#kaisipan

[italasatala]

Open-mindedness

Nang minsan, ako ay napaisip. Ano ba ang nagagawa ng pagpapaliwanag? Pagpapaliwanag sa mga bagay na di maunawaan at pangangatwirang nais na mapakinggan; Utak ang mapapaisip, upang ang tamang salita ay mapili.  Laway ang tatalsik, habang ika'y magsasalita. Oras ang magagamit, sa haba ng inyong usapan. Ngunit sa huli, ang opportunidad na mabago ang sarili para sa ikabubuti ang nasayang sa kanilang pagtalikod sa kamulatan at kalawakan ng kanilang isipan

[wickedchi]

Sinubukan kong intindihin na hindi lahat ng lalaki pare-pareho, na hindi naman lahat naging boyfriend ko. Sinubukan ko kahit masakit, kahit mahirap.

Inintindi ko na baka gusto niyo lang may maipagmayabang, kaya hilig niyong magadd or follow or accept ng babae. Iniintindi ko kapag lumalapit kayo sa mga babae tapos magsasabi ng hi or ang ganda mo, minsan sisitsitan niyo pa. Inintindi ko kasi di naman kayo pare pareho.

Iniintindi ko kapag naiinis kayo kasi sobrang demanding ng mga babae. Kapag sobrang ingay, sobrang kulit, sobrang matampuhin, lahat yun iniintindi ko. Iniintindi ko kahit masakit.

Iniintindi ko kapag nagsasave kayo ng picture ng mga sexing babae or naglilike. Iniintindi ko na hindi naman masama yun, na wala namang malisya dun. Iniintindi ko kahit mahirap.

At higit sa lahat, tinatanggap ko ang bawat sorry na nanggagaling sa bibig niyo. Miski yang mga flowery na salita galing sa inyo, kasinungalingan.

Pero ang di ko maintindihan, pinagbigyan na kayo lahat lahat pero bakit nagawa niyo pa din manakit? Bakit nagawa niyo pa din iwan ang isang babae at ipagpalit? Bakit nagawa niyo pa din magsinungaling? Minahal naman kayo, binigay sa inyo yung gusto niyo, pero bakit ganito. Bakit nakakatakot na kayong pagkatiwalaan? Bakit di ko na kayo makita as kayo?

[psycholojay]

"Bilanggo"

Ako'y nagpupumiglas sa bakas ng nakaraang ayokong maalala Ngunit tila ako'y hinihila at patuloy na iginagapos ng sa gayon ako'y maging bilanggo nya Ang sakit na sinapit ay na wawaglit sa tuwing ako ay pipikit, ngunit bakit ako ay tila iniipit ng pasakit na sa akin ay inuulit-ulit Ako'y naghihinagpis humihingi ng saklolo ngunit walang dumunog sapagkat mag-isa na lamang ako, ako'y napaluhod tila nawalan ng pag asa tanong sa sarili asan kana nga ba? Aking sinigaw ang laman ng damdamin nag babaka sakaling dinggin ang panalangin, sa aking kabiguan hindi ko namalayan, ako ay unti-unting nilalamon ng kadiliman Ng sandali, nadinig ko ang iyong tinig, sinisigaw ang aking ngalan na para bang anghel sa langit, ng ika'y makita ini abot mo ang iyong kamay, sa aking galak, ako'y napa kaway Ng ika'y aabutin kadiliman ay tila nakikipag agawan din, at ito'y bumulong, "sumama ka sakin", nahawakan ko ang iyong kamay at aking dama ang sarap ng iyong pagmamahal, ngunit may sakit na tila saakin ay dumudikit, tiningala kita at nakita ang takot sa iyong mga mata, iyong sinasabi "Mahal na mahal kita", nakita sa mga mata mo ang bigat na sinapit mo at aking pabulong na sinabi sayo "ako'y iyong-iyo, patawad mahal ko" kamay mo ay binitawan sapagkat ayaw na kitang mahirapan, ito'y aking hinalikan at isinambit ang katagang "paalam" Sa aking puso umaasang tayo'y magkikita at pag tatagpuin muli, ngunit sa pagkakataong ito heto na ang ating huling sandali Sa huling pagkakataon ako'y iyong nabighani, tila sa piling mo gusto kong manatili, kay sarap titigan ng iyong ngiting nagkukubli, aking ninanais na mahalikan ang iyong labi Ngunit tila ako ay nabingi sa sigaw mong natatangi, hinawakan muli ang aking mga kamay at iyong hinila pabalik, may liwanag na umaapaw na tila parang may bulalakaw at aking nasulyapan ang mahal ko ng pahapyaw Ako ay nagulat ng may humalik saakin ng panakaw, ako'y labis na napangiti ng makita kong ikaw, bakas saking mga mata ang ligayang nadarama, at iyong isinambit "Tahan na, andito nako, mahal na mahal kita" Sa aking pag-aakalang ako ay bilanggo na ng nakaraang saakin ay kumakapit, ikaw ay andyan upang sabihing "saakin ka kumapit."

