[TRANS] คลิป ไม่ได้เจอมีรือนานมาก
ณ. งานปาร์ตี้เปิดร้านใหม่ของเมคอัพอาร์ติสท์ ฮัมคยองชิค
มีรือ: ผมรู้หน่า ว่าพี่ยังมาไม่ถึง ดูเหมือนพี่จะยังมาไม่ถึงนะ
จีโอ: ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ก็ฝนมันตกหนักนี่
มีรือ: ตอนนี้ฝนตกโคตรหนักเลย
จีโอ: ชอลยง นายเอาอะไรไปให้เค้าป่ะเนี่ย?
มีรือ: ผมไปแต่ตัวกับหัวใจเลยพี่
จีโอ: นายคงไม่ได้ซื้ออะไรไปสินะ ๆ งั้นฉันไปมือเปล่าดีไหมนะ?
มีรือ: เออ เอาดิพี่ ก็เราคือ MBLAQ นี่
จีโอ: ฉันอยู่ข้างหน้านี่ละ
(ร้าน Salon de Gift ณ. ชองดัมดง)
เยซึล: ว้าว โอปป้า สวัสดีค่ะ! ทำไมถึงหล่อขนาดนี้คะเนี่ย
จีโอ: ไม่ได้เจอกันนานมากเลยนะ
เยซึล: ทำไมโอปป้าถึงหล่อขนาดนี้คะ
จีโอ: โอ๊ะ จารย์ สวัสดีครับ
เยซึล: ทำไมทุกคนถึงดูดีกันจังคะ?
ฮัมแซม: ฉันพาไปทัวร์ร้านดีไหม?
มีรือ: เราไปดูร้านกันไหม?
มีรือ: อ่า ผมดูยูทูปของพี่ด้วยนะ โอเย! อ่า แม่ผมอยู่ข้างบน ดังนั้นขึ้นไปเงียบๆ กันเถอะ
(ฮัมแซม โบกมือบอกใบ้ว่าไม่มี)
จีโอ: แม่นายอยู่ข้างบนหรอ
ฮัมแซม: ไม่มีคนอยู่ข้างบน
มีรือ: ตอนนี้พวกเราอยู่ในห้องสระผมฮะ ตอนนี้นายทำงานอยู่ที่นี่ใช่ไหม? (แซวตัวเอง เพราะมีรือทำหน้าที่ไกด์แทนจารย์ฮัมเรียบร้อยแล้ว)
ฮัมแซม: ตัวนี้เราทำมาจากหนังอย่างดีเลยนะครับ
มีรือ: แค่เก้าอี้ตัวเดียวก็ปาไปแล้ว 78,000 วอน
ฮัมแซม: ไม่ใช่นะ ไม่ใช่นะครับ 555
จีโอ: เก้าอี้ตัวนี้ดูนั่งสบายนะครับ
ฮัมแซม: เธออยากจะลองดูไหม? มันนั่งสบายจริงๆ นะ
เยซึล: โอ๊ะ โอ้ๆ มันนั่งสบายมากเลยล่ะ
ฮัมแซม: มันออกแบบมาเพื่อใช้สำหรับทำสปาผมโดยเฉพาะ เลยทำให้รู้สึกสบายน่ะ
มีรือ: อ่ะ อาจารย์ครับ (แว่น)พวกนี้ออกวางจำหน่ายแล้วใช่ไหม
ฮัมแซม: ที่ผมใส่อยู่อันนี้ถูกวางจำหน่ายออกมาแล้ว ภายใต้แบรนด์ GreatDremer นะครับ ซึ่งกำไรหลังจากหักค่าใช้จ่ายแล้วจะถูกบริจาคให้กับองค์กรที่ช่วยเหลือคนตาบอดนะครับ ซึ่งตอนแรกผมทำออกมา 300 คู่เท่านั้น พอขายหมดเราก็เลยเอาไปบริจาคให้กับคนตาบอด แล้วก็จัดทำมันออกมาเพิ่มขึ้น
จีโอ: มันเป็นลิมิเต็ดอิดิชั่นใช่ไหม
(ตอนนี้ก็กลับมาสู่ช่วงของผม (มีรือ) อีกครั้งนึง)
มีรือ: ตอนนี้เราก็อยู่กันที่โซนแต่งหน้ากันแล้ว แล้วก็ทางนี้จะเป็นห้องแต่งหน้าส่วนตัว ไม่ว่าจะเป็นเจย์ซี หรือบียอนเซ่ก็เคยมาแต่งหน้ากันที่นี่แล้วทั้งนั้น (ซึ่งทั้งสองยังไม่เคยมา...)
