lukasso1987

Nie zawsze na czasie, subiektywnie, nieprofesjonalnie, ale z pasją!:)

[lukasso1987]

RiME - jak zaakceptować stratę.

Zaprzeczenie, gniew, targowanie się, depresja oraz akceptacja to pięć etapów reakcji pacjenta na wieść o nieuleczalnej chorobie i bliskiej perspektywie śmierci. Podobnie sprawa wygląda w przypadku najbliższych osób chorego. Taką tezę ongiś wysnuła dr Elisabeth Kubler-Ross. Są to również tytuły pięciu rozdziałów, które zawiera Rime. Zaintrygowani jak ma się wspomniana przeze mnie psychologiczna teoria do samej gry? Ja też byłem. I ciekawość swoją jak najbardziej zaspokoiłem.

Gra rozpoczyna się na plaży gdzie wskakujemy w skórę chłopca wyrzuconego na brzeg. Po krótkiej eksploracji i zapoznaniu się ze sterowaniem natrafiłem na pierwszą zagadkę do rozwiązania. Dzięki niej zyskałem lisopodobnego zwierzaka, który został moim przewodnikiem. Niewiele myśląc ruszyłem jego tropem.

Zagadek jest cała masa. Wraz z eksploracją stanowią trzon rozgrywki. A właściwie to jej całość, bo elementów takich jak walka tutaj nie uświadczyłem. Poziom trudności nie należy do najwyższych, a rozwiązania najczęściej wymagają od nas przede wszystkim uważnej obserwacji najbliższego otoczenia oraz umiejętności kojarzenia faktów. Co nie znaczy, że jest to wada. Moim zdaniem dzięki temu nie sposób się wybić z pewnego rytmu poznawania tej jakże interesującej historii.

Eksplorując kolejne etapy uskuteczniać można również zbieractwo. Znajdźki w postaci zabawek, nowych strojów, fragmentów kołysanki, kolejnych części emblemów oraz obrazki poznawane dzięki zaglądaniu przez dziurki od klucza pozornie nie mają jakiegoś większego znaczenia. Ale wystarczy dotrzeć do finału, by wszystko stało się jasne.

Samą eksplorację umila nam cudowna muzyka, która na myśl przywodzi mi najwspanialsze jRPG-owe wspomnienia. Dialogów w grze nie ma. Główny bohater co prawda potrafi krzyczeć (co jest istotnym elementem mechaniki w grze), ale nie są to jakieś konkretne słowa. Oprawa graficzna również nie zawodzi. Jest kolorowo i dość szczegółowo. Choć momentami razi nieco pewna prostota i umowność. Ale nie jest to jakaś wielka wada. Wygląda to naprawdę całkiem przyjemnie.

Długość gry nie powala na kolana. Aczkolwiek jest ona satysfakcjonująca. Czuć, że wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Każdy rozdział ma swoje konkretne znaczenie. Metafor tutaj nie brak, ale ten najprostszy przekaz sprawia, że przy grze dobrze będzie się bawił zarówno dziesięciolatek jak i trzydziestolatek. Choć, żeby do końca zrozumieć przesłanie twórców to ten pierwszy będzie zdecydowanie potrzebował pomocy tego drugiego.

Na koniec chciałbym jeszcze wrócić do tego o czym napisałem na samym wstępie. Gra skrzętnie wykorzystuje paletę emocjonalną człowieka. Potrafi też zmusić do refleksji. I w tym miejscu warto sobie uzmysłowić, że oprócz oczywistej zalety jaką jest ubogacanie samego siebie w ten sposób to jest to również nieopisana wartość w przypadku kształtowania najmłodszych. Pewne rzeczy ciężko sobie przyswoić w czystej teorii. Trudne tematy nie na darmo są określane takim mianem. Twórcom Rime udało się jednak przemycić całkiem pokaźne walory edukacyjne. I za to im chwała.

[lukasso1987]

Crash Bandicoot: N.Sane Trilogy - remake wyczekiwany od dawna.

Mówi komuś coś nazwa takiego zwierzątka jak jamraj? Kiedyś i ja nie miałem pojęcia co to za stworzenie. A przynajmniej dopóki w 1999 roku w moje ręce nie trafił Crash Bandicoot 3: Warped. Na początku wszyscy mówili na głównego bohatera tejże gry per "lisek". Szybko się przyjęło, ale z czasem dowiedziałem się, że Crash z lisem ma wspólny jedynie kolor futra. Gra wciągnęła mnie na długie godziny. Masterowałem ją jak tylko się dało. Łącznie z upartym wbijaniem jak najlepszych czasów w trybie Time Trial. Potem sięgnąłem również po część pierwszą i drugą. I choć bawiłem się przednio to jednak trójeczka na zawsze pozostała moim TOP1 platformerem wszech czasów.

Jakiś czas temu premierę miał remake crashowej trylogii. Crash Bandicoot: N. Sane Trilogy pojawił się 21 lat po premierze części pierwszej, a przygotowany został przez studio Vicarious Visions na zlecenie Activision. I jak dla mnie developerzy spisali się na piątkę z plusem.

Od samego początku gra hołduje tradycjom i odwołuje się do nostalgii miłośników oryginalnej trylogii. Od wstawek, poprzez ton w jakim narrator odczytuje nazwy gier, czy studia developerskiego jakie spłodziło ów remake, aż po same gry, które poza solidnie przebudowaną oprawą audio-wizualną pozostały praktycznie w niezmienionej formie.

Grafika jest wprost cudowna. Takiego Crasha "zapamiętałem" z lat młodzieńczych. Moje wyidealizowane wspomnienia weszły w życie. Kolorystyka zyskała charakteru i choć niektórzy narzekają na to, że stała się zbyt jasna to ja mam zgoła inne zdanie. Uważam, że jasne kolory i o wiele lepsze efekty świetlne dodają przygodom Crasha jeszcze większej charakterności. W ruchu wygląda to po prostu obłędnie. Poziomy choć geometrycznie niezmienione zyskały na szczegółowości. Pojawiły się takie elementy jak odbicia w tafli lodu czy też o wiele bogatsze w detal otoczenie na wszystkich poziomach jakie znalazły się w całej trylogii.

Dźwięki rzecz jasna zostały podrasowane. Nie jestem specjalistą w tej materii, ale brzmi to na pewno lepiej niż oryginał. Głosy postaci co prawda są nieco inne, gdyż oryginalni aktorzy nie zagrali swoich ról raz jeszcze, ale nie można na ten element narzekać. Jest najzwyczajniej w świecie dobrze.

Sama rozgrywka sprawia wrażenie nieco bardziej dynamicznej. Crash stał się jakby odrobinę szybszy i sprawniejszy. Dodatkowo sterowanie również zostało przystosowane do obecnego pada. Sterowanie gałką analogową było dla mnie dziwne i przez większość czasu stawiałem na klasycznego d-pada. Niemniej jednak w niektórych poziomach - takich jak sekcje "jeżdżone" - korzystałem z nowych możliwości. Moje wspomnienia i przyzwyczajenia sprzed lat sprawiły mi nieco problemów zwłaszcza przy części pierwszej, ale dalej było już tylko coraz lepiej. Szkoda tylko, że bossowie wydają się jakby bardziej wyrozumiali i mniej agresywni, a przez to znacznie łatwiejsi do pokonania.

Z przyjemnością wbiłem platynowe trofeum w każdej z trzech gier jakie znalazły się w Crash Bandicoot: N. Sane Trilogy. Jedyną trudność sprawiły rzecz jasna próby czasowe. Niektóre poziomy wymagają naprawdę perfekcyjnego przejścia, żeby je zaliczyć. Przyznaję się bez bicia, że czasem musiałem podejmować kilkanaście prób, żeby uzyskać wymagany czas. Łatwo nie było. Ale na pewno zaczerpnąłem sporo satysfakcji.

Cała trylogia zyskała również jednakową formę zapisywania stanu gry. Nieoceniony jest również auto-save. Ot ukłon w stronę funkcjonalności na miarę dzisiejszych czasów. W ramach ciekawostki dodam, że każdy poziom można teraz przejść w skórze siostry Crasha - Coco. Niemniej jednak nie różni się ona praktycznie niczym poza wyglądem.

Jako fan dostałem to czego chciałem. Cudowny remake, który nie przetransformował mojej ukochanej serii z ery PlayStation 1. Rewelacja. Chcę więcej. Teraz kciuki trzymam przede wszystkim za remake dylogii MediEvil oraz za trylogię Spyro.

[lukasso1987]

Hellblade: Senua’s Sacrifice - mroczna podróż w poszukiwaniu zaakceptowania.

Zacznę z grubej rury. Ninja Theory dostarczyło jedną z najbardziej unikatowych gier jakie kiedykolwiek powstały. Rzekłem. Pierwszy trailer, który zobaczyłem na E3 zaintrygował mnie i byłem niemalże pewien, że prędzej czy później Hellblade: Senua's Sacrifice trafi w moje ręce. To co przeżyłem dzięki tej pozycji przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

Ninja Theory to zespół nietuzinkowy. Ich Heavenly Sword było bodajże pierwszą grą jaką kupiłem na PlayStation 3. Gra urzekła mnie oprawą wizualną, rewelacyjnym voice actingiem i świetnym systemem walki. A oprócz tego miała w sobie "to coś". Od premiery HS minęła już dekada. Kawał czasu w branży gier wideo. W międzyczasie miałem niewątpliwą przyjemność ograć Enslaved: Odyssey to the West oraz DmC: Devil May Cry. Obie bardzo pozytywnie mnie zaskoczyły i bawiłem się przy nich przednio. To sprawiło, że Hellblade: Senua's Sacrifice miało u mnie ogromny kredyt zaufania już na samym starcie. Jak się okazało spłaciło go z nawiązką.

Zanim na dobre rozpocząłem grę moim oczom ukazało się ostrzeżenie zdrowotne, które zamieszczam w screenie poniżej.

Mocne słowa. Na ile prawdziwe i podparte faktyczną zawartością w samej grze? Na tyle, że sam nie spodziewałem się, iż będę pod tak ogromnym wrażeniem pieczołowitości z jaką Ninja Theory podeszło do tak drażliwej tematyki jak psychoza. Ale o tym później.

To co widzimy w pierwszej chwili to młoda celtycka wojowniczka Senua, która udaje się w podróż do mitycznego Helheim. Kto zna nordycką mitologię ten poczuje klimat już od samego początku. Jej celem jest odnalezienie udręczonej duszy swojego tragicznie zmarłego ukochanego. Obwinia się ona o jego śmierć i chce uwolnić go z nordyckiego piekła. To co uderza od samego początku to fakt, że Senua poniekąd nie jest sama. Towarzyszą jej głosy. A te bywają mocno przewrotne. Nierzadko szydzą z niej, krzyczą na nią w gniewie, by za chwilę mówić jej jak bardzo im na niej zależy. Niecodzienny patent. Ale, żeby go doświadczyć w pełni należy skorzystać ze słuchawek. Innowacyjna technologia nagrywania głosów stworzy wrażenie obecności głosów w naszym najbliższym otoczeniu. Czasem ów efekt wprawia w uczucie niepokoju, innym razem drażni, by w niektórych momentach wręcz doprowadzać do tego, że odczuwamy samotność i niepewność kiedy głosy milkną na dłuższy czas. W niektórych przypadkach głosy pełnią rolę swoistych podpowiedzi co zrobić, żeby popchnąć fabułę do przodu. Mimo tego należy do nich podchodzić z pewnym dystansem, bo czasem potrafią celowo wprowadzać nas w błąd i odwodzić od właściwych rozwiązań.

Podczas swojej wędrówki Senua nieustannie boryka się z wiecznie przekształcającym się światem wokół niej. Wspólnie z nią obserwujemy jak wszystko potrafi się zmieniać na naszych oczach niczym w kalejdoskopie. Raz kolory i światło wydają się wręcz ciepłe i namacalne. Tworzą one poczucie bezpieczeństwa i dają chwilę wytchnienia zarówno protagonistce jak i nam samym. Szybko jednak zostaje nam to odebrane. Mrok potrafi spowić wszystko w ułamku sekundy. Barwy nikną w czerni i w szarościach. Wszystko się rozmywa, a my odczuwamy żal i współczucie związane z tym co przeżywa Senua.

Chcąc pomóc naszej bohaterce wędrujemy z nią przez kolejne lokacje po drodze pokonując przeciwności losu. Czasem spotyka nas po prostu walka. Wówczas operując mieczem odstawiamy istny balet śmierci. Senua dysponuje zarówno szybkim, ale słabym atakiem jak i mocnym, lecz zarazem wolnym ciosem. Ponadto potrafi uderzyć wręcz wytrącając broniących się oponentów z równowagi. Sama też potrafi się bronić. Może blokować nadchodzące ciosy. Dobre wyczucie czasu pozwala na efektywną kontrę, która potrafi nieźle skroić wytrzymałość naszego wroga. Ponadto wojowniczka może się posiłkować również unikiem, który równie dobrze może posłużyć jej jako doskok w stronę przeciwników. Wisienką na torcie jest opcja skupiania się. Focus spowalnia upływ czasu i często sprawia, że co silniejsi oponenci stają się o wiele bardziej wrażliwi na nasze ataki. Kolejne ciosy możemy też łączyć w efektowne kombinacje. W grze pojawia się również kilka walk z bossami. Są oni rewelacyjnie zaprojektowani i mocno osadzeni w nordyckich wierzeniach. Walki z nimi nie należą do zbyt wymagających, ale na pewno nie brak im efektowności. To sprawia, iż potrafią zapaść w pamięć.

Zdolność skupiania się sprawia też, że Senua potrafi dojrzeć w swoim otoczeniu coś czego na pierwszy rzut oka często nie widać. Dostrzega elementy, które nierzadko są w rozsypce i tylko skupienie się na nich pod odpowiednim kątem i z odpowiedniego miejsca sprawia, że tworzą jednolitą całość, która pozwala nam kontynuować naszą drogę. Oprócz tego regularnie trafiamy na bramy pokryte pismem runicznym. Aby takie bramy stanęły przed nami otworem musimy wspólnie z Senuą rozglądać się w najbliższym otoczeniu szukając kształtów przypominających daną runę. Z początku jest to dość łatwe, ale z czasem wymaga od nas coraz więcej główkowania. Oprócz tego trafiają się jeszcze przejścia, które zmieniają widzianą przez nas rzeczywistość oraz maski umożliwiające podróżowanie między dwoma czasami. Na monotonię w tej kwestii nie można narzekać.

W trakcie podróży nasza bohaterka trafia na tak zwane Lorestones. Owe obiekty występują pod różną postacią, ale łączy je to, iż są na nich zapisane runy. Każda z nich przedstawia inny fragment opowieści, której narratorem jest niejaki Druth - ktoś w rodzaju mentora Senuy. Jego opowiadania są fragmentami mitologii nordyckiej. Nie wszystkie Lorestones znajdujemy w miejscach oczywistych. Niektóre potrafią być bardzo skrzętnie skryte i niekiedy wymagają kreatywnego podejścia, by móc zapoznać się z ich zawartością. Jak się okazuje ich obecność jest kluczowa i stanowi bardzo istotny element jeżeli chodzi o zrozumienie całości.

Hellblade: Senua's Sacrifice zapowiadane było jako krótka gra, na 6-8 godzin. Nie mam pewności ile czasu z nią spędziłem, ale jestem wręcz przekonany, że zapowiadany czas przebiłem o kilka ładnych godzin. I to nie dlatego, że sobie nie radziłem. Rzecz jasna można pewnie przez grę "przesprintować" i jak mniemam speedrunerzy już w tej kwestii działają. Jednakże moim zdaniem mija się to całkowicie z celem i wypacza jakikolwiek sens obcowania z dziełem Ninja Theory.

Po ujrzeniu napisów końcowych i lekkim uporządkowaniu własnych myśli koniecznie należy zapoznać się z filmem dotyczącym powstawania gry, który został bonusowo wrzucony jako "Hellblade Feature" i można go obejrzeć z poziomu menu głównego samej gry. Twórcy opowiadają o tym w jaki sposób powstała sama koncepcja gry. Dowiadujemy się, że wiele elementów gry zostało zaczerpniętych z autentycznych podań ludowych oraz historycznych. Imiona takie jak Senua czy Druth nie są  tutaj dziełem przypadku. Podobnie jak sposób w jaki zginął Dillion, ukochany głównej bohaterki. Fani serialu "Vikings" zrozumieją do czego piję.

Sam "Hellblade Feature" przede wszystkim skupia się na uargumentowaniu tego co spowodowało, że twórcy skupili się konkretnie na tematyce psychozy. To zaburzenie umysłu charakteryzuje się bardzo silnym zakłóceniem zdolności do postrzegania rzeczywistości. Rozmaite iluzje jakich doświadcza ofiara takiego stanu umysłowego wydaję się całkowicie realne. W dawnych czasach ludzie chorych na psychozę uznawali najczęściej za przeklętych. To z kolei prowadziło do ich odizolowania od społeczeństwa. Alienacja natomiast przyczyniała się jeszcze bardziej do pogłębiania się stanu chorobowego. Taki los spotkał właśnie Senuę. A my, jako gracze, mamy niepowtarzalną okazję, by wczuć się w kogoś dla kogo rzeczywistość przeradza się w najgorszy koszmar. I tylko zaakceptowanie pewnych faktów prowadzi nas do zakończenia. A to już warto zobaczyć osobiście. Przeżyć na własnej skórze. I jak już mówiłem wcześniej - koniecznie ze słuchawkami na uszach.

[lukasso1987]

Horizon Zero Dawn - urzekająco przerażająca wizja przyszłości.

Nie będę owijał w bawełnę i powiem wprost, że już pierwsza zajawka Horizon Zero Dawn zrobiła na mnie niemałe wrażenie. Każdy kolejny skrawek informacji na temat produkcji od Guerilla Games utwierdzał mnie w przekonaniu, że szykuje się nowe IP, które mną (i nie tylko!) pozamiata.

Gra przedstawia losy Aloy - dziewczyny, która została wygnana przez swój lud już jako niemowlę. Została jednakże oddana pod opiekę innego wygnańca. Rost dał jej dom i traktował jak własną córkę. Aloy od dziecka nie chciała jednak zaakceptować swojego losu i wciąż dociekała dlaczego została potraktowana tak, a nie inaczej. W jej głowie powstawała cała masa przeróżnych pytań. Kim są jej rodzice? Dlaczego została wygnana przez swój lud? Co takiego zrobił Rost, że i jego wygnali? Jej życiowym cele zostaje odnalezienie odpowiedzi oraz zrozumienie świata i zasad jakie nim rządzą.

Niepokorna antagonistka szybko zyskała moją sympatię. Jej ognisty temperament i niebywała empatia idą w parze z nieposkromioną ciekawością świata. To wszystko sprawia, że nie sposób jej nie polubić. Kibicowałem jej mocno i równie mocno się z nią zżyłem podczas niespełna 69 godzin jakie z nią spędziłem.

Podczas swoich przygotowań Aloy poluje, zarówno na zwierzęta jak i na maszyny, zbiera przeróżne materiały (crafting jest tutaj niezwykle istotnym elementem), walczy z przeciwnikami oraz z przeciwieństwami losu, wspina się, zwiedza przepastny świat i wykonuje przy tym masę zadań, które zazwyczaj doskonale wpasowują się w przedstawione realia.

Ponadto rudowłosa niewiasta posiada całkiem zróżnicowany arsenał broni i różnego rodzaju pułapek. Każda broń opisana jest statystykami i posiada kilka rodzajów dostępnej amunicji. To w połączeniu całkiem rozbudowanym drzewkiem umiejętności (które możemy rozwijać w dowolnej kolejności dopasowując pozyskiwane zdolności do naszego stylu gry) sprawia, że polowanie i walka wciąż bawią zachęcając do coraz to nowszych eksperymentów.

Sama walka jest niezwykle dynamiczna. Do dyspozycji mamy kilka rodzajów łuków i proc, bomby różnej maści, pułapki oraz włócznię. A i to nie wszystko. Poszczególni oponenci wymagają innego podejścia z racji posiadanych słabości oraz mocnych stron. Warto się posiłkować możliwością skanowania, którą daje nam Focus.

A czymże jest wyżej wspomniany Focus? Jest to urządzenie z zamierzchłej przeszłości, którą posługiwali się ludzie w erze technologicznego rozkwitu. Dzięki niemu Aloy jest w stanie skanować otoczenie i pozyskiwać różne informacje. To pomaga jej w walce, w śledztwach oraz w eksploracji. Znany patent, ale podany w przepysznym sosie tak cudownie podkreślającym smak całego dania jakie stanowi Horizon Zero Dawn.

W trakcie gry trafiamy również na całą masę dzienników tekstowych i dźwiękowych, na hologramy przedstawiające zapis wydarzeń z przeszłości, a także na inne formy przekazywania nam informacji na temat tego co tak właściwie doprowadziło nasza planetę do takiego, a nie innego stanu. I to jest chyba najmocniejsza strona tej pozycji. Scenariusz i realia w jakich został osadzony.

