#prostota

[ogrody-ilangory]

D-Czego oczekujesz robiąc te wszystkie rzeczy? E-Oświecenia! D-Czym według Ciebie jest oświecenie? E- Tego jeszcze nie wiem, ale wtedy na pewno będę kompletny, wszystko się zmieni, będę znał wszystkie odpowiedzi, nic mnie nie zdziwi ani nie zaskoczy. A w środku będą strzelać fajerwerki i będzie ode mnie bić blask, któremu nikt się nie oprze. D- Znasz historię oświeconego, który nosił wodę? E- Nie. D- W wiosce mieszkał pewien stary mędrzec, który rąbał drewno i nosił wodę. Wszyscy nazywali go oświeconym. Młody mnich również chcący doznać Oświecenia udał się do wioski znalazł starca i pyta jak tego dokonać. Mędrzec mówi : Nie wiem. Każdy ma swoją indywidualną ścieżkę. Pada drugie pytanie : Co się zmieniło w Twoim życiu? Mędrzec na to: praktycznie nic. Nosiłem wodę i rąbałem drewno, teraz robię dokładnie to samo, tylko świadomie.

Szukamy nie wiadomo jakich odczuć i przeżyć. Komplikujemy wszystko bo to nie może być takie proste. A właśnie im prościej, im łatwiej tym jest to bliższe celu... Oczekujemy fajerwerków i nagłego zwrotu w naszym życiu. Wszystko się zmieni Tu, Teraz Natychmiast! Według mnie jest to: Konsekwencją codziennych wyborów i nagrodą za wiarę w siebie, ciszą, prostotą, łagodnością, światłem, spokojem... A zmiany? Przyjdą oczywiście, ale one są jak rośliny w ogrodzie. Najpierw trzeba przygotować im dobre miejsce, zasiać nasiona, troskliwie pielęgnować to miejsce, podlewając i odchwaszczając i co najważniejsze czekając. Wtedy wydaje nam się, że nic się nie dzieje, nic się nie zmienia, aż przychodzi taki dzień, że nagle to czujesz... W środku. Nadal nosisz wodę i rąbiesz drewno, ale robisz to ze świadomością. Jesteś w tym świecie, ale już nie z tego świata.

[e-uociec]

"W wyniku objawienia, swego rodzaju łaski zrozumiałam, że konieczna jest dekonstrukcja moich wyobrażeń na temat miłości. Okazało się, że szukałam jej na wysokości, w koronach drzew, a ona była częścią runa leśnego."  – Katarzyna Nosowska „Nie mylić z miłością”

[zmorem-jest]

Często zamiast zgadywać, domyślać się intencji drugiej strony wystarczy jej posłuchać.

Negocjacje w biznesie

[niedoceniony]

Tobie tylko chodzi o moje ciało? tobie chodzi tylko o jedno.

A może… nawet nie wiesz, że wolę podziwiać piękno kobiety, z którą łączy mnie jakaś relacja, osoby która dla mnie coś znaczy, którą znam, gdybym chciał po prostu się wytrzepać włączyłbym sobie pornosa, ale łatwiej zrzucić winę na faceta, za to że się komuś nie ufa albo po prostu nie chce robić. Dla osoby, którą się kocha powinno skoczyć się w ogień i być w stanie robić wyjątkowe rzeczy. Inaczej to nie jest miłość, a raczej zabawa.

Czasem dziewczyny myślą, że będą loffciane za sam fakt istnienia, ale gdy nic nie robisz dla osoby, którą kochasz to miej pewność, że ciebie opuści. Nie dajesz z siebie nic, nie oczekuj, że będziesz dobrze traktowana i nawet jeśli kogoś kocham lub dziewczyna mi się podoba odpuszczam, bo widzę, że nie będzie się starać lub przestaje jej zależeć.

To nie powinno wyglądać w ten sposób, że ja robię wszystko, a ty nic.

Ja robię wszystko, a później dostaje jeszcze opierdol, czy ja jestem jak inni, czy to wymuszam? sugeruje lub proszę, a od razu jestem traktowany jak najgorszy śmieć i równany z osobami, które są popierdolone najlepsze, że same potem takim osobom dajecie nie tylko nudesy, ale i dupy ktoś was będzie manipulować, a wy będziecie pierdolić o przyjaźni.

Gdyby chodziło mi tylko o jedno prawdopodobnie już byłbym w autobusie, męcząc się jechałbym do jakiejś dziewczyny, ale chcę kogoś, kto jak ja pochłonie się temu uczuciu, a nie tylko będzie mówić, że kocha.

I tak każda osoba, w sensie są osoby, dla których momentalnie zrobicie wszystko, po co się ograniczać? jeśli kogoś kochasz działaj i wkładaj w to całe serce albo stracisz tę osobę.

[piszacasmierc]

„Tak bardzo chce go znienawidzić. Gdybym go znienawidziła, wszystko było by prostsze”

[nikamaru]

Jeśli założy się z góry najgorszy scenariusz i zacznie w niego wierzyć, nic nigdy nie będzie neispodziewanie bolesne albo nieszczęśliwe. Albo ze spokojem przyjmiemy nadchodzące zło, albo miło zaskoczy nas coś pozytywnego.