จีโอ: อ๋อ นายเคยเปิดห้องมาดูแล้วใช่มะ
เยซึล: ว้าว มันทั้งสว่าง แล้วก็น่ารักมากๆ เลย
ฮัมแซม: ห้องแต่งหน้าก็ต้องสว่างอยู่แล้วสิ
เยซึล: ค่ะ มันน่ารัดมากจริงๆ ค่ะ
มีรือ: แล้วก็ตรงนี้ก็จะเป็นทอง 24K 180 ทน (675 กรัม) มันเป็นกระปุกหมาบลูด็อกที่ทำจากทอง 180 ทนครับ
จีโอ: โอ๊ะ? ตากล้องนี่เป็นใครนะ?
จีโอ: สวัสดีครับ เครื่องไม้เครื่องมือของคุณดีกว่าผมอีกอ่ะ
((มีรือ)มัวแต่งุ่นง่านกับการแต่งสคริปต์ที่จะพูดต่อไป)
มีรือ: ตอนนี้เราก็มาถึงจุดที่เป็นบาร์แล้ว ตรงนี้ก็มีบาร์แล้วก็ อาหารที่ถูกทำมาเองจากโรงแรม 5 ดาว ซึ่งก็มีกิมจิ โพซัม (หมูสามชั้นต้ม) แล้วก็ต็อก (เค้กข้าว) ครับ
จีโอ: คุณสามารถเช็ครองเท้าคุณได้ตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ก็จะเป็นห้องแต่งตัวครับ ว้าว
มีรือ: นี่คงเป็นเพราะความขี้งกของฮัมแซมเองนะครับ ที่มีไฟจริง (ไฟที่เปิดบนกระจก) แค่ 5 ดวงครับ
จีโอ: โอ๊ะ? ดวงนี้ก็ไม่ได้เปิดนี่?
ฮัมแซม: เพราะพวกมันเป็นไฟโทนขาว ฉันเลยคิดว่าจะเปิดแต่ไฟโทน(เหลือง)ส้มน่ะ
จีโอ: แต่อันนี้มันไฟโทนขาวนี่ครับ (จีโอหมายถึง ไฟที่เปิดอยู่)
ฮัมแซม: ตอนที่มีรือแต่งงาน ผมจะมาแต่งหน้าให้เค้าที่นี่ แต่ผมจะแต่งหน้าเจ้าสาวลงบนหน้าเค้าแทน
มีรือ: ผมกำลังเตรียมงานแต่งอยู่ครับ
มีรือ: น้ำหนักผมลดลงแล้วนะ
จีโอ: แฟนสักคนยังไม่เห็นจะมีเลย แล้วจะแต่งงานกับใครฮะ
จีโอ: เดี๋ยว แป๊บนึงนะ (มีรือกำลังยืนปาดเหงื่ออยู่)
(ชู่ว แพลนกล้องมาทางนี้สิ) [มีรือทำบาร์แขวนของร้านพัง]
จีโอ: ตรงนี้มันดูเอียงๆ ไม่ค่อยสมมาตรกันนะ เกิดไรขึ้นหรอ?
ฮัมแซม: ไหนๆ? อะไรตรงไหน?
มีรือ: (รีบนั่งเอาหลังดันไว้) ไม่ๆ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นครับๆ เค้าหมายถึงหน้าของผมที่ดูเบี้ยวๆ น่ะ แหะๆ
จีโอ: ฮัมแซมๆ ตรงนี้ๆ ครับ
มีรือ: (รีบโวยวาย) ฮัมแซมๆ เมื่อกี้มีลูกค้ามาฮะ!! กลับไปแล้ว
ฮัมแซม: เค้าเพิ่งอยู่ตรงนี้ แล้วกลับไปแล้วหรอ?
