I'm well aware of how it aches...and you still won't let me in.Now I'm breaking down your door to try and save your swollen face.
Έβλεπα τα περιστέρια στην Ομόνοια,στο Σύνταγμα,σε κάθε πλατεία της μικρής Αθήνας, σμήνη ολόκληρα,να πετούν μαζί,να κάνουν στάσεις ενδιάμεσα ,να ακολουθούν το ένα το άλλο,να τρώνε σπόρια ,να πετούν ξανά,τόσο μακριά όσο και κοντά.Για κάποιον λόγο που δεν μπορούσα να δικαιολογήσω,μου φαίνονταν όσο εγκλωβισμένα είναι τα ποντίκια κι οι αρουραίοι στα εργαστήρια των ταινιών επιστημονικής φαντασίας.Πετούσαν από κολώνα σε κολώνα ,είχαν όλον τον ουρανό απλωμένο στα φτερά τους,μα πάντα γυρνούσαν πίσω.Σαν τις ακατάπαυστες τάσεις φυγής που μου δίνουν διαρκώς μια μικρή ελπίδα ότι δεν είμαι εγώ,είναι η πόλη,το χωριό,οι γείτονες,οι φίλοι.Μα,πάντα είμαι εγώ.
Οι συζητήσεις δεν είχαν άλλο νόημα,όσο κι αν προσπαθούσα.Ακόμα κι οι έντονες,προσωπικές αλληλεπιδράσεις έμοιαζαν πια κενές, τόσο όσο το στέρνο μου.Ένιωθα λες και είχα τον Προμηθέα μέσα στο άδειο μου κουφάρι,κι όπως το όρνιο,έτσι κι αυτός μου σκάλιζε τα σωθικά,σαν να με τιμωρούσε για πράγματα ,ίσως όχι που είχα κάνει,μα που θα έκανα.Ποιος από όλους εμάς τους συνειδητούς Σαμαρείτες θα μπορούσε να πει με απόλυτη σιγουριά ότι είναι καλαγαθος άνθρωπος;Όποιος το έκανε έλεγε σίγουρα ψέματα,μια προσωπική αν θέλεις επιβεβαίωση.Ξέρεις πως πάει,όσο πιο συχνά το λες τόσο πιο εύκολα το πιστεύεις.
Ο κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη να νιώσει κάτι.Όλοι θέλαμε την ιδανική ψευδαίσθηση,μια γυάλα περιχυμενη με χρυσόσκονη που θα μας προστατεύσει από όλον τον πόνο,από κάθε τι κακό.Εν τέλει το μόνο που εξιδανικευεται είναι η μοναξιά και η κακουχία.Όσο πιο δύσκολη ζωή έχεις ζήσει τόσο περισσότερο αξίζεις,όλοι το πιστεύουν ,μα κανείς δεν το παραδέχεται.Θαρρείς οι κακοτυχίες και η σκατιλα σου δίνουν κάποιο κουπόνι για την ζωή,αλλά όσοι είναι γνώστες ξέρουν πόσο νεκρικό είναι το αραχνιασμενο ταβάνι του σπιτιού σου στις εφτά το πρωί.Με τις πρώτες αχτίδες,πάνω που αρχίζει και γαλαζιζει ο ουρανός και καθαρίζει από όλες τις ιστορίες που ακούμε την νύχτα ,εκείνη την στιγμή,στην πρωινή ψυχρά ,η μοναξιά σου φτάνει στην ακμή της,κι εύχεσαι για λίγο να σταματούσε ο χρόνος.Να είχες την επιλογή να μην υπάρχεις ,για λιγάκι μόνο,ίσα ίσα να καταπιεις την ασχήμια του ορνιου του Προμηθέα μέσα σου,τις γρατσουνιές και τους κόμπους,και μετά να ξεκινούσες απ'την αρχή.
