DColumns

Observaties, dromerige bevindingen en pogingen tot humor.

[dcolumns]

Zure ongelijkheid

Het is weer de tijd van het jaar waarin mandarijntjes in overvloed beschikbaar zijn. Heerlijk fruit en nog gezond ook. Het is echter voor mij ook een frustrerend terugkerend iets: de ongelijkheid in de partjes. Ik begin altijd links met eten, het volgende partje rechts, dan weer links et cetera. Zo kom je bij het laatste partje. Het blijkt een oneven aantal, want ik eindig links. Dat mag natuurlijk niet het einde zijn, want zo heeft links meer gehad dan rechts. Ik pak nog een mandarijntje en begin daar uiteraard rechts, want het is alsof ik verder ga vanaf links.

Het gaat de goede kant op. Maar dan: het laatste partje eindigt links! Dat lijkt vanuit het tweede mandarijntje dan wel goed, want deze heeft blijkbaar een even aantal partjes, maar per saldo eindig ik wéér links. Hoe ga ik dit oplossen? Een derde mandarijntje gaat alleen werken als ik weer rechts begin, maar dus ook rechts eindig. Vooruit dan maar. Met nog drie partjes te gaan zie ik dat het weer een einde op links gaat worden. Wat een pech!

Op deze manier kan ik eindeloos blijven eten totdat ik eindelijk eens geluk heb. Ik kijk naar het kistje van 2,3 kilo dat ik gisteren heb gekocht. Het zal toch niet? Maar gelukkig is één partje een stuk kleiner dan de andere twee. Daarom eet ik de twee grotere partjes op en slik ik het kleinste partje door. Het levert mij slecht tweemaal hoesten en een beetje vocht in de ogen op, maar hij is weg. Het laatste gegeten partje was rechts en de laatste, doorgeslikte, ging netjes door het midden. Het wat zurig brandend gevoel moet ik dan maar even slikken.

[dcolumns]

Filosofie

Ik had een groot filosoof kunnen zijn, maar ik snap mijn eigen gedachten niet eens. Van kinds af aan ben ik al een denker, maar dat heeft mij lang niet altijd iets moois of nuttigs opgeleverd. Meestal werkt het juist averechts. Je kunt geobsedeerd raken in iets willen verklaren. Accepteer je dat je iets niet begrijpt en dus de wijsheid niet hebt? Dat gaat in tegen de filosofie; dit betekent immers liefde voor de wijsheid. Of is de wijsheid juist dat sommige zaken, zoals de liefde zelf, écht onverklaarbaar zijn?

Doorgaans ben ik geïnteresseerd in filosofie, al hangt dat van mijn bui af. Zo ben ik dan ook wel weer. Toen ik mij verdiepte in de filosofie, werd Democritus een favoriet van mij. Een deel van zijn theorie is gebaseerd op de opvatting dat niets op zichzelf staat, maar altijd een logisch gevolg is van iets anders: niets gebeurt zomaar. En hij trok dat door: als iets uiteen zou vallen, bijvoorbeeld een levend wezen dat aan het sterven is, betekent dit niet het einde. Alles komt weer samen in iets anders, een nieuw leven. Zo is iedereen en alles uit iets ontstaan, verworden tot een unieke combinatie. Het mooie hierin vind ik enerzijds de vicieuze cirkel en anderzijds een soort impliciet besef dat alles en iedereen waarde heeft. Ik ben dan ook altijd fel gekeerd tegen superioriteitsgevoel.

Echter, ik voel mijzelf blijkbaar boven hén verheven die dit wel hebben. Word ik daardoor zelf niet degene waartegen ik zo ben gekeerd? Dat soort vragen boeien mij wel. Zou ik dan toch een groot filosoof kunnen worden? Nee, het is vast onderbuikgevoel. Denk ik.