Studiując zapiski i posuwając fabułę do przodu odkrywamy kawałek po kawałku jak ludzka chciwość i zabawa w Boga doprowadziły nasz świat do upadku. Posłuchamy i poczytamy co działo się w ostatnich chwilach ludzkości zaawansowanej technologicznie i kulturowo. Nierzadko się wzruszyłem, bo to co przedstawili twórcy jest fikcją, ale tak cholernie mocno realistyczną, że nie można oprzeć się wrażeniu, iż coś podobnego może nas spotkać za ileś tam lat... Miejmy nadzieję, że jednak tak nie będzie, a historia przedstawiona w Horizon Zero Dawn pozostanie fikcją. Fikcją, z którą warto się zapoznać.

[lukasso1987]

Mass Effect Trilogy - czyli o tym jak uratowałem galaktykę przed zagładą.

Aż dziw bierze, że pierwsza część Mass Effect zadebiutowała niemalże dziesięć lat temu. Dziś znaczna część miłośników tego uniwersum zagrywa się w najnowszą odsłonę pod tytułem Mass Effect: Andromeda. Swój egzemplarz nabyłem w formie pre-ordera. Niemniej jednak najpierw postanowiłem odświeżyć sobie trylogię skupiającą się na losach komandora Sheparda.

Katalizatorem dla wszystkich najistotniejszych wydarzeń w uniwersum Mass Effect było wydarzenie w 2148 roku, gdy ludzie odnaleźli na Marsie ślady starożytnej cywilizacji, która była o wiele bardziej rozwinięta technologicznie niż Ziemianie. Z czasem udało im się odkryć coraz więcej zastosowań odkrytej technologii. Najważniejszym zaś odkryciem było opracowanie korzystania z tak zwanego "efektu masy", co umożliwiło rasie ludzkiej podróże międzygwiezdne. Kolonizacja nowych światów ruszyła pełną parą, ale ludzie szybko przekonali się, że nie są sami we wszechświecie...

Pierwsza gra z serii ma miejsce w 2183 roku. Ludzkość dogadała się z innymi rasami w mniejszym lub większym stopniu. Obecnie stara się zyskać na znaczeniu, a jednym z pierwszym kroków ku temu ma być wypromowanie jednego z najlepszych ziemskich żołnierzy - komandora Sheparda - na członka elitarnego oddziału do zadań specjalnych. Jego członkowie noszą miano "Widm" i mają ogromne pole do popisu w kwestii podejmowania ważkich decyzji. Odpowiadają jedynie przed Radą, która składa się z przedstawicieli trzech ras - Asari, Salarian i Turian.

Jedno z "Widm" jest obecne na pokładzie statku SSV Normandy, na którym służy Shepard. Początkowo prosta misja szybko okazuje się być zaczątkiem czegoś znacznie bardziej poważnego. Sprawy mocno się komplikują, a komandor Shepard staje się centralną osią kolejnych wydarzeń zwiastujących nadejście potężnej, starożytnej rasy wrogich istot będących mieszanką organiczno-syntetyczną - Żniwiarzy.

Mass Effect to fuzja RPG i strzelanki TPP. Nasz bohater wraz ze swoim zespołem nabywa z czasem doświadczenie co pozwala na rozwój dostępnych zdolności. Pozyskuje również coraz to lepszy sprzęt. Sama rozgrywka jest bardzo przyjemna choć w dniu dzisiejszym czuć wyraźnie, że swoje lata świetności ma już za sobą.

Najważniejsze jednakże jest to, że sama historia wciąż ma tę samą moc i od początku przyciąga do ekranu nie chcąc wypuścić nas aż do momentu ujrzenia napisów końcowych. Duża w tym zasługa ogromnej ilości dialogów, które umożliwiają nam wybór własnych odpowiedzi spośród kilku dostępnych wariantów. Dzięki temu sami poniekąd kształtujemy charakter komandora Sheparda i decydujemy jak będzie on postrzegany przez napotkane postacie. Warto również pamiętać o tym, że wiele decyzji będzie miało swoje odzwierciedlenie w przyszłości. Czasem nawet najbardziej błahy wybór może mieć ogromne konsekwencje.

Zakończenie gry jest ściśle powiązane z prologiem Mass Effect 2. Tutaj już na wstępie dzieje się coś co wprawia w niemałe osłupienie. Shepard ginie, a SSV Normandy zostaje doszczętnie zniszczona. Akcja przenosi się 2 lata później. Okazuje się, że ciało Sheparda zostało odratowane i zrekonstruowane przez organizację "Cerberus", która do "przyjaciół" komandora nigdy nie należała. Sprawy przybierają jednak poważny obrót gdy Shepard dowiaduje się, że kolonie ludzkie padają raz za razem ofiarą porwań. Stoi za nimi tajemnicza rasa zwana "Collectors". Aby ich powstrzymać pierwsze ludzkie Widmo musi po raz kolejny zebrać załogę najlepszych z najlepszych, by wspólnie stawić czoła zagrożeniu.

Mass Effect 2 to niemała rewolucja w porównaniu do części pierwszej. Poza tak oczywistymi zmianami jak oprawa graficzna poszło znacznie więcej nowości. Sama walka nabrała jeszcze bardziej strzelankowego charakteru, a rozwój postaci został w pewien sposób ograniczony, choć wcale nie jest to takie złe jak mogłoby się wydawać.

W dalszym ciągu najjaśniejszym punktem całości jest przedstawiona historia wraz z całym pakietem świetnych dialogów i rozmaitych wyborów, które zostały opracowane jeszcze lepiej niż w poprzedniej odsłonie gry. Nowością są misje lojalnościowe dostępne dla wszystkich członków drużyny. Wykonywanie ich przynosi nie tylko zmiany w ich nastawieniu do komandora Sheparda, ale daje również bardziej wymierne korzyści w postaci odblokowania ich zdolności specjalnych.

Ostatnia misja zwana "Misją Samobójczą" miażdży system i wrzuca ciary na plecy. Tutaj niesamowicie ważne znaczenie ma to jakie są nasze relacje z członkami drużyny oraz to czy wykonywaliśmy ich misje lojalnościowe. Dodatkowo istotnym czynnikiem jest to czy rozbudowaliśmy zdolności bojowe naszej Normandy SR-2. Podczas przydzielania kolejnych zadań trzeba się solidnie zastanowić kto najlepiej będzie się nadawał do wykonania konkretnego polecenia. Mocna rzecz. I niebywale zapadająca w pamięć.

Ostatecznie komandor Shepard wraca na Ziemię i zostaje zatrzymany w jednej z placówek Przymierza oczekując na osąd.  Mija sześć miesięcy i rozpoczyna się akcja ostatniej części shepardowskiej trylogii.

Mass Effect 3 wita nas atakiem Żniwiarzy na Ziemię. Shepard zostaje przywrócony do służby w trybie natychmiastowym, a admirał Anderson nakazuje mu opuścić Ziemię i poszukać pomocy u sojuszników wśród innych ras. Komandor niechętnie opuszcza Ziemię, ale zdaje sobie sprawę z tego, że pozyskanie pomocy w walce z tak potężnym wrogiem jest niezbędne.

Po raz kolejny zbieramy skład i wykonując kolejne misje staramy się budować sojusze nie tylko między ludźmi, a innymi rasami, ale też i między nimi samymi. Wszyscy są po kolei atakowani przez Żniwiarzy, więc niełatwo jest prosić o pomoc. Ale komandor Shepard robi wszystko co w jego mocy, by nakłonić ich do współpracy.

Trzecia część Mass Effect jest po prostu epicka. Pod każdym względem wyprzedza swoje poprzedniczki. Zarówno jeśli chodzi o oprawę graficzną jak i samą rozgrywkę oraz scenariusz. Muzyka również robi swoje, a utwór pod tytułem "Leaving Earth" do dzisiaj wrzuca na moje plecy ciary. To tutaj odczuwa się najmocniej wagę wielu decyzji jakie mieliśmy okazję podjąć do tej pory. Tutaj procentuje nasze zachowanie i to w jaki sposób wykreowaliśmy postać komandora Sheparda.

Tutaj również ma miejsce niezwykle kontrowersyjny finał, który podzielił miłośników serii na dwa różne obozy. Ci, którzy grali wiedzą o co chodzi. Ja dodam od siebie tylko, że jestem zwolennikiem teorii "indoktrynacji" i żadnej innej opcji nawet nie biorę pod uwagę. Rzekłem. Wraz z Shepardem śmiałem się z żartów moich towarzyszy, płakałem kiedy ktoś z nich zginął, imprezowałem z nimi, pomagałem im w ich trudnych chwilach - zżyłem się z nimi niesamowicie i nie potrafię za nimi nie tęsknić. Wciąż mam nadzieję, że scenka pojawiająca się po napisach końcowych zwiastuje nadzieję na to, że jeszcze będę miał okazję wcielić się w komandora Sheparda.

Co takiego ma w sobie trylogia Mass Effect, że warto po nią sięgnąć? Jeśli chodzi o mnie to składa się na to wiele czynników. Zacznę może od najprostszego.

Wszystkie trzy części Mass Effect to gry bardzo dobre. Dobrze opracowane w większości elementów i osadzone w niesamowitym, wciąż rozwijającym się uniwersum. Sam scenariusz intryguje od początku do końca, a możliwość ingerencji w to jak się rozwinie to bardzo istotny plus. Możemy zostać zarówno bohaterem jak i antybohaterem. Rzecz jasna wybory bywają czysto iluzoryczne, ale jest to poprowadzone w taki sposób, że trzeba nie lada zawziętości, by móc się mocniej do czegoś przyczepić.

Kolejna sprawa to postać głównego bohatera oraz członków załogi jakich pozyskujemy kolejno we wszystkich trzech częściach. Komandor Shepard jest bardziej symbolem niż osobą. To sprawia, że każdy gracz niezależnie od płci czy preferencji jest w stanie ukształtować i poprowadzić taką postać jaką tylko zechce. Osobiście postawiłem na praworządnego żołnierza, który na pierwszym miejscu stawia swoich towarzyszy. Każdy dialog i możliwość odkrywania kolejnych strzępków informacji na temat kompanów Sheparda był dla mnie nagrodą. Czułem, że pogłębianie z nimi więzi to początek tworzenia długotrwałych przyjaźni, które zaprocentują z czasem w zaskakujący sposób.

Następna i być może najważniejsze kwestia to... Samo uniwersum Mass Effect. To w jaki sposób twórcy rozbudowali je przez te dziesięć lat jest po prostu godne podziwu. Oprócz gier pojawiła się masa książek i komiksów, które pozwalają na pogłębienie wiedzy o tym świecie. Nie sposób również nie docenić rewelacyjnego Kodeksu, który in-game'owo pozwala nam na pozyskanie informacji na temat planet, innych ras, technologii oraz najważniejszych wydarzeń historycznych. To wszystko pozwala jeszcze lepiej zrozumieć otaczający nas (w grze) świat i nierzadko sprawia, że sprawy oczywiste stają się nagle wielowymiarowymi wątkami godnymi porządnego roztrząsania przed ostatecznym podjęciem danej decyzji.

Na koniec wspomnę jeszcze o aspekcie osobistym. Od dziecka z zaciekawieniem patrzyłem w gwiazdy zastanawiając się jakie jest moje miejsce we wszechświecie. Od początku wierzyłem w to, że istnieje życie pozaziemskie. Pytanie tylko czy ludzkość kiedykolwiek zdoła nawiązać jakąś formę kontaktu z takowym. Czy wydarzy się to jeszcze za mojego życia? Nie wiem. Choć chcę wierzyć, że tak. Mam jednak nadzieję, że nie będzie to tak gwałtowny kontakt jak ten, który miał miejsce w Mass Effect. Niemniej jednak perspektywa nawiązania nowych znajomości, poznania tak odmiennych kultur, wciąż rozpala mój umysł do czerwoności. Chłonę zatem każde porządnie opracowane science-fiction, które stara się pobudzić moją wyobraźnię w tej kwestii. Czy to w formie książki, komiksu, serialu, filmu lub gry. Nie ma to większego znaczenia. Mass Effect jest przedstawicielem istniejącym na poziomie kilku z wyżej wymienionych płaszczyzn. Z czasem może się rozwinąć jeszcze bardziej. A ja z chęcią wchłonę kolejne porcje tego uniwersum.

[lukasso1987]

Wiedźmin - trylogia, która wyniosła polskie gry wideo na piedestał.

Poczułem niemały zawód gdy po raz pierwszy odpaliłem komputerową iterację przygód Geralta z Rivii. Wizualnie Wiedźmin prezentowała się przeciętnie. Rozgrywka i animacje kulały okrutnie. A głosy podłożone pod bohaterów były nijakie lub teatralnie przesadzone. Ot wiało od tej gry straszliwą nijakością. Mimo tego, że ceniłem sobie prozę Andrzeja Sapkowskiego już od lat szkolnych to i tak nie zdołałem w sobie wykrzesać chęci, by zabrnąć dalej niż przez pierwsze kilka godzin gry.

Lata jednak mijały i pojawiły się sequel, a potem słynna już trzecia część gry, która odniosła mega sukces stając się kultowym RPG-iem na całym świecie. Grę w wersji na PS4 mam już od jakiegoś czasu na półce. Czekała wraz z dwoma dodatkami na dysku mojej konsoli. Czekała aż uporam się z jedynką i z dwójką.

Przyznam się, że ponowne podejście do Wiedźmina nie było łatwe. Po odpaleniu gry obejrzałem dobrze znane mi intro, w którym Geralt ściąga klątwę z królewny zamienionej w ohydną strzygę. Potem już przesiadka na silnik gry i scenka przedstawiająca podróż śmiertelnie ranionego wiedźmina do Kaer Morhen. Tutaj w zrozumieniu wydarzeń pomaga znajomość sagi książkowej, ale i bez tego idzie z czasem rozgryźć większość wydarzeń. Geralt traci większość wspomnień i po raz kolejny musi się niejako "uczyć" swojego wiedźmińskiego fachu i nie tylko. Niestety trening przerywa atak tajemniczej organizacji zwanej Salamandrą. Wykradzione zostają wiedźmińskie sekrety i tak rozpoczyna się podróż Geralta mająca na celu odzyskanie tychże sekretów oraz zemstę na najeźdźcach.

Fabuła jest dobra. Z przyjemnością chłonąłem zwłaszcza kolejno pojawiające się wpisy w dzienniku Geralta. Opisy potworów i ich słabości oraz składniki alchemiczne jakie można z nich uzyskać to klasa sama w sobie. Do tego opisy postaci i miejsc oraz glosariusz, który przedstawia różne zagadnienia z wiedźmińskiego uniwersum. Wisienką na torcie jest spis recept oraz lista składników alchemicznych. Nieco gorzej wypadają dialogi. Choć są nieźle napisane to w znaczący sposób przyjemność z ich odbioru umniejsza fatalny dubbing. Większość aktorów zagrała strasznie “drewnianie” i momentami próbowałem się wręcz "wyłączać" skupiając się wyłącznie na napisach. Na wyróżnienie zasługuje jedynie kilka postaci, z Triss Merigold na czele, której niezwykle przyjemna barwa głosu była łyżką miodu w beczce dziegciu.

Mimo wszystko z zainteresowaniem pochłaniałem kolejne cząstki scenariusza i podsumowując muszę przyznać, że jestem mile zaskoczony, bo gra nabiera skrzydeł wraz z rozwojem wydarzeń. Spora w tym zasługa faktu, iż Geralt próbuje odzyskać pamięć, ale o wielu kwestiach decyduje gracz. Dzięki temu można poprowadzić wiedźmina w kierunku, który nam najbardziej odpowiada. Wyborów jest wiele. Są one mniej lub bardziej znaczące, ale zawsze mają wpływ na to jak ukształtuje się (na nowo) osobowość Geralta.

Sama rozgrywka potrafi nieco wymęczyć. Walka polegająca głównie na timingu w klikaniu lewego przycisku myszy jest na dłuższą metę nudnawa. W sukurs przychodzą różne style walki: silny, szybki i grupowy. Ponadto Geralt jak na wiedźmina przystało dzierży miecz stalowy na ludzi, a srebrny na potwory. Umiejętności walki z nimi związane stanowią osobną grupę zdolności, które rozwijamy wraz ze zdobywaniem doświadczenia. Kolejnym urozmaiceniem jest używanie magii znanej jako Znaki. Jest kilka różnych znaków, a każdy z nich można rozwijać podobnie jak style walki.

Na osobny akapit zasługuje alchemia. Jest ona całkiem nieźle rozbudowana. Zbierając rośliny oraz szczątki potworów uzyskujemy różnorakie składniki alchemiczne. Posiadając odpowiednią receptę jesteśmy zdolni, podczas medytacji przy ognisku, przygotować eliksiry, które w znaczący sposób podnoszą zdolności bojowe naszego protagonisty.

Solą życia wiedźmina jest obrona ludzi przed potworami. Nie inaczej jest w samej grze. Większą część czasu zajmą nam liczne pojedynki i wypełnianie kolejnych zleceń. Nagrodą najczęściej jest doświadczenie oraz pieniądze, ale czasem wpadną również jakieś przedmioty, recepty, książki lub po prostu przychylność danej postaci, która może opłacić się w przyszłości.  

Muzyka została dobrana w doskonały sposób choć niektóre kawałki są niezwykle przygnębiające. Ale może tak być powinno w świecie, któremu daleko do typowej epickej fantastyki? Jest dobrze. Na tym polu Wiedźmin się wyróżnia i za to mu chwała. 

Sequel śledzi wydarzenia, które nastąpiły tuż po zamachu na króla Foltesta, który został udaremniony przez Geralta. Od tamtej pory król trzyma wiedźmina przy sobie i niespecjalnie kwapi się do tego, by zezwolić mu na kontynuowanie wiedźmińskiej wędrówki. Sytuacja komplikuje się tym bardziej, gdy okazuje się, że Foltest to nie jedyny król  będący celem tajemniczych zabójców. Szybko dochodzi do tego, że Biały Wilk wplątuje się w bardzo zagmatwaną historię, a zadaniem gracza jest towarzyszyć mu oraz wspomagać poprzez podejmowanie kluczowych dla fabuły decyzji.

Część druga wiedźmińskiej trylogii to istna rewolucja. Praktycznie każdy element został poprawiony w tak wielkim stopniu, że spokojnie można byłoby pomyśleć, że to dwie różne gry, które łączy jedynie wspólne uniwersum i ciągłość scenariusza. Pierwszym co rzuca się w oczy jest oczywiście grafika, która tym razem godnie prezentuje znane i lubiane postacie oraz kolejno zwiedzane przez nas lokacje. Animacja postaci dostała porządnego kopa i wreszcie można  się nią pozachwycać.

Poprawa nastąpiła również w sferze samej walki. Nudny i toporny system z części pierwszej został wymieniony na znacznie  dynamiczniejszego następcę. Tym razem o wiele bardziej niż statystyki postaci liczy się refleks i zmysł pozwalający na szybkie podejmowanie decyzji w trakcie starcia. Rzecz jasna atrybuty w dalszym ciągu w wyraźny sposób wpływają na to jak sobie radzimy z kolejnymi oponentami. Przemodelowany system zdolności pozwala na rozwój postaci w dowolnym kierunku. Mimo tego i tak najciekawszą oraz najrozsądniejszą opcją wydaje się inwestowanie w szermierkę. Ale droga wolna i nic nie stoi na przeszkodzie, by poeksperymentować.

Jako, że kontynuowałem przygodę z uwzględnieniem dokonanych wyborów w części pierwszej, miałem okazję przekonać się o ich wpływie na sequel. Nie wiem na ile jest to iluzoryczne odczucie, a na ile faktyczne odniesienie do moich decyzji, ale efekt jest przedni i faktycznie czuć ciągłość ścieżki, którą podążyłem. W moim przypadku było to współpracowanie z Veronem Roche, który okazał się ciekawą i nierzadko dość skomplikowaną postacią. Początkowo wzbudzał we mnie ambiwalentne odczucia, ale na samym końcu śmiało mogłem go określić mianem przyjaciela Geralta. Ciekawe jakby się potoczyły losy tej postaci gdybym podążył inną ścieżką...

Scenariusz jest o wiele bardziej interesujący niż w "jedynce". Postacie występujące obok Geralta nierzadko są niesamowicie interesującymi personami. Z lubością czytałem dziennik, który pomagał w poszerzaniu wiedzy na temat bohaterów tej fascynującej historii. Sama przygoda zdecydowanie została nastawiona na storytelling niż na rozgrywkę napakowaną toną powtarzających się do znudzenia zadań pobocznych.

Na uwagę zasługuje również doskonała ścieżka dźwiękowa, która obfituje wręcz w utwory zapadające w pamięć. Do dziś lubię sobie co niektóre kawałki odsłuchać dla czystej przyjemności.

Generalnie sequel wydaje się krótszy, ale znacznie bardziej treściwy. I taka forma przypadła mi do gustu. Po obejrzeniu napisów końcowych przesiadłem się z PC na PlayStation 4, by zabrać się za finał wiedźmińskiej trylogii od CD Projekt Red.

Trzecia część  jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń mających miejsce w dwóch poprzedzających ją odsłonach. Cesarstwo Nilfgaardu atakuje Północ i pogrąża ją w wojnie. Pojawia się nasilone okrucieństwo, pola pełne poległych oraz wszechobecna bieda i towarzyszący jej głód. W tych jakże niesprzyjających warunkach Geralt wpada na trop swojej dawnej miłości - Yennefer. Postanawia ją odszukać i jak się szybko okazuje nie jest to koniec jego poszukiwań. Kolejną osobą do znalezienia jest Ciri. Bardzo zależy na tym nie tylko Geraltowi i Yennefer, ale również jej ojcu - cesarzowi Emhyrowi. Ten obiecuje im pomóc, ale nie pozostawia wątpliwości, że oczekuje wyników poszukiwań, a porażka nie będzie przez niego tolerowana. Jakby tego było mało Ciri jest ścigana przez nieustępliwy Dziki Gon. Geralt po raz kolejny rusza na szlak i jak się okazuje podążanie śladami Ciri pociągnie za sobą wiele nieoczekiwanych zdarzeń i spotkań ze starymi znajomymi.

