[michalserwinski]

Alison Steadman's supported us ever since we cared for her mum at our Liverpool hospice. Here she is remembering a moment with her mum after they'd been referred to our nurses. 

via Marie Curie UK Instagram  Zwróciłem uwagę na ten film na Instagramie ze względu na napisy. W pierwszym momencie zdziwiłem się, że tak poważna organizacja, jaką jest Marie Curie UK wykorzystała na Instagramie film stworzony w Snapchacie (tam można umieszczać tekst m.in. w takich charakterystycznych paskach). Nie wiem, czy o taki efekt chodziło autorom, ale haczyk połknąłem i oglądnąłem do końca. Łza zakręciła się w oku. Podobny zabieg z napisami widziałem ostatnio także u Preemptive Love Coalition. To już kolejny raz, kiedy Marie Curie UK wykorzystując minimalne środki przesyła wielki ładunek emocjonalny. Jest się czego uczyć. Koniecznie zobaczcie ten równie bardzo oszczędny w formie film zbudowany wokół monologu. PS Właśnie zacząłem bezpłatny kurs Acumen+ Storytelling for Change, który może pomóc nam nabyć podobne umiejętności.   

[michalserwinski]

Miłosierdzie ma się nijak do naszego ludzkiego poczucia sprawiedliwości. Inaczej nie byłoby miłosierdziem, a słuszną zapłatą.

s. Małgorzata Chmielewska: Miłosierdzie to nie-sprawiedliwość

I siedzi to miłosierdzie też głęboko w pomaganiu i sprawia, że wymyka się czasem rozumowi. I dobrze.

[michalserwinski]

Kiedy zostanie wycięte ostatnie drzewo, kiedy ostatnia rzeka zostanie zatruta, wtedy zrozumiemy, że nie możemy jeść pieniędzy

Mamy w Greenpeace takie motto, które jest mi bardzo bliskie. To cytat z jednego z wodzów plemienia Kri, społeczności Indian kanadyjskich. W momencie kiedy biali osadnicy przejmowali jego ziemię, powiedział. Katarzyna Guzek: Nie możemy jeść pieniędzy

[michalserwinski]

Niedawno czytałem, że boty w Messengerze zaczynają sprzedawać ludziom bilety lotnicze i mogą pisać żonom (lub mężom;), miłosne wiadomości. Babcia powiedziałaby mi na to - “w tym siedzi jakiś diobeł”. ;-) Ale to wykorzystanie bota do opowiadania historii Yeshi, dziewczynki z Etiopii, która zmaga się z ograniczonym dostępem do wody pitnej to nie diabeł, ale istna magia. Więcej tutaj: Charity and Technology Merge in Walk With Yeshi

[michalserwinski]

To, że fotografowałem żołnierzy rosyjskich opijających zwycięstwo nad Czeczenią, niczego nie zmieniło, żołnierze pojechali walczyć dalej. Zdjęcia umierających z głodu uchodźców Hutu też o niczym nie zdecydowały. Najbardziej decydujące momenty mojej fotografii były wtedy, gdy robiłem zdjęcia dla "Gazety Stołecznej" - one rzeczywiście zmieniały los mojego otoczenia. Fotofelieton z dzikiego wysypiska śmieci przy stadionie Politechniki sprawił, że śmieci uprzątnięto. W przypadku wojny, uchodźców, ludzkiej tragedii moja fotografia nie decydowała o niczym.

Początkowo po powrotach z wojen nie zwracałem uwagi na własne bardzo różne, dziwne zachowania. Wydawały mi się naturalne, jak choćby to, że nie potrafię odnaleźć się w prozaicznej rzeczywistości. Bywałem zagubiony w sklepach, kupowałem za dużo, jak gdyby na zapas, na wszelki wypadek, bo coś się stanie. Dziwiłem się błahym z pozoru problemom mojej rodziny, np. że zabrakło w domu wody mineralnej. Przecież woda była w kranie, w Sudanie za taki kran z wodą oddaliby majątek. Albo że zimą w mieszkaniu było chłodno - przecież można się cieplej ubrać. Przeszedłem kiedyś z gruzińskimi uchodźcami z Abchazji przez góry Kaukazu i fotografowałem, jak umierali na przełęczach z zimna - mówił w 2011 r.

- Krzysztof Miller (Krzysztof Miller nie żyje. Miał 54 lata)

Zawsze miał przy sobie obiektyw 35 milimetrów, bo uważał, że jeśli nie dotknie się czegoś ręką, zdjęcie nie ma sensu. Krzyś nie tylko fotografował, ale przeżywał. Dlatego dopadł go zespół stresu bojowego, choroba żołnierzy portretowana w literaturze i w hollywoodzkich filmach. Tyle że żaden żołnierz – z szacunkiem dla żołnierzy – bez względu na to, czy pochodzi z Ameryki czy z Polski, nie widział nawet połowy tego, co Krzysiek. Po prostu był bohaterem.

