#iamjason110

[pulangmanunulat]

Birthday.

April 13, 2014.

Tinatamad akong ikwento ang mga nangyari kasi wala namang bago. Except that, may love life ako sa araw ng birthday ko. Madalas kasi brokenhearted ako pag birthday ko o sadyang malungkot. I never felt special sa sarili kong birthday, until this time.

Ang laki ng effort ng aking mukhang pugo na boyfriend, Ronald, at nag-uunahan pa sila ng anak ko, Jade, na batiin ako at 12 midnight. Jade won, though. Pero pinaglalaban ni Ronald na siya naman daw ang una sa mga lalaki. Honestly, I don't really mind who's first or what.

Ang daming nag-greet sakin sa facebook. Yung iba, alam talaga. Karamihan, kasi pinaalala ni Facebook. Naalala nila yung babaeng maingay sa news feed nila na puro kadramahan at kagaguhan ang pinopost.

Natuwa naman ako sa effort ni Angelie na kantahan ako ng Happy Birthday Korean Version kahit sintunado. Naiyak ako nung pinapakinggan ko. 

May inalay na post sa akin si Anna, sobrang na-appreciate ko yun. May parte ako sa blog niya, na parang buhay nya.

Binati ako ni Christine at nagpasalamat siya dahil tinuruan ko daw sya ng mga kalibugan. Tapos more chupa in the future daw ganun pa-blow naman daw ako. Very Christine-like.

Si Jason ang unang nag-greet sakin ng advance, at siya din ang unang nag-greet sa akin sa facebook. Ang galing ng timing.

Nag-greet din si Julia na puno ng Words of Wisdom. Much wow. Mga tungkol sa katangahan ko sa buhay and how she will always be there for me.

Naghanda kami nung gabi, at nasayahan naman ako sa mga nangyari.

Maraming Salamat sa mga bumati. At least, naalala niyo ako sa araw na nag-exist ako sa mundong 'to. Baka kung walang pulangmanunulat, mas tahimik at mas maayos ang mundo. Walang bumati sa akin sa tumblr. Pero okay lang yon. Hindi naman kasi ako famous.

[objectsindirect]

One week from now, graduates na kami. One week from now, may iba't ibang landas na kaming tatahakin. Iba't ibang school, iba't ibang lugar, iba't ibang plano sa buhay. One week from now, iba na ang lahat. 

Nakakatuwang isipin na apat na taon na pala ang nakakalipas mula ng mag-aral ako sa Lagro. Naaalala ko pang mag-isa akong bumili ng uniform at patch, naligaw pa nga ako para lang mahanap ang egays na nasa harap lang ng school.

Naaalala ko pa nung first year ako. Mathay 1 101. Sampaguita daw ako. Naaalala ko pa kung paano ko dinala ang kadaldalan ko nung first day at dun ko unang naging kaibigan si Jessica. Naging close din ako sa iba. Doon ko nakilala ang una kong best friend, si Wilyne. Naging masaya ang unang quarter naming magkakasama. Kaso may isang malungkot na balita ang dumating. Magrereshuffle daw. By elective. Lahat sila umiyak, ako natawa. Eh magkikita kita pa rin naman kami e. Isang pader lang ang pagitan, kumalma lang tayo. At doon na nga ako nalipat sa Anthurium. Noong umpisa, malayo pa ang loob ko sa kanila. Naaalala ko pa noon. Tinanong ko yung gf ni Aldy kung anong nakasulat sa board, malabo kasi ang mata ko, at wala pa akong salamin noon. Hindi ko lubos akalain na magiging kaclose ko yung babaeng yun. Hi Joanna, ikaw 'to. Naaalala ko pa yung babaeng katabi ko sa room. Yung babaeng kasabay ko pag-uwi. Pero inabandona na ako nung second year kaai lumablayp na. hahahahahaha. Hi Christine, ikaw 'to. Naaalala ko pa yung lalaking mahilig sa kpop na labis ang kalibugan sa katawan, yung lalaking poser na gago, oo Jason, ikaw 'to. Syempre, naaalala ko pa yung babaeng katelebabad ko madalas, buong araw yata kami sa telepono noon, hanggang sa may kumain sa amin kaya kailangan na ibaba yung telepono. Naalala mo pa ba to? Hi Julia, ikaw 'to.

