Bez tytułu

[coachownik]

80-84/365

Cóż, znowu mnie chwilę nie było, ale niestety ostatnio mam na prawdę mało czasu i zmęczenie daje się we znaki. Postanowiłem jednak znów coś napisać, bo już się robi spora zaległość. Myślałem, że w weekend uda mi się trochę nadgonić, ale przeleciał właściwie nie wiadomo kiedy. No nic, spróbuję dzisiaj trochę nadrobić. Nie będę się specjalnie rozpisywał, tylko wymienię kilka rzeczy, które ostatnio jakoś przyszły mi do głowy:

- Jestem wdzięczny za słońce -  ostatnio nawet trochę świeciło i można było sobie przypomnieć jak przyjemnie jest się trochę powygrzewać na słońcu i jak przyjemnie wtedy się spaceruje.

- Jestem wdzięczny za drzewa - niewiem dlaczego ale bardzo lubię na nie patrzeć i słuchać szumu liści. Trochę przypomina mi to szum morza i również bardzo uspokaja.

- Jestem wdzięczny za moje pozytywne nastawienie - to właściwie jest trochę dziwne, bo jakby ktoś znał moją historię, to chyba w tym miejscu mocno by się zdziwił, ale tak jakoś mam, a przynajmniej od jakiegoś czasu. Pewnie też dlatego podjąłem to wyzwanie, licząc że dam sobie radę i przecież to nie może być aż takie trudne! No cóż, w tym przypadku trochę się zaskoczyłem, no ale los bywa przewrotny ;)

- Jestem wdzięczny za to, że w końcu udało mi się dotrzeć na koncert Zespołu Metallica - nie jestem jakimś zagorzałym fanem, ale lubię no i jest to swego rodzaju ikona rocka, więc szkoda by było nie skorzystać z takiej okazji!

- Jestem wdzięczny, że w końcu udało mi się zwiedzić Warszawę (to przy okazji w/w koncertu) niewiem dlaczego, ale jakoś wcześniej mi się nie udało. Było ok, chociaż czułem się trochę rozczarowany ;)

Dobra trochę nadrobione, ale jeszcze zostało trochę do wyrównania. Dzisiaj już nie mam siły ani weny i po prostu udam się spać!

[coachownik]

79/365

Ostatnio znów mam problem z organizacją czasu i pewnie dlatego czasem niestety odpuszczam. Dzisiaj postanowiłem, że jednak dam radę, choć będzie na prawdę krótko. Z uwagi na ostatnio dosyć specyficzny czas i próby odnajdowania się w nowej rzeczywistości, powstała potrzeba zmiany postępowania w niektórych przypadkach i przeorganizowania pewnych czynności. Jako, że ostatnio wiele firm podejmuje próby pracy zdalnej, tak też i mnie to nie ominęło, choć tylko po części. 

Dzisiaj jestem wdzięczny za technologię, a konkretniej technologię teleinformatyczną, pozwalającą na utrzymywanie kontaktu z bliskimi, klientami i współpracownikami, nawet w takich kryzysowych sytuacjach jak obecnie.

Ostatnio właśnie miałem okazję krótkiej współpracy zdalnej poprzez wideokonferencję. Powiem szczerze, że bardzo się tego obawiałem. Nigdy wcześniej nie musiałem się mierzyć z tego typu wyzwaniem. Okazało się, że wszystko poszło całkiem sprawnie i pomimo małych problemów z mikrofonem okazało się to być całkiem ciekawym i nawet swego rodzaju pozytywnym doświadczeniem. Zacząłem nawet rozważać, czy nie rozwinąć tej formy współpracy, choć raczej w formie dodatkowej. Jednak muszę najpierw zorganizować sobie jakąś przyzwoitą przestrzeń do pracy no i przede wszystkim jakiś lepszy mikrofon!

[coachownik]

78/365

Na dzisiaj znów będzie cytat, a właściwie cały wiersz, ale dokładnie obrazuje właśnie to o czym chcę dzisiaj napisać.

Miewam

miewam kiepskie dni wtedy nie słyszę na lewe ucho mówią do mnie krzyczą a ja prawą nogą kreślę koła na ziemi taka równowaga   żeby nie upaść pod naciskiem rozpoczętych i niedokończonych spraw nie lubię dni z góry skazanych na walkę o przetrwanie gubię wówczas telefon i nie otwieram drzwi chowam myśli w najciemniejszym pokoju a sam   nakrywam się kołdrą słyszałem nazywali mnie tchórzem nieudacznikiem wielcy waleczni   rycerze salonowych promocji biegnący   z łokciami wbijanymi między oczy ci właściwi   we współczesnym świecie a ja po prostu miewam gorsze dni nie wstydzę się ich szanuję za to że są choć pozbawione ludzi   nie samotne   lewą nogą jestem tam gdzie prawym uchem   nadsłuchuję ptaków a kołdra jest jak niebo ciepłe i nieprzemakalne

/Tomasz Czapski/

Dzisiaj jestem wdzięczny za tak zwane gorsze dni. Nie brzmi to zachęcająco i pozytywnie, jednak czasem każdemu zdarza się po prostu gorszy dzień. Wówczas niema się ochoty na bycie z nikim i gdziekolwiek. Wtedy najlepszym towarzystwem jest tylko swoje własne. To pozwala złapać trochę dystansu, odetchnąć i przemyśleć. W moim przypadku zazwyczaj kończy się to jakąś pozytywną refleksją. Kiedy już w jakiś sposób przetłumaczę sobie daną sytuację, przełknę i przetrawię, często pojawia się miejsce na coś innego, świeżego. Chciałoby się rzec coś się kończy, coś się zaczyna!