จีโอ: แซม (จารย์) เมื่อกี้มีรือเค้านั่งบนนี้ (แล้วมันก็เป็นแบบนี้)
ฮัมแซม: นายทำมันจริงๆ หรอ?
มีรือ: (รีบแกล้งสะดุ้ง) เกิดไรขึ้น? อ้าวผมนึกว่ามันเป็นเก้าอี้ครับ
ฮัมแซม: นายนั่งบนนั้นหรอ? นายไม่ควรนั่งนะ
มีรือ: แปบนึงนะๆ (รีบลนลานสุดขีด) อ๋อ ข้างนี้มาร่วงลงมานี่เอง แปบนึงนะๆ (ลนลานรอบที่ 2)
มีรือ: เดี๋ยวสิๆ (ลนลานรอบที่ 3)
ฮัมแซม: ย่าห์! เรียกอินทีเรียดีไซน์ให้หน่อยสิ (บอกพนักงาน)
เยซึล: เอากระบองมาให้หน่อยค่ะ
จีโอ: 555 นายโดนตีแน่ 555
มีรือ: เห้อ ทำไมมันร้อนแบบนี้เนี่ย?
จีโอ: ถ้าคุณมองจากตรงนี้จะเห็นว่ามันเอียงลงครับ นี่เลย ผู้ต้องสงสัย
(ในที่สุดคนตกแต่งภายในก็มาแล้ว)
จีโอ: เราซ่อมมันได้ไหมครับ?
คนตกแต่ง: ได้ครับ มันซ่อมมันน่าจะได้? (เสียงสั่นเล็กน้อย)
ฮัมแซม: เก็บค่าซ่อมได้ที่คนนู้นเลยนะครับ
มีรือ: ผมจะใส่ซองให้มากกว่าค่าบิวด์อินอันนั้นเลยครับ (พูดอึกอัก) ผมขอโทษครับ
จีโอ: อ่อ ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในตลาดฮวาเกอยู่หน่อยๆ..
จีโอ: ผมชอบรูปวาดนี้จัง (รูปวาดฮัมแซมตรงฝาผนัง)
มีรือ: (แว่นตา)อันนี้ของผมนะ
มีรือ: น้ำหนักผมลดไป 8 กิโล
จีโอ: ลดไป 8 โลหรอ?? สุดยอดเลยอ่ะ
มีรือ: ผมเปลี่ยนวิธีไดเอท แล้วก็ออกกำลังกายฮะ
มีรือ: แซม (จารย์) เรามาถ่ายรูปกันตรงนี้ดีไหมครับ
จีโอ: 1,2,3 ผมถ่ายแล้ว เป็นไงออกมาโอเคไหม?
จีโอ: อ่า...พวกเรามาปาร์ตี้เปิดร้านใหม่ เลยเตรียมของขวัญนี้มาให้ครับ
จีโอ: เยซึลเป็นคนดีจังเลย (ช่วยเก็บโต๊ะกินข้าว)
เยซึล: กำลังถ่ายคลิปอยู่ใช่ไหมล่ะ?
จีโอ: วันนี้ พวกเราได้รับของต่างๆ มาเยอะเลยครับ
มีรือ: ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้เอาอะไรติดไม้ติดมือมาให้ แต่ผมจะสมัครเมมเบอร์นะครับ
จีโอ: มีเมมเบอร์แบบไหนบ้างครับ แซม?
ฮัมแซม: มีให้เลือกระหว่าง ดูแลหนังศีรษะ กับ สปาผมนะ
จีโอ: ของผมเป็นดูแลหนังศีรษะครับ!
จีโอ: มีแบบเป็นเซตให้ ในครั้งทีี่ 5 หรือ ครั้งที่ 10 แบบนี้ใช่ไหมครับ?
