#empoy

[filikulas]

kita kita

“paano mo malalaman kung mahal mo ang isang tao?” “makikita mo yun, eh. yung lumiliwanag ang mukha mo pag nakikita mo siya” “nakikita kita”

[dancemadagony]

Kita Kita (2017)

★ ★ ★ ★ ★

Ang saya makakita ng ganitong indie film na nagthrive sa box office at nagbreak ng pattern sa Philippine movies. Yung ang fresh ng istorya at bago sa panlasa. Ang ganda kahit dadalawa lang sila sa pelikula. Dalhin mo lang sila sa Saporro at bigyan ng magandang istroya, ayun na! Napatunayan lang ng movie na ‘to na hindi kailangang kathniel or Jadine ang casts para kiligin at hindi kailangan ng good looks para magmahal at mahalin.

[aqukana]

Let’s play Bloody Crayons

[peterpanwasryt]

Out of all the people in the world, I just cant believe you're mine.

Kita Kita Ost

[angelicafaymsan]

Kita-kita. Isa na namang pelikula na sobrang tumatak sa akin. Pinasaya, pinatawa, at sobrang pinaiyak ako. (Kanang after sa credits, mauwaw ka kay gikan pa ka og hilak) Napakaganda at mahalaga ng pagkakatagpi-tagpi ng mga kaganapan. This is a story that will make you realize to seize every moment in your life, to appreciate the people around you and to be thankful with every blessing that will come your way. And you will learn na may taong nagmamahal at nakakakita ng halaga mo at meron ka ring mga tao na napapasaya kahit hindi mo nalalaman. Dahil nauso ang pagbilang mula one to ten, ito ang entry ko. Isa. Isa ito sa mga pelikula na pinaghandaan ko talaga, na nasabi ko sa sarili ko " kailangan mapanuod ko."At isa na 'to sa mga maisasali ko sa listahan ng mga paboritong pelikula. Dalawa. Sa dalawang tao lang talaga umiikot ang istorya. Dahil sa ganda ng pagsasaayos ng scenes, hindi mo na nga mapapansin ang ibang karakter ay extra lang talaga. Pagbasa mo sa credits, mapapasabi ka... "Si Alex ug Empoy raman diay to." Tatlo. Tatlong beses akong humagulgol. Isa noong nabulag si Lea (plus the jerk bf in one scene), noong nagtravel silang dalawa. At pangatlo, noong pinakita na ang point-of-view ng karakter ni Tonyo. Apat. Apat na beses akong napaisip ano kayang mga bagay ang dapat maappreciate ko dapat na kinakalimutan ko nalang dahil akala ko typical na nandyan lang. Lima. Sa limang pagkakataon nagnais din akong may taong makakakita ng kabaitan ko sa kanila at maski papaano ay napasaya ko kahit sa mga simpleng bagay lang. Anim. Anim na segundo ko pinigilan ang sarili na huwag magsalita sa loob ng sinehan para lang masabi ang mga naiisip ko, hindi ko kinaya (triggered ako kay Nobu) Pito. Pitong beses (or naghallucinate ra ko) ko nakita ang kaugnayan ng dalawang karakter sa isa't isa gamit ang mga symbolisms at mystery shots nila. Ibang-iba. Walo. Walong pampunas ang nagamit ko para lang mawala ang pumatak at pumapatak na luha mula sa aking mga mata lalong-lalo na nung nagtravel mula si Lea sa mga napuntahan nila ni Tonyo. Siyam. Yan ang biling ng mga taong naiwan sa sinehan matapod ang pelikula at pito sa mga yom ay maintenance personnel nalang. Oo, nagtagal ako sa loob. Masakit pa eh, nakatanga lang ako. Sampu. Sampung pauli-ulit na bilang ang ginawa ko dahil sa sobrang pagtawa at pag-iyak sa pelikulang ito. Humagulgol man ako ng apat na beses, lampas sampo naman ang oag-iyak ko. May mga bagay na mas nakikita natin ang halaga kung hindi natin literal na nakikita. May mga bagay din na minsan nasa harap na natin di pa natin nakikita. Pero ikaw, kita kita. 😊 1-10, anong ibig sabihin ng bilang mo?