W przypadku "dwójki" mówiłem o "rewolucji". Tym razem nastąpiła natomiast "ewolucja". W każdym aspekcie gry nastąpiły zmiany na plus. Oprawa nie stanowi może tak gigantycznego przeskoku na pierwszy rzut oka, ale diabeł jak zwykle tkwi w szczegółach. Przede wszystkim gra jest sandboxem pełną gębą. Przed graczem pojawia się ogromna ilość terenu do zwiedzenia. I na dobrą sprawę w dużej mierze od nas samych zależy jak się do tego wszystkiego zabierzemy. Po ograniu swoistego prologu otwiera się ogrom dostępnych możliwości. Warto jednak mieć na uwadze, że znaczna część z nich wymaga odpowiedniego wyszkolenia naszego bohatera  zanim będzie on w stanie poradzić sobie z wyzwaniami jakie oferują.

Świat dostępny do zwiedzania jest nie tylko wielki, ale również zróżnicowany. Przede wszystkim zaś nie można narzekać na wrażenie pustki. Gdziekolwiek byśmy się nie udali to i tak możemy być pewni tego, że znajdziemy sobie coś do roboty. W orientacji pomaga doskonale zrealizowana mapa, która z czasem pokrywa się znacznikami ułatwiającymi wybór kolejno wykonywanych zadań. Oprócz podążania za głównym wątkiem fabularnym mamy do dyspozycji całą masę zadań pobocznych, które nierzadko są długimi łańcuchami questów opisanych ciekawą historią własną. Z lubością wędrowałem w celu zapoznania się ze wszystkim co tylko przygotowali twórcy. Dość powiedzieć, że zajęło mi to naprawdę wiele godzin. I co jest godne pochwały - ani razu nie poczułem się znużony, nawet jeśli zadania w jakimś stopniu były powtarzalne. To jedna z największych zalet tej gry.

Pomijając samo wykonywanie zadań warto czasem przystanąć i porozglądać się wokół. Przyroda jeszcze nigdy nie została tak cudownie odwzorowana. Fantastycznym uczuciem jest po prostu wsiąść na grzbiet wierzchowca i ruszyć przed siebie bez żadnego celu. Po prostu sobie pozwiedzać. Nacieszyć oko pietyzmem z jakim wykonane zostały drzewa, krzaki, zarośla, ruiny, gościńce i cała masa innych miejscówek na jakie trafimy. To wszystko buduje niepowtarzalny klimat i zachęca do tego, by spędzić w tym świecie jak najwięcej czasu.

A jeśli już mowa o klimacie to nie sposób zwrócić uwagi na synergię jaka panuje pomiędzy udźwiękowieniem, a wykonaniem poszczególnych lokacji. Spróbuj się wybrać na Krzywuchowe Moczary, a zrozumiesz o czym mówię. Niebagatelny klimat posiadają również same zadania jakie wykonujemy. I to nie tylko te z głównego nurtu. Do dzisiaj z rozrzewnieniem wspominam jakże ambiwalentne odczucia wzbudzała we mnie postać Krwawego Barona. Kawał skurwysyna, ale nie sposób było się od niego odwrócić plecami. Co więcej wątki lubią się przeplatać, a nasze działania niemalże zawsze niosą się echem w taki sposób, że ich skutki prędzej czy później do nas trafią.

Muzyka zachwyca jeszcze bardziej niż wcześniej. To co oferuje "trójka" w tym zakresie to istna poezja. Doskonale dopasowana do wydarzeń mających miejsce na ekranie. Wpada w ucho i ani myśli wypaść drugim uchem. Zatrzymuje się i wwierca w człowieka. Jest integralną częścią całości. Niezbędnym budulcem będącym świadectwem przywiązania uwagi do jakości produkcji studia CD Projekt Red. Daleką drogę przebyli również aktorzy podkładający głosy bohaterom. Sam Geralt jak dla mnie jest niemalże nie do poznania. To z jaką naturalnością przemawia jego postać zasługuje na pochwałę. Brawo! Najwyższa (jak dotąd) poprzeczka w polskim voice actingu. Zresztą nie tylko wiedźmin przedstawia się znakomicie. Niczego nie brak również i jego przyjaciołom oraz wrogom. Nawet pozornie niewiele znaczące postacie poboczne mają się czym pochwalić. Prawdę mówiąc nie wyobrażam sobie jak można nie docenić polskiej wersji językowej. Jest wprost wyborna. Rzekłem.

Walka dostała jeszcze lepszego kopa. Znaczna w tym zasługa rewelacyjnej animacji, która pieści gałki oczne "baletem rozpierdolu" jaki Geralt urządza raz za razem w trakcie kolejnych starć. Nieważne czy są to potyczki z potworami, czy też z ludźmi. Zawsze możemy być pewni, że przed naszymi oczami rozegra się niezwykle efektowne widowisko. Brutalne i satysfakcjonujące. Znaczny wpływ na rozwój zdolności do posługiwania się mieczem mają talenty jakie zdobywamy między innymi wraz z kolejno pozyskiwanymi poziomami doświadczenia. Co więcej buildem można bawić się do woli i zmieniać go wedle zapotrzebowania. To wraz z mutagenami pozwala na tworzenie naprawdę ciekawych i zindywidualizowanych kombinacji odpowiadających naszym potrzebom i upodobaniom.

Jakby tego było mało to i crafting zasługuje na uwagę. Alchemia obfituje w całą masę mikstur i wywarów oferujących przeróżne efekty mogące niejednokrotnie przeważyć szalę zwycięstwa na naszą korzyść. Rzecz jasna używając wyrobów alchemicznych trzeba mieć na uwadze poziom zatrucia organizmu naszego bohatera co sprawia, że musimy wybierać co aktualnie przyda się nam najbardziej. Kolejnym elementem jest korzystanie z rzemieślnictwa pozwalającego na wytwarzanie nowych rodzajów oręża oraz pancerzy. Przepisów i materiałów jest od zatrzęsienia. Wizualnie sprzęt jest naprawdę zróżnicowany i każdy swobodnie znajdzie  coś dla siebie. Jakby tego było mało do dyspozycji mamy również rozmaite zestawy ekwipunku. Bez wątpienia najlepsze sety to te należące do poszczególnych szkół wiedźmińskich. Rzecz jasna ze zdobyciem ich często wiąże się konieczność wykonania całych serii questów, ale nagroda jest warta uwagi.

Od zawsze lubiłem zbierać i czytać w grach rozmaite książki, listy, encyklopedie, notatki, dzienniki, etc. Wiedźmin 3: Dziki Gon oferuje tego od zatrzęsienia. Warto to wszystko uważnie czytać, gdyż nierzadko można dowiedzieć się nie tylko ciekawostek związanych z samym światem gry, ale i podpowiedzi jak walczyć z danym rodzajem przeciwnika lub wskazówek gdzie szukać ukrytych skarbów.

Nie zawodzi również kwestia mini-gier. Poza klasycznymi dla serii pojedynkami pięściarskimi pojawiły się dwie nowości. Jedną z nich są wyścigi konne. Znaczenie mają tutaj nie tylko nasze zdolności jeździeckie, ale i wyposażenie naszego wierzchowca. Płotka - koń Geralta - posiada określoną wytrzymałość, której ilość zwiększamy wraz ze zdobywaniem nowego oporządzenia dla niej. Drugą nowością jest gra karciana - Gwint. Owa karcianka posiada osobne menu gdzie mamy swoje karty, z których tworzymy talie. Każda talia jest tematycznie odmienna i cechuje się różnymi zaletami oraz wadami. To jaką w danej rozgrywce wybierzemy zależy tylko od nas. Karty można kupować oraz wygrywać od innych graczy. Czasem są one również nagrodą za questy. Całkiem fajna opcja, którą warto się zainteresować.

Gra jest długa i satysfakcjonująca. Napotykamy w niej całe morze wyborów różnej wagi. Warto pamiętać, że nawet najdrobniejszy czyn może przesądzić o losach niektórych postaci. To jedna z najmocniejszych stron gry. Sprawia, że niesamowicie się angażujemy w to co przeżywa Geralt. Zakończeń jest wiele i tylko od nas zależy jakie ujrzymy gdy dobrniemy do napisów końcowych. Ja ze swojego byłem zadowolony.

Po zaliczeniu podstawki zabrałem się za dwa duże dodatki które przygotował CD Projekt Red. Pierwszym z nich są Serca z Kamienia. Zaoferowały naprawdę ciekawy wątek fabularny, ale praktycznie nic nowego w kwestii rozgrywki jeśli nie liczyć zaklinacza przedmiotów. Niewiele się tą opcją bawiłem, więc nie mam na jej temat jakiegoś szczególnie określonego zdania. Wracając jednak do samego scenariusza to uradowany byłem, że wiąże się on z tajemniczym jegomościem, którego mieliśmy okazję poznać już na samym początku "podstawki". Co więcej motyw muzyczny jaki mu towarzyszy przeplata się w kilku ciekawych momentach naprowadzając nas na jego prawdziwą tożsamość. Warto zwrócić uwagę na pewną piosenkę śpiewaną przez wiejskie dzieci. Dobra przestroga. Zaręczam. Zabawnym elementem jest też wesele, na które trafiamy. Co więcej w trakcie możemy, a nawet powinniśmy, wziąć udział w licznych weselnych zabawach i konkursach. Wisienką na torcie jest powrót starej, dobrej znajomej.

Drugim dodatkiem, który dał o wiele więcej zabawy jest Krew i Wino. Pozwolił on na wyruszenie do nowej krainy - Touissaint. Spora lokacja zaoferowała wiele godzin zabawy. Oprócz całkiem interesującego scenariusza dorzuciła parę fajnych motywów takich jak choćby wejście w posiadanie własnego domostwa wraz z przyległościami. Rozbudowa naszej posesji daje dostęp do takich bajerów jak choćby stojaki na zbroje oraz oręż. I to chyba najbardziej mnie ucieszyło, bo nie ma to jak wystawić na pokaz swoje zdobycze zamiast chomikowania ich w skrzynce na przedmioty. Mamy również okazję wziąć udział w najprawdziwszym turnieju rycerskim w trakcie, którego prowadzimy śledztwo dotyczące pewnej damy dworu. Sam scenariusz w wyraźny sposób wiąże się z wampirami, o których możemy się dowiedzieć całkiem sporo ciekawych informacji. Tu rzecz jasna trafiamy na kolejnego dobrego znajomego. Powiem tylko, że finał jest dość zaskakujący.

Koniec końców nie będę chyba oryginalny i przyłączę się do całej rzeszy graczy, którzy trzecią częścią wiedźmińskiej gry są zachwyceni. Długie godziny zabawy, masa zadań do wykonania, rewelacyjny scenariusz i miodna rozgrywka okraszona wspaniałą oprawą zarówno w sferze dźwiękowej jak i wizualnej. Jest to również jedna z najlepszych gier RPG jakie miałem okazję ograć w swoim życiu.  Ponadto gra oferuje bardzo fajne trofea do zdobycia. Z czystą przyjemnością wbiłem platynowe trofeum w podstawce, a także zdobyłem wszystkie trofea w dodatkach. Z utęsknieniem wyczekuję kontynuacji przygód Białego Wilka. Oby było nam dane ich doczekać w ciągu najbliższych kilku lat.

W osobnym akapicie chciałbym jeszcze poruszyć parę dodatkowych kwestii. Pierwszą z nich jest coś co do dnia dzisiejszego spędza co niektórym sen z powiek i jest przedmiotem wielu dyskusji. Moim zdaniem winniśmy rozgraniczać książkowe uniwersum wiedźmińskie od growego i vice versa. Dlaczego? Po pierwsze autorem i twórcą Wiedźmina jest pisarz - Andrzej Sapkowski. Nie zrzekł się on swoich praw i nie odstąpił od wiedźmińskiego uniwersum, a jedynie udzielił praw do wykreowania gier, które mogą z niego czerpać pełnymi garściami jak i zmieniać to i owo wedle własnych potrzeb. Mimo tego, iż growym bohaterem jest Geralt to należy pamiętać o tym, że gra absolutnie nie jest liniowa i losy głównego bohatera - oraz wszystkich związanych z nim postaci - toczą się w różny sposób w zależności od decyzji podjętych indywidualnie przez każdego gracza. I to jest jedna z najmocniejszych stron produkcji CD Projekt RED. Dostaliśmy w nasze ręce możliwość poprowadzenia takiej historii, która będzie nam jak najbliższa - właśnie z powodu naszych działań i decyzji.

Kolejna kwestia to samo uniwersum w jakim toczą się przygody Geralta. W równym stopniu przypomina ono znany nam świat jak i różni się od niego. Jest to cudowny i przebogaty świat, który fantastycznie nabrał kształtów oraz szczegółowości od momentu ukazania się pierwszego opowiadania w nim osadzonego. Autor garściami czerpał ze swojej wiedzy na temat różnych aspektów związanych z kulturą, geografią, historią czy polityką. Niemniej jednak trzeba mieć na uwadze, że jest to fikcja. W związku z tym warto doszukiwać się analogii do tego co znamy, ale i nie należy zapominać o tym, iż wiele zależy od naszej wyobraźni oraz zdolności do interpretowania pewnych faktów.

Na swoim koncie przeczytanych mam całkiem sporo wiedźmińskich opowiadań, ale wciąż wiele przede mną. Zaliczyłem również filmową i serialową adaptację (choć nad ich poziomem nie będę się pastwić, bo zwyczajnie szkoda mi na to czasu). Ale dopiero gry sprawiły, że wiedźmiński świat na dobre zagościł w moim sercu. Masa wspomnień utrwaliła się i zapewne towarzyszyć będzie mi jeszcze przez długi, długi czas. I dlatego uważam, że w Wiedźmina po prostu trzeba zagrać. Nie wypada pomijać tak dobrej historii.

[lukasso1987]

Uncharted - seria gier będąca definicją przygody.

Naughty Dog to niesamowita ekipa.Tyle lat wypluwania mega hitów, a oni wciąż zdają się podnosić poprzeczkę nie tylko innym, ale i samym sobie. W związku z premierą ich najnowszego dzieła pod postacią Uncharted 4: A Thief's End postanowiłem sobie odświeżyć oryginalną trylogię. Tym razem odpaliłem ją w wersji zremasterowanej na PlayStation 4.

Uncharted: Drake's Fortune jako pierwsza gra z cyklu miał pełne prawo, by zestarzeć się najmocniej. Zatem i pole do popisu w kwestii remastera było spore. To co zaskoczyło mnie najbardziej to masa mniejszych lub większych zmian związanych interfejsem oraz ze sterowaniem. Przyznam, że spodziewałem się, iż takowych zmian raczej nie będzie, a tymczasem spotkała mnie miła niespodzianka. Samo strzelanie, celowanie oraz rzucanie granatami zostało dostosowane do trzeciej części gry. I bardzo dobrze, bo jak sięgam pamięcią to w tej kwestii pierwsza gra z serii miała trochę niedociągnięć. Oczywiście nie obeszło się bez podrasowania grafiki co idzie wychwycić gołym okiem. Tym samym wrażenia obcowania z pierwszą  częścią cyklu zostały znacząco podciągnięte. I to się chwali. Zmieniły się również trofea, doszły nowe poziomy trudności, a także całkiem przydatny tryb fotograficzny, który pomaga trzaskać lepsze screenshoty. Podobne zmiany nastąpiły zresztą i w kolejnych dwóch częściach. Co prawda przeskok wizualny w Uncharted: Among Thieves i Uncharted 3: Drake's Deception nie zaliczyły takiego skoku jakościowego jak "jedynka", ale brawa należą się developerom z Bluepoint Games za ładne odpicowanie klasyki rodem z PlayStation 3 z jednoczesnym ujednoliceniem odbioru płynącego z obcowania z każdą częścią wchodzącą w skład Uncharted: Nathan Drake Collection.

Gry z tej serii zawsze będą mi bliskie. Nie tylko z uwagi na świetną oprawę i soczysty gameplay, ale i na jakość jaką prezentuje zawarty w nich storytelling. W Uncharted: Drake's Fortune mamy poznajemy głównego bohatera w osobie Nathana Drake'a, który wspólnie z dziennikarką (ktoś za wyprawę zapłacić musiał) Eleną Fisher dokonuje odkrycia pochówki legendarnego Sir Francisa Drake'a. Chwilę potem pojawiają się piraci. Zaczyna się strzelanina. Bohaterowie uciekają dzięki pomocy mentora i wieloletniego przyjaciela Nathana w postaci Victora Sullivana (vel Sully). I tak to się zaczyna. Poszukiwania prowadzą tropem legendarnego Eldorado. Śledzenie losów wspomnianej wcześniej trójki co rusz wrzuca grającego w bajeczne miejscówki pełne ruin  dawnych miast, pułapek i skarbów. A wszystko to polane sosem przywodzącym w smaku na myśl dawne kino przygodowe. Jest tu miejsce na komedię, na dramat, ale i na zwykłą obyczajowość. Nie sposób się przy tym wszystkim nudzić, a podczas napisów końcowych czuje się autentyczne przywiązanie do głównych bohaterów.

Uncharted 2: Among Thieves zaczyna się z pompą. Ranny Nathan próbuje wydostać się z wraku pociągu. Dokoła śnieżne pustkowie i góry. Po chwili następuje przeskok w przeszłość i dowiadujemy się stopniowo w jaki sposób wpakował się w tak dramatyczną sytuację. Poznajemy nowe postacie na czele z niejaką Chloe, która stanowi w wielu aspektach przeciwieństwo Eleny poznanej w części pierwszej. Jak się okazuje łączy ją z Nathanem dość ciepła relacja, a to z kolei sprawia, że napotkanie Eleny wprowadza bardzo niezręczną atmosferę dla naszego protagonisty. Po raz kolejny pojawia się również Sully. I tym razem Drake natrafia na ślad kolejnego legendarnego miasta (a raczej krainy), którym jest Shangri-La.

Uncharted 3: Drake's Deception powraca do tematyki nadgryzionej w części pierwszej. Po raz kolejny szukamy legendarnego miasta., którego rolę pełni tu Iram. Jeśli ktoś myśli, że teren działań ogranicza się w związku z tym tylko do pustyni to jest w błędzie. Po raz kolejny Drake zwiedza kilka zróżnicowanych miejscówek. Tym razem do znanej i lubianej ekipy dołącza kolejny członek - Charlie Cutter, który znakomicie wpasowuje się w "gang" Nathana. To co wyróżnia ostatnią część trylogii to interesujące nawiązanie do przeszłości Nathana. W retrospekcji mamy okazję poznać początek jego przyjaźni z Victorem. I jak się okazuje - wszystko jest ze sobą powiązane. Trochę  boli fakt, że charakterni antagoniści zdają się być jakby "napisani na szybko" i finał pozostawia nas z szeregiem pytań o ich intencje. Ale być może to tylko moje wrażenie.

Wszystkie trzy części łączy rewelacyjny klimat przywodzący na myśl najlepsze kino przygodowe z takimi klasykami jak Indiana Jones czy też Mumia. Gra czerpie momentami z dziedzictwa Tomb Raidera, ale różni się od niego diametralnie. Przemierzając świat obserwujemy Nathana, który uzależniony jest od przygody i adrenaliny jaką zapewniają mu kolejne odkrycia, strzelaniny, pościgi, etc. Mimo tego bohater wciąż zachowuje pogodę ducha i stara się stawiać swoich przyjaciół na pierwszym miejscu.

Całość okraszona jest fantastyczną oprawą dźwiękową. Muzyka idealnie podkreśla awanturniczy nastrój przygód Nathana. Perfekcyjnie spisali się również aktorzy podkładający głosy postaciom, które obserwujemy na ekranie. Rewelacyjna mimika tylko podkreśla dobre wrażenie jakie robi na nas oglądanie kolejnych cutscenek. Do grafiki również nie sposób się przyczepić. Strona techniczna to klasa sama w sobie. To samo można powiedzieć o aspekcie artystycznym. Ten nie zestarzeje się chyba nigdy.

Pisałem na samym początku o tym, że powtórkę z trylogii zrobiłem głównie po to, by przypomnieć sobie wszystko przed premierą Uncharted 4: Thief's End. Odpalając (rzekomo) ostatnią grę z tej wielkiej serii byłem pewien, że czeka mnie niemały skok jakościowy. Nie zawiodłem się.

Wizualnie "czwórka" zmiotła wszystko co do tej pory widziałem na konsolach. Jak zwykle artystycznie magicy z Naughty Dog czarują w taki sposób, że gałki oczne nie nadążają z podziwianiem kolejnych miejscówek jakie mamy okazję podziwiać. Oświetlenie i roślinność są po prostu pierwszorzędne. Aż chce się brodzić po pas w wysokiej trawie i trącać każdą możliwą gałązkę. Warto robić zwłaszcza to pierwsze gdyż oferuje nam to możliwość zakradania się do przeciwników w celu cichej eliminacji. Bohaterowie żywo reagują na wszelkie zmiany pogodowe, a ich ubrania brudzą się i moczą w realistyczny sposób. A zresztą w ogóle wyglądają oni fantastycznie. Ubrania, mimika, włosy, animacja... Po prostu cudo.