จีโอ: งั้นผมเอาตอนครั้งที่ 6 เอาตอนครั้งที่ 6 ได้ไหมครับ? (กวนจารย์เค้า)
(ถ้าตบลูกค้าจะเป็นไรไหม?)
จีโอ: ไว้ผมจะมาบ่อยๆ นะครับ
จีโอ, เยซึล: ยินดีด้วยนะครับ/ค่ะ
ฮัมแซม: ไฟท์ติ้ง!! Salon de Gift ไฟท์ติ้ง!!
จีโอ: Salon de Gift ไฟท์ติ้ง!!
(จีโอออกจากร้าน จะไปกินข้าวกับมีรือต่อ)
จีโอ: เธอดูตื่นเต้นอีกแล้วนะ เธอดูตื่นเต้นอีกแล้ว
เยซึล: ก็เรากำลังจะไปหาอะไรกินนี่
(แต่มีรือดูตื่นเต้นกว่าเธอซะอีก)
มีรือ: พอได้ไปคาเฟ่ แล้วรู้สึกดีเลย
มีรือ: รู้สึกดีที่พวกเราจะได้คุยกันสักครั้ง คงจะวุ่นวายน่าดู เรามาสร้างวุ่นวายกันดีไหมนะ?
เพื่อน: นายขับรถไปด้วย แล้วถ่ายไปด้วยหรอ?
จีโอ: ไม่ใช่ๆ ฉันเพิ่งจะมาถ่ายตอนที่ลงจากรถเนี่ยแหล่ะ
(โอเยคัพเพิลปฏิบัติตามกฏจราจรอยู่เสมอ)
เพื่อน: ฉันรู้ว่านายทำแบบนั้นนะ
จีโอ: เรามากินของอร่อยๆ กันไหม? ไปกันเถอะ
((มีรือ) คนบ้ากล้อง) (มีรือชูสองนิ้วให้กับกล้อง)
จีโอ: หยุดบ้ากล้องซะทีเถอะน่า นายทำตัวเหมือนพวกมือสมัครเล่นเลยนะ
มีรือ: ก็ผมเป็นมือสมัครเล่นอ่ะ
มีรือ: ก็ฉันเป็นมือสมัครเล่นนี่
((มีรือ)( ผู้ชายที่ใส่ (ห้อย) A+ ไว้ข้างหลังเสื้อ)
มีรือ: บิงซู หรืออะไรทำนองนี้ ก็ดีนะ
จีโอ: พอได้มาเจอกัน หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานาน มันรู้สึกดีจังเนอะ
มีรือ: ขอโทษนะครับ คือว่าตอนนี้ผมกำลังเลือกบิงซูอยู่ไม่ใช่หรอ?
มีรือ: เพราะว่า ผมกำลังเลือกบิงซูอยู่ ดังนั้น ผมเลยไม่สามารถจะตอบคำถามอะไรได้ทั้งนั้นนะครับ
จีโอ: ถ้างั้นเรามากินแตงโมกันที่นึง แล้วก็มะม่วงอีกที่นึงดีไหม?
มีรือ: .... แล้วถ้ากินแตงโม กับเมล่อนล่ะ?
มีรือ: เพราะว่าผมไม่ชอบกินมะม่วงจริงๆ
จีโอ: แต่ถ้าเป็นเมล่อนกับแตงโม เราจะกินกันแต่เมล่อนกันไหมนะ?
มีรือ: ผมจะกินเมล่อนให้หมดโลกไปเลยล่ะ
(บังชอลยง/ ผู้แอนตี้มะม่วง, เศรษฐีที่ดิน)
(เพื่อนรู้สึกไม่สะดวกใจที่จะนั่งหน้ากล้องเลยย้ายไปอยู่อีกโต๊ะนึง)
จีโอ, เยซึล: ทานให้อร่อยนะครับ/ค่ะ
จีโอ: ย่าห์ นายถ่ายรูปขึ้นไหมนะ?
