Uważam, że udana podróż jest gdy człowiek szczęśliwy wyjeżdża i równie (a może nawet bardziej) szczęśliwy wraca. Ta należy do udanych.
Opowiem jak było na wycieczce w Toskanii. Przez pięć dni odwiedziliśmy: Pizę, Lukkę (urodził się tu Puccini), Montecarlo (to włoskie), Florencję (Inferno), Castellinę in Chianti, Greve in Chianti, Arezzo (Życie jest piękne), Cortonę (Pod Słońcem Toskanii), Montecatini Terme (tu nocowaliśmy), Sienę (Quantum of Solace), San Gimignano (zwane Manhattanem średniowiecza) oraz popłynęliśmy na wyspę Elbę (gdzie zesłano Napoleona). Przy okazji odwiedziliśmy dwie Fattorie żeby skosztować głównie wina i oliwy, ale też sera, octu balsamicznego, suszonych pomidorów. Przy okazji zaliczyliśmy lotniska w Rzymie (6h) i w Mediolanie (4,5h) i to były najgorsze najbardziej męczące punkty wycieczki.
Plan był niesamowicie napięty: codziennie ruszaliśmy po śniadaniu o 7:45 (poza Elbą, bo wtedy wyjazd był o 7:00), a wracaliśmy na kolację o 19:30 - 20:00. Najczęściej kładłam się po północy. Także funkcjonowałam jakby w półśnie, nie jestem pewna czy to wszystko się wydarzyło, zasypiałam w autobusie i budziłam się na zwiedzanie. Chodziliśmy średnio po 10 km.
[Zdjęć mamy bardzo dużo nie tylko na aparacie, ale i na smartfonach. Robiło się je dość ciężko, nie tylko ze względu na tempo zwiedzania, gdzie nie było czasu żeby się zatrzymywać i bawić w ustawienia. Także dlatego, że często zabytki znajdowały się pod Słońce, w planie stali inni turyści albo samochody, co według mnie psuje efekt, gęsta i ciasna zabudowa nie pozwalała odejść na tyle żeby objąć cały obiekt.]
[Z żalem wybrałam jedynie dziesięć zdjęć i to tych, które miałam na smartfonie. Jestem świadoma, że dla niebędącego tam człowieka, oglądanie fotografii nie jest taką przyjemnością jak dla ich właściciela. Poza tym w samolocie linii LOT przeglądałam ich magazyn pokładowy Kaleidoscope. W środku był artykuł o Izraelu i zdjęcia tak naprawdę dopełniały tekst pomagając wyobraźni.]
Od dokładnego opisywania Toskanii są przewodniki, dlatego mój tekst będzie raczej krótki i bardzo subiektywny, po prostu o tym co zwróciło moją uwagę. Poza tym jeżeli mam być szczera wszystko zlało mi się w jedną klatkę filmu, mam w głowie zamieszanie. W południe nie byłam pewna co robiłam i co widziałam rano. Nie pamiętam żadnych nazwisk, ani dat. Po wyjściu ze słynnej florenckiej katedry Santa Maria del Fiore, choć uczyłam się o tym i słyszałam wielokrotnie, nie pamiętałam, że autorem wieńczącej jej, niepowtarzalnej kopuły jest Filippo Brunelleschi. Także sami widzicie.
Od razu zaznaczam, że jedzeniu poświęcę osobny wpis, zdecydowanie jedzenie i Włochy idą ze sobą w parze jak guzik i pętelka.
Zawsze jest ten problem “od czego zacząć”, spróbuję od ogółu do szczegółu.
Toskania jest tak piękna, tak niesamowita, że cały czas funkcjonuje się tam na włączonym trybie nieustający zachwyt. Nie chodzi tylko o miasta i miasteczka, zastane prawie tak jak wybudowano je przed wiekami z kamiennymi wieżami, murami i wąskimi uliczkami. To też ten krajobraz, zielone winno - oliwne doliny, takie świeże i soczyste, zachmurzone góry, trudne do przejechania dla autokaru, wijące się przez wzniesienia drogi, otaczające je lasy.
Gdy byliśmy w Arezzo, powstałym jeszcze za czasów Etrusków, z zabudową z XII wieku, zaczęłam się zastanawiać czy mieszkańcy wiedzą, czy zdają sobie sprawę w jak ekstraordynaryjnym miejscu przyszło im żyć. Po jakimś czasie zrozumiałam sama, kontynuując zwiedzanie. Do zachwytu też można się przyzwyczaić. Po prostu wiesz, że musi tak być i nie mogło być inaczej, każde miasteczko staje się integralną częścią większej całości.
Pragnę tam wrócić.
To nie jest tak, że Florencja nie robi wrażenia, po prostu nie zaiskrzyło między nami. Dużo ładniejsze są te małe miasteczka, takie nie zatłoczone. Może ja też więcej się spodziewałam i sobie wyobrażałam oglądając zdjęcia na których widać wspomnianą słynną kopułę. Właśnie na Wikipedii przeczytałam o polskich akcentach we Florencji i żałuję, że nikt ich nam nie wskazał. Muszę wrócić i zatrzeć złe wrażenie, bo to wszystko było za szybko.
Jest ciekawa anegdotka: na Piazza della Signoria stoi naga rzeźba Dawida (autorstwa Michała Anioła, teraz kopia, oryginał jest w muzeum) i Neptuna. Kiedyś florenckie mamy na rzeźbie Neptuna pokazywały swoim córkom jak wygląda mężczyzna, czego mają się spodziewać, bo Dawid był za piękny i mogłyby być zawiedzione.