[dcolumns]

Voor hetzelfde geld

In het winkelcentrum zie ik een student staan, vlakbij de ingang van de supermarkt. Als een verdwaalde emoe staart hij om zich heen. Hij draagt een donkerblauw windjack met een geel logo. Ik gok op een energiemaatschappij of krant. Net voordat ik de supermarkt in wil lopen, kom ik te weten wat het is. Of ik interesse heb in De Telegraaf. Ik kijk hem aan met een blik van 'wat denk je zelf'? Hij kan wel een mooi abonnement aanbieden. Ik vraag of hij de krant zelf wel eens heeft gelezen. Hij zegt dat dit zo is; regelmatig zelfs. Ik kijk naar de voorpagina. “Dure benzineprijzen”, staat onder één van de schreeuwerige koppen. Als je al twijfels had over het (taal)niveau, is dat nu toch wel definitief bevestigd. Nog los van het sensatienieuws, want dat scoort.

Je kunt beter iets nuttigs doen om je studie te bekostigen. Zo had ik een fijne bijbaan in het restaurant van het academisch centrum, waar zowel personeel, patiënten als bezoekers kwamen. Zo ook meneer “Ietsje ruimer”, zoals ik hem zal onthouden. Ik denk dat hij in de buurt woonde; hij kwam daar schijnbaar alleen om te eten. Als hij bij de zogeheten 'warme balie' kwam, voor een maaltijd, vroeg hij altijd om een “ietsje ruimer”. Vaak met een zielig bedoelde blik. Dan schepte ik eerst wat minder op dan voor de anderen en gaf daarna een klein schepje extra. Zo kreeg hij in zijn verbeelding net wat meer, terwijl de anderen natuurlijk hetzelfde kregen. Thuis leest hij ongetwijfeld De Telegraaf. Poeh, wat een dure benzineprijzen. Dan is het maar goed dat je een ietsje ruimer krijgt voor hetzelfde geld!

[dcolumns]

Gemiste kans

Na de roemloze ondergang in de kwalificatiereeks voor het EK Voetbal in Frankrijk, waren de spelers het erover eens dat ze “collectief hebben gefaald”. Nou, inderdaad! Onder dat collectief versta ik niet alleen de spelers zelf. Ook de technische staf en allerlei KNVB-bobo's, die vooral bezig zijn met geld te stoppen op de plek waar hun ballen zouden moeten zitten. Dat zag ook een grote groep mensen in een verzorgingshuis.

Laten we één van hen Gerrit noemen. Gerrit is 82 en woont al een paar jaar begeleid in het verzorgingstehuis. De laatste maanden heeft hij steeds meer pijntjes en steeds minder energie. Gerrit is echter een groot voetbalfan en wil daarom dolgraag het EK in Frankrijk bijwonen. Het voelt als zijn laatste kans om nog eens voor een grote wedstrijd in een stadion te komen. En met deze poule moet kwalificatie toch makkelijk lukken? Gerrit spaart van zijn kleine AOW, hoe lastig ook, voor de dure kaartjes en hotelovernachting. Hopelijk heeft hij over anderhalf jaar voldoende gespaard!

Een jaar later. Aangezien onze internationals en aanverwante personen komende zomer geen voetbalverplichtingen hebben, stel ik voor dat zij zich die periode wél nuttig gaan maken. Al is het maar om te laten zien dat “het collectief” niet altijd faalt. Onze verzorgingshuizen kampen met een schrijnend tekort aan krachten, vooral door de forse bezuinigingen in die sector. Laat hen daarom ouderen gaan verzorgen! En zeker onze arme Gerrit, die inmiddels heeft besloten zijn spaarcentjes te zullen nalaten aan kleinzoon Marco (geboren zomer 1988). Wat was Gerrit  trots!

[dcolumns]

De bedevaartstocht

Recent heb ik met mijn vader vakantie gevierd in Galicia, het Spaanse gebied boven Portugal. Ondanks de daar relatief goed draaiende economie, zag ik in de grootste stad La Coruña pas na 2 dagen een toerist. Maar dan wel met 3000 tegelijk, door een gigantisch cruiseschip dat de stad aandeed. Ze worden in het kleine, oude stadscentrum gedumpt en krijgen een middagje om daar wat rond te wandelen voordat ze weer aan boord moeten. Zij hebben vast geen tijd besteed aan het goed bekijken van de prachtige, authentieke details die in sommige straatjes nog duidelijk zichtbaar zijn. Maar ook een muur waarop fascistische leuzen richting de Madrileense regering te lezen zijn. Onvoorstelbaar dat bijna elke regio wel een afscheidingsintentie heeft. Wanneer wordt trots, superioriteit?