[coachownik]

77/365

Ostatnio pisałem o snach. Ponoć niewiedza o tym, że śnimy, jest przez buddystów nazywana “ignorancją” lub nieuważnością. Coś może w tym być, bo faktycznie udowodnione jest, że śnimy, tylko czasem tych snów nie pamiętamy lub po prostu nie zauważamy. 

Dzisiaj jestem wdzięczy za uważność. Uważność  to niekoniecznie wiedza, ale kontakt z naszą niewiedzą. Pewnie będę tutaj wracał niejednokrotnie do pojęcia uważności, jednak żeby poniekąd przybliżyć czym właśnie jest, poniżej zamieszczam pewien cytat.

“Aby naprawdę znaleźć się tam, gdzie jesteśmy, gdziekolwiek to jest, musimy zatrzymać się w swoim doświadczeniu na czas wystarczająco długi, by mogła w nas wniknąć obecna chwila; na czas wystarczająco długi, by prawdziwie poczuć obecną chwilę, ujrzeć ją w pełni, uświadomić sobie i w ten sposób lepiej poznać i zrozumieć. Tylko wówczas możemy przyjąć prawdę o tej chwili naszego życia, wyciągnąć z niej naukę i ruszyć dalej”

/Jon Kabat-Zin/

[coachownik]

76/365

Znów chwilę mnie tutaj nie było.. Ostatnio wspominałem o determinacji, cóż moja determinacja zdecydowanie nie jest w najlepszej formie. Myślałem, że jakoś w weekend trochę uda mi się usiąść i ponadrabiać, ale cały czas coś się dzieje, cały czas jakieś nowe i nieprzewidziane sytuacje. Powiem szczerze, że jestem całkiem nieźle wymęczony jak na początek, a właściwie środek weekendu. Ostatnio miałem sporo nowych pomysłów, ale z tego wszystkiego nawet nie miałem jak ich zapisać i uciekły nie wiadomo dokąd. Ale żeby nie było, że jest tylko beznadziejnie i pesymistycznie, pomimo tego, że wczoraj poszedłem spać dosyć późno, to przyznam się, że pospałem prawie do 8, co nie zdarza się niestety zbyt często.. Ale nie to było niezwykłe, bo jak niestety rzadko pamiętam sny, tak dzisiaj miałem niezwykle wyraźny i szczegółowy sen. Niezwykłe było to, że nawet budziłem się kilka razy i udało mi się wrócić do tego samego snu, niestety nie udało mi się dokończyć i paru szczegółów nie zanotowałem, bo trzeba było już wstawać! 

Dzisiaj jestem wdzięczny za sny. Jako dziecko miałem strasznie dziwne sny, nie pamiętam teraz dokładnie co to było, jednak wiem, że często powtarzał mi się jeden i ten sam sen i strasznie tego nie lubiłem. Może to właśnie z tego powodu, gdzieś podświadomie teraz tak rzadko pamiętam sny? a może to po prostu zmęczenie albo słaba pamięć ;) Tak czy tak , jak już coś mi się przyśni i to zapamiętam, zazwyczaj jest to bardzo wyraźny sen, z wieloma szczegółami i taki napawający optymizmem, naładowany pozytywnymi emocjami, aż by się chciało dalej zasnąć, żeby się nie kończył, ale zazwyczaj właśnie wtedy dzwoni budzik ;) W ogóle najśmieszniejsze w snach jest to, że kiedy nam się śni, to jesteśmy przekonani, że to jest całkowicie normalne, wszystkie niewiadomo jakie cuda i dziwne sytuacje, które w normalnym życiu nie miałyby prawa zaistnieć, we śnie są całkowicie normalne i zwyczajne. Dopiero po przebudzeniu tak sobie myślę i mowię CO?! przecież to głupie! taka sytuacja w życiu nie miałaby prawa bytu! Umysł jest jednak niezwykły, z jednej strony jest to trochę straszne, że nie wiemy tak naprawdę do czego jesteśmy zdolni, z drugiej jednak jest to bardzo ekscytujące, bo wszystko jeszcze przed nami. 

[coachownik]

75/365

Dobra nie będę się przejmował, tak po prostu czasem już jest i chyba będzie. Będę starał się dodawać posty systematycznie, jednak pomimo wszelkich starań, po prostu czasem nie daję rady i będę nadrabiał. Do końca roku zostało mi jeszcze trochę czasu, więc myślę, że jakoś dam radę! ;) 

No właśnie w kontekście tego co napisałem, jest jedna rzecz, która dla mnie jest mega ważna i w sumie w dużej części ze mną powiązana. Dzisiejsza sytuacja jaka mnie spotkała, uświadomiła mi, że niestety z czasem tracimy pewne umiejętności, zatracamy pewne cechy i właściwie niewiadomo dlaczego tak się dzieje (no może psychologowie coś by dodali w tej kwestii, ale nie będę się wymądrzał). Dzisiaj jestem wdzięczny za determinację. Myślę, że jestem dosyć zdeterminowany w moich działaniach, pomimo wszelkich różnych porażek, wciąż staram się iść naprzód, choć niestety już nie z taką siłą i impetem jak kiedyś.

Dzisiaj w ramach podziału obowiązków miałem swój dyżur z synkiem. Ma swoje różne zabawki, jednak dzisiaj miał ochotę na zabawę tzw. pomponami (takie małe materiałowe miękkie kulki w różnych rozmiarach, służące do wspomagania rozwoju tzw małej motoryki Ha! ale zabrzmiało mądrze!). Jako opakowanie służy plastikowy odkręcany kubeczek, jeszcze nie radzi sobie z jego odkręcaniem, więc przychodzi po pomoc, a następnie standardowo wysypuje wszystko na podłogę, rozrzuca, przerzuca i w rezultacie porzuca, co kończy się tym, że trzeba to za niego posprzątać! 

