[sadmomentstuff]

Cześć, przychodzę z informacją. Ten blog już nigdy nie ujrzy wpisów pro Ana, nazwa także zostanie zmieniona, jeśli ktoś z moich obserwujących liczy na takie posty informuje, że takowych nie będzie, a także pomału zlikwiduje te, które już tu są. Zamknęłam pewnien etap w moim życiu i tam została Ana.

[little-lost-blog]

Po prostu dla nich jestem.

Zostaję cicho, obok -

tak, jak kiedyś sama chciałam,

żeby ktoś został ze mną.

[sadinjuly]

[polskie-zdania]

Kiedy porzucasz swoje poprzednie życie, najczęściej nie jesteś przygotowany na to, jak wiele chwil zwątpienia i pustki spotka cię po drodze. Przecież chciałeś tej zmiany, więc od teraz będzie już tylko lepiej, prawda? Najpierw rozsypie się cała twoja tożsamość. Nie będziesz wiedział, kim jesteś bez tamtych ludzi i miejsc. Kim jesteś bez tamtej miłości. Kim jesteś, jeśli zniknęło wszystko, do czego byłeś przypisany. Kim jesteś, jeśli zresetowała się cała twoja definicja.

Choć pragnąłeś zmiany, czujesz się, jakbyś utracił siebie bezpowrotnie. Jest nieswojo. Nie u siebie. Masz świadomość swojego istnienia, jednak nie czujesz się obecny. W zupełnie losowych momentach dopada cię melancholia za tym, co minęło, a wspomnienia zaczynają robić się mgliste. Czy to wszystko naprawdę się wydarzyło? Czy naprawdę byłeś w tych miejscach i z tymi ludźmi?

I choć tamto wszystko dawno przestało być twoje, uświadamiasz sobie, że w obecnej rzeczywistości także nie dostrzegasz niczego, co mogłoby się takie stać. Twoje.

"Skąd mam to wiedzieć?" – pytasz, wyrzucając frustrację w eter. Myślisz sobie, że wtedy czułeś się nieszczęśliwy, ale przynajmniej byłeś jakiś. Określony. Zdefiniowany. Walczyłeś zażarcie o bardzo konkretne prawdy i doskonale wiedziałeś, za co oddałbyś swoje życie.

A teraz stoisz. Jesteś nijaki. Bezbarwny. Bez ikry i polotu. Jednostajny i godny pożałowania. Mdły, niedoprawiony kurczak na rozgotowanym ryżu. Nie wiesz, za co niby miałbyś tak zaciekle się szarpać. I nawet nie chce ci się już za nic umierać.

Na podłodze rozsypujesz przedmioty, które nazbierałeś w tobołek przez ostatnie miesiące: zużyte kredyty zaufania o niewielkiej pojemności, odbite bilety w jedną stronę, komplement od typa z tramwaju nr 11, kapsel po piwie, wyschnięty mlecz z tamtego spaceru i przeterminowany już program pobliskiego teatru (chciałeś pójść - nie poszedłeś).

Ze zbitki losowych przedmiotów próbujesz ulepić się na nowo. Twoja zupełnie nowa forma, na którą świat nie jest gotowy! Zabawa nudzi ci się tak szybko, jak czterolatkowi. Twój człowiek to jednak nie tak plastelinowy ludzik, jak myślałeś. Po krótkiej inspekcji cały wydajesz się sobie sztywny i absolutnie niereformowalny. Nigdy nie chciałeś taki być. Przykro ci.

Patrzysz w lustro i zastanawiasz się, jak to się stało, że przed chwilą jeszcze zależało ci za bardzo i trzy razy w tygodniu urywałeś sobie głowę dla wyższych idei, a teraz jakby nie zależało ci wcale i sam nie wiesz, czy to w ogóle na miejscu, by nazywać to wszystko rozwojem.

"Dlaczego jestem taki przerażony, skoro czułem, że robię dobrze?"

Może znowu czegoś nie widzisz? Może znowu wydawało ci się, że w końcu wiesz, co robisz, a skończyło się jak zawsze? Może znowu odrzuciłeś własną propozycję stania się lepszym człowiekiem? Może zmieniasz się tylko pozornie, a „twoje ja”, rozbite na tysiące nieregularnych części, nieustannie krąży wokół tych samych schematów?

Mówią ci, że są z ciebie dumni, a ty chciałbyś w końcu czuć się dumny sam z siebie. Chciałbyś się lubić. Doceniać. Myśleć o sobie choć trochę przytulniej. Wymierzać się wzdłuż i wszerz swoją, a nie cudzą miarą.