W dalszym ciągu złego słowa nie można powiedzieć o udźwiękowieniu. Aktorzy zdają się jeszcze lepiej wykonywać swoją robotę co stanowi potęgę w kwestii budowania postaci, które mamy przyjemność obserwować na ekranach naszych telewizorów. Muzyka to wciąż znane motywy, ale podkręcone w doskonały sposób. Cały soundtrack stanowi po prostu majstersztyk, którego samo słuchanie sprawia, że człowiek ma chęć na przygodę.

Samo sterowanie zmieniło się w niewielkim stopniu. Dobrze znana formuła przeszła lekki lifting i jest bardziej intuicyjna niż wcześniej. Kto grał w trylogię ten poczuje się jak w domu. Zarówno walka wręcz jak i strzelanie sprawiają się bez zarzutów. To samo można powiedzieć o eksploracji. Tradycyjna wspinaczka wzbogacona została o nowy gadżet w postaci linki z hakiem. Nie oferuje ona kompletnej swobody i działa tylko tam gdzie autorzy to przewidzieli, ale i tak stanowi miłą odmianę. Kolejną nowością są swoiste zjazdy. Dość często natrafiamy na miejsca, które oferują nie w pełni kontrolowany zjazd w dół. A to skaliste zbocze, a to wzgórze pokryte błotem. Ciekawy patent choć momentami miałem wrażenie, że jest tego trochę za dużo.

Po raz pierwszy w serii pojawia się iluzoryczna swoboda w pokonywaniu niektórych lokacji. Bryluje tutaj w szczególności Madagaskar i poruszanie się jeepem. Teren jest dość rozległy i oferuje kilka różnych ścieżek. W dalszym ciągu przygoda jest jednakże liniowa i w tej kwestii można być spokojnym o to, że Naughty Dog nie "usandboxowili" swojego dzieła. I dobrze. Liniowość pasuje do Uncharted jak ulał. Niemniej jednak miło jest pobłądzić nieco tu i ówdzie w poszukiwaniu ukrytych skarbów, notatek, czy starych listów. Jest co zbierać i warto wszystko czytać od deski do deski. Nie jest to co prawda niezbędne w poznawaniu fabuły, ale zdecydowanie podkreśla budowanie całokształtu atmosfery towarzyszącej Uncharted 4.

Scenariusz zawsze stawiam na pierwszym miejscu jeśli chodzi o gry. Ciekaw byłem jak sobie poradzą z nim po odejściu głównej scenarzystki odpowiadającej za fabułę trylogii z PlayStation 3. Jak się okazało nie ma powodu do obaw. Przede wszystkim rzuca się w oczy fakt, że całość została nieco stonowana i pojawiło się więcej miejsca na obyczajowość. Po wszystkich przygodach jakie przeżył Nathan nadszedł czas na zwolnienie tempa. Ożenek z Eleną sprawił, że z poszukiwacza przygód Nate został przykładnym mężem, który ma normalną pracę. Wciąż jednak ciągnie go do przygody i Elena wyraźnie to odczuwa choć Drake wcale nie chce się do tego przyznać. Spokojne życie przerywa pojawienie się brata Nathana. Ten był przekonany, iż jego brat - Samuel - od dawna nie żyje. Szok przemieszany z radością szybko ustępuje, gdy Sam oświadcza, iż potrzebuje pomocy  w znalezieniu skarbu legendarnego pirata Henry'ego Avery'ego. Początkowo niechętnie, ale koniec końców Nate zgadza się, by raz jeszcze wyruszyć ku przygodzie. Nie mówi jednakże prawdy Elenie  co prowadzi później do znacznego pogorszenia ich relacji.  Tu muszę zastopować, by nie zepsuć nikomu zabawy z odkrywania kolejnych kart rewelacyjnego scenariusza. To co jednak chciałbym zaznaczyć to fakt, że developerzy w mistrzowski sposób wzięli się za bary ze sferą emocjonalną protagonisty oraz jego najbliższych. Oto opada kurz niczym nieskrępowanej pogoni za majątkiem i sławą. Rzeczywistość uderza mocno i skutecznie. Nathan wciąż miota się w poszukiwaniu swojego własnego ja. Tęskni za dawnym życiem, ale jednocześnie kocha Elenę i zdaje sobie sprawę z tego, że nie może wiecznie nadstawiać karku, gdyż kiedyś szczęście może go opuścić. I to  wszystko obserwujemy właśnie w Uncharted 4. Przemiana wewnętrzna bohaterów jest siłą napędową. Drugim torem natomiast idzie stary dobry Uncharted w postaci poszukiwania skarbu piratów i kolejnego mitycznego miasta - Libertalii. W tej kwestii również nie można poczuć się zawiedzionym.

Wisienką na torcie jest epilog, który... A zresztą to trzeba samemu zobaczyć. Przyznam się, że miałem nieco mieszane odczucia, ale z doskonale rozumiem zamysł twórców i nie mam większych zastrzeżeń co do tego jak to rozegrali. Cieszę się, że miałem przyjemność ograć to wszystko samodzielnie. Polecam każdemu całą serię. Jest wyjątkowa i dla takich gier po prostu trzeba kupić PlayStation 4.

[lukasso1987]

Life Is Strange - teoria chaosu, efekt motyla, “co, by było gdyby...?“.

DONTNOD Entertainment zachwyciło mnie po raz drugi. Za pierwszym razem dałem się porwać wyjątkowemu "Remember Me", które (moim zdaniem) niesłusznie zostało dość chłodno przyjęte przez graczy i recenzentów. Tym razem sytuacja przedstawia się zgoła inaczej, gdyż "Life is Strange" spotkało się raczej z ciepłym przyjęciem. Musiałem rzecz jasna samodzielnie przekonać się czy słusznie.

"Life is Strange" to gra przygodowa podzielona na pięć epizodów, które stanowią spójną całość. Rozgrywka jest w pewien sposób ograniczona i jak to bywa w przypadku epizodycznych przygodówek stanowi dodatek do opowiadanej historii. Aby jednak nie było zbyt nudno co rusz mamy do czynienia z podejmowaniem decyzji. Czasem wybór wydaje się niezwykle oczywisty, lecz trzeba mieć na uwadze, że nawet najbardziej błaha sprawa może mieć kolosalne znaczenie w przyszłości. To co wyróżnia produkcję DONTNOD Entertainment to zdolność manipulowania czasem, którą posiada główna bohaterka.

Z początku Max Caulfield zdaje się być zwyczajną nastolatką, która rozpoczyna naukę w wymarzonej szkole. Los sprawił, że owa szkoła znajduje się w małym miasteczku, z którego pochodzi. Jej powrót po pięciu latach nieobecności nie należy do najłatwiejszych. Dziewczyna wciąż próbuje się zaaklimatyzować, ale nie idzie to jej zbyt sprawnie. Wszystko zmienia się, gdy w wyniku pewnych wydarzeń odkrywa w sobie wspomnianą wcześniej zdolność do manipulowania czasem. Wówczas wszystko zaczyna nabierać rozpędu, a gracz poznaje wielowątkową fabułę, której poszczególne elementy z czasem łączą się tworząc jedną, wielką całość.

Klimat drobnomiasteczkowej amerykańskiej szkoły został oddany niezwykle sugestywnie. Począwszy od relacji między uczniami, a skończywszy na całej masie drobnych szczegółów i easter eggów dla wytrawnego oka. Max pragnie zostać fotografem, toteż nierzadko mamy okazję do wykonania opcjonalnych fotek, które nagradzane są komentarzem bohaterki (oraz zdobytym trofeum na PSN). Rzecz jasna nasza protagonistka posiada również dwa nieodłączne atuty dzisiejszej nastolatki: smartphone oraz pamiętnik. Do obu możemy zajrzeć w dowolnym momencie, by odczytać SMS-y lub zapiski z ostatnich wydarzeń jakich doświadczyła nasza bohaterka. Ponadto wiele elementów otoczenia daje nam możliwość interakcji, która z reguły owocuje komentarzem protagonistki. Jednakże czasem są to zagadki, w których rozwiązywaniu nierzadko pomaga zdolność manipulowania czasem.

Bardzo istotnym elementem "Life is Strange" jest muzyka, która znakomicie podkreśla wydarzenia mające miejsce na ekranie. Jestem przekonany, że niezależnie od muzycznych preferencji każdy znajdzie dla siebie odrobinę miejsca, by zachwycić się tym w jaki sposób sfera audio wzbogaca całokształt produkcji. Gorąco polecam zwłaszcza utwór zespołu Alt-J pod tytułem "Something Good". Magia! Brawa należą się również dla aktorów podkładających głosy poszczególnym bohaterom gry. Brzmią nad wyraz dobrze i autentycznie. Zaskakujące jest to, że część aktorów gra po kilka postaci jednocześnie i robi to w taki sposób, że trzeba mieć naprawdę wytrawne ucho, by wychwycić, które postacie przemawiają głosem tej samej osoby.

Wizualnie gra nie każdemu się spodoba. Mnie osobiście przypadł do gustu lekko komiksowy styl i widoki, które często wyglądają jak ręcznie malowane obrazki. Mimika postaci jest całkiem niezła choć momentami zawodzi jak diabli i aż chciałoby się, żeby tu i ówdzie twórcy poprawili pewne kwestie. Ale nie jest to aż tak istotne jak kolejny element, który jest w tym przypadku najważniejszy.

A jest to fabuła. Niezwykle wciągająca. Wsiąka się w nią jak w dobrą książkę, a przywiązanie do bohaterów można przyrównać do tego, które towarzyszy nam, gdy oglądamy świetny serial. Nie można powiedzieć, że gra jest krótka, ale... Uczucie nostalgii towarzyszyło mi jeszcze długo po ujrzeniu napisów końcowych i spisaniu powyższych wrażeń. Sukces tej gry polega na tym, że absolutnie nie można jej posądzić o jednowymiarowość. Jeśli ktoś lubi dobrą opowieść dającą do myślenia to bez wątpienia powinien dać się porwać "Life is Strange" i na własnej skórze przekonać się o tym, że potrafi bawić  i uczyć, a także uwrażliwić na kwestie, o których normalnie nie myślimy.

Nie chcąc zbyt wiele wyjawić pozwolę sobie na zakończenie powiedzieć, że jeśli chodzi o sam finał to jak nigdy nie miałem absolutnie żadnego problemu z podjęciem decyzji. Uważam, że jest to plus, gdyż wszystko co przeżyłem razem z Max uświadomiło mi, że jeśli chodzi o pewne decyzje to zdecydowanie wiem gdzie znajdują się moje priorytety. Teraz mogę spać spokojnie. A grę polecam każdemu, bo jest to jedna z najlepszych wirtualnych opowieści o przyjaźni, poświęceniu oraz o konsekwencjach jakie niosą za sobą nawet najprostsze decyzje, z którymi zmagamy się przecież na co dzień.

[lukasso1987]

Yakuza 4 - opowieść o honorze, zdradzie oraz walce o swoje ideały.

Przyznam się bez bicia, że gdyby nie oferta PlayStation Plus to nie jestem do końca przekonany czy skusiłbym się na to, by dać szansie jakiejkolwiek części z cyklu Yakuza. Niemniej jednak do moich rąk trafiła Yakuza 4 i postanowiłem na własne oczy zobaczyć jak prezentuje się gra, którą chwali tak wiele osób.

Pierwsze co przykuło moją uwagę to opcja REMINISCE widniejąca w menu głównym. Oferuje ona wgląd w najważniejsze wydarzenia z poprzednich części serii. Te skupiają się głównie na losach Kazumy Kiryu. Zgrabnie zmontowane scenki przerywnikowe obejrzałem z nieskrywanym zainteresowaniem, a postać głównego protagonisty z miejsca zdobyła moją sympatię. Przedstawiona historia ociekała wręcz gęstym klimatem jakiego można było się spodziewać po mafijnym światku Japonii. Gdy już zakończyłem swój seans poczułem się jakbym serię znał od dawna, a to wróżyło jak najlepiej doznaniom jakie miało mi przynieść ogrywanie "czwóreczki".

Gra podzielona jest na kilka rozdziałów. W każdym z nich wcielałem się kolejno w inne postacie. Pierwsza z nich to niejaki Shun Akiyama, który udziela ludziom pożyczek. Wyróżnia go jednak to, że zawsze stawia specyficzne warunki swoim klientom.  Sprawia on wrażenie roztrzepanego luzaka, ale szybko okazuje się, że pozory mogą mylić, a sam Akiyama wielokrotnie zaskakuje. Kolejną postacią jest Taiga Saejima, którego historię poznajemy zarówno z perspektywy przeszłości jak i teraźniejszości. W wyniku pewnych zdarzeń trafia on do więzienia, a nam przychodzi towarzyszyć jego walce o to, by dowiedzieć się co tak naprawdę wydarzyło się wiele lat temu zanim został skazany. Następny w kolejce jest funkcjonariusz policji Masayoshi Tanimura. Z pozoru facet wydaje się najmniej godny naszej sympatii, ale kiedy dowiadujemy się o nim więcej to nie sposób nie kibicować mu w dążeniu do poznania prawdy na temat śmierci swojego ojca. Ostatnią postacią, w którą  przyjdzie nam się wcielić jest sam Kazuma Kiryu. Mimo chęci zerwania z przeszłością pewne wydarzenia doprowadzają do tego, że raz jeszcze wraca do Tokio, by uchronić klan Tojo od upadku.

Jak łatwo można się domyślić losy wszystkich czterech protagonistów przecinają się. Należy również dodać, że w całkiem zgrabny sposób zostało to wszystko wyreżyserowane.  Fabuła wciąga i nie brak w niej zaskakujących zwrotów akcji. A wszystko to polane gęstą japońszczyzną. Samych misji fabularnych jest całkiem sporo i są one dość gęsto napakowane scenkami przerywnikowymi. Aktorzy świetnie wywiązali się ze swojego zadania i nie wyobrażam sobie innej wersji językowej niż japońska.

Sama rozgrywka to w dużej mierze eksplorowanie dystryktu Kamurocho. Oprócz głównych zadań popychających fabułę do przodu można się natknąć na całą masę innych aktywności. Tutaj muszę wyznać, że niestety w mało które potrafiłem się wkręcić. Większość z nich to typowe zapchajdziury. Najciekawsze są oczywiście zadania poboczne, które opowiadają swoje własne mini historyjki. Wykonywanie ich przynosi korzyści w postaci punktów doświadczenia, pieniędzy oraz przedmiotów.

Podczas eksploracji co rusz możemy natrafić na kogoś kto rwie się do bitki. Walka jest zresztą esencją misji fabularyzowanych, toteż warto poświęcić uwagę na jej opanowanie. Każda z prowadzonych przez nas postaci posiada odmienny styl. Tylko od nas zależy jednakże  w jaki sposób rozdysponujemy zdobywane punkty  umiejętności na wybrane techniki. Takie decyzje są dość istotne, gdyż przeciwnicy różnią się od siebie i często kolejne pojedynki wymagają od nas obierania zupełnie innej taktyki. System walki przypomina klasyczne bijatyki "chodzone" i jest dość przyjemny, a także bardzo widowiskowy.

Wizualnie gra nie zwala z nóg, ale to co może zachwycić to szczegółowo wykonane twarze bohaterów. Mimika jest całkiem niezła i z przyjemnością obserwuje się to na kolejnych scenkach przerywnikowych. Audio również nie wzbudza większych zastrzeżeń. Muzyka dobrze komponuje się wydarzeniami mającymi miejsce na ekranie i ma niemały wpływ na budowę całościową klimatu jaki towarzyszy naszym zmaganiom.

Yakuza 4 to gra godna polecenia. Nie tylko miłośnikom japońszczyzny, ale również każdemu kto ceni sobie solidny scenariusz.

[lukasso1987]

Red Dead Redemption - lepszej gry osadzonej na Dzikim Zachodzie nie znajdziecie.

Zdarza mi się trafić na bardzo dobrą grę, która mimo wszystko wymaga czasu bym przysiadł do niej solidnie i należycie ją poznał. Tak było między innymi w przypadku Red Dead Redemption. Od premiery minęło już dobrze ponad pięć lat, a mój egzemplarz wciąż stał na półce czekając na swoją kolej. Owszem zdarzyło mi się podejść do tej produkcji ze dwa razy, ale odbijałem się po kilku pierwszych misjach.

Początki XX wieku i zarazem końcówka Dzikiego Zachodu jaki znamy doskonale z klasycznych westernów. Wszędobylskie uprzemysłowienie stawia coraz śmielsze kroki, a pierwsze automobile powoli stają do boju z klasyczną jazdą konną. W takim okresie przychodzi nam poznać historię głównego bohatera. John Marston to były członek gangu. Znakomity rewolwerowiec, który porzucił karierę bandyty na rzecz zwykłego życia na farmie wraz z rodziną. Niestety przeszłość nie daje mu spokoju i wkrótce się o niego upomina. Agenci rządowi uprowadzają jego rodzinę i zmuszają go, by ruszył w pościg za dawnymi towarzyszami z gangu. Tylko w ten sposób może odzyskać żonę i syna.

Miejsce akcji to południowe Stany Zjednoczone na granicy z Meksykiem, który zresztą też zwiedzimy. Do dyspozycji dostajemy większość mapy już na samym początku. Ta jest dość rozległa i całkiem zróżnicowana. Przemierzamy prerie, pustynie, lasy, mokradła, stepy i górskie ścieżki. Tu i ówdzie rozsiane są małe miasteczka lub pozostałości po takowych. Nie zabraknie klasycznych saloonów, w których można sobie strzelić lufę lub po prostu dać komuś po pysku. Czasem zdarza się, że jakiś chojrak wyzwie nas na pojedynek. Dzięki całkiem przyjemnej mini gierce sami decydujemy czy chcemy  go tylko rozbroić, czy też posłać do piachu. Możemy się też oddać mniej brutalnym rozrywkom takim jak gra w pokera, black jacka lub w kości. Najfajniejsza jednakże jest zabawa  w łowcę nagród. Bandytów możemy klasycznie dostarczyć żywych lub martwych. Wszystko zgodnie z naszym sumieniem. Oczywiście nagroda różni się w obu przypadkach, ale decyzja pozostaje w naszych rękach.

Sterowanie pozwala nam na dostosowanie strzelania do własnych preferencji. Odnajdą się w nim zarówno gracze niedzielni jak i zaprawieni weterani takich pozycji jak chociażby Grand Theft Auto. System osłon działa należycie i wprowadza posmak taktyczny do częstych wymian ognia. Przeciwnicy reagują na postrzał w zależności od tego jaką bronią ich potraktujemy oraz w jakie części ich ciała poślemy nasze pociski. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby postrzelić oponenta w rękę, w której dzierży rewolwer, a następnie skrępować go lassem. Po raz kolejny wybór należy do nas.

Uzbrojenie dzieli się na kilka kategorii i w każdej z nich możemy mieć po kilka sztuk broni. Każda cechuje się innymi parametrami, a odczucia podczas użytkowania zmieniają się niekiedy diametralnie. Warto tutaj poeksperymentować w zależności od sytuacji w jakiej się znajdujemy. Satysfakcja gwarantowana.

Sporo zabawy dostarcza również sfera zbieractwa różnorakich roślinek oraz polowania na wszędobylskie zwierzęta. Wrażenia kolosalnie różnią się w zależności od tego czy polujemy na króliki, czy też stajemy do walki z wielgachnym niedźwiedziem grizzly. Tyłek nie raz ratuje nam tak zwany Dead Eye, który pozwala na zwolnienie czasu oraz zaznaczanie celów, a następnie posłanie serii strzałów we wcześniej wskazane miejsca.

Graficznie nie można się przyczepić chyba do niczego. Tutaj Read Dead Redemption do dnia dzisiejszego trzyma wysoki poziom i aż chciałoby się zobaczyć sequel na obecnie królujących konsolach. Muzyka to najwyższa półka. To niezwykle istotny element jeśli idzie o budowanie westernowego klimatu. Jest wyśmienicie dostosowana do wydarzeń mających miejsce na ekranie. Na szczególną uwagę zasługuje utwór pod tytułem "Dead Man's Gun", który śmiało można określić mianem wyciskacza łez nawet z największych twardzieli.

Scenariusz zostawiłem sobie na koniec. Początkowo akcja rozwija się dość powoli. Bawimy się trochę w chłopca na posyłki i pomagiera w pracach na ranczo. Zaganianie bydła i łapanie dzikich mustangów to tylko niektóre z umiejętności, które będziemy musieli opanować. Dość powiedzieć, że szybko się ta idylla kończy i wkraczamy na krwawą ścieżkę, która prowadzi do wykonania zadania jakie postawione zostało przed protagonistą. John napotyka na swojej drodze niezwykle barwne postacie, którym pomaga w zamian otrzymując pomoc w dążeniu do swoich celów. Przyjemną odskocznię stanowi również wykonywanie zadań pobocznych dla spotykanych tu i ówdzie nieznajomych. Ale to wątek główny stanowi największą atrakcję. Misji jest całkiem sporo i po przebyciu całej drogi oczekujemy, że nasz bohater wreszcie zazna spokoju. Czy tak jest w istocie? Warto przekonać się osobiście. Zakończenie nie jest być może strasznym zaskoczeniem, ale dostarcza emocji w ilościach hurtowych.

