Η εξωτερική ωτίτιδα ή το αυτί του κολυμβητή όπως λέγεται είναι η μόλυνση και κατ’ επέκταση η φλεγμονή του εξωτερικού τμήματος του ωτός, η οποία μπορεί να πάρει την μορφή οξείας η χρόνιας φλεγμονής.
Είναι περισσότερο συχνή μεταξύ των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων και σπανιότερη στις μεγαλύτερες ηλικίες και εμφανίζει περισσότερα κρούσματα τους θερινούς μήνες στις παραλιακές περιοχές της χώρας μας.
Συνήθως δημιουργείται από παραμονή νερού στο αυτί, μετά από παρατεταμένη κολύμβηση, το οποίο δημιουργεί τις κατάλληλες τοπικές συνθήκες όπως την απώλεια του επιθήλιου του δέρματος του έξω ακουστικού πόρου καθώς και συνθήκες αλκαλικού περιβάλλοντος. Όλα αυτά βοηθούν στην ανάπτυξη μικροβίων και μυκήτων, κάποια εκ των οποίων βρίσκονται ήδη εγκατεστημένα στο έξω αυτί μας και λόγω της αυξημένης ζέστης και υγρασίας πολλαπλασιάζονται δημιουργώντας την φλεγμονή.
Στην εμφάνιση του προβλήματος συμβάλει επίσης η υπερβολική χρήση μπατονετών (Q-tips), μέσω των οποίων αφαιρείται συνεχώς το φυσικό προστατευτικό στρώμα του κεριού (κυψελίδας) που παράγεται από τους ειδικούς αδένες τις περιοχής. Η κυψελίδα προστατεύει το δέρμα του αυτιού. Το φυσικό αυτό κερί δημιουργεί όξινο περιβάλλον, αποτρέποντας την ανάπτυξη βακτηριδίων και μυκήτων, κατακρατεί σκόνες και μικροσωματίδια και κατά κάποιο τρόπο αδιαβροχοποιεί το ευαίσθητο δέρμα του πόρου.
Επίσης πολλά άτομα στην προσπάθεια τους να καθαρίσουν ή να ξύσουν το αυτί τους με αιχμηρά αντικείμενα, όπως κλειδιά, τσιμπίδες μαλλιών κ.α., δημιουργούν μικρορωγμές στο δέρμα του εξωτερικού πόρου που μολύνονται από τα φυσιολογικώς υπάρχοντα βακτηρίδια με αποτέλεσμα την ανάπτυξη δερματικής λοίμωξης.
Επιπλέον η χρήση διαφόρων τοξικών ουσιών, όπως οι λακ και οι βαφές μαλλιών μπορεί να ερεθίσουν και στην συνέχεια να δημιουργήσουν φλεγμονή. Ιδιαίτερα αυξημένη εμφάνιση συχνότητας της νόσου έχουν τα άτομα με προδιάθεση στο σακχαρώδη διαβήτη, είτε άτομα που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη, λόγω της μειωμένης τοπικής άμυνας από την χρόνια μικροαγγειοπάθεια.
Ποιά είναι όμως τα κύρια συμπτώματα της μόλυνσης αυτής ;
Στα κυριότερα συμπτώματα συγκαταλέγονται:
1.Η φαγούρα
2.Η ερυθρότητα και το οίδημα (πρήξιμο) του έξω ακουστικού πόρου
3.Ο πόνος σε κάθε άγγιγμα, τράβηγμα ή πίεση στο πτερύγιο του αυτιού, που μπορεί να επιδεινώνεται με τις κινήσεις της κάτω γνάθου.
4. Το ωτικό έκκριμα (λευκές,πολλές φορές δύσοσμες εκκρίσεις)
5 .Η παροδική βαρηκοΐα και οι εμβοές (βούισμα)
Πώς μπορούμε να τα προλάβουμε;
1.Αν έχουμε προδιάθεση για την νόσο θα πρέπει να αποφεύγουμε την πολύωρη διαβροχή των αυτιών μας με το νερό. Θα ήταν χρήσιμο μετά το μπάνιο να στεγνώνουμε τα αυτιά μας με το σεσουάρ μαλλιών.
2.Προσπαθήστε να μην τραυματίζετε τον έξω ακουστικό πόρο με τα δάκτυλα, θυσάνους από βαμβάκι, η άλλα αιχμηρά αντικείμενα. Το αυτί έχει τη δυνατότητα να αυτοκαθαρίζεται και έτσι τμήματα από κερί απομακρύνονται από τον ακουστικό πόρο με την αυτόματη κίνηση των κυττάρων του δέρματος του πόρου προς τα έξω (μηχανισμός αυτοκαθαρισμού).
3.Η ενστάλαξη έτοιμων αλκοολούχων σταγόνων, είτε μίγματος λευκού ξυδιού και λευκού οινοπνεύματος σε αναλογία 50/50 δημιουργεί ένα ισχυρό προστατευτικό παράγοντα και συγχρόνως βοηθάει στο στέγνωμα του αυτιού.
4. Μην αφήνετε το σαμπουάν να εισχωρεί στον έξω ακουστικό πόρο κατά το λούσιμο των μαλλιών. Αυτό επιτυγχάνεται τοποθετώντας ένα κομμάτι βαμβάκι στον ακουστικό πόρο, το οποίο επικαλύπτεται με ένα στρώμα βαζελίνης η λαδιού.
Πως θεραπεύεται;
Η θεραπεία της εξωτερικής ωτίτιδας γίνεται από τον ωτορινολαρυγγολόγο, ο οποίος αφού καθαρίσει τον έξω ακουστικό πόρο θα χορηγήσει την κατάλληλη αγωγή (συνήθως ωτικές σταγόνες που περιέχουν αντιβιοτικό, κορτιζόνη και παυσίπονο). Εάν υπάρχει εκτεταμένο οίδημα και απόφραξη στον έξω ακουστικό πόρο τοποθετείται ειδική γάζα εντός του έξω ακουστικού πόρου, που σκοπό έχει να διατηρήσει τον πόρο ανοιχτό και να φέρει σε επαφή τις φαρμακευτικές σταγόνες με το τοίχωμα του ακουστικού πόρου.
Σε σοβαρές περιπτώσεις μπορεί χορηγηθούν και αντιβιοτικά από το στόμα, ενώ σε περισσότερο σπάνιες περιπτώσεις επιπλοκών, ιδιαίτερα σε άτομα με σακχαρώδη διαβήτη, να χορηγηθεί ενδοφλέβια θεραπεία σε νοσοκομείο. Είναι δε πολύ σημαντικό να αποφύγει ο ασθενής το βρέξιμο των αυτιών κατά τη διάρκεια της θεραπείας.
Ο Αντώνης Νικολιδάκης είναι Χειρούργος Ωτορινολαρυγγολόγος
Η συχνότητα του ΣΔ (ΣΔ) αυξάνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια και εξελίσσεται πλέον σε παγκόσμια επιδημία. Ο καθιστικός τρόπος ζωής και η υιοθέτηση ανθυγιεινών διατροφικών συνηθειών που οδηγούν στην εμφάνιση παχυσαρκίας είναι οι κύριες αιτίες.
Η εμφάνισή του σε ολοένα και νεώτερες ηλικίες έχει σαν αποτέλεσμα να παρουσιάζεται και σε πολλές γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας. Οι ορμόνες που εκκρίνονται εξ άλλου κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης, επηρεάζουν τον μεταβολισμό, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την εμφάνιση του ΣΔ.
Επομένως είναι αρκετά συχνή η εμφάνιση ΣΔ στην κύηση, και το γεγονός αυτό απασχολεί τα τελευταία έτη τους γιατρούς και τις μέλλουσες μητέρες, δεδομένου ότι οι επιπτώσεις στη μητέρα, αλλά και στο έμβρυο και το νεογνό είναι ποικίλες και δυνητικά μπορεί να είναι σοβαρές.