"Kim jestem?" – pytasz, lecz katalog dostępnych postaci nie oferuje niczego, co mogłoby choć wskazać kierunek. Wszędzie widzisz tylko skrajności i zastanawiasz się, czy to, do cholery, w ogóle możliwe, by spotkać się ze sobą gdzieś po środku. Żeby postawić granicę, ale nie zamknąć się na ludzi. Żeby gospodarować rozsądnie swoimi zasobami i nie być w tym wszystkim egoistą. Żeby empatia stała się mądrym źródłem energii, a nie powodem ciągłego wyczerpania. Żeby być w stanie kochać, ale już nigdy nie stracić siebie po drodze.

Bierzesz głęboki wdech i nie wiesz jeszcze, że przed tobą praktyczny kurs czekania. Przed tobą ciężka praca nad akceptacją niepewności. Przed tobą godzenie się z myślą, że na niektóre sensy trzeba dłużej poczekać.

Ruszaj w tę drogę. Ruszaj, a po drodze sam stań się dla siebie eksperymentem. Bo jeśli dostępnych jest tak wiele tras, to nie możesz przecież zgubić drogi. Bo jeśli nic nie wydaje się właściwe, to nie możesz przecież popełnić błędu.

Marta Kostrzyńska

polskie-zdania.pl

[dr3amoon]

chyba chciałem więcej. chyba lubię cierpieć, siedzę w łazience, krwawią mi ręce

uwierz

[hub333rt]

Jestem psychicznie zmęczonym człowiekiem, który dźwiga za dużo

[sadmomentstuff]

To będą pierwsze walentynki

bez ciebie.

I wszystko, dosłownie wszystko,

będzie mi o tobie przypominać.

Szczęśliwe pary mijane na ulicy.

Kwiaty w witrynach.

Zapach kina.

To kino,

w którym była nasza pierwsza prawdziwa randka.

I schody za nim.

Te same,

na których powiedziałeś mi:

„Potrzebuję cię, jesteś światłem w moim ciemnym życiu, tak bardzo cię kurwa potrzebuję”

A ja, siedząc obok ciebie na „Titanicu”,

po cichu prosiłam wszechświat o znak,

żeby pozwolił mi przy tobie zostać.

Teraz nic nie jest takie samo.

Jestem ja.

Są te same ulice.

To samo miasto.

Tylko ciebie obok już nie ma.

I każde miejsce w tym pierdolonym mieście

krzyczy twoim imieniem…

[brutalizacja]

Przestaliśmy ze sobą rozmawiać i najdziwniejsze jest to, jak naturalnie to przyszło. Nie było między nami żadnej kłótni, po prostu z każdym dniem mieliśmy sobie coraz mniej do powiedzenia. Teraz patrzę na nasze stare rozmowy i mam wrażenie, że czytam o kimś zupełnie innym. To smutne, jak szybko można stać się dla kogoś obcym, mimo że jeszcze niedawno wiedziało się o tej osobie absolutnie wszystko. Milczenie stało się naszą nową codziennością i chyba oboje nie mamy już siły, żeby to naprawić.

[brutalizacja]

Prześladuje mnie myśl o wszystkich "ostatnich razach", których nie doceniłem bo nie wiedziałem, że są ostatnie. Ostatnia wspólna kawa, ostatni głupi żart przez telefon, ostatnie wyjście z domu bez poczucia, że zaraz wszystko się rozsypie. Gdybym wiedział, że to nasze ostatnie spotkanie, pewnie zapamiętałbym każdy szczegół, kolor Twojej koszulki, zapach powietrza, dokładny ton Twojego głosu. Ale żyliśmy w iluzji, że mamy nieskończoność czasu. Teraz te wspomnienia są jak pocięte klatki filmu, których nie potrafię złożyć w logiczną całość. Zostałem z niedokończoną rozmową, której końca już nigdy nie usłyszę.

[sadmomentstuff]

Gdybym wiedziała, że to ostatni wieczór w twoich ramionach, wykorzystałabym to inaczej…

[x4nonimek]

„Wypalenie”

Chciałam coś zrobić.

Naprawdę.

Ten zamiar był jeszcze ciepły,

ledwo co się urodził,

a już zaczął stygnąć.

Wystarczyła chwila.

Jedno zawahanie.

Jedna myśl za dużo.

I nagle wszystko uciekło —

jakby ktoś zgasił światło

bez ostrzeżenia.

Ręce nadal są moje,

ale nie niosą w sobie ruchu.

Ciało siedzi,

a w środku leżę,

ciężka, nieruchoma, pusta.

Nie boli.

To gorsze.

To brak impulsu,

brak iskry,

brak powodu,

by zrobić ten pierwszy krok,

który kiedyś był oczywisty.

