#arbeiders

[kronieken]

Het tornooi van de witte beer

We hebben Brugge verlaten in het najaar van 1436 wanneer graaf Filips de Goede in het gezelschap van zevenhonderd Picardische soldaten orde op zaken komt stellen. De hoofdrolspelers van die dagen zijn kapitein Vincent de Scheuteleere en schout Bartholomeus de Vooght, het mannetje van de graaf zelf. Het zijn zij die Filips verzocht hebben om in te grijpen en een einde te maken aan de anarchie en…

Het tornooi van de witte beer

[twafordizzy]

Tip Marugg combineert Ia en de wind

bron beeld: dvhn.nl In het fragment Duizend scherpe cactusnaalden heeft schrijver Tip Marugg (1923-2006) het over een jeugdherinnering. Die herinnering wordt in gang gezet door een landhuis. Er komen personages naar boven en natuurverschijnselen. Uiteindelijk leidt de combinatie tot de apotheose van het verhaal, dat ik kan aanbevelen maar hier verder niet uit de doeken doe. Ia was een goede ziel.…

View On WordPress

[twafordizzy]

A.L. Snijders kijkt humanistisch op de natuur

Wat vooraf ging: 10 jaar Ik zat zes jaar in dezelfde klas als Jan Kalff, Willemsparkschool aan de Pieter Lastmankade, 1943-1049. We woonden ook nog eens in dezelfde straat, Raphaëlstraat, zijstraat van de Apollolaan. We gingen niet met elkaar om. Hij werd president-commissaris van de raad van bestuur van ABN-Amro en droeg pakken waaraan men de functie herkennen kon. Ik heb hem in tijden van nood…

View On WordPress

[twafordizzy]

Geert van Istendael adviseert de zorgzame duurzaamheid

Geert van Istendael adviseert de zorgzame duurzaamheid

foto: Bart Lasuy; bron beeld: letterhuis.be Het boek Mijn Nederland van de Belgische schrijver Geert van Istendael (1947, Ukkel) verscheen in 2005. In het artikel Duurzaamheid gaat het over grenzen aan onze economische groei. Hij citeert een rapport uit 1987 (!) van een wereldwijde commissie voor milieu en ontwikkeling waarin de knellende band tussen armoede en gebrek aan duurzaamheid duidelijk…

View On WordPress

[twafordizzy]

'Als bewegen zichtbare muziek is'

‘Als bewegen zichtbare muziek is’

Werk van Herman Heijenbrock (1871-1948, Amsterdam) Ik prijs me gelukkig dat ik de stoomlocomotief in de laatste dagen van haar glorie heb meegemaakt, dat ik de oude heimachine met haar tweecilinder stoommachine in werking heb gezien, dat ik in de machinekamer van de raderboten heb gekeken. Dat ik op het vliegveld Waalhaven de grote drie- en viermotorige propellervliegtuigen, de Junckers 52 en de…

View On WordPress

[twafordizzy]

Jorge Amado: 'vervloekte cacao'

Jorge Amado: ‘vervloekte cacao’

bron foto: kitchensisters.org

De Braziliaan Jorge Amado (1912-2001, Itabuna, Brazilië) schreef veel en vaak over de streek waar hij vandaan kwam. Zelf was hij zoon van een plantage-eigenaar. Van nabij maakte hij het lot van de plantage-arbeidersmee. Het uitputtende werk in de verzengende hitte, de uitbuiting, de ontslagdreiging, de liefdesavonturen, de uitstapjes naar het bordeel, de enkele…

View On WordPress

[twafordizzy]

Aki Kaurismäki samengevat

De Finse filmregisseur Aki Kaurismäki (1957, Fins) maakt films die sterk aan zwarte komedies doen denken. Terugkerende elementen daarin zijn: stijf acteerwerk, live-muziek en de hoofdpersonen zijn vaak arbeiders zoals Karl Marxdie voor ogen had. Verder drinken de hoofdpersonen veel koffie en roken sigaretten. De weinige tekst die gesproken wordt, is emotieloos en wordt met een stalen gezicht…

View On WordPress

[zannekinbond]