Ως διαβήτης της κύησης ορίζεται η διαταραχή του μεταβολισμού των υδατανθράκων (γλυκόζης), που εμφανίζεται ή αναγνωρίζεται για πρώτη φορά στην διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Η διάγνωση γίνεται, αξιολογώντας τις τιμές του σακχάρου αίματος κατά τη διάρκεια καμπύλης σακχάρου, που γίνεται με τη χορήγηση διαλύματος γλυκόζης 75 gr, χρησιμοποιώντας κριτήρια που έχουν θεσπιστεί από επιστημονικούς φορείς που ασχολούνται με το θέμα. Πρέπει να ελέγχονται οι εγκυμονούσες με ηλικία μεγαλύτερη των 30 ετών, οι παχύσαρκες γυναίκες και όσες έχουν συγγενή πρώτου βαθμού με ιστορικό ΣΔ. Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται επίσης όταν υπάρχει ιστορικό προηγούμενης εμφάνισης σακχαρώδους διαβήτη κύησης ή ιστορικό νεογνών με βάρος γέννησης μεγαλύτερο από 4 Kgr, ή ιστορικό αιφνιδίου ενδομήτριου θανάτου. Αν δεν συντρέχουν άλλοι λόγοι, ο τυπικός έλεγχος γίνεται την 24η με 28η εβδομάδα της κύησης.
Η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών που εμφανίζουν ΣΔ κύησης, ρυθμίζονται μόνο με διαιτητική αγωγή, ακολουθώντας ένα ισορροπημένο διαιτολόγιο με συχνά και μικρά γεύματα, αποφεύγοντας τους ευαπορρόφητους υδατάνθρακες. Μικρός περιορισμός των θερμίδων συστήνεται στις παχύσαρκες γυναίκες. Όταν δεν πετυχαίνουμε τους στόχους στα επίπεδα σακχάρου μόνο με τη δίαιτα, απαιτείται αγωγή με ινσουλίνη. Η αγωγή με αντιδιαβητικά δισκία δεν συνιστάται, λόγω των δυσμενών επιπτώσεων στο έμβρυο.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ΣΔ υποχωρεί μετά τον τοκετό, ενώ σε μικρό ποσοστό παραμένει ως διαταραγμένη ανοχή στη γλυκόζη ή ως ΣΔ τύπου 2. Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητο να επαναληφθεί η καμπύλη σακχάρου δύο μήνες περίπου μετά τον τοκετό για να διαπιστωθεί αν παραμένει η όχι η διαταραχή και να δοθούν οι κατάλληλες συστάσεις.
Η εμφάνιση ΣΔ στην εγκυμοσύνη έχει επιπτώσεις, τόσο για τη μητέρα, όσο και για το νεογνό. Το έμβρυο διατρέχει αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσει αυξημένο σωματικό βάρος (μακροσωμία), υπάρχει κίνδυνος να αυξηθεί η ποσότητα του αμνιακού υγρού καθώς και να εμφανισθούν επιπλοκές κατά τον τοκετό. Για το λόγο αυτό πρέπει να γίνεται συχνή λεπτομερής υπερηχογραφική παρακολούθηση της εγκυμοσύνης, δεδομένου ότι και μόνο η εμφάνιση μακροσωμίας είναι κριτήριο για την έναρξη ινσουλινοθεραπείας, ενώ καθορίζει και τον τρόπο του τοκετού (φυσιολογικός τοκετός ή καισαρική τομή).
Τα τελευταία χρόνια εξετάζονται και οι απώτερες επιπτώσεις που παρουσιάζονται στα παιδιά των μητέρων με ΣΔ στην κύηση. Έχει παρατηρηθεί σε αυτά αυξημένη συχνότητα εμφάνισης παχυσαρκίας, ΣΔ, υπέρτασης και καρδιαγγειακών προβλημάτων ήδη από την εφηβική ηλικία. Θεωρείται δηλαδή ότι η ανάπτυξη ενός εμβρύου σε υπεργλυκαιμικό ενδομήτριο περιβάλλον, μπορεί να προκαλέσει μόνιμες βλάβες που θα εκδηλωθούν αργότερα στην ενήλικη ζωή του.
Οι ίδιες επίσης οι γυναίκες με ΣΔ κύησης, διατρέχουν σημαντικό κίνδυνο για την εμφάνιση ΣΔ τύπου 2 αργότερα, υπέρτασης και μεταβολικού συνδρόμου με τις καρδιαγγειακές επιπλοκές που αυτά συνεπάγονται. Τα προβλήματα αυτά μπορεί να αποτραπούν, αν έγκαιρα υιοθετηθούν σωστές συνήθειες διατροφής και άσκησης και γίνει προσπάθεια να μην υπερβεί το σωματικό βάρος τους τα φυσιολογικά όρια.
Επιβάλλεται επομένως, η σωστή παρακολούθηση των γυναικών που εμφανίζουν ΣΔ κατά την εγκυμοσύνη, τόσο κατά τη διάρκειά της για να αποτραπούν οι δυσμενείς επιπτώσεις στο έμβρυο, όσο και αργότερα για να ληφθούν προληπτικά μέτρα, ώστε να αποφευχθεί η εμφάνιση σοβαρών προβλημάτων στις ίδιες.
Η Αγγελική Λαϊνά - Μονιάκη είναι Ενδοκρινολόγος - Διαβητολόγος
Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Γράφει η Κοκκώνα Κουζή-Κολιάκου
Καθηγήτρια Ιστολογίας - Εμβρυολογίας
Βλαστοκύτταρα
Το παρόν και το μέλλον της επιστήμης και της ιατρικής
Οι θεραπευτικές μέθοδοι τα τελευταία χρόνια αλλάζουν και γίνονται περισσότερο φιλικές και λιγότερο τραυματικές για τον ασθενή. Σε αυτό συμβάλλει ουσιαστικά η εξέλιξη της επιστήμης και το σημαντικότερο η ασφάλεια των νεότερων θεραπευτικών μεθόδων και η ελάχιστη επιβάρυνση που επιφέρουν στον ασθενή.
Η ανακάλυψη των αντιβιοτικών, των αντινεοπλασματικών φαρμάκων, των νεότερων βιολογικών παραγόντων και τελευταία οι κυτταρικές θεραπείες, αποτελούν σταθμούς στην αντιμετώπιση σοβαρών ασθενειών. Οι κυτταρικές θεραπείες δεν ανήκουν στις φαρμακευτικές θεραπείες, αλλά ενισχύουν φυσικές αμυντικές δυνάμεις του οργανισμού. Το θεραπευτικό μέσο που χρησιμοποιείται είναι τα βλαστοκύτταρα. Τα παιδιά και οι νεαροί ενήλικες διαθέτουν περισσότερα και νεαρότερα βλαστοκύτταρα και ο οργανισμός τους αντιμετωπίζει την ασθένεια πιο σύντομα και πιο αποτελεσματικά σε σχέση με τους ενήλικες. Για το λόγο αυτόν τα τελευταία χρόνια συλλέγονται και αποθηκεύονται νεαρά και υγιή βλαστοκύτταρα για να μπορούν να χρησιμοποιηθούν από τους ίδιους τους ασθενείς σε μεγαλύτερες ηλικίες όταν τότε η ποιότητα των βλαστοκυττάρων τους λόγω της ηλικίας θα είναι υποδεέστερη.
Ασφαλή βλαστοκύτταρα λαμβάνουμε από την ομφαλοπλακουντιακή μονάδα, το μυελό των οστών, το λίπος, τα νεογιλά δόντια και τους φρονιμίτες. Η πλέον ανώδυνη λήψη και τα καλύτερης ποιότητας βλαστοκύτταρα προέρχονται από την ομφαλοπλακουντιακή μονάδα, τα οποία λόγω του νεαρού της ηλικίας τους μπορούν να χρησιμοποιηθούν, εκτός από τον ίδιο που του ανήκουν και σε άλλους ασθενείς, χωρίς να είναι απαραίτητη η απόλυτη ιστοσυμβατότητα.