[gagolangako]

Kita kita effect: Mga babaeng nagpapanggap na gusto ng empoy pero basic bitch ang galawan talaga. Mga lalakeng nagpapanggap na empoy kahit pang edi wow lang at amen ang sense of humor. Gago ba kayo?

[blognilabli]

I don’t usually watch movies alone, but the trailer, reviews and social media sneezers got me to watch it so badly even if I don’t have any companion.

Everything was “giri-giri” (“on the edge” in Japanese). Galing ako sa pakikipaglibing. I wanted to feel a lighter after some sobbing moment that I witness kaya I decided to watch a movie after. Nung nasa cinema na ako saktong 11:49 nang makuha ko ang ticket ko, 11:50am ang start ng next screening, alas dos pa yung susunod kaya pinatos ko na. Hindi na ako bumili ng any snacks para lang masimulan ko ng bongga ang pelikula.

I sat down in the middle of dark room then nagsimula na magkwento ang character na si Lea.

Kapag galit ka, magbilang ka ng isa hanggang sampu bago ka magbitaw ng salita o gumawa ng aksyon upang hindi mo pagsisihan ang desisyong bibitawan mo. 

Hindi word by word ko nakuha ang linyang iyan ni Lea pero ito yung tumatak ng husto sa akin dahil ito dinang golden mantra ko. Dito pa lang nakuha na ng pelikula ang kiliti ang puso at mga mata ko.

Sabi sa mga reviews na nabasa ko, ang ganda daw ng cinematography. Yes, ang ganda. Para akong nanunuod ng mga Japanese film. The establishing shots were on point. Ang lakas maka-sosyal ng dating ng steady cam. Makikita mo yung rule of thirds sa bawat frame na pinapakita sa pelikula. Let’s also appreciate the brilliant Mise-en-scène in the film. Sa mga nakanood, did you remember the scene when Tonyo is talking on the phone about her ex, there is a “There is Hope” sign on the wall. That Sapporo beer that became Tonyo’s buddy and the reason why he got in the town of Sapporo and a lot more. Kahit small detail may kwento, may sinasabi 🙂

Yung pag-zoom-in din sa mga mukha ng dalawang character, sakto lang. Hindi mo ramdam yung awkward feeling as an audience (ewan ko kung ako lang ang nakakaramdam ng awkward feeling kapag wala sa timing ang pag-zoom-in ng camera sa mukha ng mga artista haha). Sobrang ganda ng mga mata ni Ms. Alessandra De Rossi. Ang ganda-ganda niya sa pelikulang ito. Of course, Empoy, akala ko OA lang yung mga nabasa ko na ang gwapo-gwapo niya raw sa “Kita Kita”, pero YES, he definitely turn into a hearthrob and the superb camera shots on him, I think, is one of the reason why he became so pogi in this movie.

Let’s go back to the story. I will not mention the plot because all the reviews I encountered has it na. The first part of the film was Lea’s storytelling. Yung pagkasawi niya sa pag-ibig. Literal na nabulag siya dahil sa sobrang pagmamahal (at sa stress nang malaman niyang niloloko lang pala siya ng taong pinagkatiwalaan niya ng puso niya). And how she and his “Kabayan” Tonyo got close to each other. Lea is a typical girl. Hindi sobrang ganda, hindi rin sobrang tragic ng back story. Nasaktan lang siya and that’s it. And then she met another guy that made her feel special again. For a plot twist na lang siguro yung pagkabulag niya. Everthing about her was so simple that it’s so easy for the crowd to love her. Yung gusto mong magkaroon na siya ng happy ending together with Tonyo.

