"Kitapsız yaşamak kör, sağır, dilsiz yaşamaktır."

[boslugundamlasi]

Yalnızlığımızı nasıl yaşamak isteriz? Arkadaşlarımızdan farklı sınıflara düşerek mi? Arkadaşsız kalarak mı? Kìmseyle muhabbet etmeyerek mi? Kendimizi böyle "yalnızlaştırarak" mı yalnızlığımızı yaşamak isteriz? Bence hayır. Bu yalnızlığımızı yaşamaktansa bizi asosyal kılar. Eğer bir yalnızlık yaşamak istiyorsanız kulaklıklarınızı takın "yalnız" başınıza yürüyüşe çıkın. Yalnız olmadan "yalnız" olun.

[boslugundamlasi]

Hiç eksik hissettiniz mi? Veya eksiklik dediğimiz şeyin ne olduğunu düşündünüz mü? Sahi eksiklik neydi? Yarım kalmak mı? Tamamlanamamış bir hikayenizin olması mı? Ya da tamamlamak istemediğiniz, tamamlamaya cesaretinizin yetmediği hikayeler...

[boslugundamlasi]

Vedalar emare bırakır.

Vedalar iz bırakır.

Vedalar can acıtır.

Vedalar son bakışlardır.

Vedalar insanlari bitirir.

Ama insanlari bitirken yeni ruhlar doğurur. Yeni ruhlar yeni kişilikleri oluşturur. Yeni kişilikler yeni insanlari olusturur. Yeni insanlarda dünyaya neşe verirler. Çünkü acıları bitmiş olur.

[boslugundamlasi]

İnsan ay gibidir. Gece güneşin ışığıyla aydınlanır. Yani biz insanlar başka şeylerle aydınlanırız. Bu şey iş olabilir, başka bir insan olabilir. Ama eğer insansa dikkat edin. Çünkü gece bitince sizi terk edecekler.

[boslugundamlasi]

"Zaten en güzel olanlar en can acıtanlar değil midir?"

Bunu biraz düşünmek lazım. Birini sevmek insanı mutlu eder. Lakin tek taraflıysa bir süre mutlu sonra hüzünlü ve en sonunda hissizlestirir. Lütfen bu tumblrı gören düşünsün.

[boslugundamlasi]

Aşık olmak kolay mı?

Çok zor. Aşık olmak kolay. Acısını çekmek çok zor. Aşk. Aşk. Aşk.... Belki her gece hüzün. Belki yüzümüzde küçük bir tebessüm. Belki de intihar sebebi. Ölüm. Aşk acısı yerine ölümü tercih ederim.

[boslugundamlasi]

Sevmeden sevilmek kolay mıdır?

Rica ediyorum sorun kendinize bu soruyu. Geç olmadan sorun. Uzaktan sevmek. Uzaktan izlemek. Uzaktan ona bakarken tekrardan aşık olmak. Veya göz kontağı kurmak. Ve o kontağa karşı hissiz yaklaşımı. "Sevmeden sevilmek kolay mıdır?" sevene zor ama sevilene kolaydır. Tek yanıt.

[boslugundamlasi]

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk,idam ediliyorduk,köle gibi çalıştırılıyorduk,susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk.

Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu.

O an iki yolum vardı.

Ya sevecektim, ya ölecektim.

Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti.

"En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim.

Özgürlüğümüze."

[boslugundamlasi]

"Beni kullanmaya kalkıştın!"

Ona doğru atılıp, "Hayır bu doğru değil," dedim. Hiddetlenerek, " Yalan söylemeyi kes!" diye bağırıp öyle bir tokat attı ki tokadın şiddetiyle yere savruldum. Drew bana vurmuş muydu?

Evet, bana vurmuştu.

[boslugundamlasi]

Ona doğru bir adım atmıştım ki, "Gözlerini kapat, bunu görme!" dedi. Tetiğe basacakken kendimi zorlayarak, "Be- Beni bırakma!" diye öyle bir bağırdım ki sesim odanın her köşesinde yankılandı.

[boslugundamlasi]

O beni hatırlamıyorken bile fazla seviyordu. Hem de ölecek kadar.

[boslugundamlasi]

"Sen ölümün beden bulmuş hali olan adam, dilerim ki benim gidişimle ölüme karşı en büyük yenilgini yaşarsın. Varlığım seni durduramazken ölümüm kan dökmeni engellesin. Dökülecek son kan benim olsun ve o gün geldiğinde bu yağmurlu geceyi, bu sözlerimi yeniden hatırla."

[boslugundamlasi]

"Kalbim bir eşya değil! Ondan böyle bahsetmen hiç hoş değil."

"Kalbin benim..."

[boslugundamlasi]

"Küçük bir kadın bilemezdi adamın verdiği tüm sözleri tuttuğunu."

[boslugundamlasi]

"Yere ne kadar yakınsak yıldızlara o kadar uzağız."

[boslugundamlasi]

Bu bir vedaydı.

Bu gerçek bir vedaydı.

Ona umut olduğunu her gece hatırlayacağımı söylediğim günün ertesi gecesi, onu bir sokak lambasının altında bütün umutsuzluğuyla bırakıp gittim.

Unutulmayacak günlere bir yenisi daha eklenmişti o da benim Yankı'yı bir sokak lambasının altında terk edip gittiğim 11 Ocak gecesiydi. 2 Kasım tarihi bu şekilde silindi ve yerine kötü bir ani yerleşti.

[boslugundamlasi]

Helin Aktan, Yankı Sarca'yı sevdi, Yankı Sarca tarafından sevildi ve onu her şeyi olarak bildi.

Ama Helin Aktan Yankı Sarva'ya bir daha güvenemedi.