Η αρχική χρήση του ομφαλοπλακουντιακού αίματος αφορούσε τη θεραπεία της λευχαιμίας και άλλων κληρονομικών και κακοήθων ασθενειών του αίματος. Λόγω του νεαρού της ηλικίας και της πλαστικότητας που διαθέτουν, εκτός της χρήσης στη θεραπεία κακοήθων ασθενειών, σήμερα βρίσκονται στη φάση αξιολόγησης για την εγκεφαλική παράλυση, τις κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, τον αυτισμό και τον παιδικό σακχαρώδη διαβήτη. Τα τελευταία χρόνια με την πρόοδο της έρευνας, φάνηκε ότι το ομφαλοπλακουντιακό αίμα περιέχει βλαστοκύτταρα από όλα τα όργανα του σώματος και για το λόγο αυτόν χρησιμοποιείται και πέραν των αιματολογικών ασθενειών. Για αιματολογικές παθήσεις χρησιμοποιούνται αυτόλογα ή αλλογενή βλαστοκύτταρα. Ο καλύτερα ιστοσυμβατός δότης είναι ο αδελφός του ασθενούς και η πιθανότητα απόλυτης ιστοσυμβατότητος μεταξύ των αδελφών κυμαίνεται στο 30%. Μόνο για κακόηθες νόσημα κάποιος αν δεν έχει δικά του βλαστοκύτταρα μπορεί να ζητήσει από άλλον.
Για τα αυτοάνοσα νοσήματα, όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, η νεανική ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ελκώδης κολίτιδα και ο παιδικός διαβήτης απαιτούνται βλαστοκύτταρα του ίδιου του παιδιού. Χρησιμοποιώντας τα βλαστοκύτταρα για τα αυτοάνοσα νοσήματα ελαττώνεται η συχνότητα και η βαρύτητα των κρίσεων. Για το σακχαρώδη διαβήτη χορηγούνται τα βλαστοκύτταρα εντός του πρώτου μήνα από της εκδήλωσης του διαβήτη, σε παιδιά που δεν εμφάνισαν διαβητική οξέωση. Το 80% των παιδιών που ακολούθησαν αυτή τη θεραπεία απαλλάχτηκαν από την ινσουλίνη για το διάστημα των πέντε ετών που διήρκεσε η παρακολούθησή τους. Ένας αριθμός παιδιών ελάττωσε τις ημερήσιες ανάγκες σε ινσουλίνη και διορθώθηκαν αρκετοί βιολογικοί δείκτες και ένας αριθμός που δεν πληρούσε τις εξ αρχής προδιαγραφές δεν εμφάνισε καμία αλλαγή.
Τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί ο αριθμός των παιδιών με εγκεφαλική παράλυση, λόγω βελτίωσης των συνθηκών μηχανικής υποστήριξης των νεογνών που γεννιούνται με περιγεννητική ασφυξία. Σήμερα γίνεται μια διεθνής προσπάθεια και συντονισμός για την αντιμετώπιση της εγκεφαλικής παράλυσης των παιδιών με αυτόλογα βλαστοκύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος και του ιστού του ομφαλίου λώρου.
Εκτός από την εγκεφαλική παράλυση και οι οξείες τραυματικές κακώσεις του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού σήμερα αντιμετωπίζονται με τα βλαστοκύτταρα, αρκεί η χορήγησή τους να γίνει τις πρώτες ώρες μετά τον τραυματισμό
Ο αυτισμός περιλαμβάνει μια μεγάλη ομάδα διαταραχών συμπεριφοράς διαφορετικής βαρύτητας. Πέρα από τα ψυχοφάρμακα για την καταστολή του εγκεφάλου μέχρι σήμερα δεν υπήρχε άλλη θεραπευτική προσέγγιση. Εδώ και ένα χρόνο στις ΗΠΑ βρίσκεται σε εξέλιξη κλινική μελέτη η οποία αξιολογεί την ικανότητα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος να βελτιώνει την ομιλία και τη συμπεριφορά των αυτιστικών παιδιών ηλικίας 2-7 ετών.
Μία άλλη πηγή λήψης μεσεγχυματικών βλαστοκυττάρων, και μάλιστα πλουσιότερη, είναι ο λιπώδης ιστός και σήμερα μια παράλληλη μελέτη για τον αυτισμό βρίσκεται σε εξέλιξη και στην Ελλάδα. Η αξιολόγηση της μεθόδου δείχνει βελτίωση στο 80% των παιδιών και μάλιστα τα αποτελέσματα είναι καλύτερα όσο μικρότερη η ηλικία.
Τα εγκεφαλικά επεισόδια τα τελευταία χρόνια έχουν τύχει μεγάλης συζήτησης για την εφαρμογή κυτταρικών θεραπειών και ήδη η Ιαπωνία είναι η πρώτη χώρα που ξεκίνησε τις εφαρμογές, χρησιμοποιώντας βλαστοκύτταρα που προέρχονται από το μυελό των οστών. Μια οργανωμένη διεθνής προσπάθεια σήμερα γίνεται για την αποκατάσταση της διατομής του νωτιαίου μυελού και των νεύρων. Το πρώτο κέντρο αποκατάστασης των τραυματισμών του νωτιαίου μυελού στην Ευρώπη θα εγκατασταθεί στη Νορβηγία με έξοδα του κράτους.
Οι θεραπείες με τα βλαστοκύτταρα είναι προ των πυλών, αρκεί να γίνει σωστή επιλογή των ασθενών, ο χρόνος χορήγησης να είναι ο κατάλληλος και τα βλαστοκύτταρα να είναι υγιή και δραστήρια. Έχοντας υπόψη ότι τα νεαρά βλαστοκύτταρα δίνουν καλύτερο θεραπευτικό αποτέλεσμα, θα πρέπει να σκεφτούμε τη δυνατότητα να επωφεληθούμε αυτών των εφαρμογών, φυλάσσοντας το ομφαλοπλακουντιακό αίμα και τον ιστό του ομφαλίου λώρου. Είναι ο πιο εύκολος και ανώδυνος τρόπος να φυλάξουμε υγιή και πολυδύναμα βλαστοκύτταρα.
Η φύση μας χαμογελά και ο ήλιος μας φτιάχνει την διάθεση. Θέλουμε να βγούμε, να περπατήσουμε και να φορέσουμε κάτι πιο ανάλαφρο και χαρούμενο. Ας προσέξουμε όμως και την επιδερμίδα μας, που δεν θα πρέπει να εκτεθεί απροστάτευτη στην ηλιακή ακτινοβολία.
Μπορείτε να φτιάξετε μόνες σας ένα φυσικό αντηλιακό, υψηλής προστασίας χωρίς parabens και χημικά πρόσθετα.
Θα χρειαστείτε: 150 ml σησαμέλαιο
10 ml τζελ αλόης
1 κουταλιά κερί μέλισσας.
Σε ένα μπεν μαρί θα λιώσετε το κερί μέλισσας μέχρι να γίνει διάφανο.
Προσθέστε το σησαμέλαιο και την αλόη.
Ανακατέψτε μέχρι να ομογενοποιηθεί το μείγμα.
Αφήστε το να κρυώσει.
Το χρησιμοποιείται 20 λεπτά πριν βγείτε στον ήλιο.
Η ανανέωση φυσικά απαιτεί και το κατάλληλο μακιγιάζ..
Το απόλυτο trend αυτής της σεζόν όπως προστάζουν οι μεγάλοι οίκοι του εξωτερικού είναι η επιστροφή στα Sixties.
Έντονες βλεφαρίδες παρόμοιες με της Twiggy, έως βαριές, τελειωμένες με άσπρο μολύβι (moschino).
Τα έντονα, χωρίς κενά, παχιά και με μολύβι καλοσχηματισμένα φρύδια έχουν την τιμητική τους.
Ξεχάστε για αυτήν την σεζόν τουλάχιστον το matt πρόσωπο.
Αφεθείτε στα υγρά make-up και απαλλαγείτε από το άγχος της λιπαρότητας αφού οι γυαλάδες είναι mast!
To πρόσωπο σας θα είναι λαμπερό με highlighters και bronzers.
Προσοχή στην υπερβολή!
Τα προϊόντα αυτά είναι μόνο για τα ζυγωματικά και σε ελάχιστη ποσότητα, all over.
Ο οίκος Dior επίσης λανσάρει κάτι καινούργιο φέτος.
Προτείνει ανοιχτές σκιές και έντονα κραγιόν, τα οποία συνδυάζονται με αυτοκόλλητα strass!!!
Θα συνιστούσα, βέβαια να αποφύγουμε την υπερβολή και να εντάξουμε τις τάσεις της μόδας στο προσωπικό μας στυλ.
