#felsefi

[belkideoyledegil]

Yaşım ilerledikçe bazı insanların neden ortadan kaybolmayı ve sessiz, özel bir hayat yaşamayı seçtiklerini daha iyi anlıyorum.

[sonderserenn]

Beni öldürmeyen herşey, beni güçlendirir."

[biidakkika]

İçimdeki merhamet cihana sığmaz. Incitmiyorsam kimseyi, Incinmeyi, iyi bildiğimdendir..

[gondorunsessizbahcesi]

özünde iyi olman beni ilgilendirmiyor. bana nasıl davrandığın ilgilendiriyor.

[stellarinuzleti]

İnsan çoğu zaman seçimlerini özgürlükleriyle değil korkularıyla veya baskı altında kalarak yapar. Zaman ilerlemeye meyillendikçe işte o soru çıkıverir karanlıkların ışıklar ile birleşmesiyle ''Ben kimdim,kim oldum?'' kendi özünü unutmuş bir insanla karşılaşır ve insan aynada gördüğü kişiye yabancılaşır,peki ya insan kendini tanımak için mi yaşar yoksa yaşadığı için mi kendini tanır?

[paraspandaras]

“Hayatın suçluluk duyguları, dalavereleri, bilgisi veya sorumlulukları olmaksızın o masum, kedi yavrusunu andıran başlangıçlar, oyun peşinde koşmalar, saklambaç, mendil kapmaca yarışları ve boş içki şişelerinden kale yapmak hayatın en güzel dönemiydi; günler ve yıllar geçtikçe alevin yoğunluğu sönüyordu ve varoluş karşı konulmaz biçimde tatsız bir hal alıyordu…”

Irvın Yalom - Bugünü Yaşama Arzusu

[wqruya]

Birçok insan yolu kaybetmiş gibi hisseder, oysa bazen kaybolmak, doğru yeri bulmanın başlangıcıdır.

[maidurak]

Aklıma hep şu soru geliyor. Bir insan tanımadığı birini sevebilir mi? Mazisi olmadığı, ilk kez gördüğü birini sevebilir mi?

Bence sevebilir. Çünkü bu zihinsel bir kavramsallaştırma değil. Bu daha meta, daha ruhani bir konsept. Evet. Bu gerçekten sevme halidir. Sevmekle birleşme halidir.

Tanımadığın insanı hatırlamıyordun. Sonra onu hatırladın varlığında. Ve sevdin. Hepsi bu. Zihinsel kavramlar bu sevgiyi unutturdu ama varlığındaki bağlantı hiç kopmadı. Hep vardı. Sadece onu kullanmayı öğrenmek gerekiyordu. Biraz onu okşamak gerekiyordu hatırlamak için.

Yaradan yarattığını her şekilde koşul aramadan seviyorsa, sevginin her tonuna bürünüp kendini onda gerçekleştirebiliyorsa insanda sevebilir. Varlığında hissedebilir diğerlerini. Kalpteki sıcaklıkta birleşir onlarla.

Ben deyip kendinden ayırmadan, ben deyip varlığında gören, hatırlayan bir algı. Sonsuzluk içindeki sonluluk gibi. Bize bittiği öğretilen ama aslında bitmeyen bir devinim hali.

Kaybedilen bir şey yoktu sevgili, biz başından beri kazananlardık... Sadece bunu hatırlayamıyorduk hepsi bu.