Nagkaron ng Descartes Family, dumami pa ang kaclose ko. Sinong magaakalang tapos na ang unang taon ko sa high school. Ang bilis lang ng pangyayari.

Second Year High School. Bagong taon, bagong kalokohan. Dito ko nakilala si Mama, ang favorite teacher ko sa math. Dito ko din nakilala si Desagun, ang teacher na mahal na mahal kami sinundan pa kami hanggang third year. Dito ko nakilala si Maam Dizon, Pinakamakulit naming adviser. Dito ako unang nagdissect, unang nakilala yung crush ko na mamaya ko na ififeature, unang nagkaron ng role sa play, naging first honor sa room. Naaalala ko pa yung coca cola family, yung paglalaro ng moro moro. Naaalala ko pa yung transferee sa amin nun, si Jehann, ate naming lahat pero mas mukha pa akong matanda kesa sa kanya.

Nagkaron ako ng bagong mga kaibigan dito. Yung babaeng mahal na mahal si Kyuhyun, yung babaeng napakapossessive sa kaibigan, yung babaeng nangangagat bigla bigla, yung babaeng bigla bigang sumasayaw at kumakanta, oo Angelie, ikaw 'to. Eh yung babaeng unang girlfriend/asawa/nanay ko na mahal na mahal si Anolin, na ngayon e.. may iba na. Naaalala ko pa kung gano niya kamahal ang secret garden, kung gano kaganda ang memory niya, at kung gano niya ako minumura sa text, Hi Jade, ikaw 'to.

Doon ko unang naging close ang NG. Ang Noble Gases. Solido kami. Solidong tanga, Solidong bobo, Solidong malilibog, Solidong siraulo. Mahal namin ang isa't isa. Siguro kung wala sila, hindi mabubuo ang high school life ko.

Third Year. Nagpatuloy ang krusada ng pagkakaibigan namin. Kaliwa't kanang kalokohan at kagaguhan. Pero hindi siguro mawawala na magkaron ng pagkakatampuhan. Nagkaron ng away sa pagitan namin, Malungkot ang mga araw na yun. Naging sakitin na rin ako. Pero naaayos din naman kami nung birthday ko na.

February 2013, First Prom. Nakasayaw ko yung crush ko. Kinilig ako ng bongga. May blgpostpa nga siya dito e. Pero hindi yun ang nagmarka sa Pebrero ko. Oo, ikaw 'to Marco, ikaw 'to. Nakilala kita noon. Matagal na kasi kitang crush. Second year palang. Ewan ko ba kung bakit. Pero tuwang tuwa ako sa pagiging singkit mo at may salamin. Maging kulot ka lang siguro ikaw na ang ideal man ko. April 2 naging tayo. Napakasaya ko noon. Napakasaya.

Fourth Year High School. Huling taon. Himala, napunta ako sa Platinum. Masaya ako nung mga unang buwan. Magandang lovelife, magandang pagkakaibigan, magandang grades, ano pa bang hihingin ko? Pero nagkahiwalay tayo Marco. Napakalaking pagbabago ang nagawa nun sa akin. Buti na lang may Press con sa Journ at Les Miserables kaming play na nakapag paalis sayo sa isipan ko, pansamantala. Doon ko nakilala yung lalaking laging may baon, yung lalaking ibibigay sa akin yung tinidor niya para makikain sa baon niya, yung lalaking naging kasama ko sa mga panahong bitter at malungkot ako, Yes naman Ralp, may pwesto ka pala dito sa blog post na 'to, Hahaha, Noon ko din nakilala at naging close yung napakagwapo kong kaklase na crush ko noon, pero barkada ko na ngayon. Mantakin niyo yun, tropa ko ang Prom King? Hahaha, Adrian, ikaw 'to, Yiii.

Nakilala ko din yung Commonwealth People, yung Fab 5, yung Tropa, naging kaclose ang halos lahat ng Platinum. Naging masaya ako sa panahong wala ka Marco, naging masaya ako, pansamantala.