[kuntilbutilnakaisipan]

SALIN SA ATING PAMBANSANG WIKA (HULYO 31, 2023):

Kahit hindi mo alam, ikaw lang ang nagbibigay ng sigla sa iba.

IPAGPATULOY LANG ANG IYONG GINAGAWA NANG MAY SIGASIG SA SARILI MO.

Kahit wala kang nalalaman sa mga nangyayari sa iyong paligid, napakapalad mo at ikaw pa rin ang dahilan kung bakit mo pinapasaya ang lahat ng tao, at ikaw rin ang nagbibigay ng inspirasyon at sigla. Tandaan mo lamang na may oras ang lahat ng iyong ginagawa, kaya dapat mong ipagpatuloy ang iyong ginagawa ng may sigasig sa iyong sarili. Gaya nga ng kasabihan, "Kung may TIYAGA, may NILAGA".

[markeymedija]

basta nakapagsulat

Ilang buwan, lingo at araw na akong hindi nagsusulat simula noong tinigil ko ang pagsusulat ko ng mga prosa’t tula sa taong(person) gusto ko dahil sinabi niya sa akin na hanggang prends lang daw kami. Wahahahahahaha. Charrr, oo. Nagsulat ako noong nakaraang gabi ng tula sa wikang ingles, dulot ng kadramahan. Gusto ko lang nang may maramdaman e, kung nakakadama pa ba ako ng pasakit o naging manhid na nga ba. Basta.

Nitong mga nakaraang gabi, sinabi ko sa sarili ko na magsusulat ako. Itutuloy ko ang ginagawa kong nobela, at pagkatapos, maghahanap ako ng maliit na publishing house at ipapasa ko ang gawa ko, bilang pagpapakita na rin ng supurta sa kanila, oo. Nakatutuwa kasi na makitang lumalago ang maliliit na publishing houses dahil sa supurta ng ilan[g] baguhang manunulat, o kaya yung mga beterano na na sumusupurta pa rin sa mga ganoong publishing houses. Pero instead na makapagsulat, ilang minuto akong nakatingin sa screen ng lappy ko dahil walang mga salitang pumapasok sa isip ko. Basta na lamang akong nakamulagat habang nag-aaksaya ng oras. Ganoong ang nangyari sa ilang gabi ng pag-upo ko sa harapan ng laptop.

Kailangan ko pa ng maraming kuwento para makapagsulat, oo. Pero hindi rin ako makapagbasa nang maigi. Nagbabasa naman ako, pero halos isang kabanata lamang sa isang araw ang nababasa ko, hindi katulad ng dati na isang upuan ko lamang ang mga bagong buklat lamang na libro. Alam kong hindi lamang sa mga libro ako makakakalap ng kuwento. May mga kuwento ng mga taong hindi ko kakilala sa tumblr, doon ako nagbabasa. Mula sa kanilang lovelife, sa mga araw-araw na nangyayari sa mga buhay nilang dinapuan daw ng kamalasan, mayroon ding sulating pampulitika pero iilan lang ang binabasa ko sa ganoong tema. Marami akong nasaba, nakaramdam ako ng kaunting pagkainggit dahil mas committed sila sa kanilang gawain, sa pagsusulat, sa trabaho, at sa kanilang mga bahay. Naisip ko, mas may nagagawa sila kumpara sa akin na maghapon na nga lang sa bahay e puro hilata, kain, at pag-i-scroll lamang sa social media ang ginawa. At oo, may mga kuwento rin akong nababasa sa facebook, mga bardagulan ang karamihan, mayroon ding kuwento ng mga batang magulang na sobrang proud pa sila na nagdagdag ng palalamunin ng mga magulang nilang hirap na mga sa paghahanap ng panggastos nila araw-araw. Wahahaha, nagiging Marites ako nito e. Pero kadalasan, ang mga ginagawa ko talaga sa facebook e ang pagshe-share ng walang-katapusang meme, na numero unong tinatangkilik ng mga tulad kong kabataang kupal! Wahahahaha. Pero char lang sa kabataan nu kasi medyo adult na ako, cry cry. Wagagaga.