Vlaanderen tegen racisme

Diversiteit sluit racisme uit Er zijn waarschijnlijk weinig begrippen in de politieke en maatschappelijke discussie zo vaak gebruikt en misbruikt als het begrip “racisme”. Met de Zannekinbond verdedigen wij diversiteit in al haar vormen. Dit betekent meteen ook een volstrekte afwijzing van racisme. Onder racisme verstaan wij een visie die berust op raciaal beeld van de mensheid als geordend volgens wat men denkt dat superieure en inferieure, biologisch bepaalde verschillen zijn. Het hoeft eigenlijk geen betoog meer dat dit gewoonweg fout is, achterhaald door wetenschappelijk onderzoek. Biologische verschillen bestaan uiteraard maar wat niet bestaat is een algemeen geldend wetenschappelijk kader dat toelaat mensen in een rangorde in te delen op basis van ras. Het is tenslotte duidelijk dat een persoon in de eerste plaats zijn waarde ontleent aan zijn persoonlijke eigenschappen. Daarnaast krijgt een mens pas betekenis in relatie tot zijn of haar culturele en sociale inbedding. Wie deze rijkdom apprecieert, kan onmogelijk racisme aanvaarden. Het antiracisme waar wij ons achter scharen, beschouwt het bestaan van verschillen als een rijkdom en een bouwsteen voor internationale solidariteit tegen imperialisme en onderdrukking. Wij kaderen de antiracistische strijd dan ook op gelijke wijze in het opkomen voor etnische groepen, volkstalen en –tradities, streekgebonden culturen,… die onder druk van de liberaal-kapitalistische pletwals dreigen te verdwijnen. Alle volkeren die tegen het Westers imperialisme strijden verdienen onze steun. Het is vooral bij de werkende klasse en niet bij de kosmopolitische kapitaalselite dat culturele eigenheid en tradities gewaardeerd en behouden blijven. “Rooted people are the biggest threat to capitalism.” (Naomi Klein) De Westerse kapitalistische regimes bedienen zich in hun beleid van een antiracisme dat gebaseerd is op een onverantwoord eenheidsdenken. Verborgen in een wollig taalgebruik (multicultuur, “diversiteit”) wijst het uiteindelijk evengoed onderscheid af. Het erkent alleen het gemeenschappelijk behoren tot de mensheid en neigt ertoe eigenheid als vergankelijk of van secundair belang te beschouwen. De Westerse Melting Pot maatschappij wordt als een ideaal gepredikt, ten koste van diversiteit. In dezelfde denkwijze wordt burgerschap (deel uitmaken van het gemeenschapsleven op diverse niveaus) dan meteen gereduceerd tot een inhoudsloos wereldburgerschap, geënt op een wereldwijd consumentisme.  Het past in de mondialiseringsdrang bij de liberaal-kapitalistische nieuwe elites waarbij staten, klassen en gemeenschappen als verleden tijd moeten beschouwd worden. Afwijzen van immigratie is niet noodzakelijk racistisch Een afwijzend standpunt innemen inzake immigratie maakt niemand tot een racist. Het ene volgt niet uit het andere. Omgekeerd kunnen racisten vrij stevig pro-immigratie zijn, zolang immigratie beperkt blijft tot leden van het eigen “ras”. Indien het immigratiebeleid niet door een –vaak racistische-identitaire bril bekeken zou worden, zou de tegenstand tegen immigratie waarschijnlijk nog aanzienlijk toenemen. Net daarom doen liberale beleids- en opiniemakers er alles aan om beide zoveel mogelijk met elkaar in verband te brengen. Migratiestromen zijn de facto een gedwongen ontworteling waaraan zowel economische beweegredenen ten grondslag liggen - georganiseerde of op eigen initiatief ondernomen verhuizingen vanuit arme, dichtbevolkte naar rijke en demografisch minder levenskrachtige landen - als de symbolische nl. de aantrekkingskracht, die de Westerse beschaving uitoefent ten koste van de ter plaatse geldende cultuur, en ten voordele van een consumptieve levensstijl. Massamigraties van menselijke bevolkingen gaan lang vooraf aan het kapitalisme. Maar de hedendaagse migratiestromen tussen staten en/of continenten zijn echter beslist een fenomeen van het moderne kapitalistische systeem. Verantwoordelijk hiervoor zijn in de eerste plaats niet de immigranten, maar de geïndustrialiseerde landen die een internationale, kapitalistische arbeidsverdeling hebben opgelegd en van mensen verplaatsbare handelswaar hebben gemaakt. Het nut van immigratie in het kapitalistische systeem ligt in het vermogen van kapitalisten om immigratie te gebruiken om de monopoliepositie van arbeid te doorbreken. Toen een deel van de vluchtelingenpopulaties in Syrië noordwaarts begon te trekken richting de Europese Unie, brachten de heersende politieke elites de kosten effectief over naar de arbeidersklasse, door