Rozmawialiśmy o jego książce „Trzynaście wojen i jedna”, najlepszym w polskiej literaturze zapisie pracy korespondenta wojennego. I o życiu – jak zawsze. Dlatego nie uwierzę, że Krzysia nie ma. Bo jest – poprzez zdjęcia, które robił. I poprzez nadzwyczajną wrażliwość, która uczyniła jego życie trudniejszym.

- Paweł Smoleński (Krzyś Miller nie żyje. To boli tak, że nie da się opowiedzieć. Wspomnienie Pawła Smoleńskiego)

[michalserwinski]

Aktualizacja: Kampania The Spring jest jedną z najprostszych i najlepszych jakie widziałem. Do klubu systematycznych darczyńców charity: water dołączyło już prawie pięć tysięcy darczyńców. Ciekaw jestem czy i kiedy osiągną swój cel.  

A do skrzynki wpadł mi właśnie ten e-mail:

[michalserwinski]

You have to start pointing your attention towards the world that you want to enter.

@austinkleon in The 15-Minute Daily Habit That Will Change Your Career

[michalserwinski]

Dzięki technologii darczyńcy mogą łatwiej uczestniczyć w “konsumowaniu” darowizn

Przygotowywałem ostatnio krótką prezentację na spotkanie FAOO5 nt. współpracy z darczyńcami indywidualnymi. Zastanawiałem się nad argumentami za aktywnym używaniem technologii w pozyskiwaniu funduszy od osób prywatnych, które dobrze zakiełkują w głowach fundraiserów. Z jednej strony chciałem pokazać, że technologia i nowe media mogą znacznie usprawnić ich codzienną pracę, z drugiej, no właśnie co z drugiej? Finalnie uzbierałem wiele “ZA”, które akcentowały budowanie relacji i angażowanie darczyńców w codzienną pracę organizacji:

One of the best ways to make donors feel special, and more connected to your organization, is to give them an “insider” view. How about making a behind-the-scenes video of your work in action; then uploading it to Vimeo or YouTube to share as a link via social media? Or conduct an intimate interview with your executive director, a doctor, scientist, principal ballerina or program director; then share via a link.

Claire Axelrad - How to Use Nonprofit Social Media to Reinforce Donor Relationships

Give people access to your non-profit world. Social media empower you to create something great from nothing.

Chris Strub

oraz to, że kontakty z darczyńcami on-line kształtują i nakręcają działania i zaangażowanie w realu:

Jan Uekermann - Digital fundraising worldwide: What`s hot right now!

Dobrym przykładem konsekwentnego budowania zaangażowania on-line dla działań off-line jest praca Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. 

We aim to build a  comprehensive and consistent presence online, that reflects our offline image. Our message and our mission are clear to the public and we base our activities online and offline on the pillars of accessibility, accountability, and positivity. 

Olga Zawada (WOŚP) & Andrzej Woynarowski  - 'Designed to help – how the Great Orchestra of Christmas Charity and its partners realize its projects online and offline. (UX Poland)

Podczas konferencji FAOO profesor Stephen Lee, angielski fundraiser z 30-letnim stażem, posłużył się terminem konsumowania darowizny. Mówił, że darczyńcy w większości przypadków nie widzą jak ich wsparcie jest “zużywane” przez organizację. I to była sugestia i spojrzenie, których mi brakowało.. Dzięki livestreamingowi, czy aplikacjom takim jak Snapchat, darczyńcy mogą zaglądnąć i sprawdzić na własne oczy jak ich wsparcie działa. Nie muszą przyswajać rozbudowanych porcji informacji z raportów, ale mają możliwość doświadczać swojego wpływu tu i teraz.  Prezentacja ze spotkania #FAOO5: Fundraising na resorach technologii.

[michalserwinski]

Koniec ery informacji?

Twenty-five years after the introduction of the World Wide Web, the Information Age is coming to an end. Thanks to mobile screens and Internet everywhere, we’re now entering what I call the Experience Age.

Zmianę dobrze widać, kiedy porówna się ze sobą dwa najbardziej popularne aktualnie na świecie serwisy społecznościowe: Facebook i Snapchat. 

When was the last time you updated your Facebook status? Maybe you no longer do? It’s been reported that original status updates by Facebook’s 1.6 billion users are down 21 percent. The death of Faceboo status box is a small part of a larger shift away from information moving toward experience. What’s driving this shift? In short, the changing context of our online interactions, shaped by our connected devices.

Snapchat w opozycji do Facebooka nie jest tylko nową aplikacją dla najmłodszych, ale dobrym przykładem ilustrujący aktualny światowy trend.. Wszystko w kierunku doświadczenia.