Chęci znikają szybciej niż myśli,

siły odpływają bez pożegnania.

Zostaje tylko to dziwne „nic”,

w którym każda próba

jest za ciężka.

Patrzę na rzeczy przygotowane do działania

i mam wrażenie,

że należą do kogoś innego.

Jakby to nie było moje życie,

tylko scena,

na którą nie mam już wejścia.

Chciałam.

I to jest najgorsze.

Bo pamiętam moment,

w którym jeszcze mogłam,

a teraz mogę tylko patrzeć,

jak to mija.

Wypalenie nie krzyczy.

Ono siedzi cicho.

Gasi chęci w sekundę

i zostawia człowieka

z samym sobą,

bez siły,

bez ruchu,

bez światła.

x4nonimek

[imperfect10n]

Kiedy mówisz, że jesteś zmęczony najczęściej usłyszysz ”idź spać/odpocznij” i całą gamę reszty synonimów. Ludzie idą po najniższej lini oporu i nikt nawet nie wpadnie na to, że to nie o takie zmęczenie chodzi

Bo mówiąc ”jestem zmęczona” mam na myśli leżenie w ciemności kolejną godzinę, bo sen nie nadchodzi. Myśli uderzające w przypadkowym momencie dnia, jakby ktoś z zaskoczenia zarzucił mi worek na głowę i odciął dostęp do tlenu. Poczucie totalnego bezsensu, czegokolwiek bym nie robiła. Motywacja, która znika tak szybko i niespodziewanie jak się pojawiła

Mówiąc, że jestem zmęczona mam na myśli to, że moja dusza, że jest już na skraju wyczerpania, a ja nie potrafię znaleźć nic, co przyniosłoby jakiekolwiek ukojenie

[little-lost-blog]

Na święta chciałabym dostać spokój i poczucie bezpieczeństwa.

Żebym nie czuła się już ciągle zmęczona

Smutna

Wypalona

Chciałabym być po prostu spokojna.

[imperfect10n]

Słońce wschodzi każdego dnia, a ja mam wrażenie, że wciąż panuje noc. Jest ciemno, zimno, poruszam się po omacku próbując przebrnąć od początku do końca przez każdy dzień. Nie pamiętam kiedy było ciepło. Nie pamiętam kiedy choćby było jasno. Życie odzwierciedla wieczny mrok, tak jakbym zgubiła się w gęstym lesie, gdzie czasami przez gałęzie przebije się smuga światła, ale wiecznym jest tylko wszechogarniającym ból, gdy po raz kolejny upadam na zmarzniętą glebę, a stare rany ponownie się otwierają

[betterwithbelter]

Dla Babci

Dla Ciebie wygram tę walkę,

znamy się, odkąd pamiętam.

Nieważne, ile w tym czasie

popełniłem błędów w zakrętach.

I trzyma mnie mocno Twa ręka,

przytulam się jak do poduszki,

pachnie ona bezpiecznie —

przecież nigdy mnie nie puści.

I chociaż może jej nie widać,

czuję, że ciągle jest przy mnie.

Wokół wszędzie będzie ciemno,

ona sprawi, że jest widnie.

I czuję to ciepło jak latem,

kiedy o Tobie pomyślę.

Zaparzmy razem znów herbatę —

Babciu, wiem, że jesteś przy mnie.

[sadmomentstuff]

1 listopada nienawidzę tego dnia dlaczego? Dzień Wszystkich Świętych, powinnam jechać na cmentarz, zapalić znicz, pokazać, że pamiętam ale nie mogę? Dlaczego? Nie dlatego, że mam daleko. Nie lubię tam jeździć, imię i nazwisko ukochanej babci potwierdza to, że jej z nami dawno nie ma, nie lubię tej myśli, dalej nie potrafię się z tym pogodzić. Obwiniam się za to, że tam nie jeżdżę, nie jeżdżę tam bo zawsze ryczę. Z nim mi było łatwiej tam jechać, wspierał mnie, przytulał a teraz on mnie zostawił i zostałam znów sama.

[it-is-me-bby]

Tęsknię za tym jak wyglądała nasza relacja kiedyś. Potrzebuje cię. Brakuje mi "nas"..

~moje~

[tygrysica]

“„Kocham cię" to obietnica (…). Powinna oznaczać: wybieram cię ponad wszystko. Pragnę ciebie bardziej. Bezwzględnie cię potrzebuję. Nie mogę bez ciebie żyć. Zrobię wszystko, by nasze drogi nigdy się nie rozeszły. Ale on tego nie zrobił. I nie zrobi.”

— Victoria Aveyard – Wojenna burza