evet, biraz uzun bir zaman olmus. en son buraya biseyler karalayalı bayaa olmus, bayaa bayaa. ama bayagi degil tabii ki.. cok yogun donem, tahmin edilebileceginden daha fazla stresli, yogun, mesgul bla bla bla... kasvetli cümlelerle okuyan 2-3 kisinin canını sıkmak istemem zaten. ama her aksam yataga girerken, huzurlu, biseyleri yapmıs olarak bilmek, bugünde yine savastım kazanamadım / kazandım ama savastım diyerek girmek sanırım rahatlattı en cok bu son 10-11 aylık donemde.
ama ne oldu ne bitti, emin olun bende bilmiyorum. nasıl gecti ne ara geldik temmuz’a, ben yine neden moskova’dayım, hava neden yagmurlu, 2015 yılı temmuz ayı sıcaktan kavrulmamız gerekirken neden üsüyoruz. üsüttük mü? inanilmaz bir iklim burası cok garip bir yer. yıllar boyunca icine kapanan bir ülke, cok garip. söyle hayal edin, yıllarca diliniz yoktu ve bir anda konusmaya basladınız, benim icin rusya böyle bir yer. ne zaman sorulsa bu ornegi söyluyorum cunku gercekten oyle.
degistik mi, nasıl gidiyor hayat sorusuna hala “eh iste” devam mı ediyoruz? hayat nasıl gidiyor? yine bilmiyor muyuz? öylesine yine “iyi ya” diyip devam mı ediyoruz? akısına mı bırakıyoruz? hayat nasıl gidiyor hakikatten, sanırım bildigim tek sey bununla ilgili “cok hızlı”
ordayım, burdayım, şurdayım. hep bi üçgen içinde hissediyorum kendimi mesela, ya siz sayın okuyan? belki de benim favori sarkı sözüm “Triangles are my favourite shape, Three points where two lines meet.” oldugu icin olabilir mi?
bilmiyorum sayın okuyan,
bilmiyorum.
bazen bazi seyleri cok istemek iyi mi / kötü mü? ben bilmiyorum.
hayatımda en cok istedigim sey olursa ondan daha fazla istedigim bisey olucak mı acaba? ulastıgımda ne olacak onu da bilmiyorum. ulasmaya ramak kalmıs durumda mesela sayın okuyan. 3 haftayı doldurduk, karar asamasindalar.
olursa hayatıma bambaska bir sayfa acacagım, olmassa denemeye devam. peki sen hic vazgectin mi? kabullendin mi? mesela, sokaga cıktıgımda isyan eden insanlar yerine hep kabullenen tipler / insanlar görüyorum. bu sekilde yasamayı kabullenen, isyan etmeyen, ettigini bulan, daha fazlasını istemeyen. neden? sorun ne bu insanlarda sayın okuyan sizce? son zamanlarda en cok korktugum sey, kabullenmek. ben isyankar bi adam degilim, cok fazla hic bi zaman olmadım. sanırım nerede isyan etmem gerektigini bildim. ama bu durumu insanlar nasıl kabul ediyor? neden bir iken ikiye kosmaya calısmıyorlar. bu cok garip degil mi sayın okuyan..
yoksa bunlar vazgecenler mi? bittik biz diyenler mi? nefes almakla yetinenler daha fazlasına kosmak istemeyenler mi? garip.
mevzu aslında cok basit degil mi,
“kaybettiginde degil vazgectiginde yenilirsin..”
o zaman okuyun,
sevin,
sevişin,
dinleyin,
gezin,
görün,
bakın,
keşfedin,
hayal edin,
yapın,
koşun,
bırakmayın,
yetinmeyin,
....
..
.
neden hala tüm işlemlerin sonucu =1 ?
anlamıyorum sayın okuyan.
iyi geceler,
“jeremiah
looking down
and you know where you're looking on
down
do you know where you go
you're headed on the strings
for the
e-x-t-ı-n-c-t”
the gospel of john hurt / alt-J
kaledo-art
origamiaround
baratheonpilled
yousharknotpass
ellievsbear
areudirty
theartofmadeline
romaincrisis