Tonyo, Empoy’s character on the other hand, owned the second part of the film. Feeling ko nga 1/4 of the film lang yung sakop ng storytelling ni Tonyo, but this 1/4 of the film gave the true “feels”. Tonyo is like an imaginary character from a romance novel, except for having a super handsome face. They way Tonyo looked at Lea is so precious. His humour and lovable personality is well-portrayed by Empoy. Pakiramdam ko nagkakaroon ako ng heart burp habang binibitawan ni Tonyo yung bawat salita sa kwento niya. Si Empoy yung nasa screen kaya nakakatawa, pero yung pag-na-narrate niya talaga ng kwento niya at ni Lea, daig niya pa ang pagiging drama superstar. Yung tipong kahit pumikit ka at makinig ka lang sa narration ni Tonyo, ramdam na ramdam mo rin yung pagmamahal ng character niya sa charater ni Lea.

Totoo nga talaga may tamang timing ang opportunity break. Empoy and Alessandra proved it in this movie. They owned the film. Their acting and screen presence were so convincing to the point that you see yourself gigling to their small talks and “labingans”. They have the perfect chemistry and it just so happen that the movie has a good script that allows them to show their talent. Waaahhh! I’m so happy for them especially kay Empoy. Tonyo became the standard of the new POGI 🙂

(Spoiler) My favorite scene is the part where Lea and Tonyo went to Otaru Music Box Museum. Tonyo handed a music box to Lea. Sabi ni Tonyo (not the exact words), may mga bagay daw na mas gumaganda kapag binibigyan ng effort (he ask kasi if mahilig si Lea sa music box and Lea answered that she has a playlist on her itunes) . And then, both of them listen to the mechanical music box.  Hindi ko maipaliwanag pero there is something sa scene na ito at tumatak siya sa isip ko.

Lastly, the beauty of Sapporo, Japan added to the charm of the movie. I love Japanese culture. I love their films, dramas, music, everything about Japan, as in mahal ko (same level ng pagmamahal ko sa Pilipinas), kaya naman ng nalaman ko pala sa unang trailer ng Kita Kita na sa Japan sila nag-shoot ng movie, ni-look-forward ko na panuorin ito. Even kasi yung lighting ng mga Japanese film kuhang kuha ng movie. Yung dull coloration na nakaka-relax. Parang dinuduyan yung mga mata mo habang kwinikwentuhan ka ng mga characters sa pelikula. Grabe na-heartburp na naman ako! I love films and I’m a frustrated filmmaker/screenplay writer, kaya naman natutuwa ako kapag may mga ganitong klaseng peikula. Mga pelikulang tumatawid sa borderline ng mainstream at indie, kasi wala naman talagang dapat ganun.

I don’t know how will I end this review? Review nga ba or I just wanted to released the unnamed emotion in my chest after watching this film. Overall, I really enjoyed the movie, hindi lang enjoy yung naramdaman ko, I think I fell in love once more in a Filipino movie and I’m hoping that more of this kind of movie will be offer to the Filipino audience in the future.

OMEDETOU KITA KITA CASTS AND CREWS!

Author’s rating 11/10! HAHA

Kita kita: The “heart burp” feels I don't usually watch movies alone, but the trailer, reviews and social media sneezers got me to watch it so badly even if I don't have any companion.

[maixmaixmaix]

Kita Kita Sigrid Andrea Bernardo

UKININAM!!!!!!!!!!

Last year pa lang, napapanuod ko na ang trailer nito. At tangina! Pang MMFF pala dapat ‘to!!! Pero dahil sa mga nagbagong rules tulad ng picture-lock in. Nagdecide sila na magbackout dahil gusto nilang ire-edit ang film. At puta!!! Okay lang yung nagback-out! Kasi besh!!!! Ang ganda pa rin!!!! Huhu.

Hindi ko alam kung san sisimulan eh. Hahahaha. Pero kasi simula nung Huling Chacha ni Anita at Lorna, nakaabang na kami kung kailan magrerelease ulit ng film si Direk Sigrid. At eto na nga! With Empoy at Alex de Rossi pa. Huhu. Grabe diba!!!! Expected ko na na nakakatawa tapos biglang tangina na naman. Hahahahaha! Ano kayang magiging next film ni Direk? Huhu.

