun arasında buldu kendisini ve bir mağaraya doğru yolculuğa başladı. Ardından sarı renkte bir sıvı içinde sürüklenmeye başladı. Şimdi çok daha rahat ve huzurlu hissediyordu.

#story #peanut #train #peanutexpress #mini series #hikaye #storytelling