Od pewnego czasu staramy się go zmotywować, żeby zaczął po sobie jakoś sprzątać, jednak jak na razie z marnym skutkiem.. Dzisiaj jednak trochę go podpuściłem i o dziwo zaczął sam zbierać te kulki. Na początku w ogóle mu nie szło. Trzymając kubek w jednej ręce wrzucał do niego kulki, jednak jak tylko bardziej się wychylił wszystkie kulki wypadały z powrotem na podłogę. Nie wzruszony zbierał je znowu i tak kilka razy. W końcu postanowił zmienić strategię i postawił kubeczek na podłodze, a kulki zbierał dwoma rączkami. Jednak co któryś raz w pośpiechu kubeczek się przewracał i wszystkie kulki znów się wysypywały. Patrzyłem na to z niedowierzaniem, przecież po tylu porażkach każdy normalny człowiek wyrzucił by ten kubek przez okno a te całe kulki chyba spalił! On jednak po kolejnych kilku próbach zmienił taktykę i za każdym razem kiedy wrzucał kulki jedną rączką, drugą przytrzymywał kubek i delikatnie po mału wyzbierał wszystkie kulki jak gdyby nigdy nic. Nie mogłem wyjść z podziwu.. Bez żadnego pośpiechu, bez nerwów i frustracji, pomimo tylu porażek, aż udało się osiągnąć zamierzony efekt. Było to dla mnie na prawdę niesamowite i fascynujące przeżycie, uświadomiło mi że my przez całe życie niby bardziej dorośli, bardziej dojrzali, mądrzy, tak łatwo ulegamy emocjom, frustracjom i nerwom. Jak prostsze byłoby nasze życie, gdybyśmy byli jak te dzieci, z taką determinacją bylibyśmy nie do zatrzymania! Na koniec żeby tego wszystkiego było mało, po tym całym wysiłku (choć nie wyglądało to wcale żeby się wysilał ;) ), tylu próbach i w końcu osiągniętym celu, wysypał wszystko na ziemię, rzucił kubeczek i pobiegł po inną zabawkę i wiecie co? w ogóle się tym nie przejął! a sprzątaniem pomponów znów musiałem zająć się sam.. takie życie! ;)

[coachownik]

73-74/365

Dobra, znów trochę odpuściłem i nie umiem wrócić jakoś do formy, ale to wszystko przez to całe sianie paniki, a do tego ten cały katar, który całe szczęście trochę odpuścił. Obawiam się, że w najbliższym czasie takie sytuacje mogą zdarzać się częściej, bo przez tą całą sytuację musimy sobie jakoś radzić. Żona pracuje na home office, ja całe szczęście jestem praktycznie na miejscu, bo możemy się wymieniać jakoś przy maluchu. Mam nadzieję, że cała ta sytuacja jakoś w miarę szybko się unormuje. 

No ale trzeba też szukać jakiś pozytywów. Jednym z nich na pewno jest to, że z uwagi na ostatnio dosyć duży ruch w moim biznesie, można trochę poprzesuwać terminy realizacji, niektóre realizacje już wiem, że zostaną przesunięte, a w przyszłym tygodniu jeżeli nic się nie zmieni, to powinienem mieć trochę luźniej i może uda się w końcu zakończyć ten remont i jak cała sytuacja się skończy może w jakiś lepszych warunkach będzie można działać dalej. Jeżeli chodzi o dzisiejszą wdzięczność, to po części można stwierdzić, że jest również związana z obecną sytuacją, choć nie jest to jakaś specjalna nowość. Jestem wdzięczny za zakupy online! Powiem szczerze, że ja w ogóle większość zakupów robię w sieci, jakoś tak nie bardzo lubię chodzić po galeriach i centrach handlowych. A tak można sobie usiąść wieczorkiem, poprzeglądać i zrobić spokojnie zakupy bez stresu, nerwów i tej całej gonitwy. 

A co tam tak mnie naszło to napiszę i o drugiej wdzięczności, która jakby nie było łączy się bezpośrednio z tą pierwszą. Jestem również wdzięczny za płatności online i całą bankowość elektroniczną, szczególnie za blika, którego lubię najbardziej i za płatności kartą. Oczywiście zawsze można wykonać tradycyjny przelew, no ale komu by się chciało? ;) Prawda jest taka, że czasem również się to zdarza, choć całe szczęście coraz rzadziej. No dobra, dzisiaj krótko i zwięźle bo chyba jest jakaś niewielka szansa, że pójdę wcześniej spać! Dobranoc.

[coachownik]

72/365

Dzisiaj trochę czuję się chory, już od kilku dni męczy mnie jakiś ból gardła, ale dzisiaj jeszcze do tego dopadł mnie katar. Jakoś taki mało pozytywny dzień, pomimo weekendu. Jednak ostatni tydzień dał trochę popalić i chyba po prostu w weekend są tego skutki. Mam ochotę po prostu go przespać, ale z drugiej strony, szykuje się jeszcze jeden dosyć intensywny tydzień, więc dobrze byłoby trochę odetchnąć, choć w obliczu zaistniałych okoliczności może być z tym różnie. No cóż zobaczymy!

No ale wracając do meritum, zastanawiałem się o czym dzisiaj napisać. Jest taka jedna rzecz, za którą jestem wdzięczny i właściwie jej posiadaczem stałem się poniekąd przypadkowo. Można by rzec, że jest to rzecz, która odgrywa znaczną rolę w moim życiu, choć trochę również przypadkiem;)

Dzisiaj jestem wdzięczny za mój komputer. Nie jest to to taki do końca zwykły komputer, a w czasach, kiedy powstała jego pierwsza wersja, był swego rodzaju rewolucją i choć obecnie pojawiło się wiele podobnych, to uważam, że jednak nadal sporo im brakuje właśnie do iMaca!

