moon chin

hindi makata pero inalipin ng sarili niyang salita [read at your own risk]

[lemmeblxxyou]

how even

[this is an on-going post] social media addiction is like being stuck into a den. it is like not having control or a single grip on the things that deteriorate your well-being relentlessly. if only it’s that easy to take a break and deactivate all of my accounts, without thinking on the connections that will be affected by my hibernation, so i could take a fresh breath from all the toxicity and overwhelming information that affects my mental health big time.

[lemmeblxxyou]

“Dating kinikilig, ngayo’y ngiti na lang. Pinipigilan ang bibig na sabihing miss kita.” - ‘Di Na Babalik | Ang Bandang Shirley

Ilang araw na ako nag-iisip ng gusto ko sabihin kasi hindi ko talaga alam kung paano to sisimulan. Gusto ko na ilabas ‘to kasi sobrang bigat na talaga ng loob ko at umabot pa sa punto na naaapektuhan na mga pinaggagawa ko. Hindi kita sinisisi dahil alam kong ako ang may kasalanan sa epekto ng mga nangyayari sa akin ngayon. Hindi kasi talaga ako magaling mag-hawak ng problema. Para matapos na, gusto ko na magpakatotoo. Isang bagsakan na lang para masabi ko na lahat ng tinatago ko rito. Sa totoo lang, gusto ko mainis sayo at pairalin yung hinanakit ko pero hindi ko kayang gawin sa'yo yun. Bukod sa mahal kita, hindi ko talaga magawang magalit sayo kasi naiintindihan ko sitwasyon mo. Alam kong nahihirapan ka. Walang madali sa nangyayari ngayon at sa nararamdaman mo kaya huwag ka mag-alala, wala kang maririnig na sumbat sa akin. Binibigay ko sa'yo yung oras ng paghihilom na kailangan mo. Alam ko namang gusto mo pa matuto at umunlad kaya sana magkaroon ka ng kusa na gawin ang mga bagay na alam mong nararapat sa’yo. Pinatawad ka na ng tao at ng tadhana kaya sana patawarin mo na rin sarili mo.  Pasensya kasi humantong sa ganito na parang dumagdag pa ako sa pampagulo sa buhay mo. Hindi ko naman intensyon maging dagdag pasakit, sa totoo lang, sinisisi ko pa sarili ko kung bakit naging umabot sa ganito yung sitwasyon nating dalawa. Siguro I gave too much, I loved you too much. Responsable ako sa sariling hinagpis na nararamdaman ko kaya hindi kita masisisi, may mga bagay ka pa sa nakaraan na hindi mo magawang iwan pero sinubok ko pa rin ang tadhana para lang mahagkan ka kaya siguro nga epal ako. Pasensya na. Akalain mo yun? Sa kabila ng lahat ng nangyari, nagpapasalamat pa rin ako sayo nang sobra. Ang lakas mong emotional support. Ikaw pa rin ang best plot twist ng 2019 ko, hindi magbabago yun. Katunayan, hindi ko talaga alam gagawin ko ngayon. Hihintayin pa ba kita? Titigil na ba ako? Sinabi mong maghintay ako sa'yo pero ano ba ang kasiguraduhan na babalik ka? Gaano ba kasigurado ang tadhana kung may ikaw pa ba na dadating sa akin? Masyadong alanganin ang sitwasyon na ‘to para magsalita ako sa ating dalawa. Bilang pasaway ako at hindi ko rin naman mapipigilan damdamin ko. Kaya kung sakali man, gusto ko lang sabihin na may babalikan ka pa kung mahanap mo sarili mo. Nandito pa rin ako, handa kang tanggapin nang buo. Dibale kung magbago ang isip mo, may magagawa ba ako? Wala akong ibang dapat gawin kundi maging ayos at tanggapin kung ano ang sa tingin mong mas makabubuti sa’yo. Anuman ang mangyari, naka-suporta lang naman ako sa’yo lagi. Paniguradong hindi ngayon, pero sana dumating yung panahon na walang dedmahan, yung hindi na tayo dyahe sa isa’t isa. Ito pa rin naman ako, hindi ka magiging iba sa akin. Umaasa akong ganun din sana ako sayo, dating gawi lang. I would like to keep you the same way. Nandito lang ako lagi, wag ka mahiya sa akin. I don't want to consider this as a last message, ayokong matapos 'to nang ganito. Sana may marinig ako sa'yo, maghihintay at aasa ako ng sasabihin mo. Ewan, basta mahal pa rin kita; hayaan mo lang akong mahalin ka. Sobrang pasensya at salamat ulit sa maikling panahon na mayroon tayo at binigay sa atin.