Γενικότερα θα δούμε στις νέες παλέτες και στα μολύβια ματιών να κυριαρχούν το τυρκουάζ, το ροζ, το πράσινο της μέντας, το μωβ και το μπλε που συνδυάζεται άψογα με μαύρο περίγραμμα (Chanel).
Το eyeliner είναι πιο μαλακό, σβησμένο και χωρίς αυστηρή κατεύθυνση.
Στα χείλη, που θα πρέπει να είναι και αυτά καλοσχηματισμένα με περίγραμμα, θα δούμε να κυριαρχούν οι αποχρώσεις του πορτοκαλί, του τριανταφυλλί, του ''scarlet'' κόκκινου, έως του έντονου βυσσινί.
Εκφραστείτε μέσα από το μακιγιάζ λοιπόν και απενοχοποιηθείτε….
Οι καιροί το απαιτούν!
Η Μαίρη Καραγιαννοπούλου αποφοίτησε από την σχολή επαγγελματικού μακιγιάζ, του ομίλου ΑΝΤ-1 το 2003.
Έχει εκπαιδευτεί από την KRYOLAN στα Special Effects και στο face - body painting με αερογράφο καθώς επίσης και από το ΝΥΧΙ-ΝΥΧΙ στην αποτρίχωση με κερί και κλωστή.
Έχει εργαστεί για πολλούς τηλεοπτικούς σταθμούς της Αθήνας και της περιφέρειας.
Έχει υπάρξει Μake-up artist των μεγαλύτερων οίκων, όπως Chanel, Ysl, Guerlain, Seventeen, Radiant. Δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο Ηράκλειο Κρήτης.
¨Είτε νομίζεις ότι μπορείς, είτε νομίζεις ότι δεν μπορείς
και στις δύο περιπτώσεις έχεις δίκιο¨
John Ford
Ακόμα και σήμερα, που όλα κινούνται στο πνεύμα της ιατρικής βασισμένης σε αποδείξεις (evidence-based medicine), υπάρχουν δυστυχώς ισχυρές πεποιθήσεις σχετικά με την παχυσαρκία, που δεν στηρίζονται σε επιστημονικά δεδομένα. Αποτελούν δηλαδή δοξασίες. Στο φαινόμενο αυτό συμβάλλουν διάφορα οικονομικά συμφέροντα, καθώς και η ανθρώπινη τάση να εξηγεί τα φαινόμενα μόνο μέσα από την παρατήρηση και την καθημερινή εμπειρία.
Όταν το κοινό, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, ακόμη και ακαδημαϊκοί επιστήμονες ασπάζονται τέτοιες αστήρικτες επιστημονικά πεποιθήσεις, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μη ασφαλείς δημόσιες συστάσεις για την υγεία, και μια αντιπαραγωγική
κατανομή των πόρων.
Σε αυτό το άρθρο, θα επανεξετάσουμε ορισμένες κοινές πεποιθήσεις για την παχυσαρκία, που όμως δεν υποστηρίζονται από επιστημονικά στοιχεία, θα επισημάνουμε μερικά χρήσιμα, επιστημονικά τεκμηριωμένα στοιχεία, και θα διατυπώσουμε μερικές υποθέσεις, για τις οποίες τα επιστημονικά στοιχεία είναι αντικρουόμενα.
11 μύθοι:
1. Οι μικρές συνεχείς αλλαγές στην πρόσληψη ή το κάψιμο θερμίδων (kcal) θα οδηγήσουν σε μεγάλες και μόνιμες μακροπρόθεσμες αλλαγές βάρους.
Για παράδειγμα, ο κανόνας των 3500 θερμίδων* προβλέπει ότι, όταν ένα άτομο αυξήσει την ημερήσια ενεργειακή του δαπάνη κατά 100 θερμίδες περπατώντας 1,5 χλμ./ημέρα, θα χάσει περισσότερο από 22,7 kg σε περίοδο 5 ετών. Η πραγματική απώλεια βάρους όμως, είναι μόνο περίπου 4,5 kg. Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό είναι λόγω της αντισταθμιστικής αύξησης της θερμιδικής πρόσληψης, επειδή οι αλλαγές στην μυϊκή μάζα μεταβάλλουν τις ενεργειακές απαιτήσεις του σώματος.
2. Ο καθορισμός ρεαλιστικών στόχων στη θεραπεία της παχυσαρκίας μου είναι σημαντικός, διότι διαφορετικά θα απογοητευτώ και θα χάσω λιγότερο βάρος.
Αν και αυτό είναι μια λογική υπόθεση, εμπειρικά στοιχεία δεν δείχνουν αρνητική συσχέτιση μεταξύ φιλόδοξων στόχων και ικανοποιητικής απώλειας βάρους. Πραγματικά, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι οι πιο φιλόδοξοι στόχοι σχετίζονται με μεγαλύτερη απώλεια βάρους, χωρίς να αυξάνεται η μακροπρόθεσμη θνητότητα και τα ανεπιθύμητα συμβάντα.
3. Αν χάσω πολλά κιλά σε μικρό χρονικό διάστημα, δεν θα μπορέσω να κρατήσω το βάρος για μεγάλο χρονικό διάστημα. Είναι καλύτερη η αργή και σταδιακή απώλεια βάρους. Νεώτερες μελέτες δείχνουν, ότι ο κάθε οργανισμός ανταποκρίνεται διαφορετικά, γι’αυτό θα πρέπει να γίνεται εξατομίκευση.
4. Αν δεν είμαι έτοιμος για αλλαγή στο πλάνο ζωής μου ή αν δεν είμαι έτοιμος να υποβληθώ στο stress της υποθερμιδικής δίαιτας, δεν θα μπορέσω να χάσω βάρος, ακόμη κι αν εφαρμόσω το πρόγραμμα. Αυτό δεν ισχύει όπως αποδεικνύεται από παρεμβατικές μελέτες.
5. Η εκπαίδευση των παιδιών σε ζητήματα άσκησης μειώνει την παιδική παχυσαρκία. Οι μελέτες δείχνουν ότι τα γενεσιουργά αίτια της παιδικής παχυσαρκίας δεν είναι η έλλειψη άσκησης, αλλά ένα παθογόνο οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον.
6. Ο θηλασμός προστατεύει από την παχυσαρκία. Ο θηλασμός δεν αποτελεί ικανή και αναγκαία συνθήκη για να μην παχύνει κανείς. Παρόλα αυτά έχει άλλες θετικές επιδράσεις γι’αυτό θα πρέπει να ενθαρρύνεται από τις υπηρεσίες υγείας των κρατών.
7. Κατά τη διάρκεια μιας σεξουαλικής συνεύρεσης, μπορεί ο καθένας από τους συμμετέχοντες, να δαπανήσει από 100-300 θερμίδες. Αυτό δεν ισχύει. Ένας άνδρας ηλικίας 30 ετών θα δαπανήσει περίπου 14 θερμίδες για μια σεξουαλική πράξη που διαρκεί 6 λεπτά.
8. Ο παχύσαρκος δεν πρέπει να κάνει βάρη, διότι θα σφίξει το λίπος και δεν θα χάσει πολλά κιλά. Δεν υπάρχει καμία επιστημονική τεκμηρίωση για αυτό. Το αντίθετο μάλιστα.
9. Αν τρώω λίγο, δεν θα παχύνω ποτέ. Φαινομενικά είναι σωστό, καθώς υπάρχει ένας βασικός κανόνας, που λέει ότι, για να παχύνει ένα άτομο πρέπει να προσλαμβάνει περισσότερες θερμίδες από όσες καίει. Όμως υπάρχει και ο μηχανισμός του βασικού ενστίκτου, που ενεργοποιείται όταν ένα άτομο υποσιτίζεται (κυρίως λόγω έλλειψης χρόνου και χρονίου stress). Σε αυτή την περίπτωση, επιβραδύνεται τόσο πολύ ο μεταβολισμός του, που ο οργανισμός αποθηκεύει συνεχώς λίπος και καίει πρωτεΐνες (δηλαδή τρώει τις σάρκες του). Αυτή είναι η λεγόμενη σαρκοπενική παχυσαρκία και είναι η πιο δύσκολη να αντιμετωπιστεί και θεραπευτεί. Η σαρκοπενική παχυσαρκία μπορεί να οφείλεται και σε χρόνια χορήγηση κάποιων ουσιών, όπως πχ. η κορτιζόνη.
