Dobra, z tego wpisu nie będę dumna. Zmieszałam chyba w tym nieprzemyślanym przemyślunku wszystkie swoje Twarze, bo nie mam pojęcia o co mi chodzi. Obawiam, że dziś będzie odrobinę zbyt uczuciowo, powierzchownie i egoistycznie, jednakże muszę...
TAK BARDZO GO CHCĘ! (tego wariata)
Po prostu... nie potrafię wyjaśnić tego uczucia. Tak, to prawda, kiedy go poznałam, chciałam go tylko perfidnie wykorzystać do własnych celów, a potem porzucić.. wiem, jestem okrutna. Problem w tym, że on się nie dał. NIE DAŁ SIĘ. Nie dostawszy tego, co chciał, najzwyczajniej sobie odszedł. Nic go nie ruszyło, nie tknęło w środku jak zawsze. Nie patrzył maślanymi oczami, nie wypisywał 50 esemesów na minutę, najzwyczajniej w świecie zrezygnował. Zrezygnował... ZE MNIE! ZE MNIE ZREZYGNOWAŁ!! (Tu właśnie nie jestem dumna ze swojego myślenia, ale niestety tak to wygląda).
I od tego czasu coś mi się chyba w głowie pokićkało. Jak go widzę, to ściska mnie coś w środku, a kiedy mówi obojętnie 'cześć' to popadam w istną paranoję. Jak może MNIE tak olewać? Zabiłabym go. Albo pocałowała. Już sama nie wiem. Najlepiej dwa na raz.
Kiedy widzę, jak się uśmiecha.. Boże. Oczki robią mu się takie komicznie małe i wygląda jak chińczyk. A mi oczy robią się maślane. Od kiedy mam maślane oczy na widok jakiegoś chińczyka?! (Od kiedy w ogóle oczy robię mi się maślane...?) A Boże jak on tańczy... Jak pierwszy raz to zobaczyłam, no wybuchnęłam śmiechem, bo myślałam, że to taki żart, wygłupy. Otóż - nie. To akurat jest nie do opisania, trzeba to zobaczyć. No można paść. Ale kiedy oczy robią mu się czasem smutne... i patrzy na mnie przez chwilę tymi smutnymi oczami... jedyne co chciałabym zrobić to przytulić go i (mimo, że nie wiem dlaczego jest nieszczęśliwy) zapewniać go, że wszystko będzie dobrze...
A zaraz potem przechodzi obok mnie, obojętny jak zawsze. NO ZABIŁABYM.
Chciałabym podejść do niego i delikatnie dotknąć jego policzka. On spojrzałby mi w oczy, czego tak bardzo unika od tego czasu. I patrzylibyśmy chwilę na siebie, a napięcie rosłoby z sekundy na sekundę, z minuty na minutę. W końcu nie wytrzymałby i przyłożyłby delikatnie swoje wargi do moich. Wiem jak, bo chciał tego wtedy. I czułam to. A ja oddałabym pocałunek. Wtedy uśmiechnąłby się, a ja poczułabym to na skórze. I kilka sekund całowałby mnie powoli, wplatając palce w moje włosy. Ale delikatne pocałunki po chwili zmieniłyby się w bardziej natarczywe. Bo nie dla nas jest powściągliwość. Bo tak bardzo chcę jego, a on chce mnie i wiem to. Bo widziałam jak chciał wtedy. Zacząłby stopniowo iść w moim kierunku, zmuszając mnie do cofania się, aż wreszcie moje plecy dotknęłyby ściany. Wtedy odchyliłby moją głowę i całowałby mnie po szyi, a ja kocham to tak bardzo, więc przyciągnęłabym go mocniej do siebie. On zareagowałby tym samym i wsunąłby ręce pod moją męską bluzę i gładziłby mnie po plecach. W tym czasie kończyłabym już rozpinać guziki jego koszuli i odepchnęłabym go żeby móc patrzeć jak przejeżdżam palcami po cienkiej skórze i delikatnych mięśniach. Uśmiechnęłabym się i on też by się uśmiechnął i pocałowałby mnie jeszcze raz napierając na mnie i wypychając powietrze z moich płuc. Potem przesunąłby ręką po moim udzie i podniósłby mnie, tylko po to, żeby wygodniej mu było rzucić mnie na łóżko. Bo tak bardzo chcę jego, a on chce mnie. Wiem to, bo widziałam to w jego oczach. Wtedy.
No to pojechałam.. tego bym się nie spodziewała. Tylko iść i się zabić z tego, co ten chłopak ze mną wyrabia. Po prostu nie wierzę, że się tak głupia daję zamotać jakiemuś idiocie. Trzeba to skończyć.
discoholicmusic
theartofmadeline
andulkaphoto
prguitarman
titsay