[lemmeblxxyou]

Ang Pangarap Ko Sa Aking Bayan

Ano kaya ang pakiramdam ng pagiging tunay na malaya? Malaya—malaya sa pagiging masaya, malaya sa pananampalataya, malaya sa pagmamahal, at higit sa lahat, malaya sa sariling bayan na ginagalawan. 'Tila ba ang sarap lumipad at abutin ito, ngunit ang pangarap ba na ito ay magiging tulad ng mga ulap? Na hindi maaaring mayakap at mapanghawakan?  Tayo ba ay malaya? Sinasabi nilang naasam na natin ito mula noong binigyan tayo ng kasarinlan ng mga Espanyol noong 1898, ngunit tunay nga ba tayong malaya kung nakakulong tayo sa tatsulok na sistema ng lipunan? Masasabi ba natin na tayo’y malaya kung nakakulong tayo sa kuwadrado nating mga isipan? Masasabi nga ba natin na tayo’y malaya kung ang kumokontrol sa ating panlipunang sektor ay ang ibang mga bansa, partikular na ang Estados Unidos at Tsina? Hindi natin maikakaila na tayong mga mamamayan ay patuloy na namumuhay nang nakiki-ayon na lamang sa kung anong patok, at kung anong sikat. Ang nais ko sa aking bayan ay maasam ang tunay na kalayaan. Ang tunay na kalayaan na kung saan magagamit natin ang ating kalayaang magsalita, upang alisin ang takot sa bawat puso, at maipahayag ang tunay na nilalaman ng isipan. Maunlad na ang panahon ngayon. Masalimuot iisipin na imbis na tayong mga Pilipino ang nagtutulungan ay tayo pa ‘tong nagsisiraan, mga nagmistula tayong talangka sa kahihila natin sa isa’t-isa pababa. Ako bilang ako, ay ayoko na dumagdag pa rito. Kaya ngayon, pipiliin kong maging iba sa mga ito—Bayan muna bago ang sarili ko. Nawa’y palayain tayo ng huwad na sistema ng pagkakuntento dahil hindi tayo uunlad kung mananatili tayo sa lugar kung saan tayo komportable, dahil ‘di kalaunan sisikip ang lugar na ating ginagalawan. Oo, masasabi natin na tayo ay masaya, ngunit hindi natin masasabi na tayo nga ay tunay na malaya.  Nawa’y palayain tayo ng mapang-aping kalakaran ng mundo, bago pa mapudpod ang pag-asang minsan lang kung dumungaw sa bintana. Ang pag-asang nagbibigay liwanag sa madilim na kabanata. Nawa’y palayain natin ang ating mga sarili na nakabilanggo sa takot, sa takot na mahusgahan, mabalewala, at ipagkaila sapagkat hindi natin mapapalaya ang bayan kung sa mismong sarili natin ay hindi tayo mapagparaya. 

Hindi pwede ang “Pwede na” dahil higit pa tayo sa kung ano tayo ngayon. Hindi naman tayo tulad ng punong Bonsai na mananatiling maliit, bagkus dapat tayong maging isang Narra, nakatayong matayog at may maipagmamalaki. Nawa’y lahat tayo ay lumaya at maging mapagpalaya, dahil ang bagay na ito ang siyang isa sa mahalagang sangkap tungo sa pinapangarap nating bayan. Ang pangarap ng ating bayan, na ginahasa, inalipusta ng mga dayuhan at pati na rin ang mga sarili nitong mamamayan.  Tatanungin ko muli kayo, Tayo nga ba’y tunay na malaya?

[israelmekaniko]

“THE LAW OF CONSERVATION OF ENERGY… AND FEELINGS.”

IT’S OKAY TO CHASE SOMEONE. Lalo na kung hanggang ngayon hindi pa rin siya bayad sa utang. IT’S ALSO OKAY TO BEG SOMEONE TO STAY. Lalo na kung andami-dami niyang kinain pero di marunong maghugas ng pinggan. Sabi nga nung tambay dun sa kanto namin, “If you’re not gonna chase anyone, then who will notice you?” Paano ka mapapansin ng crush mo kung di ka magpapapansin? “If you won’t beg for anyone to stay, then who will remain?” Paano magtatagal ang isang relasyon kung palagi na lang paiiralin ang pride?

Okay lang maghabol. Okay lang na ipilit ang sarili. Pero alam mo kung alin ang hindi okay? Yung ipagpilitan ang sarili mo sa mga taong ilang beses ka nang pinagtatabuyan na parang dinaig mo pa ang masamang espiritu na sumanib sa katawan ng panget. Yung magpakatanga sa mga taong okay lang para sa kanila na saktan ka dahil ikaw LANG naman yan. Yung mga taong naaalala ka lang kapag may kailangan pero kapag nakuha na ang gusto parang hindi ka na ulit nag-eexist. Yung ipagpilitan ang sarili mo na mahalin ka ulit kahit ilang beses ka nang ipinagpalit. Yun ang mali.