Stałem się jego posiadaczem całkowicie przypadkiem. Wcześniej znajdował się gdzieś w sferze marzeń, jednak jego cena skutecznie odstraszała od zakupu. Nadarzyła się jednak doskonała okazja, kiedy mój kolega postanowił rozstać się ze swoim egzemplarzem, gdyż stwierdził, że bardziej funkcjonalny będzie dla niego laptop. Zaoferował mi bardzo przystępną cenę, dodatkowo z propozycją rozbicia na dogodne raty i tak oto stałem się posiadaczem takiego oto sprzętu. Chociaż używany, to ze sprawdzonego źródła i pomimo tego, że ma już dobrych parę lat, nie jest jakimś demonem prędkości, to jednak całkowicie spełnia swoje zadanie i wszystkie moje potrzeby. Dodatkowo stanowi niewątpliwie walor estetyczny, gdyż nadal wygląda jak nowy ;)

[coachownik]

71/365

Ło! prawie znów dzisiaj bym zapomniał i ominął wpis. W sumie to pojawiła mi się nawet taka myśl z okazji początku weekendu, ale jutro też jest dzień więc kto to wie co się wydarzy ;) Tym czasem jednak postanowiłem coś napisać i to dosyć zwięźle bo po dzisiejszym szalonym dniu po prostu padam na twarz!

Ale, że ostatnio wspomniałem, że w obliczu aktualnych wydarzeń tylko jedna rzecz może być pomocna i pozwolić jakoś w miarę normalnie funkcjonować, to dzisiaj właśnie jestem wdzięczny za spokój! Cieszę się, że udaje mi się go w sobie odnaleźć i nie daję się porwać ogólnie panującej panice. W sumie gdzieś ten spokój zawsze był we mnie, jednak został trochę zapomniany przez natłok różnych sytuacji. Pojawiały się stresy, nerwy, napięcia i różne starcia. Cieszę się jednak, że w obliczu pewnego rodzaju kryzysu udaje mi się go odzyskać. Prawda jest taka, że wszelkie nerwy, stresy, obmyślanie planów, rozwiązań, możliwych scenariuszy, powoduje, że się w tym zatracamy. Zamiast cieszyć się chwilą, żyć tu i teraz, my wciąż żyjemy w przyszłości lub rozpamiętujemy przeszłość, a życie przecieka nam między palcami. Przeszłości nie zmienimy, przyszłości nie znamy, a jedyne co jest prawdziwe, to właśnie tu i teraz. Cieszmy się tym.

[coachownik]

70/365

No proszę, chwilę tylko się pochwaliłem, że nie jest tak źle a tu nagle kolejny wpis opuszczony.. Coś się nie umiem z tego wyplątać, no ale dzisiaj wracam i mam nadzieję, że trochę nadgonię w najbliższych dniach, szczególnie że już niedługo weekend!

Kurczę tak sobie myślę co to się dookoła ostatnio dzieje, choć nie śledzę na bieżąco wiadomości to i do mnie pewne newsy docierają i powiem szczerze, że nie do końca chciało mi się we wszystko wierzyć, do puki nie widziałem na własne oczy ludzi jak się zachowują i co sami sobie robią. W koło słychać tylko, że w sklepach nic niema, puste pułki ogólny dramat i już nic nas nie uratuje! Słuchając tego wszystkiego, człowiek z czasem sam zaczyna się delikatnie denerwować, bo choć nie uważam, że jest powód do paniki, to inni ludzie, w panice zaczną pustoszyć sklepowe pułki i rzeczywiście dla mojej rodziny zabraknie.. Chyba to bardziej mnie przeraża w tej ostatniej sytuacji. Boję się bardziej ludzi i ich zachowań niż samego korona-wirusa, który okazuje się być czymś zupełnie innym niż podaje większość mediów.

Dzisiaj jestem wdzięczny za zdrowy rozsądek. Tak mi się przynajmniej wydaje, że go posiadam. Nie wpadam w panikę i staram się myśleć trzeźwo. Daleki jestem od szturmu na pobliski hipermarket, jednak zostałem oddelegowany przez moją drugą połówkę do zbadania sytuacji. Wyruszyłem więc na zakupy, nie ukrywam z lekkimi obawami, co może mnie tam spotkać. Kilka dni wcześniej byłem na zakupach i wszystko było normalnie, no ale w sytuacjach zagrożenia faktycznego lub urojonego (to chyba nawet jest gorsze) ludzie potrafią być nieobliczalni. Okazało się, że nie do końca jest tak jak straszą media (przynajmniej w mojej okolicy), oczywiście widać zauważalne braki na pułkach w postaci porozrywanych pudeł po makaronach, jajkach i jogurtach (nie wiem dlaczego ktoś tego nie posprząta!), pewne braki w warzywach, mięsie i mrożonkach, jednak mi pomimo ogólnej paniki udało się zakupić wszystko co potrzebowałem (tak, nawet makaron!). Może gdybym chciał się zaopatrzyć na wypadek apokalipsy to mogłoby być trochę ciężej (choć myślę, że i tak spore zapasy udałoby się zgromadzić), jednak nie wiem co właściwie by mi to dało?.. Jeżeli miałaby przyjść apokalipsa to i tak mnie spotka koniec prędzej czy później, a jeżeli nawet nie, to mając zgromadzone duże zapasy tylko stałbym się celem dla innych, napędzanych paniką i instynktem przetrwania. Mam nadzieję, że nigdy nie będę musiał się z tym mierzyć, bo według mnie, niestety największym zagrożeniem nie jest sama epidemia, wojna czy kataklizm, tylko niestety.. drugi człowiek.