Na een dagje in Lugo, de oudste Galicische stad met derde-eeuwse stadsmuren, ging onze reis verder naar Santiago de Compostela. De sfeer aldaar was bijna magisch te noemen. Waar wij vanaf het vliegveld de bus naar het centrum namen, komen anderen met grote backpacks en een provisorische wandelstok afgepeigerd op de mythische kathedraal af. De emoties die deze pelgrims tonen bij het bereiken van het einddoel na een lange reis, zijn indrukwekkend. Mensen vallen huilend elkaar in de armen of staren juist lange tijd roerloos voor zich uit.

Ons reisdoel was heel anders: een gastronomische route. In heel Galicia hebben we heerlijk gegeten. Met overal vers bereide gerechten, ambachtelijk brood, mooie wijntjes en natuurlijk heerlijke tapas. Daarmee is ook ónze bedevaartstocht afgerond.

[dcolumns]

Hakima

Ik ben Hakima en kom uit Aleppo, een grote stad in Syrië. Ik wilde graag medicijnen studeren, maar dat was onmogelijk door de financiële situatie van mijn familie en de opstelling over vrouwen. Ze vinden ons namelijk ondergeschikt aan de man. Daarom heb ik stiekem online cursussen gevolgd. Ook heb ik Engels geleerd om mijn kansen in het buitenland te vergroten. Want in Syrië is geen toekomst voor mij. Zeker niet nadat mijn man, met wie ik een dochtertje van anderhalf jaar heb, werd opgepakt en op brute wijze werd vermoord. Ikzelf werd wekenlang gemarteld. Waarom? Omdat hij zich grote zorgen maakte over het bewind van Bashar al-Assad, onze president. Hij schreef een open brief naar een krant, waarin hij diverse alternatieven gaf om ons land beter te maken. Niemand weet of het onze president was of de groepering IS, die mijn gezinsleven uiteen heeft gereten. Maar ik wist zeker: ik moet hier weg.

Via internet las ik over Nederland, een land dat zeer tolerant is en grote personele problemen in de zorgsector heeft. Hoewel ik dus geen officiële diploma’s heb, hoop ik deze in Nederland alsnog te kunnen behalen. Ik heb de risicovolle reis vanuit Syrië ondernomen. Mijn dochtertje werd ziek, maar gelukkig heb ik haar kunnen behandelen. Ik was blij dat ik na lange tijd eindelijk werd opgevangen, ook al liggen we hier nu met honderden anderen in een grote zaal. Nu hoor ik echter geluiden dat jullie een geblondeerde politicus hebben die net zo harteloos klinkt als onze president. Ik weet nu niet of ik hier wel kan en wil blijven. Is het in Scandinavië ook zo koud?

[dcolumns]

Bootcamp gestrikt

Waar voorheen een sportschool volstond, stel je tegenwoordig weinig meer voor zonder je eigen groepje van de bootcamp. Dat komt neer op een stuk of acht mensen, soms in een rafelig fluorescerend hesje, dat zich vrijwillig laat afbeulen door iemand die dat graag doet. Je ziet ze hun benen strekken tegen een boom, terwijl het effect daarvan nihil is, en diep zuchtend wachten tot het opperhoofd van het clubje zegt dat ze verder gaan.