Tayo ang nag-seset ng pamantayan para sa mga sarili natin. Kung hanggang saan lang dapat tayo, kung para kanino dapat tayo at kung ano ang dapat na maging tayo. Wag mong hayaan na lamunin ka ng ibang tao dahil hinahayaan mo lang silang gawin kung anong gusto nila. Kung ginawa mo na naman lahat pero hindi ka naman talaga kayang pahalagan, bitaw na. Wag mong gawing priority ang isang tao kung para sa kanya back-up plan ka lang. And don’t be afraid of losing people if in the end you will totally lose yourself. 

Kung kinakailangan mong sundutin yang lalamunan mo para isuka siya sa buhay mo, gawin mo. Lumayo sa mga taong nakakapanget. Ang mahal mahal ng toner at exfoliating cream mo. Nagtitiyaga kang mag-apply gabi-gabi para fresh ka kinabukasan tapos magpapastress ka lang sa mga katulad nila? Kung gusto nilang umalis sa buhay mo, pabaunan mo pa tapos ihatid mo hanggang main gate para hindi na makabalik. 

Don’t just save space for those people who matter. Save space for those people who makes you feel you are mattered para hindi sayang ang space.  Maglaan ng espasyo para sa mga taong karapat-dapat, sa mga bagong taong parating pa lang at sa mga bagong karanasan. 

Sobrang ikli ng buhay para aksayahin ang enerhiya sa mga taong pansamantala lamang. Sabi nga sa Law of Conservation of Energy, “Energy can neither be created nor destroyed; rather, it can only be transformed from one form to another.” Kumbaga, ang feelings hindi nacrecreate o nadedestroy pero nacoconvert yan sa ibang anyo. ( Tinagalog ko lang ampota! ) Maaaring yung pagkagusto mauwi sa pagmamahal at yung sobra-sobrang pagmamahal mauwi sa pagkagalit and vice-versa. Kaya mas mabuting ilaan na lamang ang emosyon at enerhiya sa mga taong kayang pantayan ang kaya nating ibigay. Kung hindi man pantay, well atleast kahit yung pasok man lang sa banga. Sabi nga ni Kumareng KZ Tandingan sa kanta niya, “Mahal ko o Mahal ako?” Pero kung alam mo yung worth mo hinding-hindi mo lilimitahan ang sarili mo sa dalawang pagpipilian lamang. Maghintay ka na dumating yung taong mamahalin mo na mamahalin ka din sa paraang gusto mo. So you will never feel the need to chase or beg someone to stay.

[lemmeblxxyou]

Pilipinas kong Mahal at Patuloy na Mamahalin

Isandaan at dalawampung taon na ang nakararaan mula noong ipinahayag ang Araw ng Kasarinlan ng Pilipinas sa Kawit, Cavite sa pangunguna ng ating Unang Pangulo na si Heneral Emilio Aguinaldo, kasama ang ilang hukbong rebulusyonaryo.

Hindi malilimutan ang Hunyo 12, 1898 sa kasaysayan sapagkat ito ang araw na tayo ay buong lakas na tumindig nang hindi inaakay ng mga dayuhan, ang araw na tayo ay pumigtas sa pang-aalipin ng mga mananakop, ang araw na lakas loob nating inawit ang "Marcha Filipina Magdalo" na atin nang kinikilala ngayon bilang pambansang awit na "Lupang Hinirang", at ang araw na nagningning ang bughaw at pulang watawat na may isang bituin at walong sinag.

Sa kabila ng mga maliligayang pagdiriwang ay ang nakababahalang lagay ng gobyerno sa kasalukuyan (sa ilalim ng mapanlupig na mga kamay ng isang pasismong diktador). Nakapanlulumong isipin na tayo lamang ay nakararanas ng kasarinlan (independence) at hindi kalayaan (freedom).

Gayunpaman, huwag natin kalimutang bigyan ng pagkilala ang mga naging bahagi ng madugong pakikibaka na buong puso at tapang na nilabanan ang mga mananakop at inialay ang sarili sa bansa. Bigyan natin ng halaga ang kanilang naging pagsusumikap sa paraan ng pagkakaroon natin ng pakialam sa bayan. Huwag tayong matakot na labanan ang sinumang nagbabanta na pabagsakin ang kasarinlan ng ating lupang mahal na 120 taon nating binuo at pinrotektahan.

Napakarami mang dagok ng pagsubok ang iyong dinaranas, minamahal kong bayan. Ipinapangako ko sayong tanging ikaw lamang ang hihirangin ko sa habang panahon: Sa kahit saan, sa kahit sino o sa kung ano pa man.