Ngayong gagraduate na tayo. Narealize kong napakadami ko palang maaalala tuwing lilingon ako sa 2010-2014. Apat na taon. Ngayon, nasa huling limang araw na tayo ng pagiging high school. Gagraduate na tayo? Hindi ko dama. Pero masaya ako, Masaya kong titignan ang nakaraanan at masasabi kong, naging masaya ang high school life ko.

[objectsindirect]

The Last.

Malapit na akong grumaduate. Ilang araw nalang, lilisanin ko na 'yung paaralang naging malaking bahagi ng buhay ko. Apat na taon. Apat na taon kong sinusuot yung uniform kong napakaluwag sa akin. Apat na taon kong nilalakad yung tulay na blue sa may COA para sumakay sa jeep na Lagro Loob. Apat na taon akong nagbabayad ng sampung piso sa jeep, minsan hindi nasusuklian at minsan nama'y kulang ang barya. Sa loob ng apat na taon na yun, nagkaron ako ng apat na cellphone, nagkaron ako ng tatlong salamin, dalawang pencil case, at isang relasyon na hindi rin naman nagtagal. Sa loob ng apat na taon na 'yun, marami akong natutunan, marami na rin sigurong nagbago sa akin, pero ako pa rin naman yung matabang babaeng chismosa, madaldal, at moody.

Dalawang linggo na. Hindi ko alam kung saan nagsimula ang di natin pagkakaintindihan. Ilang version na ng mga storya, tweets, blog posts, facebook status, texts, advice, at opinion ang narinig at nabasa ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero naiiyak nalang ako tuwing nakakabasa ako ng ganun. Siguro ngayon, susubukan kong ipaliwanag ang sarili ko. Dito sa blog na 'to. Kung saan nakalagay at nakatala ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin, Mga bagay na kahit kailan, hindi ako nagkalakas loob para gawin.

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Ipapaliwanag, mag-eexplain, paano ba yun? Hindi ako nagtatanga tangahan. Hindi ko talaga alam kung ano ang dapat kong ipaliwanag. Ipapaliwanag ko ba dapat ang sarili ko? Di ko din nga naiintindihan ang sarili ko e. Masyadong maraming bagay ang tumatakbo sa isipan ko, pero hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Sana hinamon niyo nalang ako sa math, baka nakasagot pa ako.

Hindi ako umalis, hindi ko kayo iniwan. Dumating lang siguro sa point kung saan naging malungkot ako. Dahil yun sa isang text. Hindi ko na maalala yung nilalaman nun, pero yun yung dahilan kung bat ako malungkot. Dumistansya ako. Kasi nung panahong yun, napakasakit para sa aking lumapit. Di naman ako plastik para magkunwaring masaya na ako. Kaya ako umiwas.

Yun din yung araw nung contest nila Jade. Madami akong kagagahang nagawa nung gabi nung araw na yun. Isa na dun ang di pagrereply agad. Sorry talaga. Tanga ako e. Yung forms nga sa UP di ko masagutan, tanga nga siguro talaga ako.

Habang tumagal, napapansin kong napapalayo na ako sa inyo. Tinry kong lumapit. Tinry kong makisali parin sa mga ginagawa niyo, makitawa sa mga pinagtatawanan niyo, ikwento sa inyo kung ano ano yung mga bagong chismis na narinig ko, Pero habang tumatagal, mas lalo akong naoop. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Hindi ako makasunod sa inyo. Para bang nagkaron na ng barrier sa pagitan natin, ako laban sa inyong anim.

Natakot ako.. Ano bang dapat kong gawin. Tinry kong matulog, baka paggising ko, okay na lahat. Tinry ko kumain, na siyang pinagsisihan ko kasi dapat pumayat ako nung prom. Triny kong kausapin kayo... Pero hindi ko masabi sa inyo kung anong gusto kong sabihin. Gusto ko kayong tanungin, ano ba dapat ang kailangan kong gawin para maibalik sa dati yung pagsasamahan natin?

Pero hindi... hindi ko maitanong sa inyo yun.

Nagsimula na kayong magpost ng mga pasaring sa internet. Nababasa ko lahat. Pero hindi ako nagrereact. Para san pa? Lalala lang naman kung may sasabihin pa ako.