Onderweg naar mijn werk zie ik een groepje niet bepaald fitte mensen joggen. Het regent. Ze komen aan bij het verkeerslicht. De voorste drukt op het knopje en krijgt direct groen. Ze steken over, waarbij mij opvalt dat de vrouw achteraan een losse veter heeft. Ze ziet het zelf blijkbaar ook en probeert deze nog snel even vast te maken. Het groepje heeft niets door en is al aan de overkant. Daarop besluit ze over te steken en het aan de overkant nogmaals te proberen. Ik zie haar iets roepen, waarbij een klodder speeksel vrijkomt, maar niemand reageert. Ze joggen verder en de vrouw sjokt hier achteraan, duidelijk met nog minder energie dan de anderen. Dan doet de groep een soort huppelsprongetjes en ziet ze haar kans schoon om hen bij te lopen. Net op het moment dat ze dichterbij komt, struikelt ze bijna en wordt het joggen weer ingezet.

Het beeld wat ik had van dergelijke groepjes is dat ze een band hebben en elkaar ondersteunen. Waarom ga je anders in een groep? Ik denk dat deze vrouw juist blij is wanneer ze weer thuiskomt. Morgen maar weer meedoen bij Omroep Max, met de pasjes van die ouderen en hun flesjes water.

[dcolumns]

Tapasolijven

In de supermarkt zie ik een potje staan met waarschijnlijk olijven. Ik kijk op het etiket en zie staan: Tapasolijven met vijgen. Dat lijkt mij een aparte combinatie. Maar ik ben gek op olijven en gek op vijgen, dus dit gaat mee naar de kassa. Na een paar dagen heb ik 's avonds wel trek in een snack. Ik kijk in het kastje en zie de tapasolijven. Al bijna weer vergeten! Blij pak ik het potje en draai het open. Tenminste, dat probeer ik. Na driemaal flink kracht zetten heb ik een pijnlijke hand en merk ik dat het echt niet gaat. Dat is mij in minstens 10 jaar niet meer gebeurd! Ik probeer het maar op de weinig elegante manier: een scherp mes in het deksel steken. Daarna hoef ik nauwelijks kracht te zetten en ploep, daar drijven de olijven.

Ik pak er een uit en proef. Heel apart: inderdaad zowel olijf als vijg. Maar of ik het lekker vind? Ik probeer een tweede. Nog steeds twijfelt mijn smaaksysteem. De derde gaat erin. En kort erop ben ik eruit: gadver, die nasmaak! Ik slik een paar keer, maar het helpt niet. Dan probeer ik het weg te spoelen met water, sap en frisdrank. Niets lijkt te helpen: ik voel mij misselijk en weet niet wat ik moet doen. Ik ga maar even zitten, terwijl ik het zuur heen en weer voel gaan in mijn keel. Na ruim een uur poets ik mijn tanden en ga naar bed. Nog steeds voelt het niet goed. Wat is dit voor troep? Achteraf gezien is het niet kunnen openen van het deksel een soort waarschuwing geweest. Ik kijk nog even naar de houdbaarheidsdatum: het kon nog ruim 5 maanden mee. Eén ding is zeker gelukt: van mijn trek af te komen.

[dcolumns]

Moluks festival

Recent was bij mij in de buurt een Moluks festival. Leuk om daar eens een rondje te lopen. Wat kleiner dan verwacht, maar wel sfeervol. Een mooie samensmelting van Molukse en Nederlandse komaf. Dat is wel eens anders geweest. Uiteraard veel kraampjes met eten of kleding, maar ook een muziekpodium. De band heeft een repertoire van easy-listening muziek met liedjes die in de jaren zeventig of tachtig wellicht hits zijn geweest. Niet bepaald mijn smaak, maar het zorgt wel voor wat dansers. Ik zie wat Molukse koppels rustig meebewegen. Dan ineens een groepje van vier Nederlanders. Ik herken hun stijl direct: linedancing! Toch wat vergezocht met deze muziekstijl. Die mensen hebben blijkbaar een grote fantasie of kennen simpelweg niets anders. Hoe dan ook, één vrouw is zo te zien een soort leider en de andere drie, één vrouw en twee mannen, volgen.