Dodatkowy akapit postanowiłem poświęcić na kilka zdań odnośnie kapitalnego dodatku jakim jest Undead Nightmare. Całkiem sporych rozmiarów rozszerzenie oferuje ten sam areał co podstawka, ale następuje sporo zmian. Wszystko zaczyna się pewnej  burzliwej nocy gdy nagle w domostwie głównego bohatera pojawia się nieumarły żądny krwi. Gryzie żonę Johna, a ta atakuje ich syna. Protagonista zachowuje jednakże zimną krew i po skrępowaniu swoich bliskich barykaduje dom od zewnątrz, by wyruszyć w drogę mając na celu odnalezienie dla nich leku. Sęk w tym, że na świecie rozpętała się istna apokalipsa, a umarlaki atakują wszystko i wszystkich na swojej drodze. Jeździmy więc od miasta do miasta pomagając nielicznym ocalonym. Wykonujemy różnorakie zadania. Zbieramy kolejne pukawki. I tak dalej. Spotykamy przy tym starych znajomych z podstawki. Pod płaszczykiem grozy kryje się spora doza humoru i kolejne godziny rozgrywki na całkiem przyzwoitym poziomie. Warto się pobawić. Sporo jest tutaj atrakcji i można się nieźle wkręcić. A sam pomysł na zombiaki na Dzikim Zachodzie jest w dechę!

[lukasso1987]

Star Wars: The Force Unleashed I & II - gwiezdnowojenna dylogia, która zasługuje na to, by dać jej szansę.

Star Wars: The Force Unleashed ukazał się w 2008 roku. Aż ciężko uwierzyć, że od premiery tej produkcji minęło już tyle czasu. Zafiksowny gwiezdnowojenną atmosferą związaną z premierą siódmego epizodu filmowego postanowiłem sobie odświeżyć obie części growej dylogii od LucasArts.

Akcja gry dzieje się  gdzieś pomiędzy trzecim, a czwartym epizodem filmowym. Darth Vader potajemnie przyjmuje własnego ucznia i szkoli go w sztuce posługiwania się mieczem świetlnym oraz Ciemną Stroną Mocy. Następnie wysyła go, by zgładził pozostałych przy życiu rycerzy Jedi. Ale jak to zwykle bywa  sytuacja szybko się komplikuje i w interesujący sposób prowadzi do iście elektryzującego finału.

Starkiller - wcześniej wspomniany uczeń Vadera - jest wyjątkowo potężny. I choć na początku dysponuje dość zawężonym wachlarzem umiejętności to z czasem, wraz z progresem gry, nabywa kolejne umiejętności, które pozwalają mu na przekształcanie się w coraz to skuteczniejszą maszynę do zabijania. Rozwój opiera się o zdobywanie punktów w trzech kategoriach. Każda z nich decyduje o innych aspektach związanych z protagonistą. Punkty wydajemy wedle własnego uznania co pozwala nam skupić się na tych cechach, które najbardziej do nas w danej chwili przemawiają.

Mocą posługiwać można się na kilka sposobów. Chwytanie i rzucanie przeciwnikami lub elementami otoczenia to podstawowa zdolność, która jednakże nie zawsze i nie na wszystko i wszystkich działa. Równie przydatne jest pchnięcie Mocy, które nie jest być może najpotężniejsze pod względem ofensywnym, ale jeśli idzie o defensywę to nierzadko potrafi uratować głównego bohatera przed niechybną zgubą. Dość podobnie działa odpychanie, które odrzuca wszystko i wszystkich wokół Starkillera. Rzut mieczem oraz pioruny Mocy sprawiają, że jesteśmy również skuteczni w walce dystansowej.

Podstawowym orężem jest jednakże nie tyle Moc co walka mieczem świetlnym. Ten zachowuje się świetnie. Tnie przeciwników, że aż miło, a obserwowanie szalejącego Starkillera to czysta przyjemność. Duża w tym zasługa kolejno poznawanych kombinacji ciosów nierzadko wspomaganych Mocą. Miecz pozwala również na blokowanie  wrogich ataków oraz na kontrataki i odbijanie strzałów z blastera. Szkoda, że to ostatnie odbywa się niejako automatycznie, ale przyznaję, że w ferworze walki mogłoby być ciężko o równoczesne ataki i obronę manualną. Dodatkowo miecz możemy wzbogacić przez dodatnie kryształu charakteryzującego się specyficznymi właściwościami oraz zmienić jego kolor tak, by pasował do naszych upodobań. W kwestii customizacji warto również wspomnieć o kolejno pozyskiwanych strojach, które można sobie zmieniać w niemalże dowolnej chwili.

Walka stanowi podstawę tejże produkcji jak na grę akcji przystało. Sterowanie jest intuicyjne i w mig idzie załapać podstawy. Co trudniejszych przeciwników można wykończyć za pomocą finishera, którego odpalenie wykonujemy poprzez prosty Quick Time Event. Finishery są efekciarskie i za każdym razem oglądałem je z przyjemnością. Oprócz machania mieczem i posługiwania się Mocą jest też sporo skakania. To  czasem potrafi być zwodnicze i można w łatwy sposób zginąć, ale jest niezbędne i szalenie użyteczne. Każdy poziom posiada tak zwane Holocrony, których pozyskiwanie owocuje dodatkowymi punktami rozwoju. Warto więc mieć oczy otwarte i szperać tu i ówdzie w ich poszukiwaniu. Na wyższych poziomach trudności jest to rzecz niemalże obowiązkowa.

Oprawa dźwiękowa to po prostu stare, dobre Star Wars. Co rusz słyszymy dźwięki i melodie doskonale nam znane z filmowej sagi. Tutaj po prostu nie da się nie odnaleźć. Głosy postaci to dobra robota, której nie można niczego zarzucić. Jeśli natomiast idzie o oprawę wizualną to na dzień dzisiejszy wyraźnie widać, że sporo czasu minęło od premiery tej produkcji. Kiedyś gra sprawiała naprawdę dobre wrażenie. Dzisiaj wygląda mocno przeciętnie nawet jeśli bardzo staramy się przymrużyć oko na jej wiekowość. Niemniej jednak tragedii nie ma i skupiając się na rozgrywce szybko idzie o tym elemencie zapomnieć.

Star Wars: The Force Unleashed II jest bezpośrednią kontynuacją. Jako Starkiller po raz kolejny buntujemy się przeciwko Darth Vaderowi i wplątujemy się w wir wydarzeń mających miejsce jeszcze przed akcją IV epizodu filmowego. Po raz kolejny pojawiają się postacie doskonale znane z pierwszej części gry. Fabularnie gra wypada całkiem przyzwoicie choć przyznaję, że momentami wydaje się być nieco okrojona i wyraźnie brak większego natężenia narracji. Wszystko rozwija się bardzo szybko i na dobrą sprawę mogłoby stanowić materiał na całkiem solidny film. Ale czy część pierwsza była w tym względzie tak bardzo odmienna? Wydaje mi się, że niespecjalnie.

Sama rozgrywka nie uległa jakimś specjalnym zmianom. Powiedziałbym raczej, że nastąpiła naturalna ewolucja, a doskonale znane elementy przeszły delikatny lifting i całość została wzbogacona o nowe elementy. Podstawą jest rzecz jasna walka. Tym razem do dyspozycji mamy nie jeden, a dwa miecze świetlne. To sprawia, że pojedynki są jeszcze bardziej efekciarskie, a Starkiller ma okazję popisać się niezwykle widowiskowym stylem fechtunku. Kolejne kryształy do mieczy zdobywamy odnajdując dedykowane im czerwone Holocrony. Każdy kolor powiązany jest z wybraną cechą dodatkową taką jak na przykład zwiększona regeneracja utraconych punktów życia lub bonusowe punkty Mocy za każdego pokonanego adwersarza. Istotne jest to, że swobodnie można używać dwóch różnych kolorów, a ich podmiana jest natychmiastowa, toteż można je dostosowywać do konkretnych sytuacji wedle własnego uznania.

Jeśli chodzi o korzystanie z Mocy to powróciła większość doskonale znanych i lubianych umiejętności, ale i pojawiło się trochę nowości. Ciekawy jest zwłaszcza Mind Trick, który pozwala na mieszanie w głowach szturmowców. Czasem sprawiamy, że zwracają się przeciwko swoim towarzyszom broni, a niekiedy potrafią w akcje bezradności po prostu wyskoczyć za balustradę i popełnić samobójstwo. Interesujący pomysł choć na dłuższą metę średnio przydatny. Zdecydowanie lepiej brać sprawy we własne ręce. Moce oczywiście można rozwijać za pomocą punktów doświadczenia co owocuje wzmocnieniem ich właściwości oraz dodawaniem nowych efektów.

Wracając do długości rozgrywki warto wspomnieć, że swego czasu pojawiło się sporo narzekania na to jak całość została okrojona z zawartości, by trzaskać szmal na licznych dodatkach rozbudowujących całość. Z owych dodatków nie korzystałem i jedyne co ograłem to podstawa jaką oferuje gra. Długość określiłbym jako średnią. To odczucie zapewne potęguje również brak wyraźnego podziału na misje jak w części pierwszej. Na obronę można jednak dodać, że lokacje są ciekawsze i oferują więcej taktycznych możliwości. Bossfightów jest teraz znacznie mniej, ale są dość ciekawe i aż chciałoby się tego więcej. W tej perspektywie zakończenie przychodzi zdecydowanie za szybko.

Podsumowując uważam dylogię Star Wars: The Force Unleashed za całkiem udaną. Są to na pewno jedne z najlepszych gier osadzonych w uniwersum Star Wars. Jako jego miłośnik nie mogłem przejść obojętnie obok tychże gier. I nie żałuję. Bawiłem się bowiem przednio.

[lukasso1987]

Shadow Warrior - wielka draka w demonicznej dzielnicy.

Shadow Warrior to tytuł, który jeszcze parę lat temu kojarzyłem wyłącznie jako "doomopodobny shooterek z lat '90". Osobiście nigdy go nie ogrywałem. Remake też pewnie bym sobie darował gdyby nie fakt, że przygotowany został przez polskie studio Flying Wild Hog.

Gra stanowi połączenie lat '90 oraz czasów współczesnych. Rozgrywka nie sili się na jakieś specjalnie urozmaicenia. Jest prosta i szybka. Brak tutaj większych przestojów. Akcja goni akcję i wciąż coś się dzieje na ekranie. A to zdecydowany plus. Shadow Warrior to rasowy FPS, który posiada jednakże kilka elementów wyróżniających go z tłumu. Podstawowym elementem jest katana. Początkowo siekanina nie pozostawia wielkiego pola do popisu lecz z czasem, wraz z rozwojem postaci, wszystko się zmienia i krwawy balet nabiera tempa oraz polotu. Warto nadmienić, iż gra oferuje różne warianty sterowania, więc każdy może dostosować operowanie śmiercionośnym ostrzem do swoich preferencji.

Oprócz katany wraz z rozwojem rozgrywki protagonista dozbraja się również bronią palną i innymi zabawkami. Każda broń oferuje kilka modyfikacji, które możemy nabyć dzięki zbieranej tu i ówdzie mamonie. Przyznam się szczerze, że choć fanem FPS-ów nie jestem to z lubością wykorzystywałem całe dostępne uzbrojenie. W walce pomaga również wykorzystywanie elementów otoczenia takich jak wybuchające beczki, pojazdy do zdemolowania, czy rażące prądem maszyny. Takie działania procentują nie tylko dobrą zabawą, ale i lepszą oceną. A takową otrzymujemy za każdym razem gdy zakończymy daną sekcję walki. Im lepsza ocena tym więcej punktów doświadczenia, których rolę pełni tak zwana Karma. Punkty Karmy można wydać na kolejne zdolności pogrupowane na kilka rodzajów. Klimatyczne menu w postaci sylwetki protagonisty i kolejnych tatuaży pojawiających się na jego ciele to doskonały pomysł. Trzecim elementem rozwoju są kryształy, które znajdujemy od czasu do czasu. Te pozwalają na zakup bonusowych zdolności. 

Shadow Warrior jest całkiem przyzwoitą pozycją jeśli idzie o czas rozgrywki. Na całość składa się 17 rozdziałów, które oferują dobrze ponad 10 godzin zabawy. Nie mogę się jednak pozbyć wrażenia, iż niekiedy twórcy przeciągali wybrane etapy nieco na siłę. Zapewne duża w tej kwestii zasługa scenariusza. Ten jest zaskakująco dobry jak na grę tego typu. W moim odczuciu wcale nie stanowi byle pretekstu do kładzenia trupem kolejnych przeciwników. Wręcz przeciwnie. To fabuła napędza kolejne wydarzenia i motywuje do przedzierania się przez hordy przeciwników.

Głównym bohaterem jest niejaki Lo Wang. Specjalista od brudnej roboty, który pracuje dla ekscentrycznego biznesmena. Ten zleca swojemu pracownikowi, by za sowitą sumkę odkupił od pewnego kolekcjonera legendarny miecz. Na miejscu okazuje się, że posiadacz ostrza wcale nie kwapi się, by swoją zdobycz odstąpić, więc Lo Wang przystępuje do tego co potrafi najlepiej i... Choć na początku zapowiada się dość sztampowo to z czasem kolejno odkrywane karty zdarzeń sprawiają, że z nieskrywanym zainteresowaniem dążyłem do tego, by poznać zakończenie tej historii. Scenki przerywnikowe są krótkie lecz posiadają jakby dwa wymiary. Jednym z nich są wydarzenia aktualne, a drugim są wspomnienia. Jakie są to wspomnienia i do kogo należą? To już warto poznać samodzielnie.

Muzyka jest kapitalnie dopasowana do klimatu jaki buduje całokształt produkcji. Orientalne motywy przeplatają się niekiedy z mocniejszym brzmieniem. Taki miks przypomina jak żywo filmy sensacyjne ocierające się o wschodnie sztuki walki. Jest nad wyraz dobrze. Głosy bohaterów brzmią autentycznie i często uśmiechałem się słuchając rozmów Lo Wanga wraz z jego demonicznym towarzyszem imieniem Hoji. Festiwal czerstwych żartów nadaje całości nieco lżejszego wymiaru i pokazuje, że suchary można wykorzystać tak, by stanowiły wręcz mocną stronę danej gry. W tej kwestii należy jeszcze napomknąć o znajdowanych tu i ówdzie ciasteczkach z wróżbą - teksty są różne, ale na pewno każdy znajdzie na swojej drodze kilka, które go rozbawią.

Znacznie gorzej jest na polu oprawy wizualnej. Grafika sprawia wrażenie nierównej. Lokacje są dość zróżnicowane, ale pod względem artystycznym wypadają jakoś blado. Zdaję sobie sprawę, że gra nie należy do tych z najwyższej półki, ale nie mogę się oprzeć wrażeniu, że można było zrobić nieco więcej w tej kwestii. To co najbardziej kłuje w oczy to postacie. Te jak żyw przypominają gry z ery PlayStation 2. Ewidentnie poskąpiono polygonów na ich wykonanie. No i ta animacja... Prolog, w którym obserwujemy Lo Wanga jadącego samochodem sprawia, że gałki oczne próbują wywrócić się do góry nogami.

Niemalże na sam koniec zostawiłem coś specjalnego. Skakanie. Tak. Shadow Warrior oferuje nam możliwość skakania. Szkoda tylko, że samo opracowanie skoków woła o pomstę do nieba. Może i nie należę do elitarnej czołówki świata jeśli idzie o elementy zręcznościowe w grach, ale to co prezentuje sobą Shadow Warrior w kwestii skoków to miejscami czyste przegięcie. I nie chodzi mi tutaj o poziom wyzwania, a raczej o totalnie spartolenie skoków. Czasem bez trudu zeskakujemy z wysokości kilku metrów i bohater zręcznie wykonuje przewrót, by w kozackim stylu zapewnić sobie bezpieczne lądowanie. W innym przypadku skaczemy z metra i... Giniemy. Jakim cudem ten element wygląda tak, a nie inaczej to nie mam pojęcia zielonego. O nieszczęsnym dashowaniu, które również często skutkuje zgonem nawet jeśli opadamy ze śmiesznie niskiej wysokości też wspomnę. Lub wypomnę. Jak zwał tak zwał. 

Podsumowując jestem zmuszony powiedzieć, że Shadow Warrior to gra, która ewidentnie równie dobrze może podejść jak i odrzucić od siebie. Warto jednakże dać jej szansę. Zwłaszcza jeśli w grach cenimy sobie interesujący scenariusz, dobre poczucie humoru, liczne easter eggs i rozgrywkę, którą można pojąć w mig.

[lukasso1987]

Metal Gear Solid - seria stara jak... Ja.

= Rok 1987 =  

*Konami tworzy Metal Gear. Głównym projektantem jest Hideo Kojima. Jest to jedna z pierwszych skradanek, która oferowała dość bogate możliwości taktyczne jak na tamte czasy.

*Na świat przychodzi autor bloga, który macie (nie)przyjemność czytać w tej  chwili.

= Rok 1990 =  

*Konami wydaje Metal Gear 2: Solid Snake. Ponownie spod dłuta Kojimy. Jest to bezpośrednia kontynuacja wydanego przed trzema laty Metal Gear'a. Stanowi naturalną ewolucję rozwiązań zawartych w swoim poprzedniku. Dochodzi trochę zmian, a tą najistotniejszą było dopracowanie zachowań przeciwników w taki sposób, by stanowili większe wyzwanie.

*Jako trzylatek autor jeszcze nie wykazuje zainteresowania grami i zamiast tego woli klocki i plastikowe żołnierzyki.

= Rok 1998 =

*Konami oddaje w ręce graczy kolejną część serii. Metal Gear Solid pojawi się na PlayStation i z miejsca podbija serca graczy w Japonii i w Ameryce Północnej.

*Jedenastolatek od 5 lat pracuje na miano Gracza pełną gębą. Po licznych starciach na klonie Atari 2600 (znanym w Polsce jako "Rambo") oraz katowaniu znanego skądinąd Pegasusa, w głowie kiełkuje myśl jak tu namówić rodziców na tak luksusowy towar jak PlayStation.

= Rok 1999 =

*Metal Gear Solid pojawia się w Europie.

*Diabelski plan rezolutnego dwunastolatka wchodzi w życie, a w jego domu pojawia się nowiusieńkie PlayStation. Niedługo po jego zakupie do napędu ląduje płytka z Metal Gear Solid. I tak to się zaczęło...

= METAL GEAR SOLID =

Zanim dorwałem się do pełnej wersji gry z pomocą przyszła płytka z wersją demonstracyjną. Demko, choć relatywnie krótkie, oferowało doznania jakich do tej pory nie  miałem okazji doświadczyć w żadnej innej grze. Dość powiedzieć, że przeszedłem je chyba kilkanaście razy na tyle sposobów na ile tylko starczyło mi wyobraźni i zapału. Wiedziałem, że muszę dorwać pełną wersję gry. I tak też się stało. Pierwszy wolny weekend. Pierwszy kontakt. I odpalone menu. Nastrojowa muzyka przywodziła na myśl amerykańskie filmy sensacyjne z lat '90. Grzebiąc w kolejnych opcjach znalazłem dokumenty, które opisywały w kompaktowy sposób fabułę Metal Gear oraz Metal Gear 2: Solid Snake. Dowiedziałem się dzięki temu dlaczego Solid Snake jest w chwili obecnej swoistą legendą żołnierskiego światka. Poznałem również zarys postaci Big Bossa. Następnie zapoznałem się z nagraniami jakie umieszczonego zostały w odprawie (Briefing). Sporo tego jak na "zwykły" wstęp do fabuły owej gry. Dla mnie było to coś nowego. Kompletnie unikalne doznanie. Chłonąłem zatem wszystkie dostępne treści, by jak najlepiej przygotowanym wyruszyć wraz z głównym bohaterem na Shadow Moses Island.

Łódź podwodna. Krótka powtórka z odprawy. Terroryści opanowali placówkę znajdującą się na Shadow Moses Island i grożą użyciem broni nuklearnej. Są to członkowie elitarnej grupy Foxhound, której członkiem był niegdyś sam Solid Snake. Oprócz zażegnania groźby ze strony broni nuklearnej, Snake ma w obowiązku odnaleźć dwóch wysoko postawionych zakładników. Rozpoczyna się wyścig z czasem. Z pozoru prosta historia szybko pokazuje drugie, trzecie, a nawet i czwarte dno. Każde spotkanie i każdy dialog zdają się wnosić coś do poznawanej historii. Atmosfera gęstnieje. Dość szybko okazuje się, że Solid Snake nieprzypadkowo został wybrany do tej misji. Dowództwo nie kwapi się, by być z nim w pełni szczerym, ale poczucie obowiązku każde mu iść naprzód. Okazuje się, że oprócz zmierzenia się z członkami Foxhound oraz z żołnierzami, którzy działają pod ich rozkazami, Solid będzie zmuszony do tego, by zmierzyć się również z własną przeszłością. Finał tej historii przychodzi nieprędko, ale każda godzina spędzona z grą jest tego warta w stu procentach.