10. Αφού έχασε κιλά ο φίλος ή φίλη μου με αυτή τη δίαιτα, θα την κάνω και εγώ για να χάσω κιλά. Αυτό στις περισσότερες των περιπτώσεων έχει καταστροφικά αποτελέσματα, γι’αυτό δεν συνιστάται. Ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, με τα δικά του ιδιαίτερα βιοψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά.
11. Οι δίαιτες μονοφαγίας είναι αποτελεσματικές.
Αυτό δεν ισχύει. Αντενδείκνυνται πλήρως. Δεν έχουν καμία επιστημονική βάση.
* Κανόνας των 3500 θερμίδων: Η κατανάλωση ή κάψιμο 3500 θερμίδων (kcal) ισοδυναμεί αντίστοιχα με μια απώλεια ή αύξηση του βάρους κατά 450 γραμμάρια.
13 αλήθειες:
1. Τα γονίδια και η κληρονομικότητα παίζουν σημαντικό ρόλο στην παχυσαρκία. Παρόλα αυτά οι παρεμβάσεις στο οικογενειακό και στο κοινωνικό περιβάλλον δείχνουν να έχουν αποτέλεσμα, ακόμη κι αν υπάρχει κληρονομικότητα.
2. Οι υποθερμιδικές δίαιτες (μειωμένη ημερήσια πρόσληψη θερμίδων) μειώνουν αποτελεσματικά το βάρος, αλλά δεν έχουν αποτέλεσμα σε μακροχρόνια βάση, γι’αυτό και δεν συνιστάται η εφαρμογή τους επί μακρόν. Σε μερικές παθήσεις μπορούν να δημιουργήσουν πολλά προβλήματα, ακόμη και να απειλήσουν τη ζωή, αν δεν γίνει εμπεριστατωμένη εξατομίκευση.
3. Το να τρώει ένα άτομο υγιεινά, πχ. να καταναλώνει φρούτα και λαχανικά, ή να ξεκινά την ημέρα του με πρωινό, δεν θα οδηγήσει σε απώλεια βάρους, αν δεν μειωθεί η ημερήσια πρόσληψη θερμίδων.
4. Η άσκηση βοηθά στη διατήρηση καλής υγείας, μειώνοντας τις αρνητικές επιδράσεις της παχυσαρκίας στο σώμα, ακόμη κι αν δεν χαθεί βάρος. Μεγάλη μελέτη της Mayo clinic έδειξε ότι υπέρβαροι που ασκούνταν είχαν καλύτερη υγεία από αδύνατους που δεν ασκούνταν.
5. Η άσκηση (αερόβια και αναερόβια) στις κατάλληλες δόσεις (πράγμα που προϋποθέτει εμπεριστατωμένη εξατομίκευση) είναι το μόνο μέσο, το οποίο μπορεί να διατηρήσει το βάρος μακροπρόθεσμα. Η δίαιτα σε αυτή τη φάση οφείλει να είναι ισοθερμιδική (κανονική ημερήσια πρόσληψη θερμίδων).
6. Εξυπακούεται ότι η συνέχιση της εφαρμογής των συνθηκών που βοηθούν στην απώλεια βάρους, θα διατηρήσει το βάρος σε μακροπρόθεσμη βάση. Μην ξεχνάμε ότι η παχυσαρκία είναι χρόνια νόσος.
7. Για τα υπέρβαρα παιδιά, ο μόνος τρόπος για να χάσουν βάρος είναι να εμπλακούν οι γονείς (αν είναι δε παχύσαρκοι, να χάσουν και αυτοί βάρος), καθώς και το υπόλοιπο στενό οικογενειακό περιβάλλον (παππούδες, θείοι κλπ.)
8. Η χορήγηση έτοιμων γευμάτων (δηλαδή γεύματα που δεν παρασκευάζει ο ίδιος ο ασθενής), καθώς και προϊόντα υποκατάστατα γευμάτων, μπορούν να επιφέρουν μεγαλύτερη απώλεια βάρους. Τα δομημένα γεύματα έρχονται σε αντίθεση με διάφορα αναφερόμενα ολιστικά προγράμματα που διακηρύσσουν την ισορροπία, την ποικιλία και τη μεσότητα, χωρίς όμως κανέναν εξατομικευμένο συνδυασμό και καμία σαφή στόχευση.
9. Μερικά φαρμακευτικά σκευάσματα μπορούν να βοηθήσουν στην απώλεια βάρους, αλλά μόνο με αυστηρή ιατρική επίβλεψη, υπό συγκεκριμένες ενδείξεις και γνωρίζοντας ότι δεν αποτελούν πανάκεια.
10. Σε κατάλληλη ομάδα ασθενών (πχ. νοσογόνος παχυσαρκία με BMI>40), η βαριατρική χειρουργική μπορεί να βοηθήσει στην μακροπρόθεσμη ρύθμιση του βάρους, αλλά δεν εξασφαλίζει την επιτυχία, αν δεν τροποποιηθούν διάφοροι συμπεριφορικοί παράγοντες.
11. Σε περιπτώσεις παχυσαρκίας με πολύπλοκη παθολογία, όπου πάσχουν πάνω από ένα συστήματα (πχ. καρδιακή και νεφρική ανεπάρκεια) επιβάλλεται η διεπιστημονική προσέγγιση από ομάδα ειδικών που συνεργάζονται στενά μεταξύ τους.
12. Η μέτρηση του βασικού μεταβολισμού (BMR) για τον καθορισμό της ημερήσιας πρόσληψης θερμίδων, είναι επιβεβλημένη σε όλες τις περιπτώσεις, εκτός αν άλλοι λόγοι, επιβάλλουν τη χρήση εξισώσεων (πχ. εξίσωση Harris-Benedict). Αυτή συνιστάται διότι, οι εξισώσεις δεν είναι σχεδόν ποτέ ακριβείς.
13. Σε μερικές περιπτώσεις συνιστάται η ανάλυση σύστασης του σώματος, δηλαδή η μέτρηση της λιπώδους, της μυικής και της οστικής μάζας. Η μέθοδος που θεωρείται πιο αξιόπιστη παγκοσμίως σήμερα είναι η DEXA και όπου αυτή δεν υπάρχει, χρησιμοποιείται εναλλακτικά η BIA (βιοηλεκτρική αντίσταση).
Υποθέσεις (για τις οποίες δεν υπάρχει ισχυρή επιστημονική τεκμηρίωση)
1. Η παράλειψη του πρωινού οδηγεί σε υπερφαγία το υπόλοιπο της ημέρας προωθώντας έτσι την παχυσαρκία
2. Η κατάλληλη διατροφική και ασκησιολογική εκπαίδευση των παιδιών θα δημιουργήσει λιγότερη παχυσαρκία στην ενήλικο ζωή
3. Οι δίαιτες γιο-γιο (ανακύκλωση βάρους) συνδέονται με αυξημένη θνητότητα
4. Τα σνακς ενδιάμεσα στα γεύματα οδηγούν σε πλεονάζον σωματικό βάρος
Το φυσικό περιβάλλον γύρω από την κατοικία (πάρκα, μεγάλα πεζοδρόμια, χώροι μαζικού αθλητισμού) επηρρεάζει τις συνήθειες του ατόμου άρα και το βάρος του
Γράφει η Στέλλα Κολυβοπούλου
Ψυχοθεραπεύτρια-Χοροθεραπεύτρια
Ψυχοθεραπεία μέσω Κίνησης (Χοροθεραπεία)
Η Ψυχοθεραπεία μέσω Κίνησης (Χοροθεραπεία) αφορά τον συνδυασμό της κίνησης με την ψυχοθεραπεία. Ο τρόπος που επεξεργαζόμαστε τα καθημερινά γεγονότα της ζωής μας δεν μεταβάλλει μόνο την ψυχική μας διάθεση και τα συναισθήματά μας, αλλά και τον τρόπο που το σώμα μας κινείται και στέκεται, μετατρέποντας την κίνηση άλλοτε σε πιο αργή, άλλοτε σε πιο γρήγορη ή πιο σφιγμένη κ.λ.π.