Florentczyków w okolicznych miasteczkach raczej nie lubią, bo byli najeźdźcami, rywalizowano z nimi. Przeurocza przewodnik, Włoszka, która mówi po Polsku, wspomniała, że w Sienie twierdzą, że tylko ich mowa jest piękna, a włoski z Florencji to mowa wieśniaków.
Włosi przywiązują ogromną wagę do tradycji. W Sienie dwa razy do roku odbywa się Palio, wyścig konny na cześć Matki Boskiej. Każda dzielnica (contrade) losuje konia. Wygrana jest wielkim prestiżem dlatego gdy wiedzą, że ich koń ma małe szanse zawiązują się sojusze, ustalają komu będą przeszkadzać, a komu pomagać. Wszyscy mieszkańcy bardzo to przeżywają, do tego stopnia, że małżonkowie pochodzący z różnych dzielnic na czas przygotowań do Palio wracają do swoich rodzinnych domów żeby uniknąć kłótni.
Poza tym sieneńskie społeczeństwo jest bardzo zżyte. Wspólnie świętują narodziny, opłakują zmarłych, oddają krew i zbierają datki dla potrzebujących, pomagają starszym, tworzą miejsca pracy dla wracających ze studiów młodych ludzi, gdy żona wyjeżdża z dziećmi sąsiadka sprawdza, o której godzinie mąż wraca do domu i w jakim stanie. Uważam, że to coś wspaniałego, człowiek nie czuje się samotny.
Ludzie są tutaj bardzo zazdrośni, o to co posiada sąsiad i trzeba mieć nowsze, lepsze, więcej. Gdy nie było samochodów w San Gimignano rywalizowano na wieże... Budowano wieże mieszkalne i lepszy był ten kto miał wyższą. Gdy duchowni zabronili tego procederu zaczęto budować wieże niższe, ale po dwie, tak żeby koniec jednej wyglądał jak podstawa dla drugiej, wtedy liczono ich wysokość w sumie. Właściwie dla mnie mieszkalna wieża, to też nowość. Takie zazdrośnictwo to znamy i my z autopsji.
Gdy usłyszałam jak Włoszka mówi po Polsku, tak bardzo bezpośrednio, wesoło, prosto, pomyślałam, że pewnie tak byśmy rozmawiali gdybyśmy mieli naturę Włochów. Byłoby zdecydowanie zabawnie i szczerze. :)
Bardzo ciężko mieszkałoby się w tym kraju ludziom, którzy lubią mieć wszystko zaplanowane. Zaryzykowałabym stwierdzenie, że po prostu oszaleliby. We Włoszech podobno nikt nie choruje na wrzody żołądka, bo nigdzie się nie spieszą, smakują życia w myśl zasady Co masz zrobić dzisiaj zrób jutro, co masz zjeść jutro zjedz dzisiaj. Tego w umiarze powinniśmy się od nich uczyć. Podobno przez ich naturę pracownicy z innych krajów Europejskich (jak na przykład z Polski) są bardzo cenieni, bo wiadomo, że wywiązują się ze swoich obowiązków.
Niektóre kościoły z zewnątrz wyglądają jak kamienne bryły, mało zachęcająco, jednak wewnątrz okazuje się, że ociekają przepychem i mnogością barw. Ciśnie się na usta: nie oceniaj książki po okładce. Zwiedziliśmy ich tyle, że zaczęłam się śmiać, że wycieczka zamiast Pod Słońcem Toskanii powinna nazywać się Pod krzyżem Toskanii. Jednak Pani pilot, która się nami zajmowała ma rację, że nikogo nie byłoby stać na tyle dzieł sztuki, na taki przepych, co kościół. To w tych mniej znanych zaczynali wielcy artyści. Swoją drogą warto wspomnieć, że malarze i rzeźbiarze gdy na przykład przyuczali się w pracowni i pomagali przy powstawaniu dzieła, którego nie mogli opatrzyć własnym nazwiskiem, bądź gdy po prostu chcieli się “podpisać”, malowali / rzeźbili postaci z własną twarzą. Poza tym w kościołach można spotkać wystawione na widok zwłoki świętych, dla mnie to trochę straszne.
Tylko Włoch wie jak niemożliwie wąską uliczkę przejechać Range Roverem. Gdy zwiedzaliśmy nikt na nas nie trąbił, samochody stawały raczej za nami, za rozstąpienie się i przepuszczenie dziękowano uśmiechem, skinieniem głowy, albo pomachaniem. Wygląda na to, że umieją docenić utrzymywanie się z turystyki. Poza tym można spotkać bardzo dużo skuterów i jeszcze więcej rowerów, a niektóre z nich, jak ktoś trafnie zauważył, w Polsce strach byłoby zostawić tak na ulicy.
Nigdy nie myślałam, że Napoleon miał na Elbie willę, zawsze myślałam, że mieszkał w jakimś kamiennym, wilgotnym więzieniu. Wiadomo, że nie był to pałac godny cesarza, jednak też nie dom na którego było stać przeciętnego mieszkańca wyspy.
Gdy coś mi się przypomni z wielką chęcią dodam, jednakże tak automatycznie tyle nasuwa mi się na myśl. Mówiłam, że będzie krótko ;).
gracieabrams
theartofmadeline
romaincrisis
amandla
kianamaiart
izzy806
andulkaphoto
titsay
stormborns