Bądźcie zdrowi i nie dajcie się zwariować, bo jak to mawiał klasyk TYLKO SPOKÓJ MOŻE NAS URATOWAĆ! ;)

[coachownik]

68-69/365

W końcu zrobiłem rozeznanie i okazuje się, że dzisiaj jest 70 dzień roku (aaale ten czas pędzi!) więc nie jest jeszcze tak źle ze mną, myślałem że mam sporo więcej do nadrobienia, a tu taka miła niespodzianka.

Ostatnio zdarza mi się trochę więcej odpuszczać niż zwykle, a to oznacza że mój poziom zmęczenia znacząco się zwiększył, ale jeszcze jakiś tydzień i powinienem zamknąć wszystkie, a przynajmniej większość zaległych zleceń i będzie można troszkę odetchnąć. Oczywiście mam nadzieję, że nie na zbyt długi czas, bo powiem szczerze, że od dawna nie mieliśmy tyle pracy i chociaż jest ciężko, to właściwie chyba właśnie o to chodzi, żeby tej pracy było coraz więcej, żeby się rozwijać. Dzisiaj właśnie jestem wdzięczny za dużą ilość ciekawych zleceń, jakie ostatnio otrzymujemy. Wiąże się to co prawda z dużym wysiłkiem, jednak jak to mówią najpierw musi być ciężej, żeby później było lżej! Mam nadzieję, że to się utrzyma i uda mi się zrealizować, mój kolejny cel, jaki sobie postawiłem w tym roku i zatrudnimy w końcu kogoś do pomocy! 

Jak tak się zastanowię, to całkiem sporo tych celów i wyzwań sobie postawiłem na ten rok, a to jest dziwne, bo zazwyczaj po prostu z zasady nie robię postanowień.. No cóż jak widać życie potrafi być przewrotne! 

Tak też dzisiaj miałem napisać tylko o jednej wdzięczności, ale jakoś tak dobrze mi się pisze i mam nienajgorszy czas, to nadrobię trochę! Szczególnie, że tak właśnie przy okazji tej sporej ilości pracy i oznak zmęczenia, przypomniały mi się wakacje, a konkretniej plany wakacyjne. Tak się składa, że w tym roku wakacje już mamy zaplanowane i chcemy pojechać do miejsca, które szczególnie przypadło mi do gustu parę lat temu, kiedy byłem tam pierwszy raz. A dzisiaj jestem wdzięczny za wczasy w Chorwacji! Powiem szczerze, że trochę nie mogę się już doczekać, chociaż czasu zostało jeszcze sporo. No ale jeszcze trochę pracy przede mną, kilka wyzwań do zrealizowania i akurat będzie to dobry moment na małe podsumowanie gdzie aktualnie się znajduję i jak ten rok, który jest trochę (a przynajmniej tak mi się wydaje) dla mnie przełomowy, się skończy. Jakoś tak czuję w środku, że nadchodzą zmiany i liczę na to, że w końcu pozytywne i sporo tematów, które od dłuższego czasu znajdują się w zawieszeniu, jakoś się rozwiąże. Jak do tej pory mam takie przekonanie, że zmiany ogólnie są pozytywne, bo chociaż nie zawsze się tak wydaje, to zazwyczaj coś nam dają, czegoś uczą. Cóż zobaczymy jak będzie tym razem!

[coachownik]

66-67/365

Dzisiaj miałem dłuuuugi dzień, choć do połowy był dosyć nudnawy i niewiele się działo, to druga część dużo bardziej intensywna. Oczywiście w niedzielny wieczór to najbardziej nie chce się iść spać, no bo jakby nie było jutro jak się wstanie, to już będzie poniedziałek ;) To w sumie dziwne, bo nie mam nic do poniedziałków, dzień jak każdy inny, jednak jak tak człowiek sobie odpuści i przez dwa dni tak ponicnierobi, to później jest trochę ciężko powrócić do rzeczywistości, szczególnie że przede mną mega ciężki tydzień i niemam pojęcia jak się z tym wszystkim wyrobię. No ale do rzeczy. 

Po tym przydługim wstępie, pierwsza dzisiejsza wdzięczność, to właściwie wczorajsza i niema nic wspólnego z tym wstępem;) Ostatnio przeprowadzam mały remont w biurze i udało się odkopać kilka zapomnianych rzeczy. Jedna z nich jest bardzo wyjątkowa, gdyż wiąże się z częścią mojej historii, o której mało kto wie, a mianowicie, że grałem kiedyś w zespole i to nie byle jakim tylko zespole rockowym! I z tego też czasu ostała mi się jedna rzecz, a właściwie trzy. Dzisiaj jestem wdzięczny za kolumny głośnikowe Fendera. Są to niebylejakie kolumny, bo dosyć znanej i porządnej firmy Fender. Teraz ciężko już takie dostać, ale są to porządne estradówki, które pomimo swojej stosunkowo niewielkiej mocy (2x150W) na prawdę dają radę, no ale nie o głośność tutaj chodzi, bo nagłośnił bym nimi sporą część okolicy, jednak brzmienie jest na prawdę porządne. Już prawie zapomniałem jak to jest. Mam nadzieję, że wygospodaruję dla nich trochę miejsca, bo są całkiem ładną ozdobą (choć to raczej pojęcie względne) przynajmniej dla mnie!

 Druga rzecz łączy się poniekąd z tym wstępem, gdyż dzisiaj obchodzimy dzień kobiet, a tym samym wręcza się w tym dniu wyjątkowym osobom, wyjątkowe prezenty. Jednak nieodzownym prezentem i można rzec podstawowym, są kwiaty. W dzisiejszej wdzięczności nie chodzi akurat o kwiaty, które jak najbardziej lubię i cenie, jednak ostatnio doceniłem bardziej co innego, co łączy się jakby nie było również z kwiatami. 