Για να αλλάξουμε λοιπόν τον τρόπο που επιλύουμε τους προβληματισμούς και τις συγκρούσεις μας, θα πρέπει να κινηθούμε θεραπευτικά όχι μόνο προς την κατεύθυνση των ψυχικών, αλλά και των σωματικών μας διεργασιών.
Όλοι πιστεύουμε, πως δεν θυμόμαστε τον εαυτό μας, πως ήταν πριν από κάποια ηλικία. Στην ουσία ναι μεν δεν υπάρχει συνειδητή μνήμη, όμως ο τρόπος που περπατάμε, ο τρόπος που κινούμαστε, ο τρόπος που κοιτάμε και που στεκόμαστε έχει ξεκινήσει να διαμορφώνεται από αυτό ακριβώς το διάστημα που δεν θυμόμαστε.
Όσο πιο πολύ αφηνόμαστε στο να παρατηρήσουμε τον τρόπο που το σώμα μας μιλάει, τόσο πιο οικείο και αναγνωρίσιμο αρχίζει να γίνεται αυτό που το σώμα μας λέει, γιατί είναι κάτι που το έλεγε και το κουβαλούσε από πάντα.
Αυτό που είμαστε τώρα και μοιάζει να είναι ασύνδετο με το πριν, ουσιαστικά είναι μια προέκταση, μία συνέχεια του τρόπου που ξεκινήσαμε να γνωρίζουμε και να εξηγούμε τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Η καθημερινότητα, ο γρήγορος τρόπος ζωής μας, η αδιάκοπη σκέψη και το άγχος, η απομόνωση, η αποκοπή από τη φύση, η σωματική και η πνευματική κούραση μας απομακρύνουν από το να κατανοήσουμε τη σωματική μας έκφραση και κατ’ επέκταση τι ακριβώς μας συμβαίνει σε ψυχικό επίπεδο.
Στις συναντήσεις της Ψυχοθεραπείας μέσω Κίνησης με ενήλικες ή με παιδιά, είτε σε ατομική, είτε σε ομαδική θεραπεία, η σωματική αισθητηριακή διαδικασία γίνεται η γέφυρα για να κατανοήσουμε τον κόσμο και να δώσουμε νόημα στον εαυτό μας για να αναπτύξουμε μια πιο σαφή και ολοκληρωμένη εικόνα του Εγώ.
Μέσα από στατικές ή/και κινητικές θέσεις που θα πάρει το σώμα κατά το βιωματικό στάδιο, μέσα από την επαφή με τον εαυτο μας ή/και με τους άλλους, μέσα από τον ήχο της φωνής μας και τον ήχο-κίνηση της αναπνοής μας, θα δοθεί η ευκαιρία στον καθένα να βιώσει αυτό το οποίο δεν μπορεί να εκφράσει με λόγια.
Η σωματική έκφραση θα φέρει εικόνες, οι εικόνες θα μας βοηθήσουν να θυμηθούμε συναισθήματα και να συσχετίσουμε εμπειρίες και γεγονότα του παρελθόντος που καθόρισαν την πορεία μας στο μετά. Οι εικόνες αυτές θα δώσουν νόημα σε ανεπεξέργαστα κομμάτια του εαυτού μας, οι εικόνες θα γίνουν λόγια και έπειτα θα συζητηθούν ώστε να αναγνωριστούν, να αιτιολογηθούν και να αλλάξουν οι ψυχικές εκείνες αντιδράσεις που συχνά μας οδηγούν σε οδύνη και αδιέξοδο.
Η «English Dance/Movement Psychotherapy Association» ορίζει την Ψυχοθεραπεία μεσω Κίνησης ως την «ψυχοθεραπευτική χρήση της κίνησης και του χορού, μέσα από την οποία ένα άτομο μπορεί να εμπλακεί δημιουργικά σε μια διαδικασία με σκοπό την προαγωγή της συναισθηματικής, γνωστικής και κοινωνικής ολοκλήρωσής του». Δίνει τη δυνατότητα λοιπόν στο άτομο να εκφράσει δημιουργικά τις σκέψεις και τα συναισθήματα του, να καλλιεργήσει τις σχέσεις του και να δουλέψει πάνω στις δυσκολίες του με σκοπό να αναπτύξει τις δυνατότητες του. Βασίζεται στην λεκτική και μη λεκτική αλληλεπίδραση, στη σωματική αίσθηση, στη χαλάρωση, στη δημιουργία συναισθηματικής βάσης και στο παιχνίδι. Οι συγκεκριμένες θεραπευτικές συναντήσεις βασίζονται στην ψυχοδυναμική προσέγγιση.
Η διαδικασία της ομαδικής και ατομικής Ψυχοθεραπείας μέσω Κίνησης με ενήλικες
Οι συνεδρίες συνήθως ξεκινάνε με συζήτηση.
Έπειτα συνεχίζουν με ένα ζέσταμα. Κατά τη διάρκεια της φάσης αυτής, στόχος είναι η επαφή του ατόμου με το σώμα του, με τον εαυτό του, με τον χώρο και με τα άλλα μέλη της ομάδας.
Αυτή η διαδικασία βοηθάει το πέρασμα στο επόμενο στάδιο, όπου τα άτομα εκφράζονται μέσω κινήσεων που εκείνα επιλέγουν αυθόρμητα, εμβαθύνοντας έτσι περισσότερο. Φαντασία, εικόνες, έκφραση θυμού, χαράς και διαφορετικών συναισθημάτων εκδηλώνονται.
Το τελευταίο στάδιο είναι το κλείσιμο. Η θεραπεύτρια προετοιμάζει την ομάδα για τον χωρισμό της. Γίνεται συζήτηση πάνω σε σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες και την αίσθηση που βίωσε ο καθένας κατά τη διάρκεια της συνεδρίας.
Η Χοροθεραπεία είναι ανοιχτή για όλους και δεν χρειάζεται προηγούμενη εμπειρία στον χορό ή κάποια ιδιαίτερη ικανότητα.
Η διαδικασία της ομαδικής και ατομικής Ψυχοθεραπείας μέσω Κίνησης με παιδιά
Όσων αφορά τις συνεδρίες με παιδιά, η κίνηση αναδύεται μέσα από το παιχνίδι. Τα στοιχεία που διαμορφώνουν την ποιότητα της κίνησης, τις εμπειρίες, τις οδυνηρές συγκρούσεις και τα συναισθήματα στο παιδί, μεταβάλλονται μέσα από την καθοδήγηση του Ψυχοθεραπευτή μέσω Κίνησης προς έναν κινητικό διάλογο και μία σωματική αλληλεπίδραση διαφορετική με την μέχρι τότε εμπειρία.
Μέσα από αυτήν ακριβώς την διαφοροποίηση των αντιδράσεων του θεραπευτή απέναντι στους συμβολισμούς του κινητικού παιχνιδιού που φέρνει ξανά και ξανά το παιδί στις συνεδρίες, αναδύεται το θεραπευτικό αποτέλεσμα, καθώς σταδιακά διαφοροποιείται η εμπειρία.
Γράφει η
Ελευθερία Μ. Νηστικάκη
Χειρουργός Οδοντίατρος
Οδοντικά Εμφυτεύματα : Ό,τι θα θέλατε να μάθετε
Τι είναι το οδοντικό εμφύτευμα;
Είναι το αντίστοιχο ενός δοντιού. Στην πραγματικότητα το εμφύτευμα αντιστοιχεί στη "ρίζα" του. Έχει το σχήμα βίδας και τοποθετείται μέσα στο κόκκαλο των γνάθων. Αυτό που φαίνεται στο στόμα (το δόντι) είναι ένα φυσικό δόντι από πορσελάνη το οποίο στηρίζεται στο εμφύτευμα (ρίζα).
Που μπορεί να χρησιμοποιηθεί ένα οδοντικό εμφύτευμα;
Ένα εμφύτευμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί όταν λείπει μόνο ένα, περισσότερα ή και όλα τα δόντια.
Α) Έλλειψη ενός δοντιού
Το εμφύτευμα αντικαθιστά ένα δόντι, ειδικά μπροστινό με σκοπό να μην χρησιμοποιηθούν τα γειτονικά ακέραια δόντια.