มีรือ: น้ำหนักผมลดไง ผมคิดว่ามันเป็นเพราะน้ำหนักผมลดนะ
เยซึล: ไอกู ดูผอมลงนะ (เป็นห่วง)
มีรือ: การออกกำลังกายตอนท้องว่างเป็นอะไรที่ยากมากเลยล่ะ ประมาณ 1 ชั่วโมง!
จีโอ: นายคงทุ่มเทให้กับงานตอนเข้ากรมมากแน่ๆ
เยซึล: ใช่ค่ะ ลำบากมากเลยสิคะ
มีรือ: ผมคิดถึงบรรดาผู้อาวุโสขึ้นมาเลยอ่ะ
มีรือ: ตอนนี้พวกท่านกำลังดูผมอยู่ไหมนะ? ถึงแม้ว่าผมจะปลดประจำการไปแล้ว ก็อย่าเสียใจกันไปเลยนะครับ ไว้ผมจะไปเยี่ยมพวกท่านบ่อยๆ นะครับ
(เปลี่ยนหน้าจอเป็นมีรือทีวี)
จีโอ: ย่าห์ ตอนนี้นายอยู่ที่นัมยางจู แต่พอได้ออกมาโซล ไม่รู้สึกเหนื่อยบ้างหรอ?
มีรือ: มันก็ตลกดีเนอะ มันใช้แค่เวลาประมาณ 20-30 นาที (กว่าจะถึงโซล) แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันยาวนานมากเลย ถ้าเราอยู่ในโซล เราใช้เวลา 20-30 นาทีกลับรู้สึกว่ามันสั้นนิดเดียว แต่พอมาจากนัมยางจู กลับรู้สึกว่ามันไกลมากเลย
มีรือ: แล้วก็ค่าโทรลเวย์แค่ 1,400 วอนเอง
จีโอ: มีค่าโทรลเวย์ด้วยหรอ?
มีรือ: อืม (ไปกลับ) ก็ 2,800 วอนเอง แต่ผมกลับไม่สนใจที่จะมา(โซล) เลย
จีโอ: ไม่สนใจ ไม่คิดจะออกมาเลยหรอ 555
มีรือ: ผมต้องแข็งใจที่จะมา ถึงกับต้องใส่เงินให้เต็มกระเป๋าแล้วออกมาเลยนะ
มีรือ: เพราะเงินมันตั้ง 2,800 วอนเลยนะ
จีโอ: นั่นสิเนอะ เพราะนายต้องกลับไปกลับมาเลยนี่ แล้วถ้านายออกมาโซลก็ต้องควักเงินค่าขนมจ่ายสิเนอะ
มีรือ: ผมได้เงินค่าขนม 3,000 วอนนะ
จีโอ: ตอนที่นายเข้ากรม แม่นายทำอาหารให้ไหม?
มีรือ: แค่ผมไปทักทายบรรดาผู้อาวุโสในตอนเช้า ท่านก็จะเตรียมพวกเต้าหู้ หรืออะไรทำนองนี้ให้กับผม
มีรือ: ผมก็กินของพวกนี้แหล่ะเป็นมื้อเช้า ส่วนมื้อเที่ยงผมก็จะกินที่ผมเตรียมไป หรือก็กินของที่นั่น
มีรือ: แต่ก็จะมีบรรดาผู้อาวุโสหรือคนที่ทำงานด้วยกัน เขามักจะแบ่งของมาให้ผมกินเยอะแยะเลย แล้วมันก็จบลงที่ น้ำหนักผมขึ้นมา 11 กิโล
มีรือ: ดังนั้นเมื่อน้ำหนักผมขึ้นมาถึง 11 กิโลแล้ว ที่บ้านก็เลยไม่จำเป็นต้องเตรียมอะไรให้ผมทานแล้วล่ะ
มีรือ: หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จบเลย ช่วงนั้นผมไม่ออกกำลังกายเลยนะ
มีรือ: ผมก็เคยเป็นเห็ดอยู่ในมุมมืดเหมือนกันนะ แล้วในที่สุดก็กลายเป็นรา (หมายถึงมีด้านมืดของตัวเอง)
จีโอ: ถ้างั้นนายก็มีมอสปกคลุมล่ะสิ
มีรือ: มันเป็นเรื่องยากเลยนะที่จะต้องนั่งอยู่ในออฟฟิตจนถึงเช้ามืดน่ะ ผมไม่สามารถรับบทเรียนอะไรได้เลย หรือ ไม่สามารถแม้จะใช้คำสแลงอะไรทำนองนั้นได้..