Ik krijg medelijden als ik zie hoe één van de twee mannen is gekleed. Een geblokt overhemd, vale bermuda en witte sokken in sandalen. En, alsof dat nog niet erg genoeg is, een heuptasje. Hij doet de pasjes na met een volledig expressieloos gezicht. De vrouw naast hem toont ook geen enkele emotie; het zou zijn echtgenote wel eens kunnen zijn. Haar kledingstijl past goed bij de zijne. De andere vrouw ziet er normaler uit, waardoor mijn ogen snel weer teruggaan naar het heuptasje. Het liedje krijgt wat meer swing, maar de pasjes blijven gelijk. Als een Noord-Koreaan volgt hij plichtsgetrouw de leider. Ik kan mij niet voorstellen dat hij geniet. En zijn vrouw evenmin. Volgende keer maar weer een countryfestival?

[dcolumns]

Suikerfeest

Een open brief aan ene Ricardo en vele anderen met een afwijkende naam, maar eenzelfde opvatting. Ondanks dat zij grote moeite hebben met begrijpend lezen en logica in het algemeen. Ricardo reageerde op Facebook, waarin de douane aangaf dat koekjes of baklava voor eigen gebruik meenemen, geen probleem is. Een stukje van Ricardo's reactie: “(...) vanwege SUIKERFEEST?! mogen hun dat wel meenemen we zijn in nederland mensen dit land gaat steeds meer naar de klote zo!!”.

Beste Ricardo, in Nederland is de Nederlandse taal de meest voorname officiële taal. In plaats van een racistisch commentaar te plaatsen, had je beter je Nederlands kunnen oefenen. Gezien je principiële opvatting, neem ik aan dat je elke dag aardappelen en groenten eet, die in Nederland zijn geteeld. En dat de bal gehakt daarbij honderd procent zeker van een in Nederland gefokt dier afkomstig is. Een pizza, nasi goreng, sushi of ander buitenlands eten gaat er bij jou natuurlijk niet in. Je staat vast ook nooit met je dronken kop bij de lokale dönertent, in de hoop een grote kater te voorkomen.

Beste Ricardo, met Nederlandse achternaam, ga je uit principe alleen in Nederland op vakantie? Of sta je, met een bandje om, in een goedkoop all-inclusive hotel in de rij voor het buffet? Gezien het bedroevend lage niveau en de onsamenhangende motivatie van jouw reactie, lijk je mij een makkelijk beïnvloedbaar persoon. Mijn tip: eet eens een paar dadels. Die zijn perfect om dat vervelende gevoel in je onderbuik weg te nemen. En daarmee het zure gevoel dat je hebt, in iets heerlijk zoets te veranderen.

[dcolumns]

Pünktlichkeit

De Duitse Pünktlichkeit is wereldwijd bekend. Wie een afspraak om 13:00 uur heeft, moet een wel heel goed excuus hebben om 5 minuten te laat te komen. Blijkbaar is voor de trein echter een uitzondering gemaakt. Op de heenreis naar Hamburg had ik al een half uur vertraging, doordat de trein uit Osnabrück tweemaal stil stond. Op de terugreis ging ik met de ICE, de "snelle" trein waar ik extra voor betaalde. Deze vertrok op tijd en reed goed door. Voor ongeveer een uurtje. Daarna werd afgeremd en stonden we stil, omgeven door weiland. Een déjà vu: het gebeurt toch niet opnieuw? Ik zou 20 minuten overstaptijd hebben op de trein naar Nederland. Na 5 minuten reden we weer en leek niets aan de hand. Daarna stond hij echter weer tweemaal stil. De airco werkte ook steeds minder goed. Met uiteindelijk 40 minuten vertraging kwam ik in Osnabrück aan. Aansluiting gemist op een trein die elke twee uur gaat. Omdat ik via Bad Bentheim moest reizen, ging ik op zoek naar een lokale trein.