Β) Έλλειψη περισσότερων δοντιών
Ενδείκνυται σε περιπτώσεις που λείπουν τα πίσω δόντια (γομφίοι) και δεν είναι επιθυμητή η κατασκευή κάποιας ακίνητης προσθετικής αποκατάστασης (γέφυρα).
Επίσης το εμφύτευμα χρησιμοποιείται εκεί που υπάρχουν μεγάλα διαστήματα και είναι δύσκολο ή αδύνατο λόγω απόστασης να κατασκευαστεί γέφυρα χρησιμοποιώντας μόνο τα υπάρχοντα δόντια.
Γ) Έλλειψη όλων των δοντιών
Τα εμφυτεύματα ενδείκνυνται σε δυο περιπτώσεις:
1. όταν κάποιος δεν θέλει να φορά οδοντοστοιχία. Με τα εμφυτεύματα μπορεί κανείς να έχει τα "δικά του" δόντια.
2. όταν δεν ενοχλεί η οδοντοστοιχία αλλά υπάρχει δυσκολία στη συγκράτηση. Τότε δυο μόνο εμφυτεύματα κρατούν την οδοντοστοιχία σταθερή ("κουμπώνει") μέσα στο στόμα.
Μπορεί να απορρίψει ο οργανισμός τα εμφυτεύματα;
Κατηγορηματικά όχι. Τα εμφυτεύματα είναι κατασκευασμένα από καθαρό τιτάνιο, ένα υλικό συμβατό με τον οργανισμό. Εξάλλου τιτάνιο χρησιμοποιείται πολλά χρόνια τώρα και στην ορθοπεδική χωρίς κανένα πρόβλημα.
Τι διάρκεια ζωής έχουν τα εμφυτεύματα;
Με την κατάλληλη φροντίδα τα εμφυτεύματα μπορούν να διαρκέσουν μια ολόκληρη ζωή.
Παίζει η ηλικία ρόλο στην τοποθέτηση των εμφυτευμάτων;
Κανένα, η μόνη εξαίρεση είναι τα παιδιά. Σ' αυτά πρέπει να ολοκληρωθεί η ανάπτυξη πριν την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων (μετά την ηλικία των 16-18 χρόνων).
Είναι επώδυνη η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων; Πόσες μέρες χρειάζεται να απουσιάσω από τη δουλειά μου;
Καθόλου. Συνήθως ενοχλεί πολύ λιγότερο από την εξαγωγή. Στην περίπτωση που τοποθετούνται πολλά εμφυτεύματα στην ίδια επέμβαση, μπορεί να παρατηρηθεί ελαφρύ πρήξιμο και κάποιος πόνος που καταπολεμάται με ένα απλό παυσίπονο. Τις περισσότερες φορές μπορεί κανείς να επιστρέψει στην εργασία του αμέσως μετά την επέμβαση. Όταν τοποθετούνται πολλά εμφυτεύματα, η μεσολάβηση ενός σαββατοκύριακου επιτρέπει την επάνοδο στην εργασία την Δευτέρα χωρίς πρόβλημα.
Σε πόσο καιρό θα έχω τα καινούρια μου δόντια; Θα μείνω χωρίς δόντια κατά τη διάρκεια της θεραπείας;
Από την ημέρα της πρώτης επίσκεψης απαιτούνται συνήθως 6-12 εβδομάδες για την ολοκλήρωση της θεραπείας. Όσο διαρκεί η θεραπεία κατασκευάζονται προσωρινές αποκαταστάσεις που προσφέρουν ικανοποιητική μάσηση, ομιλία και αισθητική εμφάνιση.
Πρέπει να σταματήσω το κάπνισμα κατά τη θεραπεία;
Όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες καταστάσεις το κάπνισμα μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα.
Συνίσταται λοιπόν η μείωση ή και πλήρης διακοπή του καπνίσματος τουλάχιστον την 1η εβδομάδα μετά την επέμβαση, διότι το κάπνισμα επηρεάζει τη διαδικασία επούλωσης.
Χρειάζονται τα εμφυτεύματα ιδιαίτερη φροντίδα;
Όχι. Όπως και για τα φυσικά δόντια, αρκεί το καθημερινό βούρτσισμα και η τακτική επίσκεψη στο γιατρό.
Πόσο κοστίζουν τα εμφυτεύματα;
Είναι η πιο συχνή ερώτηση που διατυπώνεται αμέσως προς τον γιατρό. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η τιμή ενός εμφυτεύματος εμπεριέχει πολλά έξοδα.
Πρώτα η χειρουργική επέμβαση, τα χειρουργικά εξαρτήματα, η πιθανότητα τοποθέτησης μοσχεύματος οστού ή ειδικών μεμβρανών, η αξία του εμφυτεύματος και μετά το κόστος της προσθετικής αποκατάστασης (της τοποθέτησης δηλαδή του δοντιού), που είναι τα ειδικά προσθετικά εξαρτήματα και υλικά, το κόστος των οδοντοτεχνιτών κλπ.
Ένας άλλος παράγοντας που διαμορφώνει το κόστος συσχετίζεται με τη συνολική κατάσταση του στόματος και με τον αριθμό των απαιτούμενων εμφυτευμάτων. Για την ίδια περίπτωση, δύο γιατροί μπορεί να προτείνουν διαφορετικό σχέδιο θεραπείας, που να περιλαμβάνει περισσότερες εξαγωγές δοντιών και μεγαλύτερο αριθμό εμφυτευμάτων ή αντιθέτως διατήρηση δοντιών και λιγότερα εμφυτεύματα. Είναι επίσης πιθανό δύο διαφορετικοί γιατροί, να απαιτούν περισσότερα ή λιγότερα εμφυτεύματα, αναλόγως της εμπειρίας τους για το ίδιο κενό που υπάρχει στο στόμα.
Ποιά είναι η διάρκεια ζωής των εμφυτευμάτων;
Οι επιστημονικές στατιστικές στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρουν ότι σε βάθος 10 χρόνων οι απώλειες των εμφυτευμάτων είναι λιγότερο από 5%. Τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει κανείς είναι δύο ειδών. Το πρώτο είναι λοιμώξεις λόγω παραμελημένης στοματικής υγιεινής. Τα εμφυτεύματα παρουσιάζουν αντίστοιχες καταστάσεις με την ουλίτιδα ή την περιοδοντίτιδα, που υποσκάπτουν την στήριξή τους με φαινόμενα φλεγμονών. Το δεύτερο πιθανό πρόβλημα είναι μηχανικής φύσης, και όταν οι δυνάμεις είναι μεγαλύτερες από αυτές που μπορεί να αντέξει το μασητικό σύστημα.
Και στις δύο περιπτώσεις μόνο η συστηματική παρακολούθηση (μία ή δύο φορές τον χρόνο) μπορεί να εγγυηθεί την μακροβιότητα των εμφυτευμάτων σας, και αυτή η παρακολούθηση είναι υποχρέωση δική σας, αλλά και του θεράποντα ιατρού.
Ο οργανισμός απορρίπτει τα εμφυτεύματα;
Ο οργανισμός δεν απορρίπτει τα οδοντικά εμφυτεύματα, και αυτό είναι μία επιστημονικά τεκμηριωμένη θέση. Αυτό βέβαια ισχύει για εκείνα τα εμφυτεύματα που είναι κατασκευασμένα κάτω από προσδιορισμένες συνθήκες και με αξιόπιστες τεχνικές.
Η φλεγμονώδεις αρθροπάθειες είναι χρόνια νοσήματα που προσβάλλουν κατ’ εξοχήν τις αρθρώσεις. Η συχνότερη από τις φλεγμονώδεις αρθροπάθειες είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η οποία προσβάλλει συνήθως άτομα ηλικίας 35-55 ετών, αλλά μπορεί να εμφανιστεί και σε άτομα οποιασδήποτε ηλικίας, ακόμη και σε παιδιά. Η νόσος εκδηλώνεται με πρωινή δυσκαμψία, πόνο, διόγκωση και ερυθρότητα των αρθρώσεων, που μπορεί να αφορούν μία ή περισσότερες αρθρώσεις και παρουσιάζουν εξάρσεις και υφέσεις, με τελική κατάληξη καταστροφικές συνέπειες με οστικές διαβρώσεις και παραμορφώσεις των αρθρώσεων. Συνεπώς, η ακριβής διάγνωση της νόσου σε αρχική φάση έχει θεμελιώδη σημασία, αφού επιτρέπει την έγκαιρη θεραπεία και την αποφυγή των μόνιμων αλλοιώσεων.
