#bart moeyaert

[ergenstoen]

Bart Moeyaert

[petitjeanofficial]

Bestaan kan iedereen. Er zijn vraagt moed.

Bart Moeyaert

[avonavival]

Eeuwigheid - Bart Moeyaert

Er zijn plekken waar ik zonder glimlach niet meer langs kan.

Ooit is daar een grap verteld, een kus geroofd, iets voor het eerst gedacht.

Ter hoogte van mijn oor, bijvoorbeeld, heb jij me op een nacht beloofd dat eeuwigheid een leugen is, maar dat het daarom tussen ons niet minder lang gaat duren.

Meer woorden waren er niet nodig – een mond spreekt van zichzelf al mooi en huid heeft een geheugen.

Jij blijft mijn hals, mijn navel, mijn holte van mijn knie voor altijd bij.

Zonder glimlach kan ik aan geen plek voorbij.

[horatiuswillneverdie]

Bekentenis

Ik mag je. Nee, ik mag je niet. Ik moet je. Dat bedoel ik. Ik heb je lief. Nee, dat heb ik niet. Ik word je lief. Dat voel ik.

Ik ga met jou. Nee, ga ik niet. Ik sta je bij. Beloof ik.

Ben stapel op je. Hou je vast. Ik. Hou. Van. Je.

Geloof ik.

[fragilemque]

Zo kwijt als dood mag je niet gaan. Hoe ruim ik op als ik niet eens kan bellen, vragen of je onze foto nog wel wil? Dan blijft het eeuwig stil in huis en ben je niet eens weg, maar dood. Nee, als ik je verlies, dan hoop ik dat ik op mijn zakken sla, een poosje zoek en dan ineens bedenk dat jij allang gevonden bent door wie je liever ziet. Dan zal ik kunnen rusten. Anders niet

‘Kwijt’ van Bart Moeyaert

[petitjeanofficial]

Begin bij het begin en leef dan net als iedereen eenvoudig been voor been

Bart Moeyaert (Klein; Verzamel de liefde)

[dutchjan]

March 10, 2024

[zonnesproetje]

WIJ TWEE

twee bomen zijn een bos. dat klinkt een beetje gek. maar haal je er een weg, blijft er een lege plek.

ik kan mijn broer niet missen. hij kan niet zonder mij. hoe groot de draak ook is, hij krijgt me altijd vrij.

hij is agent en rover. als ik het vraag: prinses. soms is hij achtentachtig. al is hij nog maar zes.

we spelen baas en hond. dan laat ik hem eens uit. zijn armen worden poten en hij kwispelt als ik fluit.

is hij de bij, de hommel, word ik vanzelf de bloem. mijn handen zijn de blaadjes en mijn broer het gezoem.

hij is graag goochelaar met mij als wit konijn. nog voor hij weg kan zeggen moet ik verdwenen zijn.

maar lang mag dat niet duren. we horen bij elkaar. twee bomen zijn een bos. dat is wel gek, maar waar.

Bart Moeyaert