Om 19:15 arriveerde ik daar, na vele tussenstations. Aldaar geen trein naar Nederland, maar bussen. Ik zag iemand van Deutsche Bahn en vroeg hoe laat de bussen gingen. Hij antwoordde: 20:45 uur. Ik twijfelde of mijn horloge kapot was of dat ik hem niet goed had verstaan. Maar nee, het klopte. Drie bussen, inclusief chauffeur, stonden klaar. Maar hij liet een groepje van ongeveer 20 mensen, anderhalf uur wachten. Het was nog altijd 35 graden, windstil en benauwd. Op het station was niets open. Ik vroeg of 1 bus naar Nederland kon rijden, waarna we vervolgens op een trein konden stappen. Nee, dat kon niet. Hij had namelijk een schema. Ik probeerde het nog eens, maar hij bleef het schema benoemen. Alsof je binnen anderhalf uur niet terug bent van een ritje naar Enschede of Hengelo. Zijn leidinggevende wilde hij ook niet bellen. Daar zaten we dan, uitgeput van een vervelende reis en door een of ander schema, alsof dat een natuurverschijnsel is, wetende dat je twee uur later zult aankomen.

Totdat tegen 19:45 uur ineens een andere man van DB rondliep. Hij belde wél met een leidinggevende en om 19:55 uur vertrok een bus naar Deventer, waar ik nog net op tijd een intercity naar het westen kon pakken. Precies 1 uur te laat kwam ik aan. Gisteren kreeg ik een mailtje van NS International: “Heeft u een prettige reis gehad?”. Ik ga eens wat schrijven.

[dcolumns]

Scherp gehoor

Tijdens mijn verblijf in Hamburg valt mij het groot aantal verwijzingen naar hoorproblemen op. Veel audiciens, maar ook spandoeken met “Interesse in gebarentaal? Kom eens binnen!”. Ik stap de metro in en ga tegenover een vrouw zitten. Ik zie haar vanuit mijn ooghoeken af en toe kijken, maar ze zegt niets. Dan schraapt ze haar keel en vraagt mij in het Duits of ik hoortoestellen draag. Dat is het geval. Vervolgens gebaart ze met haar handen, waarop ik antwoord dat ik geen gebarentaal beheers. Sterker nog, dat ik in Hamburg op eigen initiatief les heb om mijn Duits te verbeteren. Als ik zeg dat ik uit Nederland kom, antwoordt ze in het Nederlands dat zij half Nederlands is. Ze wil graag gebarentolk worden en dacht dat ze met mij wel kon oefenen. Helaas.

Een dag later stappen een vrouw en haar dochter van een jaar of 15 de bus in en gaan direct achter mij zitten. Ik vind ze stil, maar zie vervolgens de dochter in gebarentaal druk spreken met haar moeder. De vraag komt steeds terug: is dat typisch voor deze stad? Op zondagmorgen zeer vroeg bezoek ik de Fischmarkt. Dat zou een hele belevenis worden. En inderdaad, het is fantastisch om mee te maken. De één na de andere malloot schreeuwt om aandacht voor zijn waren, terwijl in een oude fabriekshal twee livebands spelen en iedereen bier en bratwurst nuttigt. Het is 7:15 uur. Eenmaal weer buiten, klinken luidruchtige meeuwen en meerdere sirenes. Ik kom langs de 'Holländische Blumenkönig”, die met zijn stemvolume een helikopter zou overstemmen. Na vijf minuten lopen, hoor ik hem nog. Ik heb mijn antwoord.

[dcolumns]

Contactmoment

Haar blik is even mysterieus als aantrekkelijk. Ze laat het hoofd iets zakken en glimlacht terwijl ze even opkijkt als we de juiste danshouding aannemen. Ik kan nog net even in haar fonkelende ogen kijken voordat onze bovenlichamen elkaar raken. Ik voel haar mooie, zachte haar in de zijkant van mijn nek. Ondertussen laat de zwoele Afrikaanse muziek de spanning nog wat verder stijgen. Mijn borstkas geeft haar voldoende grip en sturing, terwijl onze rechterbovenbenen als magneten aan elkaar vastzitten. Ze drukt de vingers van haar linkerhand heel lichtjes iets dieper in mijn rechterschouder en bezorgt mij daardoor een rilling. Ik beweeg haar voorzichtig nog iets meer naar voren, ondanks dat we bijna niet dichter tegen elkaar kunnen staan.