Τα συνήθη διαγνωστικά εργαλεία περιλαμβάνουν το ιστορικό, την εξέταση από ρευματολόγο και τις εξετάσεις αίματος για ανίχνευση δεικτών φλεγμονής και ρευματοειδούς παράγοντα (RA-test), ενός παθολογικού αντισώματος που ανιχνεύεται στο αίμα των περισσοτέρων ασθενών με Ρευματοειδή Αρθρίτιδα. Εντούτοις, ο ρευματοειδής παράγοντας δεν ανιχνεύεται σε όλους τους ασθενείς με Ρευματοειδή Αρθρίτιδα ειδικά στα αρχικά στάδια της νόσου, ούτε το σύνολο των ανθρώπων που έχουν θετικό τεστ για ρευματοειδή παράγοντα αναπτύσσουν τη νόσο.
Τελικά οι ασθενείς υποβάλλονται σε ακτινογραφίες για να εντοπιστούν αλλοιώσεις ενδεικτικές αρθρίτιδας. Η ακτινογραφία, όμως, απεικονίζει μόνο βλάβες από τα οστά (πχ διαβρώσεις), οι οποίες εμφανίζονται μόνο σε προχωρημένα στάδια της νόσου, ενώ δεν είναι δυνατόν να αναδείξει την φλεγμονή του αρθρικού υμένα που αποτελεί το πρωταρχικό αίτιο της ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Επιπλέον, επιβαρύνει τον ασθενή με ακτινοβολία που είναι επιζήμια για την υγεία του, ιδίως αν υποβάλλεται σε αυτή επανειλλημμένα.
Από την άλλη πλευρά, η Μαγνητική Τομογραφία έχει σημαντικούς περιορισμούς στη χρήση της, όπως το μεγάλο κόστος, την απόλυτη ακινησία σε ένα κλειστό κλωβό, ενώ δεν επιτρέπεται σε ασθενείς με μεταλλικά προθέματα ή καρδιακό βηματοδότη. Επιπλέον η Μαγνητική Τομογραφία είναι μια στατική μέθοδος που απεικονίζει το σώμα σε ακινησία και κατακεκλιμένη θέση, με αποτέλεσμα να μην επιτρέπει τη διάγνωση βλαβών σχετιζόμενων με την κίνηση.
Για τους παραπάνω λόγους αναπτύχθηκε πρόσφατα μια νέα μέθοδος για την απεικόνιση των αρθρώσεων: To Υπερηχογράφημα Υψηλής Ευκρίνειας Μυοσκελετικού Συστήματος (high resolution musculoskeletal ultrasound) είναι μια νέα μέθοδος που χρησιμοποιεί υπερήχους υψηλής ευκρίνειας (αντί για ακτινοβολία ή μαγνητικό πεδίο) για τη διάγνωση και παρακολούθηση αλλοιώσεων ρευματοειδούς αρθρίτιδας.
Έχει αποδειχθεί από διεθνείς μελέτες ότι το υπερηχογραφημα έχει μεγαλύτερη ακρίβεια στην ανίχνευση φλεγμονής και διαβρώσεων στις περιφερικές αρθρώσεις σε σχέση με την κλινική εξέταση και την ακτινογραφία, ενώ έχει συγκρίσιμη ακρίβεια με αυτή της Μαγνητικής Τομογραφίας (ενδεικτικά ακρίβεια 89-97%). Τα δεδομένα αυτά έχουν οδηγήσει διεθνείς οργανισμούς μελέτης των ρευματολογικών νοσημάτων όπως η OMERACT και η EULAR να ενσωματώσουν τη χρήση του υπερηχογραφήματος ως απαραίτητου συμπληρώματος της ρευματολογικής εξέτασης για τη διάγνωση και παρακολούθηση των ασθενών με ρευματοειδή αρθρίτιδα.
Απαραίτητες προϋποθέσεις για τα παραπάνω είναι η χρήση υπερηχοτομογράφου υψηλής τεχνολογίας με ειδικό εξοπλισμό και η εκτέλεση της εξέτασης απο ιατρό με ειδική εκπαίδευση και εμπειρία. Για τους παραπάνω λόγους η εξέταση δεν είναι διαδεδομένη στην Ελλάδα, ενώ στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης αποτελεί μέρος της καθημερινής πρακτικής και απαραίτητο συμπλήρωμα της ρευματολογικής εξέτασης σε ασθενείς με αρθρίτιδα (οστεοαρθρίτιδα, ρευματοειδή, ψωριασική, ουρική κ.α.).
Με το Υπερηχογράφημα είναι δυνατόν να διαγνωστούν πρώιμα αλλοιώσεις αρθρίτιδας σε ενήλικες και σε παιδιά πριν εμφανιστούν στην ακτινογραφία ή όταν τα κλινικά ή αιματολογικά ευρήματα είναι ασαφή ή αμφίβολα. Σε ασθενή με νεοεμφανιζόμενη ή πιθανή (αμφίβολη) αρθρίτιδα, είναι δυνατόν να γίνει εξειδικευμένος υπερηχογραφικός έλεγχος όλων των περιφερικών αρθρώσεων άνω και κάτω άκρων (χαρτογράφηση αρθρώσεων) για καταγραφή των βλαβών και της ενεργότητάς τους. Η εξέταση παρέχει χρήσιμες πληροφορίες στον ρευματολόγο για α) επιβεβαίωση της διάγνωσης (ειδικά σε αμφίβολες περιπτώσεις), β) εντοπισμό κρυφής προσβολής σε αρθρώσεις που δεν έχουν ακόμη εμφανίσει συμπτώματα, ώστε να ξεκινήσει έγκαιρως η θεραπεία γ) βαθμονόμηση έκτασης και ενεργότητας των αλλοιώσεων δ) παρακολούθηση της αποτελεσματικότητας της θεραπείας σε συγκριτικές εξετάσεις ε) διάγνωση συνυπαρχουσών αλλοιώσεων στα περιαρθρικά μαλακά μόρια.
Ιδιαίτερη αξία έχει το υπερηχογραφημα σε περιπτώσεις παιδιών με συμπτώματα από τις αρθρώσεις, όπου υπάρχει η υποψία νεανικής ρευματοειδούς αρθρίτιδας. Η εξέταση μπορεί να τεκμηριώσει την παρουσία προσβολής στις αρθρώσεις των παιδιών και να βοηθήσει στην παρακολούθησή τους χωρίς την διενέργεια ακτινογραφιών.
Εκτός απο τη διάγνωση, το Υπερηχογράφημα μπορεί να συμβάλει και στην θεραπεία. Με τη βοήθεια του υπερήχου πραγματοποιούνται καθοδηγούμενες θεραπευτικές πράξεις σε αρθρώσεις ή περιαρθικά μαλακά μόρια, όπως αφαίρεση υγρού ή έγχυση στεροειδών μέσα σε πάσχουσα άρθρωση, εγχύσεις φαρμάκων σε τενοντοπάθειες/ενθεσίτιδες, αφαίρεση ασβεστίου από τένοντες του ώμου κ.α. Στις τεχνικές αυτές η ένεση γίνεται με άμεση συνεχή παρακολούθηση της βελόνας υπερηχογραφικά, εξασφαλίζοντας αποτελεσματικότητα (το φάρμακο εγχέεται ακριβώς στη θέση του προβλήματος που εντοπίζεται με τον υπερηχο), καλύτερη ανοχή από τον ασθενή (λιγότεροι χειρισμοί αφού έχουμε άμεση εποπτεία της βελόνας και άρα λιγότερος πόνος) και μεγαλύτερη ασφάλεια (αποφυγή τρώσης νεύρων, αγγείων, γειτονικών δομών).
Από την Ελενα Δρακωνάκη-Δετοράκη, MD, PhD, PostDoc
Ιατρό Ακτινολόγο, Διδάκτωρ Παν/μίου Κρήτης
Μετεκπαιδευθείσα στην ακτινολογία Μυοσκελετικού
στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Οξφόρδης, Μ. Βρετανία.