Many people think Snapchat is all about secrecy, but the real innovation of Snapchat’s ephemeral messages isn’t that they self-destruct. It’s that they force us to break the accumulation habit we brought over from desktop computing. The result is that the profile is no longer the center of the social universe. In the Experience Age you are not a profile. You are simply you.

The Information Age is over; welcome to the Experience Age - Mike Wadhera 

[michalserwinski]

Jeśli chcecie poznać ludzi, którzy postanowili poświecić swoje życie innym i zmienianiu świata na lepszy, koniecznie powinniście subskrybować podcast Brandena Harveya. U mnie to jest tak, że po każdym odcinku chodzę jak nakręcony przez kolejne dwa dni. 

Tym razem Harvey rozmawiał z BC Serna, filmowcem, który podróżuje po świecie, by opowiadać dobre historie i tworzyć filmy dla organizacji pozarządowych, inicjatyw i ruchów społecznych. Ujął mnie jego krótki opis na Twitterze:

I Traveled around the World to see the Beauty and the Problem and now I'm back home to teach both.

A tu kilka filmów które stworzył... 

Oglądam dalej! PS Na Snapchacie pod nickiem travel-addict dzieli się niesamowitymi wspomnieniami z Indii. 

[michalserwinski]

[michalserwinski]

Your shoes aren't nearly as valuable as the experiences you've missed out on because you were too busy keeping them clean.

― Dallas Clayton

[michalserwinski]

Ludzie lubią mówić o tym, jak wolontariusze wpływają na życie innych i zmieniają w nich wszystko. To być może przelotne, ale dla mnie to były życia innych, które wpłynęły na mnie samą i w zmieniły we mnie wszystko. Nie co dzień zdajesz sobie z tego sprawę i jesteś wdzięczny za ten własny przywilej.

Liza Lort-Phillips: Nowe oblicza Europy - sezon dobrej woli prosto z frontu kryzysu uchodźców na wyspie Lesbos

[michalserwinski]

This new technology is about much more than bitcoin – this model of creating a decentralised digital record of transactions could have huge implications for online trust and transparency between a charity and its supporters.

Mike Jenkins: Digital trends can have a unique impact on charities

[michalserwinski]

Wyłapane na Snapchacie UNICEF.

Inne ciekawe materiały, które wypatrzyłem w ostatnim czasie:

How to Create a Custom Snapcode for Your Nonprofit What DoSomething.Org Can Teach You About Snapchat How Non-Profit Organizations Can Benefit from this New Social Media Platform Your Complete Snapchat Playbook A tu kilka snapkodów organizacji non-profit ze świata i Polski dla inspiracji:

I jeszcze (wciąż  aktualizowane) zestawienie na Dobrej Stronie Internetu:  Snapchat w #nonprofitPL

[michalserwinski]

Szacunek nie wymaga uzasadnienia. 

[michalserwinski]

Proces versus cel

Przeczytałem ostatnio artykuł o tym, jak powinniśmy chwalić dzieci. To już któryś raz, kiedy spotkałem się z nastawieniem skierowanym na proces i naukę na błędach. Okazuje się, że dzieci chwalone za podejmowanie starań, zamiast za to jak zdolne i błyskotliwe są, robią zdecydowanie większe postępy.

Autorka tej koncepcji, Dr. Carol Dweck, mówi o podejściu, które nazywa growth mindset: 

The quickest way to explain what it means to instill a growth mindset is: Praise your child explicitly for how capable they are of learning rather than telling them how smart they are.

For instance, here are how some conversations would play out to instill one type of mindset over the other:

FIXED MINDSET: "You read that sentence in the book — you are so smart!"

GROWTH MINDSET: "You read that sentence in the book — you worked so hard to learn how to do that and now you can! Congratulations!"

To niby oczywiste, a jednak o tym zapominamy. Zdaniem Carol Dweck

Umiejętność jest wypadkową procesu nauki a nie wrodzonych możliwości człowieka.  

Wcześniej czytałem o takim nastawieniu w odniesieniu do pracy i rozwoju w artykule Jamesa Clear’a (Forget About Setting Goals. Focus on This Instead). Autor dowodził, że skupienie się na dobrze pojętym procesie / systemie tak czy inaczej prowadzi do realizacji celu. O celach i ich stresującym wytyczaniu można więc zapomnieć:

What I’m starting to realize, however, is that when it comes to actually getting things done and making progress in the areas that are important to you, there is a much better way to do things.

It all comes down to the difference between goals and systems.

For example, if you were a basketball coach and you ignored your goal to win a championship and focused only on what your team does at practice each day, would you still get results?

I think you would.

I coś z przymrużeniem oka ale dokładnie w tym temacie.