Mabuhay ka, bayan ko! Maligayang Araw ng Kasarinlan, Pilipinas kong Mahal!

[lemmeblxxyou]

Adios, Ilocandia

Hola, España

[theprocast]

Breathe, darling. You survived before, and you’ll do it again.

A reminder. //  Maxwell Diawuoh, Once A Day (01/29/2018) / Ten Word Story #25 (via theprocast)

[lemmeblxxyou]

Akala ko...

Noong mga nakaraang araw na naghihintay ako ng resulta, akala ko abot kamay ko na yung hinihintay kong tagumpay. Pero totoo pala talaga yung hindi mamatay-matay na kasabihang "Kung hindi mo nakamit ang pinapangarap mo, may iba pang mas magandang nakalaan para sa iyo."

Akala ko kinaya ko, pero bandang huli ay naging isa pala ako sa mga nabubuhay na patotoo ng katagang ito, at buong pusong aaminin ko

Isa ako sa mga bigong ito.

Oo, nabigo ako sa larangan ng pakikipagsabayan sa utak ng mga mas may alam. Akala ko kasi sapat na yung kapasidad ko pero pinatunayan nun na kailangan ko pa ng higit na pagkatuto. Isa lamang din ako sa mga taong ginagawa at pinagpapatuloy yung tinatawag nilang PAG-AARAL hindi para sa sarili, hindi para sa pera o kung anuman, kundi para mabigyan ng parangal ang paghihirap ng mga taong umaasa sa akin at naniniwala na kaya ko.

Hindi rin naman masama magkamali kahit minsan, 'di ba?

Alam ko rin na kailanman, hindi mababatay ng kabiguang ito ang ilang daang halik ng tagumpay na siya nang nakamit at maaari ko pang makamit sa hinaharap.

Pasensya na kung nabiktima ako ng mga maling akala ko. Siguro nga hindi lang talaga pabor sa atin ang tadhana dahil gusto niya na manatili at magsilbi ka sa akin na leksyon na laging ipapaunawa at walang sawang ipapamukhang...

Minsan ang pagkatalo ay daan para sa pagkatuto.

:)

[lemmeblxxyou]

All of these cringey poems I've written about you but still don't have the guts to let you know

[lemmeblxxyou]

crap

I can't help this feeling

I think I like you much better

Please catch me

I'm falling in love deeper

[lemmeblxxyou]

Titig

Hindi ko inasahan ang mga biglaang kaganapan

Nabigla ako nung ikaw pala ang nasa aking harapan

Ako ay namangha at ang damdamin hindi napigilan

Natorete ako, hindi ka na maalis sa'king isipan

[lemmeblxxyou]

Sugal

Abante at Atras ang siste ko sa dahilang hindi ko magawang sabihin sayo. Na mayroon akong nararamdaman rito Pero binuburo ko lang sa puso kong lito

Hindi ko maisip kaya ewan ko ba, Ngunit ako'y naakit sa'yo sa isang segunda. Inosente ka lang naman sa madla. Pero tanging ikaw ang napansin ng aking mata

Wala akong pag-asa, panigurado. Sa katulad mo pa ba ako aasa nang ganito? Hindi mo naman prayoridad ang relasyon. Mas nanaisin mo pang mag-aral o manilbihan sa simbahan buong maghapon.

Gusto ko man sabihin, ako'y inaalipin ng aking damdamin. Ayoko naman humiling kasi alam kong malabo na ito'y dinggin. Wala akong magagawa dahil malayo ang pag-asa ko sayo. Masakit man sa akin, pero mukhang hanggang dito na lang ito.

Makukuntento na ako na makita at masuportahan ka paminsan. Pag-aaral man, patimpalak, pati na rin sa kalokohan. Kahit di mo malaman ay sasambitin ko pa rin sa sansinukuban. Na ikaw ang tao na mahalaga sa akin, hindi man kita kilala nang lubusan.

[lemmeblxxyou]

Ikaw pa rin talaga. Handa pa rin akong maghintay sa'yo.

[lemmeblxxyou]

Isipan, Nararamdaman.

Kung sa aking panaginip ko siya malayang makakapiling

Nakikiusap ako, tadhana. Huwag mo akong gisingin.

Bawat kasabikan ng aming damdamin, aking susulitin.

Nang malimutan sandali ang totoo na malayo siya sa akin.

[lemmeblxxyou]

Ikaw talaga naaalala ko sa kantang ito. :) 🎶 You're everything I wanted and more 🎶

[lemmeblxxyou]

Or maybe i’m just in love with the thought of being “in love”?

[lemmeblxxyou]

Silay

Sa unang beses na ika'y nakita, Kakaiba ang dinulot mo sa akin na saya. Paano kaya kung araw-araw pa? Dinaig ko pa siguro ang payaso sa tuwa.