verder te besparen op de reeds als gevolg van besparingen gereduceerde sociale voorzieningen. Daarenboven werd van de arbeidersklasse verwacht dat ze meegaand zijn. Protesten van de arbeidersklasse werden vervolgens als "racistisch" en "xenofoob" bestempeld, vooral door zogenaamde progressieven. Het punt zou hier niet moeten zijn geweest of degenen die zich het minst veroorloven ruimte te maken voor vluchtelingen en migranten welkom of vijandig zouden moeten zijn - het punt is dat Westerse naties deze vluchtelingenpopulaties niet in de eerste plaats hadden moeten creëren, zoals ze deden met hun invasies , bezettingen en bombardementen. Het kapitalistische systeem is meer dan ooit internationaal georganiseerd, met producten die wereldwijd worden vervaardigd en verkocht. Kapitalisten - de kleine minderheid die de internationale banken en multinationale ondernemingen bezit en controleert - vertrouwen op een wereldwijd arbeidsaanbod. Om de kapitalisten in staat te stellen hun vraag naar arbeid te vervullen, moet deze arbeidspool enigszins mobiel zijn. Wanneer de binnenlandse beroepsbevolking niet kan voldoen aan de vraag naar arbeid die kapitalisten nodig hebben, bevorderen regeringen vaak immigratie. In recente jaren kan men met de regelmaat van de klok pleidooien horen om enkel (hoog)geschoolde migranten toe te laten om hier tekorten aan te vullen op de arbeidsmarkt. Arbeidsimmigratie is geen toeval, maar een bewuste keuze vanwege kapitalistische beleidsmakers. Deze immigratiestromen zijn aan het begin van de 21ste eeuw in West-Europa alleen al door hun snelheid en omvang niet wenselijk. Niet voor de inwijkelingen die hun geboorteland verlaten, vaak ten bate van mensenhandelaars en georganiseerde misdaad, om in een ander land economische behoeften aan te vullen. Het is ook niet wenselijk voor de arbeidersklasse en lagere middenklasse van de ontvangende landen die zich ongewild geconfronteerd zien met soms ingrijpende veranderingen in hun leefomgeving. Ook immigratie vanuit het arme zuiden als gevolg van oorlog in thuislanden of op basis van vrijwillige keuze dient de kapitalistische agenda. Vermindering van de arbeidskosten, te allen tijde een belangrijk doel van kapitalisten, kan worden bereikt door lagere lonen te betalen. Hiervoor kunnen bedrijven de productie verplaatsen naar locaties met goedkopere arbeidskrachten, of kunnen ze een toestroom van goedkope arbeidskrachten naar productielocaties regulariseren.  Immigrantenarbeiders zijn minder vaak lid van een vakbond, en immigrantenpersoneel is dikwijls beter controleerbaar. Werkgevers gebruiken de dreiging van uitwijzing en criminalisering om misbruik te maken van immigranten en het negatief beïnvloeden van de inspanningen die ze leveren om hun rechten te verdedigen. In tegenstelling tot extreemrechts dat de immigrant -vaak op racistische wijze- viseert en daarmee aan symptoombestrijding doet, moeten de oorzaken van de moderne migratiestromen geanalyseerd worden en als leidraad dienen voor een restrictief immigratiebeleid. Bovendien worden de problemen van het arme zuiden duidelijk niet opgelost door grootschalige volksverhuizingen. In dit opzicht is het pleidooi vanwege kapitalisten om (hoog)geschoolde immigranten binnen te halen ronduit misdadig. Het is het aanwakkeren van hersenvlucht uit landen die hun intelligentsia hard nodig hebben voor opbouw en ontwikkeling. In tegenstelling met de wensen van de leidende kapitalistische elites, kiezen we beter voor een restrictief beleid inzake immigratie, aangevuld met een meer doelmatige ontwikkelingssamenwerking. De bevolking in het arme zuiden is een bondgenoot in het behoud van  traditionele levenswijzen en gemeenschappen, die door het globaliserende vrije-marktdenken aangetast en uit verband gespeeld worden. Het belangrijkste dat we nu, in brede politieke termen, moeten doen, is immigratie onderwerpen aan democratische besluitvorming. Het moet grondig worden besproken en er moet brede openbare raadpleging zijn. Mensen in stilte wegdrukken, met behulp van gemakkelijke en soms hypocriete aanklachten van “racisme”, zal democratie geen dienst bewijzen en hen in de armen van extreemrechts duwen. Het publiek in het algemeen en de arbeidersklasse en lagere middenklasse in het bijzonder moeten weten hoe immigratie van invloed kan zijn op lonen, prijzen, kansen op werk, sociale voorzieningen en het organiseren van vakbonden,…  aangezien het onderwerp zo sterk verbonden is met economisch, welzijns- en handelsbeleid. Read the full article