So, ngayon na lang ulit ako nagsulat, hindi pa related sa ginagawa kong nobela. Kailangang tapusin ko na iyon kasi malapit na ang kalse, cry cry ulit hahaha.  (kainis wala kasing emoji itong si msword, gusto ko pa naman maglagay ng emoji. Speaking of lagay hahahahahaha, sa Bisaya, iba na ang kahulugan ng salitang iyon. Bad influence ka kasi talaga Romuel Medija! Ikaw ang dahilan nito, ocgi, tin2 rebil nga wahahaha. Gusto ko lang talaga ng may maisulat 😊)

Ngayon, sa bahaging ito ng sulating ito, wala na naman akong maisip na maisulat. Ihihinto ko na sana kaso biglang sumagi sa alaala ko ang isa kong instructor sa byu-pathway connect, na nagbibigay ng magagandang feedback sa mga written works ko hehehe. Naalala ko, dahil sa mga ipinasa ko sa kanya, nabanggit ko na isa akong aspiring author. Itong instructor na ito ay nakatapos yata sa kursong AB in English, katulad din ng kinukuha kong kurso ngayon, hindi ko na maalala. Basta ang sinabi niya sa feedback niya sa ginawa ko, nagsusulat din daw siya noon, pero noong makapagtapos siya sa pag-aaral, at nakahanap ng trabaho, naging madalang na raw ang pagsusulat niya. At tuluyan na nga raw siyang nahinto sa pagsusulat noong nagkaroon na siya ng anak. Mas naging committed siya sa trabaho na may sahod at sa kanyang mga anak, kesa sa pagsusulat na hindi naman sigurado kung mababasa ba ng buong mundo ang mga isinulat. Natatakot ako na baka ganoon din ang mangyayari sa akin. Huwag naman sana. Matutuwa na lamang ako sa naging pasya ng instructor kong iyon dahil naging masaya pa rin naman siya sa huli.

Iyon lang ang sasabihin ko por tonayts bedyow. Good night!

[jamieyaranon-blog]

muni-muni.

Ang kaisipan ay konsepto, ideya o pananaw na maaari rin masabing produkto ng pag iisip. Nakakbuo tayo ng kaisipan kahit sa munting pagsuri ng mga bagay bagay. Ito ay nagpapahayag pananaw ng isang tao ukol sa iba't ibang bagay. Iba iba ang kaisipan ng mga tao, lahat nito ay walang katulad. Ito ay nagkakaiba depende sa prinsipyo o paniniwala ng tao na nabubuo mula sa kanilang karakter na bumubuo ng kanilang pagkatao.

Bilang tao, di natin maiiwasan ang magisip. Madalas, ako’y nagmumuni-muni, kahit sa simpleng kilos at galaw ko sa aking paligid, ito ay aking pinagiisipan. May mga mabuti rin naman naidudulot ang pagiisip dahil sinusuri nito ang mga sitwasyon sa buhay natin. Ngunit, mahirap rin ang maging pala-isip dahil hindi mo nagagawa agad ang nais mong gawin. Ang mga hangarin mo sa buhay ay nahahadlang ng negatibong kaisipan. Ang karaniwang gawain ang nagiging mabigat na dahil ito’y pinagiisipan mo pa ng lubos. Ang ating kaisipan ay malawak, ngunit sa sobrang lawak, kung anu-ano na ang ating naiisip. Napapadalas na pinapangunahan ang mga bagay bagay kahit di pa nangyayari. Natatabunan ng negatibong pagiisip ang mga posibleng positibong pangyayari.

Walang pisikal na lunas para sa negatibong pagiisip. Sa aking personal na karanasan, ang tanging makakapagbago lamang sa atin ay ang pagdesisyon na baguhin ang sariling pagiisip. Nararapat lang na di natin hayaan ang sarili na malunod sa negatibong pagiisip. Ang isa ko pang natutunan ay kailangan natin ilabas ang sama ng loob sa paraang komportable tayo, tulad ng akin ay mas gugustuhin kong iiyak na lamang ang problema ko sa isang taong makakaintindi upang ako’y maging maayos muli. 

Ngunit, personal na opinyon ko lamang iyan. Iba iba parin tayong lahat at nais kong malaman niyo responsibilidad natin ang sarili natin, walang ibang taong makakapag bago sa atin dahil nasa atin ang desisyon na iyon. Ang pagbabago ng isip ay hindi madali at kayang umabot sa mahabang panahon bago natin ito malalampasan ngunit. Mas okay na ang mabagal na pagunlad keysa walang pagunlad. 

[rustyrollerskates-blog]

Kunware

Natawa ako sa sarili ko, napakatibay kong sinabi nang walang halong pagdadalawang isip, ‘wala lang iyon, kaya ko ‘to’.

aba’t tignan mo napakalungkot na habang nagsusulat ako ng takdang aralin ko kumirot ang aking dibdib at napabulong nalang ako sa sarili ko, ‘naglolokohan lang tayo.’

Minsan, maganda kapag nakakaya mo nang aminin sa sarili mo na masakit, kelangan mo umiyak, mahirap kimkimin, at na para sa sarili mo din dahil babalutin ka lang ng dilim kung itatago mo lang.

[magatsalamat]

Kauna-unahang sipi.

Ika-tatlumpu ng Disyembre.

Madaling araw aking narinig

makahulugang taghoy ng radio

Hihiraming mga kataga

ang saliw ay ganito --

Sayang raw ang kanilang sinumpaan

Ang kanilang pagtitinginang tunay

Nais raw ba nilang kalimutan na lang

Ang kanilang suyuan at galak.

Paano na ang kanilang (mga) Pasko?