Przez ostatnie lata coraz częściej mówi się o smogu i ogólnym zanieczyszczeniu powietrza i tak wpadłem na pewien pomysł, żeby w pewien sposób z tym zawalczyć, choćby we wnętrzu własnego domu. Dzisiaj jestem wdzięczny za wszelką roślinność zieloną (i nie tylko). Tak, postanowiłem zakupić do naszego domu pierwszą roślinkę doniczkową. Akurat tak się złożyło, że ma kwiaty, więc doskonale nadała się na dzisiejszy dzień. W poprzednim mieszkaniu mieliśmy sporo roślin, jednak nie wiem dlaczego tutaj jakoś zapomnieliśmy o tym elemencie. Prawdopodobnie dlatego, że kilka pierwszych prób okazało się totalnym fiaskiem, bo zabiliśmy nawet kilka kaktusów (które dostaliśmy od znajomych prawdopodobnie na parapetówkę). No nic, liczę na to, że to było już parę lat temu, teraz jesteśmy bardziej dorośli no i bardziej odpowiedzialni oczywiście! Tak czy tak postanowiłem podjąć kolejne wyzwanie i nie zabić kwiatka przez najbliższe pół roku! (bądźmy realistami!)

Tym optymistycznym akcentem odmeldowuję się i udam się w kierunku łóżka!

[coachownik]

65/365

O znowu jak ładnie, jeszcze równo 300 wpisów mi zostało! Miałem napisać dwa, żeby trochę nadrobić, ale chyba tak zostawię ;)

Tak, znów zawaliłem i znów będzie ciężko wyrównać, ale tak to już chyba jest z tymi piątkami (lub sobotami), że po całym tygodniu ma się po prostu dosyć i taki jeden dzień lenistwa powinien być po prostu przydzielany ustawowo!

No dobra tak dobrze raczej nie będzie, jednak muszę się jakoś z tym pogodzić, że tak po prostu czasem będzie i już! Swoją drogą rozpocząłem moje kolejne wyzwanie dziesięciominutowego milczenia przez miesiąc i już pierwsze mam za sobą! Nie spodziewam się tutaj jakiś spektakularnych przemian (przynamniej na początku) więc nic się nie zmieniło, jednak bardzo miłe uczucie :) 

O dziwo dzisiaj nie mogłem się zdecydować o czym napisać. Nie często się to zdarza, bo zazwyczaj jest problem o czym w ogóle napisać, bo mam wrażenie, że większość wdzięczności wyczerpałem w pierwszym miesiącu, ale jakoś się zawsze znajdują kolejne. 

Ostatnio całkiem sporo czasu spędzam na pracach ręcznych, a to za sprawą tego, że podjąłem się pomocy przy współtworzeniu nowego projektu, jakim jest uwaga uwaga.. Produkcja Zabawek! Tak jest, nie inaczej. Jednak nie są to zwykłe zabawki, służące po prostu do zabawy, ale także wspomagające rozwój oraz kreatywność. Żeby tego wszystkiego jeszcze było mało, to są również wykonane z drewna, więc są super eko, bio i w ogóle! Dzisiaj jestem wdzięczny właśnie za drewno. Może trochę brzmi to dziwnie, ale bardzo lubię przedmioty z drewna i w ogóle samo drewno, jego strukturę, kolor i ciepło. Nie wiem czy zauważyliście, ale drewno rzadko jest zimne w dotyku (chyba, że jest wilgotne a do tego jest bardzo zimno). Najprzyjemniejsze uczucie to chodzenie boso po drewnianej podłodze, niema porównania z jakimikolwiek panelami, płytkami czy tam czymkolwiek innym. Także przedmioty z drewna (pod warunkiem, że nie są lakierowane) również charakteryzują się niepowtarzalnością barw, niedoskonałości, wzorów. Trzymając taki przedmiot ma się wrażenie obcowania z naturą i jakoś tak w ogóle człowiekowi lepiej robi się na sercu, a jak do tego dołożymy jeszcze kominek lub ognisko i trzaskający ogień, to już nie trzeba niczeego innego! 

[coachownik]

63-64/365

Kurczę muszę chyba zweryfikować te numerki, bo zaczynam się gubić, wiem że zostało mi jeszcze trochę do nadrobienia, ale powiem szczerze, że nie jest łatwo tak w tygodniu jakoś się skupić. Za dużo się dzieje, ciągle jakieś myśli z tyłu głowy, niezałatwione sprawy, zaplanowane rzeczy. Człowiek ciągle goni, właściwie niewiadomo za czym. Aby do weekendu, aby do świąt, aby do wakacji. Później mija weekend, mijają święta i mijają wakacje, a my dalej biegniemy. 

Ostatnio uświadomiłem sobie, że w tym całym pośpiechu, w tym chaosie, chyba najbardziej brakuje mi jednej rzeczy. Momentu, w którym możesz się zatrzymać i posłuchać samego siebie. Dzisiaj jestem wdzięczny za ciszę. Tak, ciszę, po prostu, kiedy wokół niema nic. Gdy niema nikogo, nie gra muzyka, nie dobiegają rozmowy. Cisza to taki moment, kiedy jesteś tylko ty, sam ze sobą i swoimi myślami, które początkowo usilnie próbują wybić Cię z tego stanu. Pojawia się ich cały natłok i najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, żeby powiedzieć STOP! teraz jest czas dla mnie, na spotkanie z samym sobą, z moimi potrzebami, moimi pragnieniami, marzeniami, ale i słabościami, ułomnościami i niedoskonałościami. Kiedy już uda Ci się osiągnąć ten stan, doznajesz uczucia jakby równowagi, skupiasz się na oddechu, na ruchach swojego ciała, czujesz jak powietrze wypełnia Twoje płuca a krew pulsuje w żyłach i masz wrażenie, że jesteś tu gdzie powinieneś, że jesteś jednością z całym wszechświatem. Nie jesteś odrębnym bytem, jednak częścią całości. 