Metal Gear Solid został określony przez swoich twórców mianem gry typu "tactical espionage action". W założeniach rozwijał formułę swoich dwóch poprzedników. Ale przeskoczenie na tak potężny, jak na tamte czasy, sprzęt jak PlayStation dawał pole do popisu Kojimie i spółce. Wspaniała grafika w połączeniu z mistrzowską reżyserią sprawiły, że miało się wrażenie uczestniczenia w czymś co przebijało doznania z dowolnego filmu. Wszystko to okraszone niezapomnianą muzyką na czele ze wspaniałym motywem przewodnim, który przewijał się przez grę w wielu wariantach. Do tego należy dodać wyśmienitą obsadę aktorską. Każdy aktor zagrał w mistrzowski wręcz sposób. Postacie  były jak żywe. Nikt jednakże nie zasługuje na takie wyróżnienie jak David Hayter, który wcielił się w rolę  głównego bohatera, a jego charakterystyczny głos już na zawsze będzie mi się jednoznacznie kojarzyć z Metal Gear Solid.

Technicznie gra była doskonała w moich oczach. Nie sposób było przyczepić się do czegokolwiek. Rozgrywka kładła na łopatki możliwościami wszystkie inne pozycje, które były wówczas dostępne. Ekwipunek co rusz był wzbogacany kolejnymi gadżetami lub bronią. Każda z nich była przydatna. Nie było rzeczy, które leżałyby całkowicie bezużytecznie przez całą grę. Solid Snake w pewnym momencie istotnie urastał do miana one-man-army. Wymiany ognia wrzucały ciary na plecy. Wybuchy robiły swoją robotę. Każdy gadżet dawał masę radochy gdy odkrywało się kolejno jak można go wykorzystać.

Gra oferowała przy tym całkiem przyzwoite wyzwanie. Nie była ani za trudna, ani za prosta (mówię o poziomie NORMAL). W naturalny sposób pokonywało się kolejne przeszkody, ale bywało tak, że trzeba było ostro się nagłówkować, by poczynić progres. I nie mówię tutaj o jakichś zagadkach logicznych, bo takich próżno było szukać w tradycyjnej formie. Tutaj trzeba było chłonąć przede wszystkim dialogi. A także umieć czytać między wierszami. Rozmówcy w zgrabny sposób podrzucali kolejne podpowiedzi. Nierzadko z pewnym wyprzedzeniem. Tylko od zmyślności gracza zależało czy był w stanie w pełni wykorzystać wszystkie porady do jakich miał dostęp. CODEC - system łączności, który wykorzystywał główny bohater - należało włączać często i gęsto. Każdy rozmówca miał tony ciekawostek do opowiedzenia. I chociaż takie rozmowy przerywały rozgrywkę i przenosiły na osobny ekran to ani trochę nie burzyło to immersji. Sporą część fabuły poznawało się zresztą dzięki tym rozmowom. Tutaj ponownie warto zwrócić uwagę na świetny dubbing oraz na umiejętne podłożenie muzyki w wybranych fragmentach w taki sposób, by podkreślić nastrój danej chwili.

Osobny akapit należy się walkom z bossami. Tych było wcale niemało. A każda z nich zupełnie odmienna. Wypracowanie odpowiedniej taktyki wymagało nie tylko sprawnych palców, ale i szybkiego myślenia. Jakby tego było mało każdy z bossów miał swój charakter. Żaden z nich nie był miałką zapchajdziurą, o której zapomina się w kilkanaście minut po pokonaniu. Nie tutaj. Tym razem było zgoła inaczej. Każdy boss miał swoją historię. Wszystkie były interesujące na swój sposób. A w perspektywie całej serii część z nich stanowiła nie lada ciekawostkę. Weźmy na przykład takiego Psycho Mantisa. Mało kto wpadł na to jak go pokonać. Na szczęście gra była na tyle łaskawa, że podpowiadała z czasem jak sobie z tym gagatkiem poradzić. Niemniej jednak do dziś przykład owej walki stanowi wzór do naśladowania na polu urozmaicania bossfightów. A jeśli chodzi o sferę emocjonalną to ja do dziś z rozrzewnieniem wspominam Sniper Wolf i śnieżne pola...

Finał Metal Gear Solid jest iście elektryzujący. Zakończenia mogły być dwa, ale tylko jedno jest kanoniczne. Jakie? Tego warto się już przekonać na własnej skórze. Gra mimo wielu lat na karku wciąż ma się dobrze i jeśli ktoś jeszcze nie grał to wcale nie musi się bać tego, że się odbije. W Metal Gear Solid po prostu trzeba zagrać. Wspaniała piosenka w postaci The Best Is Yet To Come nieśmiało zapowiadała, że Solid Snake jeszcze do nas powróci...

= METAL GEAR SOLID 2: SONS OF LIBERTY =

Pod koniec 2001 roku pojawiła się kolejna część serii. Tym razem już na PlayStation 2. Ta część okazała się jeszcze większym hitem choć nie było tak totalnie różowo. Opinie potrafiły się znacząco od siebie różnić. Hideo Kojima zaskoczył swoich fanów dość kontrowersyjną zagrywką. Ale po kolei.

Niespełna dwa lata po wydarzeniach, które miały miejsce na Shadow Moses Island, akcja przenosi się do Nowego Jorku. Solid Snake wspólnie z Otaconem prowadzą krucjatę przeciwko Metal Gear'om i ich produkcji. Dostają informację o kolejnym modelu, który transportowany jest na tankowcu przepływającym przez rzekę Hudson. Rzęsisty deszcz. I Solid Snake, który w efekciarski sposób dostaje się na pokład statku. Jak to wówczas wyglądało! Miazga. Już początek zwiastował sporo zmian. Nie tylko wizualnych, ale i w samej rozgrywce. Pierwszą poważną zmianą było dojście celowania w trybie FPP. Kolejną była niejako konieczność ukrywania ciał obezwładnionych lub zabitych przeciwników. Tym razem nie znikały one bowiem tak jak w "jedynce". To sprawiało, że infiltracja stawiała jeszcze większe wyzwanie niż do tej pory.

Jak się jednak okazało wydarzenia na tankowcu są zaledwie wstępem do przygody właściwiej. Ta miejsce ma na platformie będącej swoistą oczyszczalną morską. Po raz kolejny na scenę wkraczają terroryści. Nazywają oni siebie - Sons of Liberty. A ich liderem jest podobno ktoś kto określa się mianem Solid Snake'a. Kim zatem kierować mieli gracze? Najnowszy nabytek FOXHOUND określany jest po prostu jako Snake. Ale tylko na początku. Z czasem zyskuje własny przydomek - Raiden. I pod takim pseudonimem już zostaje. Ów agent stanowi przeciwieństwo znanego i lubianego Solida. Raiden jest młodziutkim facetem o lekko zniewieściałej urodzie. Podstawienie takiego protagonisty spotkało się ze sporą dozą niechęci. Fabuła również początkowo nie dawała do wiwatu. Wszystko zdawało się jakby kopiować część poprzednią. Kolejne wydarzenia. Kolejne postacie. Gdzieś już to było grane. Z początku wyczuwałem lekkie niezadowolenie i prawdę mówiąc miejscami powątpiewałem w zajebistość tej części pod względem scenariuszowym.

Nie zniechęciłem się jednak i napawałem możliwościami jakie oferowała rozgrywka. Wizualnie również nie można było się do niczego przyczepić. No może poza tym, że lokacje były znacznie bardziej monotonne niż w poprzedniej części. Nowa formuła grywalnościowa zdawała się jednak to wynagradzać. Szedłem więc do przodu i pokonywałem kolejnych bossów, którzy tym razem byli znacznie mniej charakterni niż ci, z którymi toczyłem walkę na Shadow Moses Island. Czegoś tutaj brakło. Mimo tego nie zniechęcałem się i parłem do przodu. A w pewnym momencie wszystko co do tej pory myślałem na temat gry zostało podważone. Hideo mnie wykiwał. I zapewne nie tylko mnie. To jaki obrót spraw przybiera całość pod koniec gry to istne mistrzostwo. Zrozumienie przychodzi więc z czasem, ale w pełni wynagradza trudy zniechęcenia jakie można początkowo odczuwać. Możliwe, że jako niepoprawny fan serii jestem nieco zaślepiony, ale grunt to własne odczucia.

Każdemu kto zagrał w "jedynkę" polecam gorąco niezrażanie się niczym i parcie do przodu, by przekonać się jak to się wszystko kończy. 

= METAL GEAR SOLID 3: SNAKE EATER =

Kolejna część serii pojawiła się w 2004 roku, u schyłku panowania PlayStation 2.  Powiedzieć, że pozamiatała fanami serii, i nie tylko, to jak nie powiedzieć nic.

Fabuła cofa się do okresu zimnej wony. Amerykański agent oddziału specjalnego FOX, imieniem John (ale znany również jako "Jack"), wyrusza do Tselinoyarsku, by uwolnić rosyjskiego naukowca Sokolova z sowieckiej niewoli i zabrać go do Stanów Zjednoczonych. Z czasem Jack zostaje określony pseudonimem Naked Snake. Niestety nie wszystko idzie tak jak zostało zaplanowane. Snake napotyka na swoją mentorkę i dostaje od niej sromotne baty. Ledwo uchodzi z życiem i jest zaskoczony jej udziałem w tym wszystkim. Po powrocie okazuje się, że będzie musiał raz jeszcze wybrać się na tereny wroga. Tym razem jego głównym zadaniem jest zabójstwo The Boss - wspomnianej wcześniej mentorki. Nie mając większego wyboru Snake wyrusza po raz kolejny na sowieckie ziemie, by wykonać powierzone mu zadanie, które na celu ma załagodzenie relacji pomiędzy Stanami Zjednoczonymi, a Związkiem Radzieckim.

Rys historyczny jest mocno ukorzeniony w całej serii, ale cofnięcie się do okresu zimnej wojny sprawia, że nierzadko napotykamy zgrabnie wplecione wydarzenia fikcyjne w to co, według podręczników historycznych, działo się naprawdę. Polityka. Działania zbrojne. Rozmaite frakcje. I osamotniony bohater, który jako prawdziwy patriota sumiennie stara się wypełnić niełatwe zadanie. Naked Snake w trakcie Operation Snake Eater wspierany jest, podobnie jak w operacji Virtuous Missions, przez swojego dowódcę Majora Zero oraz przez niejaką Para-Medic i Siginta. Oprócz tego na swojej drodze napotyka ciekawe osobistości, które nakreślają mu "prawdę". Współpracuje również z tajemniczą EVĄ, której zamiary nie są jasne aż do samego końca tej historii.

Rozgrywka po raz kolejny uległa ewolucji. Tym razem doszło kilka istotnych elementów w postaci  zdobywania pożywienia, używania kamuflażu oraz leczenia się. Ten pierwszy element sprowadza się do prostego polowania na rozmaite gatunki zwierząt lub poszukiwanie grzybów i innych roślin. Niestety nie wszystkie są jadalne w tym samym stopniu, a część jest wręcz trująca. Należy uważać na to co się spożywa. Pomocna w tym przypadku okazuje się Para-Medic, z którą Snake może porozmawiać o swoim "menu". Jeśli chodzi o kamuflaż to dzieli się on na strój oraz na barwy jakie nakłada się na twarz. Różnorodne środowisko wymaga dostosowania odpowiedniego zestawu co wyrażane jest w wartości procentowej. System jest intuicyjny i prosty w stosowaniu. A przy tym sprawia sporo frajdy. Ostatni aspekt nowości leży w sferze leczenia się. John może odnieść różnorakie obrażenia, a każde z nich wymaga innego podejścia. Rany postrzałowe wymagają na przykład wydłubania pocisku nożem, a następnie dezynfekcji i właściwego opatrunku. Pijawki natomiast można opalić cygarem. Jest to o tyle ważne, że stan zdrowia wspólnie z posiłkami jakie spożywa Snake odwzorowuje się w statystykach postaci. Pasek życia oraz wytrzymałości wymagają dobrego odżywienia i zdrowia, by w pełni funkcjonować tak jak trzeba.

Grafika to siódme poty wyciśnięte z poczciwego PlayStation 2. Miejscówki są całkiem przyjemnie zróżnicowane. Docenić należy efekty w postaci ognia. Bryluje tu zwłaszcza jeden z bossfightów. A jeśli już o nich mowa to muszę powiedzieć, że bossowie z MGS 3 stanowią pomost między tymi z MGS 1, a MGS 2. Nie są już tak mdli jak Ci z 2, ale wciąż im brakuje charakteru i tła tych z 1. Są oczywiście wyjątki w postaci finałowej walki chociażby, która dla niektórych uznawana jest za najciekawszą walkę w serii. Jeśli nie mechanicznie to na pewno w sferze emocjonalnej. Osobiście mogę to potwierdzić  i bronić tego zdania o każdej porze dnia i nocy.

Finalnie Naked Snake zostaje ochrzczony tytułem Big Boss. Nastrojowy "Way To Fall" podkreślał tylko ciekawość dotyczącą dalszych losów Big Bossa, która sięgnęła zenitu.Co dalej? Najpierw jednak Hideo Kojima postanowił wrócić do czasów współczesnych.

= METAL GEAR SOLID 4: GUNS OF THE PATRIOTS =

W 2008 roku na PlayStation 3 zawitał kolejny MGS. Przeszło 20 lat od premiery pierwszej  części serii. Ta część miała stanowić odpowiedź na większość pytań jakie zadawali sobie fani. Nostalgia dawała się już wyczuć w momencie włożenia płytki do napędu. Oto w głównym menu widać starszego osobnika, który znajduje się na cmentarzu. Nastrojowa muzyka pogłębia wrażenie smutku.

Akcja gry przenosi się do 2014 roku. "War. War has changed". Pierwsze słowa wypowiadane przez protagonistę to puszczenie oka w kierunku wszystkich, którym znana jest pewna postapokaliptyczna seria gier. Solid Snake starzeje się w zastraszającym tempie. W związku z tym zyskuje przydomek Old Snake. Świat podporządkowany jest systemowi kontroli nanomaszyn, z których korzystają obecnie wszyscy najemnicy.  Ograniczenia działań militarnych na obcych terenach zostało całkowicie zniesione. Nowe prywatne firmy o charakterze wojskowym powstają jak grzyby po deszczu. Nanotechnologia również dzięki temu kwitnie. Wojny zastępcze prowadzone są na całym świecie. Firma Outer Heaven skupia pięć pomniejszych spółek. Armia jaka zostaje przez nich zgromadzona przewyższa siłą nawet tą jaką dysponują Stany Zjednoczone. Chcąc zażegnać zagrożenie z ich strony, Roy Campbell po raz kolejny zwraca się do (teraz już Old) Snake'a. Wszystko rozpoczyna się na Bliskim Wschodzie, ale jak się szybko okazuje nie będzie to jedyne miejsce jakie odwiedzimy w tej części.

Wizualnie MGS 4 spełnił moje oczekiwania w pełni. Wyglądał po prostu pięknie. I do dziś nie zestarzał się wcale tak mocno. Podtrzymał również swoje dobre imię w kwestii udźwiękowienia. Znani bohaterowie po raz kolejny zostają mistrzowsko odegrani przez doskonale znaną plejadę aktorską. Pojawia się masa starych znajomych, więc jest czego posłuchać. Muzyka również nie zawodzi. Bryluje w tym wszystkim zwłaszcza jeden utwór, ale o tym na koniec.

Rozgrywka po raz kolejny przechodzi pewną ewolucję. Tym razem gra jest dużo lepiej skonstruowana w kwestii toczenia walki. Walka wręcz (CQC) została dopracowana po raz kolejny. A samo strzelanie sprawia teraz o wiele większą przyjemność. Również poruszanie się i kwestia skradankowa zostały odpowiednio stuningowane. Tutaj Konami otarło się niemalże o perfekcję. Z dziką przyjemnością wykorzystywałem kolejne zabawki jakie wpadały mi w ręce. Miłym akcentem było pojawienie się sklepu ze sprzętem, gdzie oprócz nowych broni i gadżetów można się zaopatrzyć w ulepszenia posiadanego już sprzętu. Na tym polu zrobiło się znacznie ciekawiej i można było wreszcie nieco bardziej spersonalizować swój ekwipunek.

To co stanowi o największej sile MGS 4 to zdecydowanie scenariusz. Wszystkie dotychczasowe wydarzenia zdają się zmierzać ku wielkiemu finałowi. Kolejne rozmowy odpowiadają na wiele pytań jakie zadawali sobie fani serii. Jest to niesamowicie emocjonalna opowieść, która w doskonały sposób wieńczy pewien okres czasu. Zdaję sobie sprawę, że odbiło się to w znaczny sposób na samej konstrukcji gry oraz na balansie ilości scen przerywnikowych i rozgrywki właściwej. Nie każdemu to podeszło. I nie każdy to docenił. Lecz nie ja. Dla mnie było to idealnym zakończeniem losów mojego ulubionego bohatera gier. Z zapartym tchem dążyłem do wielkiego finału. To co wydarzyło się po ostatniej walce sprawiło, że pękłem. Poczułem, że w moim życiu też zakończył się jakiś etap. A piosenka pod tytułem "Father And Son" zniszczyła doszczętnie moją sferę emocjonalną.

Nie spodziewałem się takiego obrotu spraw. Ale przyjąłem go z namaszczeniem. I chyba każdy prawdziwy miłośnik Metal Gear Solid zareagował podobnie. Nie wiem czy cokolwiek przebije wrażenia jakie zafundował mi na przestrzeni tych kilkunastu lat mojego życia Hideo Kojima i jego zespół. Ten MGS miał być ostatnim. Jak się jednak okazało nie było to prawdą.

= METAL GEAR SOLID: PEACE WALKER =

W roku 2010 pojawił się kolejny Metal Gear Solid. Tym razem jednakże w wersji na PlayStation Portable. Przyznam się szczerze, że niespecjalnie byłem zadowolony z takiego obrotu spraw. Grę odkładałem przez długie 5 lat. Kiedy jednak na horyzoncie pojawiło się widmo w postaci nadchodzącego wielkimi krokami MGS V, postanowiłem raz jeszcze ograć całą serię. Tym razem również z ujęciem Metal Gear Solid: Peace Walker.

Rok 1974. Armia nieznanego pochodzenia opanowuje Kostarykę. Jak wieść niesie posiadają oni broń zdolną do odpalenia pocisków nuklearnych określaną mianem "Peace Walker". Big Boss w tym czasie prowadzi swoją własną organizację wojskową zwaną Militaires Sans Frontieres. Żołnierze Bez Granic są jego odpowiedzią na to jak potoczyły się jego losy raz losy jego mentorki - The Boss. Został on poproszony przez niejakiego profesora Galveza oraz przez jego studentkę Paz o to, by ocalił Kostarykę, która nie posiada własnej armii, żeby się obronić. Niestety jak się szybko okazało miało to swoje konsekwencje.

Rozgrywka jest nieco odmienna od tego do  czego przyzwyczaił mnie ostatni MGS. Co prawda podstawy pozostały identyczne jednakże nie mogłem się pozbyć wrażenia, że wszystko jest bardzo uproszczone. Nie znaczy to jednak, że nieprzyjemne. Gra zyskuje również na tym, że do zabawy można zaprosić innych i w trybie kooperacji współpracować przy kolejnych misjach. Całość podzielona jest zresztą na szereg kolejnych misji. Te z kolei dzielą się na kilka rodzajów. Są więc misje fabularne, misje poboczne  oraz misje specjalne, które wykonują wyłącznie członkowie organizacji pod wodzą Big Bossa. Tutaj również znajdują się walki z bossami i mechanicznie nie są być może tak dobre jak te z poprzednich części, ale stanowią nie lada wyzwanie i czasem trzeba się nieco pomęczyć, aby danego przeciwnika pokonać.

Kolejnym ważnym elementem rozgrywki jest aspekt dotyczący rozbudowy bazy Militaires Sans Frontieres. Szereg platform znajdujących się na oceanie jest nowym domem Big Bossa i jego żołnierzy. W prowadzeniu "biznesu" pomaga mu niejaki Kazuhira Miller. Kaz jest prawą ręką Snake'a. Baza dzieli się na kilka sekcji. A każda z nich obsługiwana jest przez żołnierzy, którzy charakteryzują się szeregiem statystyk oraz zdolności specjalnych. I tak wiadomo, że kogoś ze zdolnością "Chirurg" warto dać do sekcji medycznej, by jak najlepiej wykorzystać jego talent. Z czasem pozyskujemy również sprzęt w postaci czołgów lub wozów bojowych. Wszystko to zbieramy za pomocą systemu Fulton. Ów system bazuje na podczepianiu balonów do obiektów lub ludzi, którzy zostają następnie oddelegowani do naszej bazy. W ten sposób rozkręcamy swoją placówkę.

Sam scenariusz, choć krótki, stanowi istotny element w historii Big Bossa. Jest to część jak najbardziej konieczna do zapoznania się w celu dalszej przygody z serią. Pominięcie jej to spora strata, gdyż poznane postacie przewijają się w kolejnej części. Większość fabuły jednakże poznawana jest z pomocą taśm z nagranymi rozmowami. Jest ich cała masa, ale warto odsłuchać wszystkich, by jak najlepiej poznać wydarzenia mające miejsce w tym okresie czasu. Zwłaszcza, że gra dostępna jest również na PlayStation 3 w nieco podrasowanej wersji.

= METAL GEAR SOLID V: GROUND ZEROES =

W 2014 roku pojawia się kolejna gra z serii, która stanowi prolog do "właściwej piątki". Choć Ground Zeroes powinien od początku być integralną częścią MGS V: TPP to jedakże stało się tak, a nie inaczej i każdy mógł zapoznać się z nim odpowiednio wcześniej. Ja poczekałem. Postanowiłem, że ogram go tuż przed MGS V: TPP. I tak też zrobiłem choć przyznam, że ciekawość mnie momentami zżerała.

