#koltes

[a-moment-before]

[…] με βλέπεις έτσι τώρα, το κεφάλι μου να μη στέκει και καλά (αλλά θα μου περάσει). Το είδα εγώ με την πρώτη ότι είσαι εντάξει τύπος, μπορεί κανείς να σου μιλήσει : το πραγματικό της όνομα δεν το ξέρω, εκείνο που μου είπε δεν είναι το δικό της, δεν θα πω λοιπόν πώς ήταν φτιαγμένη, κανείς δεν θα μάθει ποτέ ποιος κοιμήθηκε με ποιον μια ολόκληρη νύχτα, κάτω από μια γέφυρα καταμεσής της πόλης, υπάρχουν ακόμη τα ίχνη στην πέτρα εκεί κάτω: περπατάς όπου να 'ναι κάποιο βράδυ,'ετσι στην τύχη, βλέπεις μια κοπέλα να γέρνει ακριβώς πάνω από το νερό, την πλησιάζεις κατά τύχη, γυρνάει και σου λέει: το όνομά μου εμένα είναι μάμα, μη μου πεις το δικό σου, δεν της λες το δικό σου, της λές: πού πάμε; σου λέει εκείνη: πού θες να πάμε; δεν καθόμαστε εδώ, είσαι; κάθεσαι λοιπόν εκεί, ώς τα χαράματα που φεύγει, όλη νύχτα τη ρωτάω: ποια είσαι; πού μένεις; τι κάνεις; πού δουλεύεις; πότε θα ξαναβρεθούμε; λέει εκείνη σκύβοντας πάνω από το ποτάμι: δεν τ' αφήνω ποτέ το ποτάμι, πάω από τη μια όχθη στην άλλη, από τη μια γέφυρα των πεζών στην άλλη, ανηφορίζω το κανάλι και επιστρέφω πάλι στο ποτάμι, χαζεύω τις μαούνες, χαζεύω τους υδατοφράχτες, ψάχνω το βυθό του νερού, κάθομαι στην άκρη του νερού ή σκύβω πάνω του, εγώ μόνο σε γέφυρες και σε όχθες μπορώ και μιλάω, και μόνο εκεί μπορώ να αγαπάω, όπου αλλού είμαι σαν ψόφια, όλη μέρα βαριέμαι και το βράδυ επιστρέφω κοντά στο νερό… Bernard-Marie Koltes, Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση

[unmondesanspourquoi]

Alors ne me refusez pas de me dire l’objet, je vous en prie, de votre fièvre, de votre regard sur moi, la raison, de me la dire ; et, s’il s’agit de ne point blesser votre dignité, eh bien, dites-la comme on la dit à un arbre, ou face au mur d’une prison, ou dans la solitude d’un champ de coton dans lequel on se promène, nu, la nuit ; de me la dire sans même me regarder. Car la vraie seule cruauté de cette heure du crépuscule où nous nous tenons tous les deux n’est pas qu’un homme blesse l’autre, ou le mutile, ou le torture, ou lui arrache les membres et la tête, ou même le fasse pleurer ; la vraie et terrible cruauté est celle de l’homme ou l’animal inachevé, qui l’interrompt comme des points de suspension au milieu d’une phrase, qui se détourne de lui après l’avoir regardé, qui fait, de l’animal ou de l’homme, une erreur du regard, une erreur du jugement, une erreur, comme une lettre qu’on a commencée et qu’on froisse brutalement juste après avoir écrit la date.

Dans la solitude des champs de coton, Koltes  BM

[raucci]

lo straniero siamo noi. Chiunque di noi. Lo straniero è la solitudine. Lo straniero è la debolezza. Lo straniero è il rifiuto, la porta che si chiude in faccia, la legge che ti scaccia e ti perseguita. Lo straniero è il restare fuori. Ci ha detto: prova a vederla così, prova a vedere la persona-straniero, l'ingiustizia che subisce, la violenza morale, e prova a pensare te stesso straniero, a immaginare perché anche tu sei straniero. Non era propaganda politica. Era pensiero ed emozione allo stato puro.

[digyourselfoutofdashit]

photographie,

Brunel Francis

instagram

[a-moment-before]

Η νύχτα μόλις πριν από τα δάση

Τώρα λοιπόν τους βλέπω παντού, είναι εδώ, μας ακουμπάνε, το χειρότερο είδος καθίκια που μπορείς να φανταστείς, καθίκια που μας κάνουνε τη ζωή έτσι όπως είναι : από μεριάς μου τους θεωρούσα αόρατους, κρυμμένους εκεί πάνω, πάνω από αφεντικά, πάνω από υπουργούς, πάνω απ όλα, με κεινα τα μούτρα φονιάδων, μούτρα βιαστών που σου διαστρέφουν τις ιδέες, μούτρα που δεν είναι σαν τα δικά σου και τα δικά μου και δεν έχουν όνομα : η συμμορία των κομπιναδορων, των καλυμμένων γαμιάδων, των ατιμώρητων διεστραμμένων, ψυχροί, υπολογιστές, τεχνικοί, η μικρή συμμορία των κωλοτεχνικών που αποφασίζουν : "στο εργοστάσιο και σιωπή!"

Bernard Marie koltes

[sandboy]

telecamera.

«Il testo di Koltès è molto denso, verboso, pieno di allusioni, immagini poetiche e intrecci complessi. L’autore sembra voler confondere lo spettatore piuttosto che aiutarlo a comprendere il conflitto. Non è immediatamente chiaro che l’oggetto del commercio sia la lussuria, argomento  proibito ma irresistibile. Questo spettacolo parla di perversione sessuale, di un desiderio nascosto che va…

View On WordPress

[foudart]

#Repost @chatolib_sn with @make_repost ・・・ Mata Gabin et Charles Berling seront demain soir sur la scène du @theatre_14 pour la reprise de la pièce de Bernard-Marie Koltès : Dans la solitude des champs de coton. Une production Châteauvallon-Liberté, scène nationale présentée jusqu’au 26 juin. 📸 Nicolas Martinez — Châteauvallon-Liberté, scène nationale #theatre #piece #koltes #production #theatre14 #paris #scenenationale #chateauvallon #leliberté #toulon #var https://www.instagram.com/p/CP8qMfOLE_q/?utm_medium=tumblr

[papillonnne]

« …moi, j'ai cherché quelqu'un qui soit comme un ange au milieu de ce bordel, et tu es là, je t'aime, et le reste, de la bière, de la bière, et je sais toujours pas comment je pourrai dire, quel fouillis, quel bordel, camarade, et puis toujours la pluie, la pluie, la pluie. »

Bernard Marie Koltes - la nuit juste avant les fôrets. Photo Paul Almasy