Dumating na sa point kung saan umupo ako sa harap. Nakakatakot na kasing umupo sa tabi niyo. Para bang may harang. Para bang may sarili na kayong mundo. Para bang hindi na ako tanggap dito.

Hanggang ngayon, sa harap parin ako umuupo. Hanggang ngayon tinatanong ko parin sina Ralp at Almo, sina Rosel, Benedict, Kelsey, Genina, at Eiji, tinatanong ko sila kung ano ang dapat kong gawin. Oo, alam nila ang lahat. Nakukwento ko kayo sa kanila. Kayo lang naman ang nakukwento ko sa kanila e. 

Sa ngayon, hindi ko na alam kung anong gagawin. Sabi ko kay Jade, gusto kong bumalik sa inyo. Pero natakot ako sa reaksyon ninyo. Akala ko.. maayos na.. Akala ko.. matatanggap niyo pa ako. May mga bagay siguro na hanggang akala nalang.

Pasensya na kayo ha. Tanga lang kasi talaga ako e. Tanga na nga, duwag pa. Kaya siguro ako iniwan ni Marco.

Wag kayong mag-alala. Hindi na ako magsusulat uli dito. Last ko na 'to. Pagbigyan niyo na ako. Naniniwala akong maaayos natin 'to. Pero naniniwala din akong may limitasyon ang lahat. Sana maintindihan niyo na kusa akong lumalayo pag nandun kayo kasi masakit parin sa akin na nakikita kayong magkakasama, pero alam kong hindi na yata ako magiging kabilang sa grupo niyo, lalo na ngayong isang buwan nalang ang natitira at magkakahiwahiwalay tayo sa college.

Pero kung may space pa rin naman ako dyan sa inyo... Gusto ko lang sana sabihin sa inyo na ako pa rin si Anna, yung piglet n naging panda. Mahilig parin akong kumain. Sira parin yung laptop ko. Galit parin ako sa Adlaon. Bullshit pa rin para sa akin yung mga katagang "I think we need to fix ourselves". Minumura ko yung mga taong may lakas ng loob para sabihin sa harap ko ang load, karton, wane, at we'll see. Allergic parin ako kay Marco, sa number 14 at number 2. Lagi parong 13yung number na binibigay nila pagnakakagat ko yung dila ko. Sa COA pa rin naman ako nakatira. Mahilig pa rin akong manyakap. At mahal ko pa rin si Marco.

Oo, Ange. Alam ko yung kantang Someday.. Sana alam niyo yung kantang Migraine. Yun yung kanta ko.. para sa inyo.

[pulangmanunulat]

Sweet 16th Birthday!

Sobrang saya ko kahapon. Kahit hindi ganoon karami ang pumuntang mga kaklase ko, at least may pumunta pa rin. Nag-abala pa si Hail na bigyan ako ng Cadbury! Tawa kami ng tawa habang nagkekwentuhan. Naikwento ni Hail yung mga pangyayari sa enrollment. Officer kasi sya ng Student Council at sila ang naka-assign na mag-assist sa mga mag-e-enroll.

"Happy Sweet 16th Birthday, Joanna! From: Super Junior" <--- Yan ang nakalagay sa cake! Sabi ko na nga ba hindi ako makakalimutan ng all-time favorite KPOP group ko eh! Actually, nanay ko ang nagpalagay nyan. She knew how much I love them ♥

Iba't ibang anggulo pa ng cake ang kinuhaan ko!

Nag-ayos pa ako ng buhok bago ko i-blow yung cake. Kumakanta sina Anna, Angelie at Hail nyan. 

Pagkatapos ng kantahan, kainan na! Ako ang nagsandok ng spaghetti para sa mga kaklase ko. Syempre, nasa bahay ko sila at dapat lang na pagsilbihan ko sila. Wag lang abuso ah!

Late dumating si Jason. At sobrang nagulat ako sa itsura nya! Ang gwapo nya sa long hair! Kasi sa school namin, bawal sa mga lalaki yung mahabang buhok. Yung may mahabang patilya o bieberized. Kaya napipilitan magpagupit yung mga estudyanteng lalaki kahit na ayaw nila. 

Bagay sila? Unfortunately, close friends lang talaga sila.

Hindi ko alam kung celebration ba ng birthday ko o fanmeeting ng Jasonatics!