จีโอ: ยังมีแฟนๆ หลายคนที่ยังคิดถึงนายอยู่นะ นายไม่สามารถเล่นไอจีได้ ตอนนี้เองก็ไม่มีรายการบนทีวีอีก
จีโอ: แล้วตอนนี้มีคิดเกี่ยวกับการคัมแบ๊คของนายบ้างไหม?
มีรือ: เอาตรงๆ คือ ผมก็เพิ่งปลดประจำการได้ไม่นาน แต่มีหลายๆ อย่างที่ผมคิดเอาไว้ในใจแล้วล่ะ
มีรือ: ตอนนี้ผมอยู่คนเดียว แล้วสำหรับมุมมองของตัวผมเอง ผมรู้สึกว่า MBLAQ เป็นวงที่เป็นที่รู้จัก และค่อนข้างจะมีชื่อเสียง
มีรือ: แต่ตอนนี้เมื่อผมได้มาวางแผนเรื่องนี้เพียงคนเดียว มีเพียงความคิดของผมที่มันเริ่มจะชัดเจนขึ้น
มีรือ: ผมคิดไว้ว่า ผมควรกลับไปทำรายการบนทีวีดีนะ หรือ ผมควรจะทำมันเป็นของตัวเองดี? (มีรือคิดถึงเรื่องที่จะหวนกลับไปบนรายการทีวี)
มีรือ: ซึ่งทำเอาผมปวดหัวเลยล่ะ
มีรือ: (พูดถึงความทรงจำ) เป็นช่วงที่เราใช้เวลาด้วยกัน ตอนที่เป็น MBLAQ ตอนที่กำลังนอนอยู่ที่บ้าน แล้วก็ตอนที่อยู่ๆ เราก็ไปต่างประเทศด้วยกันไม่กี่วัน
มีรือ: ตอนที่นอนหลับ แล้วพอตื่นอีกที ก็อยู่ที่ปูซานแล้ว “อะไรกัน?! นี่เราอยู่ที่ปูซานกันหรอ?!” แล้วเราก็หลับกัน พอตื่นมาอีกทีก็อยู่ที่โซล ซึ่งเราเคยมีช่วงเวลาเหล่านั้นอยู่
มีรือ: มันมีประสบการณ์แบบนั้นอยู่ และเมื่ออยู่ๆ สิ่งต่างๆ มันเปลี่ยนไปจากที่เคยเป็น มันเลยทำให้ผมคิดว่า โอ๊ะ? อะไรกัน? มันจะกลายเป็นแบบนี้หรอ? แล้วสไตลิสต์ต้องทำยังไงนะ? แล้วเราต้องทำอะไร ยังไงเพิ่มดีล่ะ?
จีโอ: พอได้คิดจากตอนนี้ มีสิ่งที่น่าเสียดายมากมายเลย ถ้าเราได้ถ่ายรูปมากกว่านั้นหน่อย เราได้ไปในสถานที่ที่สวยงามต่างๆ มากมาย แต่เราได้แต่มองมันผ่านไป เพราะตารางงานที่ยุ่ง
มีรือ: ใช่แล้ว สิ่งหนึ่งที่เราไม่ได้ทำมัน คือ การถ่ายรูปเก็บไว้
มีรือ: ถ้าผมได้ทำแผนเที่ยวต่างประเทศ มันคงสนุกมากเลยเนอะ
จีโอ: แค่ได้เก็บตั๋วเครื่องบินของพวกเขาไว้ มันก็เป็นสิ่งที่ทำให้มีความสุขแล้วล่ะ
มีรือ: ใช่แล้ว ถูกต้องแล้วล่ะ!