Tigilan na natin ang backstory. Hahaha. Dito na tayo sa Kita Kita. OKAY. TANGINA ULIT!

Mga unang sequences palang!!! Pumapalakpak na yung puso ko! ANG GANDA NG SCREENPLAY! UKININAM TALAGA! HAHAHAHA! Yung past to present eme ni Lea at Nobu. Pakingshit. Ang galing nun! Ang galing nun talaga!!!! Sinasabayan pa ng scoring!!! Besh!!!! Gusto ko na magstanding ovation nun. Hahahahaha. Charot.

Tapos may pa count to 1 to 10 pang nalalaman. Hahahaha. Galing no? Kapag ka kasi imamarket mo sa mainstream audience, hindi talaga nawawala yung mga ganito eh. Yung mga parang magiging trademark ng film. Lamoyun? Haha. Basta ganun. Laging may ganun. Kasi nga diba dapat pangMMFF kaya siguro may ganun. Baka nga. Hahaa. Atsaka nacurious na kami kung anong lasa ng Sapporo Beer! HAHA! Anyway, tangina ng bilangan na yun. Ang ganda ng pagkakagawa!!!! Besh!!!!! Di ko na talaga kaya. Alam mo yung kahit nakakaiyak, hindi ako naiyak kasi sobrang naeelibs ako. Sobra sobrang ang ganda ng pagkakaexecute!!!

Isabay mo pa yung pagkawitty ng Production Design! Yung paper cranes. Yung Snellen Eye Chart habang nagiinom si Empoy. Yung Keep Calm and Drink Beer sa bahay ni Empoy. Yung Sapporo beers! Yung bahay ni Lea. Basta. Tangina! Ang galing!!!! Dahil parang lahat na lang ng bagay sa pelikulang to ay may meaning, ultimo meaning ng dragonfly nigoogle namin!

At ito ang sabi ni google: "The dragonfly, in almost every part of the world symbolizes change and change in the perspective of self realization; and the kind of change that has its source in mental and emotional maturity and the understanding of the deeper meaning of life." UKININAM TALAGA. Diko alam kung pati to eh naisip nila. Pero shet! Sobrang swak niya!!! Pucha talaga! Huhu.

At syempre, panalong panalo ang lahat ng linyahan! Yung mga banat ni Empoy na feeling namin adlib yung iba. Hahaha. Kasi yung tawa ni Alex, ang natural! Yung normal na tawa niya kapag nagjojoke si Empoy! Kingina! Hahahahhaa! Iba din si Empoy besh. Ang ganda ng first movie niya in a leading role. SOBRANG PANALO! Saka yung mga mata ni Alex? UKININAM!!!

GRABE TALAGA. GRABE TALAGA. HAYST.

Matagal ko na naman ikukuda tong movie na to hanggat mapanuod ng lahat ng kakilala ko. Hahahaha! Saka SOBRANG GANDA NUNG EKSENA NG BLINDFOLD EMERUT NI ALEX DON! Ang galing talaga ng screenplay!!!!!! Huhuhuhu!

Tapos... Tapos.... Sana masabi ko na rin yung "Wala nang blood clot sa puso. Wala nang bara. Dadaloy ang dugo.... At dadanak ito!" Hahahaha! O maramdaman. Charot.

Hindi ko na alam kung ano pang dapat sabihin. Pero basta! Ang ganda ng pagkakaexecute!!! Sobrang pinag-isipan lahat ng bagay sa pelikula. Ultimo sa mga maliliit na bagay mapapansin mo yun. Ang sarap ipagkalat at ipagmalaki yung mga ganitong klase ng pelikula! Idol talaga kita Direk Sigrid. At sorry po ulit dahil tangina mo po. Huhu.

Sorry. Ang dami kong mura. HAHAHAHHA!

Hanggang sa susunod na Sigrid Film!!!

PADAYON!!!!