Hindi nakapunta si Jehann kaya ipinag-drawing na lang niya ako. Sobrang galing ano? Sobrang na-appreciate ko sya. Simple lang pero ang laking tuwa ang dulot sa 'kin.

Isa rin sa mga masarap na regalo sa 'kin ay yung finollow ako ng paborito kong blogger. Binati rin nya ako! Maraming Salamat Ate Athena ♥

Maraming Salamat po sa lahat ng bumati na at babati pa lang! Kahit na pinaalala lang ni Facebook yung birthday ko, ayos lang! Nag-effort pa rin kayong batiin ako. Maraming Salamat sa mga pumuntang mga kaklase ko. Sobrang napasaya nyo ako. Sana nag-enjoy din kayo sa bahay namin. Sa mga relatives kong ang layo pa ng binyahe para lang makarating sa birthday ko. Kahit wala po kayong regalo, simpleng HAPPY BIRTHDAY! lang masaya na ako.

[nongreyta-blog]

04.05.13

So kahapon, chinat ko sya.

Nalaman ko lang na sa UPLINK sya. At nakakatuwa syang kausap.

I mean, wala yung thrill, pero wala din yung takot. Kasi bangag sya e.Galing sa byahe, pagbigyaaaaaaaan. 

So, dahil tanga-tangahan sya kahapon, ang gaan nung feeling. Walang intimidation. Malupet lang.

Pero hindi tungkol jan yung post ko. May isa pa.

Kuhaan ng card namin kanina. At nagkita-kita kami. Sayang nga lang, wala si Christine.

Wala kaming picture nang magkakasama, bakit? Kasi pawis kami. Alangang picturan ko sila ng ganung itsura, at ayaw din naman nila nun.

Magkakaresectioning daw. Panget na balitang narinig ko.

So, si Julia, 91 ang average. Delikado ang gaga.

At nagpunta nalang kami ng 7-11, para icelebrate ang tendency ng pagiging Platinum nya. Hindi namin sya pinapaalis. Mahal talaga namin sya e. HAHAHA. 

Naglakad kami pataas. Sa initan. Bonding daw e. Habang naglalakad, nakapulot si Joanna ng pink na gumamela. Joke, pinitas pala nya yun.  :))

So, natripan namin ang Slurpee. May art pa daw dapat. Pero si Angelie ang nakagawa ng pinakamaganda, sa Slurpee ko. 

Wag kumontra, maganda na yan. 

  So, tumambay kami dun. At pinag-usapan namin ang iba-ibang bagay na hindi ko na naalala. 

Naubos na yung Slurpee. Kaya naman, bumili si Anna ng Pepsi Blue. 

Si Julia pa yung nagbukas, 'te, di makapagpigil? Anyway, pinagpasa-pasahan namin yung Pepsi na Blue, kasi ngayon lang kami nakatikim nun, maliban kay Anna, na nahuli pang uminom ng binili NYA. 

So, eto naman yung picture nung Pepsi na Blue, at nung gumamela ni Joanna. 

[objectsindirect]

Cong Chronicles. Kabanata 1

Hindi ako makatulog. -____- Nakakaiyak yan. Pero seryoso hindi ako makatulog. Kaya binasa ko ito. Kaya kunwari gagawan ko siya ng reaction paper.

First of all, I would like to ask, Do I have to speak in English?

"No" my Conscience said.

Kaya magtatagalog ako. ANYWAY.

Natatawa ako. Hmm. Wala namang joke diyan sa sinulat mo. Pero natatawa ako. NOT THAT I DON'T APPRECIATE IT. Pero kasi.. Hahahaha. Anobayan.

Gaya nga ng mga sinasabi ko sa inyo ng paulit-ulit. BEST FRIENDS LANG kami. Oo. May gusto ako sa kanya NOON. Nakacaps at bold yan para intense.

Pero guys, It's all in the past. I mean SRSLY. Sabi ko nga sa inyo. LAST YEAR PA. That I have moved on. Tama na yung isang taon kang nagpakagaga. MayBEBE na ako. At masaya na ako dun.

Normal ang pagtingin ko kay Cong. Ewan ko lang sa kanya.