Prosty mechanizm obronny.

[pamietniknocnychmysli]

„Miłość nie ma być wyścigiem, ciągłym strachem, że się nie wystarcza, albo zrobi się coś nie tak. Miłość ma uspokajać, dawać oparcie. Motywować, a nie bezmyślnie krytykować. Wymagać, ale też dawać wiele w zamian. Uskrzydlać. Uszczęśliwiać. Sprawiać, że wszystko wydaje się możliwe. Poprawiać humor w ciężkich chwilach. I ta miłość to nie tylko momenty pękające od emocji, ale także spokój. Pocałunek na dobranoc i dzień dobry. Wspólne posiłki. Wyjście do sklepu i dyskusje o tym, kto wymyśli co dziś będzie na obiad. Poranne przyniesienie kawy do łóżka. Troska w chorobie, martwienie się o siebie nawzajem. Nawet te chwile, kiedy panuje cisza i oboje osobno czymś się zajmujemy, bo one też są potrzebne. Miłość to wybór. Jasne, namiętność też się liczy, bo bez odpowiedniego dopasowania ciężko jest zbudować jakikolwiek związek. Ale to nie wszystko. Kiedyś przeczytałam, że "kochać to znaczy chcieć być czyimś dobrem". I chyba nie ma bardziej trafnej definicji. Być czyimś dobrem, spokojem, chwilą wytchnienia. Sprawiać, żeby życie we dwójkę było chociaż trochę przyjemniejsze niż samemu. Przywoływać uśmiech na ukochanej twarzy, nawet jeśli potrzeba do tego czegoś tak prostego jak zaparzenie herbaty, bo najbardziej liczą się wszystkie te maleńkie rzeczy, które robimy dla tych, których kochamy. Może to brzmi jak banał, ale w sumie to dlaczego wszystko musi być skomplikowane? W życiu jest wystarczająco wiele problemów, żeby jeszcze to wszystko utrudniać. Niech chociaż miłość będzie prosta. „

—Cztery Wieki Później

[dzis-po-raz-pierwszy]

Dziś po raz pierwszy opowiem o moim fotelu, który przenosi w czasie (ale tylko wtedy, gdy świeci na niego słońce). To bardzo wygodny fotel, który wygląda jak fotel bardzo niewygodny. Ponad godzinę dziś w nim siedziałam w kuchni, w ciszy, nic nie robiąc, a słońce lizało mnie po twarzy jak pies. Aż przeniosłam się na tym słonecznym, psim języku na wydmy nad Atlantykiem. Nie było tam nikogo. Tylko piasek, słońce, ocean i ja. Tak, obrazek z broszury reklamującej kursy medytacyjne (tylko nie siedziałam w lotosie z zamkniętymi oczami). I ta ogromna otwarta przestrzeń (przed chwilą tam byłam i w każdej chwili mogę być znowu). I bezwietrzna cisza.

To do niej właśnie służy mój fotel. Wszystko o niej też wiedzą moje rośliny. Monstera, którą wyhodowałam z małego korzonkowego patyka (dziś ma prawie metr), czekała aż wrócę z wakacji, by rozwinąć kolejny liść z zielonego zawiniątka. Potrzebowała uwagi. Niesamowite jest oglądanie jej cichego wzrostu.

Nie mogę od tygodnia wyjść z domu, więc nie wiem jak wygląda teraz miasto, ale moja fotelowa wyobraźnia podsuwa mi wystarczające obrazy. Jakkolwiek przygnębiające są okoliczności, przynosi mi ulgę myśl o tym, że w znacznej mierze odebrane nam zostały bodźce. Tłum ma swój szmer, miasto ma swój hałas, ulice swój świst. Aktywności miejskie generują dużo dźwięków. Zwróciliście na to uwagę?  Facebook to też hałaśliwy rozpraszacz (o, ironio), tak, złodziej i rozpraszacz uwagi. Jesteśmy przebodźcowani, przewalamy się w Wielkim Nadmiarze, w ruchomym kolażu, w którym wszystko ma prawo mieszać się ze wszystkim. I miesza się, hałasując w wielkiej dysharmonii. 

Wybaczcie, że przytaczam oczywistości (świat nie jest taki od wczoraj), ale nie macie wrażenia, że wstrzymanie aktywności pozadomowych, które przeżywaliśmy bezwiednie w codziennych rytmach, zmienia jakieś wielkie wektory z tych „z siebie na zewnątrz” na te „z zewnątrz na siebie”? 

Mądrzejsi ode mnie (z)robią wielkie analizy kulturowo-społeczne sytuacji, w której jesteśmy, ja tylko siedzę w moim fotelu i niewinnie przenoszę się nad Atlantyk, celebrując ciszę. I hasztag #zostanwdomu czytam raczej jako #zostanwsobie.

I mam wrażenie, siedząc w tej słonecznej, fotelowej asanie, że warto podjąć każdy wysiłek, by wrócić do siebie i do prostoty. Relacji, działań i myśli. Dlatego idę upiec sobie ciasto.

Howgh!