No dobra, teraz poszedłem dosyć daleko, nie jest to stan prosty do osiągnięcia i nie dla wszystkich pożądany. Jednak samo doświadczenie ciszy, uspokojenie myśli i złapanie oddechu, na prawdę pomaga uporządkować swój umysł i swoje sprawy i po prostu jakoś lepiej zaczyna się wszystko układać. Kiedyś ktoś powiedział - spróbuj przez miesiąc czasu, codziennie pomilczeć przez 10 min, w ciszy i samotności a zobaczysz co się stanie. Nie wiem jak Wy ale ja w to idę! dodam sobie kolejne małe wyzwanie!

No właśnie, a skoro już o wyzwaniach mowa, to jestem dzisiaj również wdzięczny za to, że podjąłem to wyzwanie. Chociaż minęły dopiero dwa miesiące i wielokrotnie te wdzięczności były mocno naciągane (choć jak najbardziej prawdziwe i szczere), to jednak zdarzały się, tak jak dzisiaj, że uświadamiały mi pewne rzeczy. To, że wielokrotnie zapominam o prostych rzeczach i często marnuję czas właściwie na niczym. Dlatego cieszę się, że tu jestem i wytrwałem do tej pory. Mam nadzieję, że dotrwam do końca.

[coachownik]

61-62/365

Dzisiaj będzie znów trochę krócej, bo musiałem posiedzieć wieczorem przy komputerze i ponadrabiać zaległości. Powiem szczerze, że mam trochę dosyć i z miłą chęcią pójdę jeszcze chwile poczytać książkę i może uda mi się dzisiaj pójść wcześniej spać!

Odnośnie pracy przy komputerze, to jakiś czas temu udało mi się przyswoić pewną umiejętność na całkiem zadowalającym poziomie. Dzisiaj jestem wdzięczny za umiejętność bezwzrokowego pisania na klawiaturze. Nie są to może jakieś oszałamiające prędkości i odpuściłem sobie klawiaturę numeryczną i znaki specjalne (i tak rzadko się przydają na codzień). Może kiedyś to nadrobię, jednak na tą chwilę, moje umiejętności są dla mnie wystarczające i zdecydowanie ułatwiają oraz przyspieszają wykonywanie wielu czynności. Kiedyś wydawało mi się to niemożliwe i przez lata odpuszczałem. Okazało się jednak, że kluczem do wszystkiego jest po prostu systematyczne ćwiczenie. Na początku jest dosyć ciężko i łatwo się zniechęcić, jednak po kilku lekcjach, kiedy zaczynają powstawać pierwsze słowa i zdania, efekty są dużo szybsze!

Druga rzecz jest bardzo prosta i oczywista, można rzec. Wiąże się również z moim ostatnim wypadem w góry, kiedy trochę zaskoczył mnie śnieg. Oczywiście nie kompletowałem jakiegoś specjalnego wyposażenia (no bo przecież co to za zima, ileż może być tego śniegu). Najbardziej jednak miło zaskoczył mnie jeden, dosyć istotny element garderoby. Jestem wdzięczny za moje buty, które okazały się być butami do chodzenia po górach! Kiedy je kupowałem, nie miałem pojęcia, że są to jakieś specjalne buty. Oczywiście wyglądały dosyć porządnie, jednak ich cel i przeznaczenie miało być proste, czyli buty na zimę, szczególnie że cena również była przystępna. W tej formie sprawdzały się doskonale i nigdy nie zawiodły, pomimo kilku lat. Nie spodziewałem się natomiast, że tak dobrze poradzą sobie w górach i to w tak głębokim śniegu! Nie powiem, było to bardzo miłe zaskoczenie i mam nadzieję, że jeszcze przez jakiś czas posłużą, bo teraz ceny podobnych butów wywindowały w górę i nie wiem, czy byłbym w stanie (zważywszy moją intensywność górskich wycieczek) wydać te dobrych kilka stówek na nowe.

[coachownik]

59-60/365

No to mi się trochę znów nazbierało do nadrobienia! No ale przynajmniej wróciłem z mojej wielkiej wyprawy cały i zdrowy.

Jak wspominałem ostatnio, nadarzyła się okazja aby pojechać na małą wędrówkę po górach i postanowiłem skorzystać z tej możliwości. Zimy niema, góry niewysokie, to przecież nie będzie tak źle! Nie powiem, trochę się zdziwiłem i to tak na samym początku, jak tylko zbliżaliśmy się do gór zaczął padać śnieg. W sumie całkiem fajna sprawa, u nas nie padał i fajnie było zobaczyć i poczuć namiastkę zimy. Wysiedliśmy w miejscu docelowym i tu mała niespodzianka, bo śniegu na żywopłotach i ogrodzeniach nawet po 10cm! Widoczki były przecudne, śnieg dalej padał. Założyliśmy plecaki i ruszyliśmy do miejsca wstępnego przeznaczenia. Z początku warstwa śniegu na ziemi miała ok 2 cm, jednak im dalej tym więcej. Jakie było moje zdziwienie, jak właściwie w tak małej odległości, klimat może być całkowicie inny.. Ale jakby nie patrzeć udało mi się doświadczyć zimy w tym roku! 