Kung may nararamdaman man siyang kakaiba. Edi bahala na siya. Basta ang alam ko, sinusuportahan niya kami ni Bebe at masaya siyang kasama. Bilang best friend, bilang kasama sa pag-iikot sa Lagro lalo na sa ngayong mga panahon na hindi niyo alam kung bakit pero hindi ko rin masabi sa inyo dito sa tumblr, CAUSE IT'S COMPLICATED. But anyway. Yung pagtawag niya, yun ay dahil sa inutusan namin ang isa't isa na kumanta. Yung pagtawag niya nung umaga, yun ay para sulitin yung UNLI niya. DUH. Ako ang nagbuo ng UNLI na yun. Yung tingin, hindi ko alam kung paanong tingin ba dapat ang gagawin ko. Yung pagtawid sa building, yun ay dahil sa nais niyang marinig yung recording ko sa boses niya habang kumakanta siya nung gabi. -________-

Masaya ako ngayon. Kasi wala na akong pinagtataguan. Malalaman niyo naman pag may gusto na ulit ako kay Cong. Pero kasi. Friends lang talaga kami. Sa diksyonaryo ko.

Ang haba ng reaction paper ko ha. Nawa'y matuwa kayo. XDDD

And I love myself. :">

[nongreyta-blog]

Cong at Clang, magbestfriends 2013.

Second chance!

Yan ang una naming reaksyon nung malaman naming nakakapag-usap na si Anna at si Marco.

Oo, masaya kami. At kinikilig. Pano ba naman kasi, matapos ang isang taong paghanga mula sa malayo, ay eto na, naglalandian na sila. Joke. Magbestfriends na daw sila.

So, ako at si Tin, hindi convinced dito. Si Julia, ewan ko. Go with the flow yun sa issue na 'to e. 

Eto kasi ang side namin.

Hindi kami naniniwala na friends lang kayo. 

"Masayahin lang ako."

Narinig ko na yan e. Una, kay Tintin, nung second year, Harper days. Pag nagchachat sila, pag nakikita nya, nasabi na nya yan.

Sunod kay Joanna. Tuwing nagtetext si Mata, sinabi nya din sa kin yan.

"O, ba't ka tumatawa jan?"

"Wala, masayahin lang ako."

Hindi sa ginegeneralize ko, but honestly, I've never seen you smile like that because of a simple text message. Hindi lang ako ang nakakakita nun, ask the ever pretty and honest Georgette. :)

Nagtatawagan

Normal sa magbestfriend ang magtawagan. Kahit anong oras, kahit anong araw. Rain or shine. Magbestfriend e. Pero hindi yung aabutin ng alas-dos ng madaling araw. Sweet yan, pwedeng gawin ng magbestfriend, pero hindi gawain ng bestfriend na problemahin pa ang pantawag ni bespren. 

Tumatawid ng building, sinusuong ang init, makasama ka lang.

Hahaha, benta 'to sakin e. Kasi, nangyari 'to kay bebe tsaka kay Carina diba? Tas sabi namin, baka friends lang. Ang sabi mo, "Hindi e. Tatawid ba ng building kung friends lang?"

Ngayon, ako naman. 

Hindi e. Tatawid ba ng building kung friends lang?

Yung tinginan nyo.

Pag nagtinginan kayo, iba 'dre. Iba ka tumingin kay Jason. Sabihin nating di pa kasi kayo ganun kaclose, pero iba ka tumingin kay Cendrick, o kaya naman kay Justin at Jorrel. Sama na natin si Louis, kawawa naman. Sige, si Cyril na din :)

-

Hindi naman namin ipinipilit na may gusto ka pa sa kanya. 

Oo, friends lang ang gusto mo. E sya, friends lang ba?

Oo, wala kaming assurance na may iba pa syang gusto. Pero ikaw din, wala. 

-

Parang AP lang yan e, lahat ng nasa past, may issue.

I love you, Anna :**

[pulangmanunulat]

Pitong Gago.

First time na nasa isang group ang tropa namin. Actually, pinilit lang namin si Ma'am Bonsol para magkakasama kami. Pagkatapos magshoot ng Broadcasting, nanghila si Anna ng ate na nasa swing para picturan kami kasi once in a lifetime lang kami makumpleto. Sana laging ganito :)