Fabularnie akcja gry ma miejsce w 1975 roku. Czyli rok po wydarzeniach z Peace Walkera. Chico zostaje pojmany podczas próby zinfilitrowania obozu Omega na Kubie gdzie rzekomo znajduje się Paz. Jako, że oboje posiadają sporo informacji na temat Militaires Sans Frontieres, Big Boss wspólnie z Kazem dochodzą do wniosku, że ich odbicie z rąk organizacji XOF stanowi priorytet.

Jeśli chodzi o oprawę to jest to zupełnie nowa jakość. Fox Engine prezentuje się wybornie. Big Boss wygląda fantastycznie. Masa detali pieści gałki oczne, a animacja zachowuje się wzorowo. Kapitalne efekty świetlne wspaniale przedstawiają się na tle nocy podczas, której dzieje się akcja. Co prawda rozgrywamy właściwie tylko jedną misję, ale można ją przejść na wiele sposobów, więc każdy znajdzie dla siebie optymalną ścieżkę, a uparci będą mogli pobawić się dodatkowymi atrakcjami jakie oferuje  gra. Ja jednakże zadowoliłem się jednokrotnym przejściem, które miało na celu poznanie fabuły poprzedzającej wydarzenia w kolejnej części.

Zakończenie prologu jest mocne. Kolejny rozdział z życia Big Bossa. Niedługo czekając przystąpiłem do poznawania dalszego ciągu tej historii.

= METAL GEAR SOLID V: THE PHANTOM PAIN =

1 września 2015. "V Has Come To" - ten utwór świetnie opisuje nastrój jaki zapanował w moim sercu kiedy nareszcie ukazał się MGS V. Mimo iż złożyłem pre-ordera to nie podszedłem do niego od razu. Byłem jeszcze w trakcie nadrabiania  zaległości związanych z Peace Walkerem. Ale nie spieszyło mi się aż tak. Nie chciałem się spieszyć. Prawdę mówiąc obawiałem się trochę kolejnej części mojej ukochanej serii. Po Peace Walkerze nadszedł czas na wcześniej opisany przeze mnie Ground Zeroes. Emocje sięgnęły zenitu. Przyszedł czas na odpalenie V.

Szpital. Muzyka. Przyćmione spojrzenie. Minęło 9 lat od wydarzeń w Ground Zeroes. Protagonista wybudził się ze śpiączki. Na powitanie czekają go niemiłe wieści na temat tego jakich obrażeń odniósł zanim zapadł w śpiączkę. Masa odłamków pokiereszowała jego ciało. Jeden z nich utkwił częściowo w mózgu. Oprócz tego utracił rękę. Szok sprawia, że doznaje ataku. Jest mowa o tym, że istnieje ryzyko, iż jego lokalizacja została odnaleziona, a jego życie jest w niebezpieczeństwie. Szpital zostaje zaatakowany przez XOF. Takim mocnym akcentem rozpoczyna się najnowsza część serii.

Podtytuł gry odnosi się do medycznego terminu, którego mianem zwykło się określać swego rodzaju stan powiązany z amputacjami. Tacy pacjenci często doświadczają uczuć związanych z kończynami, których już nie posiadają. Jak się jednak okazuje tytuł ma wiele znaczeń, a odkrywanie ich kolejno przychodzi z czasem. Cała gra zresztą obfituje wręcz w metafory i liczne odniesienia do poprzednich części serii. Z początku sporo rzeczy wzbudza podejrzenia o spójność wizji Hideo Kojimy. Nauczony doświadczeniem nie siliłem się nawet na wątpliwości. Wierzyłem w jego geniusz i z wypiekami na twarzy chciałem poznać historię, którą zaserwował w swoim najnowszym dziele.

I tutaj pojawił się lekki zgrzyt. Początkowe misje fabularne niewiele różnią się od misji pobocznych. Serio. Jeszcze w żadnej części nie odczuwałem takiego niedosytu scenariuszowego. Strasznie wolno się to wszystko rozkręca. Scenek przerywnikowych jest jak na lekarstwo. Dialogów też relatywnie niewiele. Cholera... Nie tego się spodziewałem. Chciałem poznać Big Bossa jak najlepiej. Tymczasem spotkałem się z milczkiem, który rzadko kiedy przejawia chęć do tego, by powiedzieć więcej niż kilka zdań. Nadrabia za to Miller. Ten jest wygadany aż nadto. I okrutnie marudzi jeśli mam być szczery. Po wydarzeniach z Peace Walkera niespecjalnie darzyłem go estymą, ale nie spodziewałem się, że momentami będzie mnie wręcz irytował. No, ale mniejsza o to. Dobrze, że do trzódki MSF-u dołączył Ocelot. Ten jak zwykle stanowi arcyciekawą postać, a jego rola w tym wszystkim wydaje się być nie do końca jasna, aż do samego końca. Warto przy tym zaznaczyć, że MSF zmienił nazwę na Diamond Dogs, a sama organizacja doczekała się przebudowy.

Nowa baza. Nowa załoga. Nowa zabawa w pozyskiwanie surowców na rozbudowę wszystkiego. Oraz zabawa w rekrutację. Po raz kolejny w sukurs przychodzi system Fulton Recovery. Biegamy więc po otwartej mapie i... A tak. Tym razem teren rozgrywki to otwarte sandboksowe tereny. Mamy niejako dwie główne miejscówki, po których możemy się niemalże swobodnie poruszać. Jest zresztą dedykowany ku temu tryb w postaci Free Roam, gdzie bez potrzeby rozgrywania misji możemy po po prostu sobie pojeździć po mapie i porobić co tylko nam się żywnie podoba. Ale wracając do tematu. Fultonowałem namiętnie wszystko jak leci. Strażników, sprzęt wszelkiej maści, pojazdy, kontenery z surowcami, a nawet i zwierzęta. Te ostatnie otrzymały nawet swoiste zoo w pobliżu bazy Diamond Dogs, które można sobie pozwiedzać. Aspekt ekonomiczny nie zawodzi. Zbieractwo jest wymagane w dalszym rozwoju. A ten jest potrzebny, by zwiększać poziom doświadczenia poszczególnych komórek. I tak, po raz kolejny nie uzyskamy dostępu do lepszego sprzętu jeżeli nie rozwiniemy odpowiednio działu Research & Development. A w sprzęt warto inwestować. I to bardzo. Jest to nie tylko przyjemność, ale i nierzadko konieczność, by wybrnąć obronną ręką z pewnych sytuacji. Multum rodzajów broni tym razem nie kusi do tego, by wypróbować wszystkiego, gdyż każdy zapewne szybko odnajdzie swoje ulubione pukawki i na nich poprzestanę. Inaczej sprawa ma się w kwestii gadżetów wszelkiej maści. Tutaj jest nad wyraz dobrze. A ilość i różnorodność dodatkowego sprzętu potrafi onieśmielić. Żeby nie było za łatwo to trzeba czasem znaleźć odpowiedniego specjalistę lub blueprint wymagany do opracowania nowej technologii.

Jeśli chodzi o szkielet rozgrywki to podobnie jak w Peace Walkerze mamy do czynienia z podziałem na misje. Są misje fabularne. Są misje poboczne. Są również misje specjalne - po raz kolejny dostępne dla członków naszego oddziału, odbywające się niejako z automatu. Zaliczać to wszystko warto po kolei. Czasem zdarza się, że misje poboczne dostarczają istotnych informacji związanych z fabułą gry. Niektóre rzeczy można wręcz przegapić jeśli się je oleje i pogna czysto scenariuszowo. Tutaj na uwadze warto mieć również zwiedzanie Mother Base. Tam można się natknąć na pewne opcjonalne zdarzenia, które dodają pikanterii całości.

Jak już wcześniej wspominałem początkowo misje fabularne nieco zawodzą. Ale tylko do pewnego momentu. Potem karuzela się rozkręca i gdzieś po ukończeniu połowy gry robi się naprawdę ciekawie. Kiedy końca dobiera rozdział pierwszy to nic nie jest jasne. Pytań kłębi się w głowie jeszcze więcej. Z tym większym zaciekawieniem przystąpiłem do rozdziału drugiego. Tu jednak spotkała mnie kolejna przykra niespodzianka. Część misji stanowiło powtórki z rozdziału pierwszego, ale rozgrywane w takich wariantach jak "Total Stealth (wykrycie = fail), oraz "Extreme" (znacznie podniesiony poziom trudności). Ale nie było mi to straszne. Grałem dalej. Chłonąłem wszytko co tylko się dało. I wreszcie doszedłem do właściwego zakończenia fabularnego. Miałem swoje podejrzenia co do pewnych aspektów, ale i tak wykonanie tego wszystkiego mną pozamiatało. Hideo Kojima po raz kolejny udowodnił, że jest geniuszem. Nikt nie pobije jego szkoły tworzenia gier. Dla mnie to istne mistrzostwo. I tyle w temacie. Każdy kto lubi gry z dobrym scenariuszem musi sięgnąć po serię.

Dodam jeszcze, że rozgrywka jest o tyle ciekawa, że mamy do czynienia z niezłą sztuczną inteligencją przeciwników. Co prawda dalej zdarza im się zachowywać tępawo, ale potrafią sobie radzić coraz lepiej. Otwarta walka jest niebezpieczna jak nigdy dotąd. Można zginąć dość łatwo jeśli się wda w otwartą wymianę ognia. Co więcej jeśli konsekwentnie stosujemy tę samą taktykę z misji na misję to w końcu napotkamy na opór. Przykładem niech będą strzały w głowę. Jeśli będziemy ich dużo stosować to wreszcie strażnicy zaopatrywać się zaczną w hełmy. Jeśli natomiast wybierać na misję będziemy się nocą to za którymś razem napotkamy ich w noktowizorach. Świetny patent, który wymusza niejako żonglowanie stylem gry. W ten sposób skutecznie zabija monotonię. Misji jest sumarycznie naprawdę sporo. A i dodatkowych zadań w obrębie danych misji jest wcale nie mało. Naprawdę warto porzucić skłonności do zabijania napotkanych przeciwników, ponieważ każdy z nich jest potencjalnym nabytkiem do naszej społeczności. Najlepsze efekty daje podkradanie się do oponentów i chwytanie ich z pomocą CQC, a następnie przesłuchiwanie. Zawsze można się czegoś ciekawego od nich dowiedzieć. Wabić można na wiele sposobów. Można trochę pohałasować, ale można i spróbować wyłączyć zasilanie w okolicy i poczekać na strażnika, który przyjdzie to sprawdzić. Łączność między poszczególnymi posterunkami łatwo uciąć niszcząc sprzęt służący do komunikacji. Są jeszcze radary, które też opłaca się niszczyć, gdyż pojawia się wówczas opcja przywołania helikoptera w nowe miejsca.

Jakby tego było mało MGS V: TPP oferuje online'ową otoczkę. Jak to wygląda? Możemy rozbudować dodatkową bazę, lub kilka, i podobnie jak bazę matkę  dbać o jej rozwój. Z tym, że pojawia się tutaj pewne "ale". Taką bazę mogą napaść inni gracze. A co za tym idzie są w ten sposób zdolni do ograbienia nas ze sprzętu, surowców oraz z naszych ludzi.  Bronić się przed tym możemy wybierając jak najlepszych strażników oraz serwując im najlepszy sprzęt. Im więcej i lepszej jakości tym ciężej ma przeciwnik. A czas na infiltrację jest ograniczony. Na dodatek jeśli jesteśmy akurat w grze to dostajemy powiadomienie o takim wrogim ataku. Mamy wówczas możliwość osobiście udać się na nasze włości i bronić ich wspólnie z naszymi ludźmi. Świetny patent. Daje masę satysfakcji. Oprócz tego sami również możemy kogoś napaść. Nic nie stoi na przeszkodzie. Pytanie tylko czy chcemy to zrobić.

Przygotowując się do misji wchodzimy w ekran przygotowania. Tam dobieramy ekwipunek zgodnie z naszym zapotrzebowaniem. Poza tym mamy możliwość wyboru pojazdu oraz towarzysza. Tych jest kilku. Pierwszym z nich jest koń, który oprócz pełnienia funkcji wierzchowca z czasem może nauczyć się również innych sztuczek. Pomagierom można wydawać proste polecenia, a kolejne z nich odblokowujemy podbijając poziom więzi poprzez wykonywanie misji z ich udziałem. Opcjonalnie można pobawić się customizacją. Ta obejmuje głównie bazę oraz surowce. Można to olać, ale mówiąc szczerze ochoczo przyjąłem taką możliwość. O surowcach, sprzęcie, pozyskiwaniu "rekrutów" już pisałem. O zwierzakach też. Zbieranie blueprintów również omówiłem. A to nie wszystko. Gdzieś tam w tle nierzadko zdarza się usłyszeć muzykę. Jeśli mamy szczęście to znajdujemy w magnetofonach kasety z wybranymi utworami z tamtejszych lat. Takich utworów możemy posłuchać w dowolnym momencie. Możemy sobie również ustawić ulubiony utwór jaki będzie odtwarzany podczas przylotu helikoptera. Mała rzecz, a cieszy.

Jeśli już o muzyce mowa to nie sposób pochwalić doboru listy kawałków jakie się znalazły w grze. Szkoda tylko, że nie było miejsca na nieco więcej. Ale nie ma tutaj powodów do narzekania. Zresztą całe udźwiękowienie to wyżyny serii. Muzyka  całościowo robi świetne wrażenie. Mamy kolejny hit w postaci "Sins Of The Father". Piękna piosenka. Ściśle związana z pewną postacią w grze. Utwór, który zapadnie mi w pamięci chyba najbardziej. Drugi zaś w kolejności będzie "The Man Who Sold The World", który kapitalnie wpasował się w jedną z najważniejszych scen w całej grze. Za dodatkową atrakcję można uznać miły dla ucha głos (doskonale znany zresztą), który przemawia z głośnika w padzie oświadczając to i owo. Taka osobista asystentka, chciałoby się rzec.

Metal Gear Solid V: The Phantom Pain nie zawiódł mnie. Nie jest to gra idealna i na pewno zabrakło mi wspaniałych bossfightów, które były niejako wizytówką serii oraz większego sfabularyzowania misji głównych. Ponownie większość scenariusza poznaje się z taśm. Ale jest to poniekąd zrozumiałe w kontekście kosztów stworzenia tak dużej gry. Ogromnej rzekłbym. Ja spędziłem z grą niemalże 250 godzin. Przy tym udało mi się zdobyć platynowe trofeum. A w dalszym ciągu nie wiem czy tak naprawdę zrobiłem wszystko co mogłem. Gry nie odkładam jeszcze na półkę. Wciąż w tle majaczy dodatkowa rozgrywka w postaci Metal Gear Online. No i jakoś ciężko rozstać mi się z prawdopodobnie ostatnim MGS-em stworzonym przez Hideo Kojimę. Szkoda, że Konami tak, a nie inaczej postąpiło w stosunku do całej sprawy. Nie znam całości, ale ślepa nadzieja nakazuje mi wierzyć w to, że jeszcze nie wszystko stracone i być może sam mistrz powróci do swojej serii. Zwłaszcza, ze pomiędzy 1984, a 1995 jest co najmniej 10 lat do opowiedzenia.

Na sam koniec powiem tylko szczerze i od serca, że Metal Gear Solid V: The Phantom Pain to moje absolutne TOP 1 wśród gier z aktualnej generacji. Cała seria Metal Gear Solid pozostaje zaś moją ukochaną serią. Moim TOP 1 wśród wszystkich gier jakie kiedykolwiek powstały. I nie zanosi się na to, żeby kiedykolwiek coś się w tej kwestii zmieniło, gdyż jestem bestią stałą w uczuciach. Walory nie tylko rozrywkowe czy czysto emocjonalne są mocną stronę serii. Nie do przecenienia są również jej walory edukacyjne. Bo tutaj fikcja miesza się z rzeczywistą historią i nierzadko można odnaleźć pewne metafory do aktualnej polityki największych mocarstw i nie tylko. Chęć lepszego zrozumienia Metal Gear Solid sprawiła, że jako dwunastolatek nie rozstawałem się ze słownikiem języka angielskiego raz z szeregiem książek historycznych w zestawie z encyklopedią wiedzy powszechnej. Tak. Ta gra sprawiła, że poczułem głód wiedzy z zakresu różnych dziedzin. Powaga. Poczucie humoru. Fikcja. Realna historia. Polityka. Emocje. Cała gama emocji. I rozgrywka z najwyższej półki. A także pasja jej twórcy, która wylewa się z ekranu. Dziękuję Hideo.

= Rok 2015 =

*Hideo Kojima stał się człowiekiem, który sprzedał świat, by wypuścić ostatniego MGS-a w swojej karierze

*Ja stałem się człowiekiem, który sprzedał świat, by ograć ostatniego MGS-a Hideo Kojimy tak w pełni jak tylko byłem w stanie

[lukasso1987]

The Order: 1886 - fenomenalna oprawa i intrygująca fabuła.

Widząc pierwszą zapowiedź The Order: 1886 oniemiałem z zachwytu. Choć nie pokazano za wiele to podświadomie czułem, że gra uderzy w moje gusta kiedy tylko chwycę  za pada. Wraz z premierą dało się słyszeć wiele złego na temat produkcji studia Ready At Down. Malkontenctwo wylewało się zewsząd. Niemniej jednak jak zwykle olałem tego typu marudzenie i sam postanowiłem zderzyć wyobrażenia z rzeczywistością.

Rok 1886 i wiktoriański Londyn polany sosem steampunkowym. A wszystko utrzymane w ponurym klimacie. Zapożyczony z legend arturiańskich Zakon Rycerzy Okrągłego Stołu od wieków stoi na straży ludzkości walcząc ze złem, które często przerasta pojęcie zwykłych śmiertelników. Rycerze są niezwykle odporni i długowieczni dzięki tajemniczej Czarnej Wodzie, która pochodzi z legendarnego Świętego Graala. Oprócz tego dysponują nowoczesną, jak na rok 1886, technologią, którą dostarcza im między innymi znany skądinąd  Nikola Tesla.

Doskonale zaprojektowane miasto, stroje bohaterów i sprzęt jakim się posługują to bardzo istotny budulec klimatu jaki wylewa się z ekranu podczas ogrywania The Order: 1886. Jako gracz kierowałem poczynaniami jednego z rycerzy. Sir Galahad to weteran doskonale zaprawiony w boju. Świetny strzelec i doskonały strateg. Opanowany i niekiedy zimny w obejściu. A przy tym honorowy i lojalny oraz gotów do największych poświęceń. Postać tylko pozornie prosta w odbiorze. Z czasem kolejne wydarzenia zmieniają jego poglądy na wszystko co do tej pory wydawało mu się oczywiste. Ale to już warto odkryć samemu. Fabularnie jest intrygująco. Kolejne wątki doskonale się zazębiają i muszę przyznać, że narracjna została nad wyraz sprawnie poprowadzona.

Fabuła jest zresztą najmocniejszym, tuż obok oprawy, elementem The Order: 1886. Przez kilkanaście rozdziałów, co dało mi około 10 godzin gry, nie było ani chwili na złapanie oddechu. Kolejne kaskady zdarzeń zalewały ekran i budowały napięcie. Zakończenie tej historii może być dla niektórych dość przewidywalne. Niemniej jednak doskonale pasuje do całości i ewidentnie sprawia, że najzwyczajniej w świecie chciałoby się ujrzeć sequel, by poznać odpowiedzi na dręczące nas pytania.

Sama konstrukcja rozgrywki przypomina mi nieco gry od Naughty Dog. Walka z wykorzystaniem osłon oraz samo poruszanie się przywodzi na myśl doskonałe The Last of Us. Z kolei wspinaczka i wszelkie akrobacje to jak wypisz wymaluj Uncharted. Jak czerpać inspiracje to od najlepszych, toteż nie mam na tym polu żadnych zastrzeżeń. Choć widziałem sporo podobieństw to nie miałem wrażenia, że obcuję z chamską kopią pewnych rozwiązań. Może to zasługa atmosfery i fabuły? Tego nie jestem pewien. Najważniejszy jest efekt końcowy. A ten sprostał moim oczekiwaniom.

Strzelania jest całkiem sporo. Podstawą jest umiejętne korzystanie z właściwości jakie posiadają wybrane giwery oraz korzystanie z osłon jakie oferuje otoczenie. Przeciwnicy są dość ruchliwi, ale nie grzeszą specjalnym zmysłem taktyczym. Nie są też zbytnio odporni na obrażenia jakie im zadajemy, ale to samo tyczy się również nas. Mimo pozornie łatwego poziomu rozgrywki można równie łatwo zginąć. Nie wiąże się to jednak z żadnymi przykrymi konsekwencjami, gdyż punkty kontrolne są rozstawione często i gęsto. I to jest zdecydowany plus.

Broń jest naprawdę zróżnicowana i jedynym mankamentem może być fakt, że przez większą część gry twórcy automatycznie wyposażają nas w dany zestaw na dany rozdział gry, w którym aktualnie jesteśmy. Sytuację ratuje fakt, że można podnosić uzbrojenie po poległych przeciwnikach. Warto wypróbować każdą dostępną pukawkę. Zaręczam, że niektóre mogą naprawdę zaskoczyć przyjemnością jaką oferują w posługiwaniu się nimi.

