In Lak'ech @mateminden - Tumblr Blog

Ulan bu öfke denen illet var ya, dişlerimi sıkıyorum.

Uykularım ve nabzım genellikle düzensiz; İstanbul, karanlıkta ne kadar da güzelsin.

Belirsizlik mahveder adamı.

Dünyanın bir ucuna da gitsen, köşeyi döndüğün yerdeyim. Bir gün adımı unutacak olursan, bana benzesin bütün sevdiklerin.

sana her gece yaşamı sevdirmeye çalışırken ölümü düşlerdim.

"Bak," dedin, "baharı getirdin."

Gelen bahara lanet ettim.

Beni siktir et de söyle: Asıl sen nasılsın or'da?

"ben" desem küfür olur, "sen" desem deveran. "sen" desen ölürüm, "ben" desen feveran.

Bilge beni dinliyor. O başka. Yüzünde, ilgiye benzer bir şeyler var.

Elini ver, nerede elin?

ben seninle mutsuzluğa da varım.

Yıldızlara sordum seni, yıldızlar kan ağladı.

Yara üstten kapanır, sızı içerden dinmez.

Eğer başkasının avuç içlerini öpersen, dudakların kanasın.

Sen dokunursan şakaklarıma geçecek gibi sanki bu baş ağrısı.

"Tabutuma dönmeliyim" dersem yanımda yatar mısın?

Elini ver, nerede elin?

In Lak'ech