Wat mij betreft hoeven we een tijdje niets meer te doen, maar door de muziek is stilstaan onmogelijk. Met kleine en subtiele pasjes zorgen we ervoor dat de muzikanten trots zijn op wat hun muziek met ons doet. Dit zijn de kleine dingen die voor even dat intieme geluk geven. Ik sluit langzaam mijn ogen, waardoor de sensatie nog groter wordt. Alleen de muziek en het gevoel. De bas wordt iets dieper en er komen mooie, rustige tussenstukjes. Ideaal met deze dans. Ik hoor haar heel even lachen als ze één beweging net iets te laat inzet, maar direct erop hebben de magneten elkaar weer gevonden. Na een minuutje, twintig seconden of tien uur, is het liedje afgelopen. Ik ben alle tijdbesef kwijt. Nadat we rustig van elkaar loskomen en uiteengaan, voel ik nog steeds haar lichaam op het mijne. Een heerlijk en warm gevoel.

[dcolumns]

Knalprijs

Op diverse NS-stations zijn de poortjes nu officieel in gebruik genomen, in de zin dat deze standaard dicht staan. Eroverheen springen levert een boete van in totaal 125 euro op. Dat zou mensen toch wel moeten afschrikken, maar vele honderden boetes zijn al uitgedeeld. Sommige mensen vragen zich af waarom de poortjes niet hoger zijn gemaakt. Want dan ontkom je toch niet aan het moeten betalen voor je reis? Echter, uit eigen ervaring weet ik dat dit niet het geval is. In mijn studietijd kon ik met de metro bij Kralingse Zoom (de halte voor de Erasmus Universiteit) zowel richting Rotterdam Alexander als richting Centraal naar huis. Route één was langer met de trein en korter met de bus; route twee precies andersom. De enige doorslaggevende reden was de te halen overstap, al dan niet door vertraging.

Toen ik op een terugreis de route richting Centraal ging nemen omdat die richting Alexander pas over 10 minuten zou gaan, kwam ik erachter dat de metro twee minuten vertraagd was. Ik hoorde hem al aankomen onder mij en kon deze nog halen als ik zou rennen. In een vlaag van verstandsverbijstering vergat ik compleet het poortje waar ik normaal gesproken incheck. Ik liep in volle vaart dwars door het hoge poortje heen. Het knalde open en leverde mij een pijnlijke linkerarm en rechterknie op. Hoewel mijn hoofd ook flink werd geraakt, had ik daar weinig last van. Echter, de metro haalde ik wel! Dus zelfs als de poortjes hoger zouden worden, hebben de mensen nog een keuze: netjes betalen of erdoorheen rennen en snel naar het perron. Is je dat 125 euro waard?

[dcolumns]

Vurige hoop

Het is fris en grijs, maar toch droog. Ik ben op bezoek bij twee vrienden (vriend en vriendin van elkaar). Zij komt op het idee een kampvuurtje te maken in hun grote tuintafel, waar in het midden een vuurkorf zit. Prima plan. En geen probleem, want echte mannen kunnen vuur maken! Ja, maar wij zijn mannen die in de éénentwintigste eeuw leven. Verstandig: een aanmaakblok gebruiken. Dat blijkt echter, ondanks verwoede pogingen, voor geen meter te branden. Een paar reclamefolders worden erbij gelegd. We verscheuren daarna ook een tijdschrift. Die glossy pagina's bevatten blijkbaar ook plastic of iets soortgelijks. Wat een vieze lucht! We hoesten wat af, maar houden illustere hoop en leggen twee stukken hout tegen elkaar. Nog een paar lucifers erin, dan moet het toch een keer lukken?

Terwijl het hout aan het verkolen is, komt steeds meer rook vrij. Geen muggen vandaag! Het vuurtje is echter minuscuul. We wapperen langdurig, in de hoop dat het aanwakkert. Tevergeefs.Na een tijdje blijkt het aanmaakblok het enige dat toch brandt, ruim een half uur nadat dit al had moeten gebeuren. We verleggen het hout, nog wat lucifers erbij, daarna zelfs inclusief het doosje. Het effect is verwaarloosbaar, terwijl flinke rookwolken blijven ontstaan. Je zou verwachten dat iemand nu wel de brandweer had gebeld. Diverse ideeën komen voorbij. Een gasbrander, deodorant, wat druppels parfum, spiritus. Maar het brandwondencentrum is te ver weg en onze realiteitszin uiteindelijk dichtbij genoeg. Gelukkig staat vanavond pasta op het menu. Een barbecue komt een andere keer wel.