Lament, o którym wspomniałem na początku, dotyczy głównie "zbyt wielkiej filmowości" w odczuciu co niektórych. Fakt faktem, iż The Order: 1886 to pozycja, która jest gęsto naszpikowana skryptami, a przerywników fabularnych jest cała masa. Ja to osobiście kupuję. Nie oczekuję od każdej gry, że będzie ultrasandboksem, który zaoferuje 200 godzin rozgrywki, 500 pobocznych questów i 1000 kilometrów terenu do zbadania w poszukiwaniu milionów różnych znajdziek. Tutaj znajdźki są w dużej mierze napotykane raczej bez zbędnego szperania (choć i takie, które wymagają lizania ścian również się znajdą), ale są bardzo klimatycznie wplecione w uniwersum gry. Gazety zawierają dość obszerne artykuły, które wzbogacają naszą wiedzę na temat świata, w którym przyszło nam się poruszać. Audiologi w delikatny sposób komponują się z istotnymi wątkami fabularnymi. Oprócz tego są również przedmioty wszelkiej maści oraz fotografie i dokumenty. Większość z nich zdaje się skrywać własną historię. I takie znajdźki cenię sobie znacznie bardziej niż coś co nic nie wnosi poza ewentualnym trofeum na naszym koncie PSN.

Jedyną rzeczą jaka mnie irytuje jest brak możliwości języka w menu gry. Gra w polskiej wersji językowej niejako ją narzuca. Aby zagrać w języku angielskim, co jest najlepszym możliwym wyborem w tym przypadku (świetnie dobrani aktorzy!), trzeba zmienić język w ustawieniach konsoli. Niby nic trudnego, ale jednak pewien niesmak pozostaje. Czepić się można też do mrówkowatej czcionki napisów, ale przy odpowiednim telewizorze nie powinno być większych problemów z jej odczytaniem.

Oprawa graficzna to majstersztyk. Chyba nie dane było mi zobaczyć gry, która wyglądałaby lepiej niż The Order. Kiedyś oglądając renderowane scenki marzyłem o tym, by grafika osiągnęła taki poziom. I oto marzenie się spełniło. Efekty cząsteczkowe wywołują zachwyt na każdym kroku. Dym, para, mgła, ogień. Po prostu poezja. A do tego niezwykle klimatyczny filtr, który sprawia, że obraz ma swój unikalny styl. Swoboda jest mocno ograniczona i nie można zbyt wiele pozwiedzać, ale przemierzane kolejno miejscówki i oferowane widoczki są na tyle apetyczne, że nie odczułem głodu w tym aspekcie. Muzyka doskonale podkreśla całość i jestem przekonany, że do niektórych utworów będę wracał niejednokrotnie.

The Order: 1886 to gra bardzo dobra. Ja się nie zawiodłem i chcę więcej. Diabeł tkwi w szczegółach. Chociaż dla większości będzie to pozycja na raz to ja jestem pewien, że jeszcze do niej wrócę. Dla takich gier warto mieć PlayStation 4.

[lukasso1987]

Alice Madness Returns - jak wyleczyć się z szaleństwa?

Alice: Madness Returns od początku zapowiadało się wyśmienicie. Pierwszym elementem, który mnie urzekł jest oprawa graficzna. Jej stylistyka miejscami mocno zahacza o filmy Tima Burtona, a jestem wielkim miłośnikiem jego twórczości i w ten sposób gra zyskała moją miłość już na samym wstępie. Ale tym co najbardziej mnie interesowało była jak zwykle fabuła.

Ponad dekadę po wydarzeniach przedstawionych w części pierwszej - American McGee's Alice - główna bohaterka wciąż jest wrakiem człowieka. Mimo upływu lat w dalszym ciągu nie może się pogodzić z pożarem, w którym zginęli jej rodzice oraz starsza siostra. Alice po wyjściu z szpitala dla chorych umysłowo trafia do placówki będącej czymś w rodzaju sierocińca dla trudnej młodzieży i dzieci. Ów przybytek prowadzi niejaki doktor Angus Bumby. Jegomość stara się pomóc dziewczynie zapomnieć o traumatycznych wydarzeniach dotyczących jej przeszłości, ale kolejne sesje zdają się na nic. Szaleństwo narasta w jej umyśle i w końcu po raz kolejny trafia do swojego Wonderland, w którym nie znajduje jednakże ukojenia i całkowitej odskoczni od rzeczywistości, ponieważ jak się okazuje kraina jest zagrożona i tylko Alice może temu zaradzić. Uratowanie Wonderland oznacza uratowanie samej siebie, więc stawka jest wysoka.

Historia podzielona jest na kilka rozdziałów, które poprzeplatane są krótkimi wizytami w świecie rzeczywistym, gdzie Alice trafia na kolejne poszlaki dotyczące jej mglistej przeszłości. Zwiedzając londyńskie uliczki warto mieć oczy szeroko otwarte, gdyż rzeczy jakie widzi Alice często mają swoje odzwierciedlenie w Wonderland. Ten patent nadaje wiarygodności głównej bohaterce i muszę przyznać, że idealnie wprost pasuje do przyjętej przez twórców konwencji. W samym Wonderland po raz kolejny napotykamy dobrze znane postacie takie jak Szalony Kapelusznik, Nibyżółw, czy też sama Królowa Kier. Głównym celem Alice jest odnajdywanie kolejnych fragmentów swoich wspomnień oraz dojście do tego kto tym razem stanowi "główne zło".

Lokacje są bardzo zróżnicowane i praktycznie każda charakteryzuje się unikalną stylistyką. Nie są one przypadkowe i za każdym razem wywodzą się z rzeczy lub zdarzeń, których świadkiem była Alice. Zachwycałem się również przykuciem uwagi do detali oraz całej gamy smaczków, które wychwyci tylko osoba dobrze zaznajomiona z książkami Lewisa Carrolla. Miłym dla oka patentem jest również zmiana stroju głównej bohaterki w zależności od rozgrywanego rozdziału. Skutecznie podbija to zróżnicowanie wrażeń wizualnych.

Sama rozgrywka po raz kolejny jest połączeniem elementów platformówkowych z walką. Na szczęście tym razem sterowanie jest dopracowane i świetnie się sprawdza. Skakanie, szybowanie oraz korzystanie z różnorakich elementów otoczenia wymaga w dalszym ciągu pewnej precyzji, ale jest dużo bardziej intuicyjne niż w poprzedniej części gry. Zdaję sobie sprawę, że upływ lat i rozwój technologii mają na to ogromny wpływ, ale czuję się w obowiązku pochwalić twórców gry za to, że tak dobrze wywiązali się ze swojego zadania. Sporo zmian nastąpiło także w kwestii potyczek z licznymi oponentami. Rodzajów broni jest tym razem mniej, ale swoją odmiennością i przydatnością sprawiają, że często się nimi wachluje w zależności od sytuacji, w której się znajdujemy. Każda broń ma swoje słabe i mocne strony, a umiejętne ich wykorzystanie jest kluczem do sukcesu i unikania powtórek po zaliczonym zgonie. Na szczęście ilość i rozmieszczenie punktów kontrolnych jest bardziej niż zadowalająca, toteż nawet przypadkowa śmierć głównej bohaterki nie sprawia, że poziom frustracji niebezpiecznie wzrasta. I bardzo dobrze.

W ramach urozmaicenia rozgrywki do gry wrzucone zostało także całkiem sporo zagadek logicznych. Dzielą się one na kilka rodzajów i występują w odmiennych wariantach. W związku z tym nie nużą  nawet pomimo pewnej powtarzalności. Poziom trudności nie jest jakoś specjalnie wywindowany, ale dostatecznie wysoki, żeby nie usnąć przy rozwiązywaniu kolejnych łamigłówek jakie rzuca nam pod nogi gra. Oprócz tego jest również tona znajdziek do zbierania. Niektóre są podstawione praktycznie pod sam nos, a inne wręcz przeciwnie. Zaliczenie gry na 100% to nie lada wyzwanie, które wymaga oczu i uszu  szeroko otwartych. Warto jednakże poświęcić trochę czasu na zbieranie zębów, które pełnią w grze rolę waluty. Można dzięki nim ulepszać dostępne uzbrojenie na kilka kolejnych poziomów. Rzecz niezbędna na późniejszych etapach gry, której pominięcie może poskutkować nie lada problemem w wychodzeniu obronną ręką z kolejnych pojedynków z wrogimi istotami.

Alice: Madness Returns to oniryczna wyprawa w głąb umysłu dziewczyny, której cierpienie jest wręcz namacalne. Pełna alegorii i absurdów. Takie podejście nie przemówi do każdego. Mnie urzekło z uwagi na sporą dawkę artyzmu jaki ze sobą niesie ta niezwykle wciągająca opowieść. Klimat doskonale podkręca kapitalna wręcz muzyka, która nosi w sobie pierwiastek szaleństwa. Sam nie wiem czy trzeba być szalonym, żeby pokochać ową grę, czy też może trzeba być szalonym, żeby ją znienawidzić lub też zignorować? A może wszystko na raz? Spieszcie się zapoznać z tą pozycją jeśli jesteście ciekawi jak głęboka jest królicza nora... 

[lukasso1987]

American McGee’s Alice - ciemna strona Wonderland.

Jakiś czas temu skusiłem się na zakup własnego egzemplarza "Alicji W Krainie Czarów" oraz "Po Drugiej Stronie Lustra "autorstwa Lewisa Carrolla. Jednym z powodów była chęć odświeżenia sobie książki jaką miałem w rękach jeszcze jako nastolatek. Lektura zdecydowanie nie dla każdego i na pewno nie do określenia jako lekkostrawna. Świat pełen dziwactw oraz pogmatwana osobowość głównej bohaterki tworzą niezwykle oryginalne danie dla każdego kto lubi podczas czytania używać swojej wyobraźni na wysokich obrotach. Utwory Carrolla to nie lada wyzwanie dla tłumaczy z uwagi na specyficzny styl pisania, który opływa wręcz w neologizmy. Sam autor przemyca w zręczny sposób sporo kwestii, które dostrzeże wyłącznie czytelnik lubujący się w odszukiwaniu ciekawostek związanych z dziełem, które postanowił nie tylko przeczytać, ale i poznać w sposób nieco bardziej dogłębny. Oba utwory wyróżniają się tym, że można je postrzegać w dwojaki sposób. Jeden zdaje się być skierowany wprost do dzieci. Drugi zaś jest przeznaczony wyłącznie dla osób dorosłych. Czy dobrym pomysłem była próba stworzenia gry opartej na świecie, który wykreował Lewis Carroll?

Alicję poznajemy w momencie gdy jej rodzinę spotyka tragiczna śmierć w pożarze. Dziewczynka jest jedynym ocalałym domownikiem. Niestety jej psychika nie potrafi sobie poradzić z tym co przeżyła. W ten sposób trafia do szpitala psychiatrycznego, a jedynym miejscem, w którym może się choćby na chwilę od tego wszystkiego odciąć jest Kraina Czarów istniejąca w jej wyobraźni. Niestety to również nie trwa wiecznie, gdyż dochodzi do tego, że jej spaczona jaźń zmienia znane jej miejsce w jego koszmarną i wypaczoną wersję. Dziewczyna zostaje poproszona o pomoc w przywróceniu dawnego porządku co może zaowocować odzyskaniem zdrowia psychicznego jak się później okazuje.

Wszystko rozpoczyna się od pogoni za białym królikiem. Napotykając kolejnych mieszkańców Krainy Czarów dowiaduje się, że Królowa zniewoliła ich i przeklęła. Na barkach Alicji spoczywa zadanie, by ją pokonać i przywrócić dawny ład i porządek. W tym celu musi odbyć podróż do zamku Królowej. A ta wcale nie jest łatwa. Sama rozgrywka jest połączeniem platformówki obfitującej w pojedynki ze sługusami Królowej i nie tylko. Niestety grając w to w obecnych czasach jak na ręce widać, że czas nie był łaskawy dla American McGee's Alice. I nie mam tutaj na myśli samej grafiki, która mimo kanciastości zachowała pewien urok i miejscami potrafi zaskoczyć bardzo pozytywnie. Niemniej jednak animacja oraz fizyka gry leżą i kwiczą, że tak powiem. Skakania jest bardzo dużo. A to wydaje się być rozstrojone jak stare radio. Praca kamery nierzadko utrudnia nam zadanie i w efekcie łatwo jest o przypadkowy zgon z powodu źle wymierzonego skoku. Także pod nogi trzeba patrzeć i poruszać się bardzo ostrożnie.

Walka być może do najtrudniejszych nie należy, ale celowanie i kolizja wołają o pomstę do nieba. Aż żal, że tak często jesteśmy zmuszeni do forsowania się podczas kolejnych potyczek. Mogłoby być ich zdecydowanie mniej, a sama gra wręcz, by na tym zyskała. Na szczęście do dyspozycji otrzymujemy całkiem sporo ciekawych zabawek. Uzbrojenie jest zróżnicowane i w zależności od preferencji warto dobierać odpowiedni rodzaj oręża w taki sposób, by jak najskuteczniej poradzić sobie z danym wrogiem. Pojedynki z bossami są mało urozmaicone, ale na swój sposób nie można im odmówić klimatu. Szkoda tylko, że brak jakiegoś paska, który ukazywałby ilość życia oponentów. Zdecydowanie ułatwiłoby to życie graczowi. Ale nie jest to rzecz niezbędna jak się okazuje także nie będę się specjalnie czepiał tego elementu.

Udźwiękowienie jest niesamowite i "robi" po dziś dzień. Muzyka nosi w sobie pierwiastek szaleństwa, który tak bardzo pasuje do rzeczonego świata. Utwory są zróżnicowane i bardzo charakterystyczne. W tym aspekcie twórcy gry spisali się na medal. Podobne odczucia mam również w kwestii głosów jakimi przemawiają bohaterowie gry. Dziwnie słucha się dojrzałej Alicji, ale szybko przywykłem barwy jej głosu. Jedyne co może nieco razić to nadmierna teatralność w wybranych momentach. Na szczęście jest ich niewiele i szybko się o nich zapomina.

Gra stanowi dzisiaj nie lada wyzwanie. Z pomocą przychodzi fakt, że grę zapisać można niemalże w dowolnym momencie i to jest akurat dużym plusem w tym przypadku. Bije od niej pewnym archaizmem, który mnie osobiście niespecjalnie pasuje. Niemniej jednak sam pomysł i wykonanie w kwestii artystycznej oraz scenariuszowej stanowi kawał dobrej roboty. Podsumowując muszę przyznać, że gra na swój sposób mnie oczarowała. A to już o czymś świadczy.

[lukasso1987]

Prototype 2 - mutantpokalipsa w NY.

Prototype swego czasu mnie od siebie odtrącił. Rozgrywka wydała mi się chaotyczna i nie wydawała się sprawiać jakiejś większej przyjemności. Walka, której nie brakowało wyglądała średnio i czuć się dało niewykorzystany potencjał. Otwarty świat wydawał się oferować niewiele poza wątkiem głównym. To wszystko sprawiło, że nie miałem ochoty przejść tej pozycji. Z biegiem czasu w ręce wpadła mi kontynuacja w postaci Prototype 2. Tutaj zrobiło się już ponoć znacznie ciekawiej, toteż postanowiłem, że zapoznam się z fabułą poprzednika, żeby jak najlepiej wkręcić się w sequel.

Wszystko obraca się wokół badań nad bronią biologiczną w postaci wyjątkowo paskudnego wirusa, który potrafi być bardzo nieprzewidywalny. Pierwsza część skupiła się na wydarzeniach przedstawiających wybuch epidemii na terenie Manhattanu. Jeden z pracowników firmy Gentek postanawia go wykraść, ale jak to zwykle bywa nic nie jest takie proste i w efekcie wirus robi swoje. O dziwo Aleks Mercer - osobnik, który dopuścił się kradzieży - zyskuje dzięki wirusowi nadludzkie zdolności i staje się potężnym mutantem. Gorzej jest jednakże z jego pamięcią. Napędzany zemstą rusza w celu dojścia do prawdy dotyczącej wirusa i przywrócenia własnych wspomnień, by lepiej zrozumieć całą sytuację. Zakończenie Prototype jest dość zaskakujące i sprawia, że tym bardziej chce się poznać dalsze losy poznanych osób i nie tylko.

Akcja drugiej części rozpoczyna się ponad rok później, gdy New York jest w większości opanowany zarazą jaką wywołał wirus. Ludzie zostali uwięzieni na terenie miasta, a większość terenów jest objęta kwarantanną. Nad wszystkim pieczę trzymają Gentek  oraz Blackwatch, którzy w ścisłej współpracy do woli eksperymentują na zarażonej ludności i nie tylko. Tym razem głównym bohaterem gry jest sierżant James Heller, który wraca z wojny do domu i do swojej rodziny. Niestety na miejscu okazuje się, że wybuch zarazy pozbawił jego ukochanych życia co sprawia, że on sam ogarnięty żalem i gniewem rusza w sam środek piekła jakie wywołał wirus w mieście. Tam natrafia na Mercera i postanawia doprowadzić do konfrontacji. Ten nie zabija go. Co więcej zaraża go wirusem i zmienia w podobnego sobie mutanta, który w założeniach miałby stać się jednym z jego podwładnych. Heller traci przytomność i trafia w ręce Gentek. Szybko dociera do niego, że jego ciało uległo drastycznym zmianom i po wydostaniu się na zewnątrz zaczyna swoją krucjatę wymierzoną w Gentek, Blackwatch i w Aleksa Mercera.

Heller już od początku jest niezłym wymiataczem. Nadludzko silny, odporny na obrażenia i piekielnie szybki. Prawdziwa maszyna do zabijania. Co najfajniejsze to fakt, że to tylko wierzchołek góry lodowej pod względem możliwości jakie można z czasem osiągnąć. Zdobywane punkty doświadczenia umożliwiają mu ewolucję, a za co tym idzie zwiększenie posiadanych możliwości oraz cech. Co więcej poprzez pożeranie napotkanych mutantów niekiedy zyskuje ich zdolności takie jak na przykład szpony lub ostrze zastępujące rękę. Osobną kategorię stanowią żołnierze, których również można pożerać, by nauczyć się lepiej posługiwać chociażby bronią palną, bądź pilotować pojazdy. Jest tego cała masa i naprawdę przyjemnie się inwestuje w postać protagonisty, gdyż każda mutacja stanowi krok dalej w kierunku do uczynienia z Hellera istnej maszyny do zabijania.

Dostępny teren podzielony jest na trzy strefy, do których kolejno uzyskujemy dostęp. Poruszanie się w ich obrębie jest niemalże niczym nieograniczone. Heller potrafi cholernie szybko biegać, przeskakiwać ogromne odległości, biegać po ścianach, a nawet szybować w powietrzu. Wszystko to nacechowane jest bardzo wygodnym sterowaniem, które można w mig opanować i w pełni czerpać przyjemność z posiadanych zdolności. A zwiedzać warto, bo na terenie miasta prócz misji fabularnych i pobocznych rozsiane są tu i ówdzie czarne skrzynki zawierające dodatkowe informacje rozbudowujące naszą wiedzę na temat wydarzeń mających miejsce na obszarze ogarniętym epidemią i nie tylko. Oprócz tego dają doświadczenie, a komplet zebranych skrzynek w danej dzielnicy owocuje nagrodą w postaci mutacji. To samo ma miejsce w przypadku eliminowania oddziałów specjalnych rozsianych na podobną modłę. Trzecim rodzajem "zbieradła" (o ile tak to można określić) są gniazda, które oferują podobne nagrody.

Wspominałem już, że oprócz zadań popychających scenariusz do przodu są jeszcze zadania opcjonalne. Warto tutaj zaznaczyć, iż doskonale wpasowują się w fabułę i nie są tylko zwykłym przerywnikiem, ale stanowią doskonałe źródło wiedzy na temat wydarzeń związanych z głównym scenariuszem. Oferują również niemałe profity związane z rozwojem naszej postaci, toteż zdecydowanie warto poświęcić im trochę uwagi.

Oprócz niebywałych cech fizycznych Heller posiada również parę innych przydatnych zdolności. Pożeranie ludzi umożliwia mu dostęp do ich wspomnień, a także daje okazję, by w dowolnej chwili zmienić swój wygląd na ich podobieństwo. To otwiera nowe możliwości. Poza tym potrafi również polować za pomocą specyficznego zmysłu, który działa na zasadzie swoistego radaru. Świetny patent i bardzo klimatyczny nawiasem mówiąc.

Gra jest dosyć długa i oferuje sporo dobrej zabawy. Sam scenariusz nie jest może jakoś specjalnie głęboki, ale jak na grę takiego kalibru jest naprawdę solidny i na tyle interesujący, że nie sposób odczuć potrzeby pomijania scen przerywnikowych. Niemała w tym zasługa doskonale dobranych aktorów podkładających głosy postaciom, które napotykamy. Z kapitalnym Hellerem na czele. Muzyka stoi na przyzwoitym poziomie i dobrze podkreśla to co obserwujemy na ekranie. Oprawa graficzna również nie pozostawia jakiegoś niesmaku, a oglądanie akcji jakie wyczynia konkretnie dopakowany Heller to doskonała pożywka dla osób, które lubią tego typu klimaty. A ja lubię. I nawet bardzo.