Dzisiaj jestem wdzięczny za śnieg. Uwielbiam patrzeć na padający śnieg, szczególnie w nocy, przy świetle latarni. Tym razem udało mi się tego doświadczyć, bo wyruszaliśmy na szlak stosunkowo późno, bo ok godziny 20, kiedy było już ciemno, ale na początku świeciły latarnie. Pierwsza część trasy była stosunkowo krótka - około półtorej godziny i byliśmy na miejscu, choć nie powiem, tempo jak dla mnie było dosyć spore i przy samej końcówce (po ok 6km) miałem już serdecznie dosyć, a gdzie tam te 15km dnia następnego!

Następnego dnia, po nocy w dosyć spartańskich warunkach (brak bieżącej wody, wychodek na zewnątrz, i nocleg na podłodze), lekkim śniadaniu, wyruszyliśmy na szlak. Nie ukrywam, że nastawiłem się na dosyć rekreacyjne tempo, bo założenie było takie, że trasę, przeznaczoną na ok 5h, robimy w 6 z uwagi na trudniejsze warunki. Tutaj moje kolejne zdziwienie, bo wyruszyliśmy dosyć żwawo i to od razu pod całkiem sporą górkę (całą trasę zrobiliśmy w ok 4,5h!). No nic, niema odwrotu! 

Warunki nie najgorsze, słońce świeci, śniegu stosunkowo niewiele i ładnie wydeptane ścieżki, a do tego jakie widoki! Niema co narzekać. Dlatego też jestem wdzięczny za górskie wycieczki w zimie. Latem również jest ładnie, jednak w zimie to całkowicie inne doświadczenie. Pomijając temperaturę, to samo wrażenie chodzenia po śniegu jest zupełnie inne i choć w wielu przypadkach wielokrotnie cięższe, to jednak mam wrażenie, że przyjemniejsze. 

Jak to mówią im dalej w las, tym więcej drzew, w tym przypadku akurat było podobnie, tylko trochę inaczej. Im dalej w drogę, tym więcej śniegu! Okazało się, że nawet przy stosunkowo łagodnej zimie, w górach jednak śnieg jest i to miejscami nawet po same uda! Takiego śniegu nie widziałem na prawdę bardzo dawno.. Chociaż doszedłem do wniosku, że nie jest to mój ulubiony sport i jednak daleki jestem od uzależnienia się od niego, to jednak wrażenia są niezapomniane i polecam każdemu od czasu do czasu takie doświadczenie, bo jest ono na prawdę niezwykłe, choć wymagające miejscami sporej dawki wysiłku. (Nie wiem czego się spodziewałem skoro moje najdłużej pokonywane ostatnio trasy, nie przekraczały kilkudziesięciu metrów, na przejście do pracy do budynku obok ;) ) Jedno jest pewne, góry są przepiękne zimą. Trzeba jednak się trochę wziąć za siebie!

[coachownik]

58/365

Dzisiaj oficjalnie podejmuję decyzję, że w pełni świadomie nie umieszczę w kolejnych dniach wpisów, bo najzwyczajniej w świecie nie będę mieć dostępu do sieci. Tak wiem, to niesamowite w tych czasach, żeby się tak odciąć od świata do tego jeszcze dobrowolnie i świadomie, toż to normalnie zbrodnia w biały dzień! Poważnie, bardzo tego potrzebuję i myślę, że taki reset dobrze mi zrobi. Jutro po południu ruszamy i mam tylko nadzieję, że dam radę, bo szczerze to nie pamiętam kiedy ostatnio chodziłem po górach, a w zimie to już w ogóle nie pamiętam czy kiedykolwiek, poza wypadem na deskę ;)

Myślę, że jeżeli nie zdarzy się coś nieprzewidzianego, to dam radę. Kiedyś byłoby to nie do pomyślenia, jakieś wątpliwości, że to niby co, że ja nie dam rady?! Choćby nie wiem co to się na pewno uda, na pewno! 

Niestety, choć bardzo się starałem, to nie zawsze się udawało. Czasem przerosły mnie ambicje, czasem zabrakło pomocy lub najzwyczajniej czasu lub sił.. Od zawsze miałem w sobie coś takiego, że choćby nie wiem co, choćby sytuacja wydawała się całkowicie beznadziejna, termin nierealny, to ja i tak w to szedłem bo JA dam radę! Często się udawało, jednak teraz z perspektywy czasu dochodzę do wniosku, że chyba nie zawsze było warto, kosztowało mnie to zbyt wiele nerwów, sił, czasu i chwil, których już nie odzyskam, a satysfakcja z wykonania zadania była nie adekwatna. Nie mówiąc już o porażkach, które czasem się zdarzały, potrafiły na prawdę zaboleć i odebrać resztkę sił. 

Dzisiaj jestem wdzięczny za to, że nauczyłem się odpuszczać. Nie chodzi bynajmniej o to, że teraz się zawsze poddaję i w ogóle nie podejmuję wyzwań, wręcz przeciwnie. Teraz równie chętnie podejmuję wyzwania, jednak teraz patrzę na nie bardziej wyraźnie, z innej perspektywy i często jednak rozważam, czy na prawdę jest to warte tego wszystkiego, tego całego poświęcenia. Jeżeli stawka wydaje mi się zbyt wysoka, odpuszczam. Jeżeli w trakcie wykonywania jakiegoś zadania, widzę że niema szans, żeby się to udało skończyć w czasie, również staram się odpuszczać, bo nie mam wpływu na wiele rzeczy, a tak to przynajmniej rozczarowanie jest mniejsze. Daje mi to także dużo cennych doświadczeń, teraz staram się planować z wyprzedzeniem i bardziej realnie oceniać czas. Jeżeli jednak czegoś nie przewidzę, to wiem, że niema co tu szukać usprawiedliwień i winnych, po prostu czasem się nie udaje i tyle. Porażki również, są częścią życia oraz bardzo dużą częścią drogi do osiągnięcia celu lub tak zwanego sukcesu.