[dcolumns]

Amsterdamse branie

De al vele weken aanhoudende studentenprotesten aan de UvA doen mij terugdenken aan toen ik mij aan het oriënteren was op een vervolgstudie. De bachelor/master-structuur was pas ingevoerd en dus ging ik zoeken naar de mogelijkheden. Zowel de Erasmus Universiteit als de UvA boden een Masterprogramma dat goed leek aan te sluiten. Mooi, op naar de eerstkomende Open Dag. Die van de Erasmus was net geweest. De UvA vermeldde niets, waarop ik belde. De plat Amsterdams sprekende dame had geen idee waar ik het over had, maar blijkbaar kon geen sfeer worden geproefd. Op de vraag of ik dan op eigen gelegenheid eens kon rondkijken, zei ze dat dit niet zomaar kon zonder toestemming. “Toestemming van wie?”, vroeg ik daarop. Ze was even stil, maakte een soort geschrokken geluid en zei toen “Je ken toch gewooooon lans kommuh?”

Ik zocht, en vond, een rooster. Na hopeloos te zijn verdwaald, kwam ik bij het gebouw aan. Slecht onderhouden, muf en vol overduidelijke kakkers. Toen ik iemand vroeg naar het lokaal, keek meneer Corpsbal alsof ik een arme sloeber was en liep die Gooise rakker door. Een Chinese die ik daarop zag, hielp mij wel. Ik betrad daarop een sfeerloze zaal, waar iedereen de slaap uit de ogen wreef (het was pas 11:00 uur) terwijl een hoogleraar de een na de andere dia liet zien, zonder daar iets aan toe te voegen. Anderhalve maand later liep ik de campus van de Erasmus op, waar ik geen enkele kakker zag. Ik kreeg zeer uitgebreide informatie van  een nuchtere Rotterdamse studieadviseur en voelde mij direct thuis. Ver weg van die nare UvA.

[dcolumns]

Het haasje

Al zolang als ik weet, staan met Pasen een paar chocoladehaasjes op tafel. Als kind is dat  geweldig; als volwassene is het de jeugdherinnering die een glimlach brengt. Zuslief zit momenteel op Curaçao, maar ik ben aanwezig bij het traditionele paasontbijt bij mijn ouders. Een overdadig gedekte tafel, vol met zoet en hartig beleg, gekookt eitje, stolletje, croissantjes, verse jus d'orange en allerlei andere zaken die niet op zijn te krijgen. Voor iedere aanwezige een gezellig feestje op de zondagochtend en niet in de laatste plaats voor de kat.

De kat zit ook op een stoel en kijkt eens goed om zich heen. Het neusje beweegt continu, met al dat lekkers op tafel. Voorzichtig gaat een pootje richting een plakje vleeswaren. Met een simpel “Nee!” trekt hij direct zijn poot terug. Voor even dan. Op alle mogelijke manieren probeert hij ongezien toch iets te pakken te krijgen. Dan springt hij van de stoel en weet iedereen dat hij straks overal kan opduiken. En inderdaad: we zien een stukje poot tegen de vensterbank opkomen. Daarna weer een snuffelend neusje in de lucht. We wijzen hem terecht en na een tijdje niks meer te zien, denken we dat hij rustig op de grond zit.

In een fractie van een seconde zien we iets zwarts omhoog komen, waarna de bak met kaas erin een salto maakt. Dan het geluid van kattennagels en met een soort schaatsbeweging zien we nog net de zwart-grijze vacht achter de bank verdwijnen.

Na het ontbijt lopen we met het opruimen allemaal even heen en weer. Maar hé, was die kipfilet al op? In een hoekje zien we een kat zich uitgebreid wassen.