มีรือ: เหมือนเราเพิ่งมาเข้าสังคมกันเลยเนอะ
มีรือ: เราต้องมาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดอะไรกันแบบนี้ ได้ไปปั่นจักรยานกัน อะไรแบบนั้นมันสนุกมากเลยเนอะ
มีรือ: ในที่สุด ผมก็ได้รู้ซะที
จีโอ: ถ้าครั้งหน้า นายได้มาโซลอีก ช่วยบอกให้ฉันรู้ทีนะ ถ้ามีเวลา ไว้เราไปเที่ยวกันอีกนะ
มีรือ: แน่นอนอยู่แล้วล่ะ อะไรๆ มันก็ต่างไปจากเดิมแล้วจริงๆ
มีรือ: เมื่อก่อนผมเป็นคนติดบ้านจริงๆ แบบอยู่กับตัวเอง ไม่ยอมออกไปพบปะกับใคร
มีรือ: เพราะว่าผมชอบอ่านหนังสือการ์ตูนมาก ถ้าผมได้เปิดอ่านหนังสือการ์ตูนแล้วล่ะก็ ผมแทบจะละสายตาไปที่ไหนไม่ได้เลยล่ะ
มีรือ: แต่ช่วงนี้ ผมอยากจะออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนสักที่มากๆ ผมเลิกอ่านหนังสือการ์ตูนได้สักระยะหนี่งแล้ว ดังนั้น ถ้ามีเวลา เราไปเที่ยวกันเถอะ
จีโอ: ได้สิ ไว้เราไปเที่ยวที่ไหนกันสักที่ ที่ไม่ใช่ต่างประเทศนะ
มีรือ: งั้นพี่ก็มาเที่ยวที่บ้านผมสิ มาช่วยพ่อผมทำงานหน่อย
มีรือ: ลองมารีดนมวัวด้วยมือดู
เยซึล: อ่า จริงหรอคะ? ฟังดูดีอ่ะ
จีโอ: นายจะไปก่อนหรอ? จะจ่ายเงินให้หรอ?
(หยุดนิ่งทันที) [[มีรือแกล้งนั่งลงไปผูกเชือกรองเท้า]]
จีโอ: ฉันจ่ายให้เองน่า ฉันจ่ายให้เอง 555
มีรือ: ไม่เป็นไรครับ (รีบลุกยืนขึ้น)
จีโอ: นี่ครับ (ทำเป็นยื่นบัตรให้แคชเชียร์)
จีโอ: เมจิคการ์ด (เครดิตการ์ด ประมาณว่ารูดแล้วได้ของทุกอย่างที่อยากได้)
มีรือ: อ่า..ฮยอง! เดี๋ยวผมจ่ายเอง (ปากบอกไปงั้น แต่ตัวเองยังยืนนิ่งอยู่กลางร้าน)
เยซีล: เขาไม่เดินมาเลยค่ะ
มีรือ: อ่า ไม่ต้องจ่ายหรอก
(เหมือนเราอยู่ห่างกัน 1,000 กิโลเมตร)
จีโอ: ถ้าจะจ่าย ก็มาจ่ายสิ!
จีโอ: มีอยู่ใกล้ๆ กันนี่ เร็วๆ
มีรือ: ขอบคุณครับ (รีบโค้งคำนับ จนหัวแทบจะติดข้อเท้า)
จีโอ: นี่นายทำอะไรอยู่เนี่ย?
มีรือ: พวกคุณไปกันก่อนเลยครับ
จีโอ: ชอลยง นายขับรถกลับบ้านดีๆ นะ บอกฉันด้วยล่ะถ้านายมาโซลอีก เลิกทำตัวเล่นกล้องได้แล้ว
จีโอ: ถ้านายทำแบบนั้น นายจะไม่ได้ออกทีวีอีกนะ
มีรือ: แล้วผมทำแบบนั้นที่ไหนกันล่ะ?
DO NOT ADD AND/OR EDIT CREDITS WHEN TAKEN OUT
Source: https://www.youtube.com/watch?v=TmeAr13c46c&feature=youtu.be