seen from Malaysia
seen from United States
seen from Mexico
seen from South Korea
seen from Singapore
seen from T1
seen from Philippines
seen from China
seen from United States
seen from Australia
seen from Germany
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from South Korea
seen from United States
I hope one day I, too, will find people I can call home.
Because I belong somewhere to right? ..... right?
Merhaba, ben Atlas Ege Arel…
Bu yeni yılda şunu yazmak istedim:
Bazen acaba gelecekteki kader bekçilerim kim olacak diye düşünüyorum.
Bazen önümdeki, gücüm yetmeyen taşları kaldıramıyorum diye üzülüyorum.
Bazen de hüzünlü mirasların acısına yenik düşüyorum.
Evet, şimdi:
Şu kadarını söyleyeyim, artık gücüm yetmeyen taşlarla uğraşmayacağım.
Şu kadarını söyleyeyim, artık hüzünlü mirasların karşısında görünmezlik kılıfı giyiceğim.
Şu kadarını söyleyeyim, artık kendimi yapamadıklarım için yetersiz hissetmeyeceğim.
Şu kadarını söyleyeyim, her yaşadığımdan ders çıkarmak zorunda değilim.
Ve son kez:
Şu kadarını söyleyeyim, kendimi habire ileriye taşımak zorunda değilim. Kendimi her boşluğu en iyi şekilde değerlendirmesi gereken biri olarak görmeyeceğim.
Çünkü zaman bazen sadece geçer öyle değilmiii.
Ve buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim:) Yeni yılın eşiğinde, zamanın ve kendi içimin kıvrımlarından süzülen birkaç düşünceyi paylaşmak istedim.
Ve unutmayın…
Hayat bazen sadece durup bakmayı, bazen de saçma sapan kahkahalar atmayı öğretir.
Zorunda olduğumuz tek şey, sahte maskeler takmadan kendi çılgınlığımızla var olmaktır.
Bazen taşlar ağırlık yapar, bazen boşluklar sessizce büyür; ama ikisi de seni kendinle tanıştırmak için vardır.:)
En büyük özgürlük, her yükü sırtlamak zorunda olmadığını fark etmektir.
Sadece olmak… kendi saçma, tuhaf ve harika halinle olmak… işte bu, en cesur ve en deli adım.
Ve belki de…
Yeni yıl, nefesin kadar yakın, adımın kadar cesur ve sadece senin kadar gerçek olacak.
Voilà ❄️
-Écho Atlas
Life is about balance, focus, and staying consistent while moving forward step by step in your own journey.
Snapchat: https://snapchat.com/@vibragame Likee: https://l.likee.video/p/yedTCo
There’s a truth I carry; in your hands, soft whispers of balance bloom into hope, guiding steps where struggle cloaks success with gentle light.
100 Reasons Why No.5
Ang tanga tanga ko. Bakit?
Ito yung klase ng tanong na hindi naghahanap ng sagot kundi pag amin lang sa sarili.
Pinili kong maghintay kahit alam kong hindi darating.
Naniwala ako sa mga salitang hindi sinabi.
Umasa ako sa taong sanay umatras.
Tinanggap ko ang konting effort na tinawag kong malaking bagay.
Nagbigay ako ng sobra kahit kulang na ako.
Pinilit kong mahalin yung taong hindi handa.
Ginamit ko ang humor para takpan yung sakit sa puso.
Hinayaan kong paulit-ulit akong masaktan.
Tinawag kong loyalty ang paulit-ulit na pagkakamali.
Nag-expect ako sa taong hindi marunong magbalik.
Naghintay ako sa text na alam kong hindi darating.
Tinanggap ko yung crumbs na parang kumpletong pagkain.
Nagpatawad ako kahit hindi ko na dapat.
Pinili kong manatili kahit familiar sa sakit.
Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa relasyon.
Naniwala ako sa potential kaysa sa actual.
Pinilit kong baguhin ang taong hindi ko dapat baguhin.
Hinintay ko ang reply kahit alam kong hindi na darating.
Tinawag kong chance ang paulit-ulit na opportunity na mali na.
Nag invest ako sa taong hindi invested sa akin.
Nag-overthink ako sa simpleng desisyon.
Pinili kong huwag makinig sa gut feeling ko.
Naniwala ako na mas madali magmahal kaysa mag-heal.
Hinayaan kong maubos ang sarili ko para sa iba.
Pinilit kong maging okay kahit hindi ako okay.
Tinawag kong patience ang paulit-ulit na pagod sa sarili.
Naniwala ako na kailangan kong itama ang lahat kahit hindi sa akin.
Pinili kong mag-adjust sa gulo kahit wala akong kasalanan.
Nag-joke ako para itago ang lungkot.
Hinayaan kong masanay ako sa bare minimum.
Nag-settle ako sa less kahit gusto ko ng higit.
Naniwala ako na normal lang yung kulang sa sarili ko.
Pinilit kong lumaban sa bagay na hindi ko kontrolado.
Hinayaan kong ma-overwhelm sa stress na puwede namang iwasan.
Tinawag kong courage ang pagiging needy sa tamang tao.
Naniwala ako sa sarili ko kahit hindi ako naniniwala.
Pinilit kong magpakita ng lakas kahit natatakot ako.
Hinayaan kong ma-pressure sa expectations ng sarili.
Pinili kong umasa sa pagbabago ng sarili ko.
Naniwala ako na kailangan kong tiisin ang sakit para matuto.
Nagtrabaho ako beyond limit kahit exhausted na.
Pinilit kong tapusin ang project kahit walang appreciation.
Hinintay ko ang approval kahit obvious na tama na.
Tinawag kong professionalism ang overtime na puwede namang i-decline.
Hinayaan kong akuin ang mistake ng iba.
Pinilit kong maging polite sa toxic coworker.
Naniwala ako na kaya kong ayusin ang chaos ng team.
Hinayaan kong maging mediator sa gulo sa trabaho.
Pinilit kong mag-explain sa taong ayaw umintindi.
Naniwala ako na kailangang maayos ko ang mali kahit hindi ko kasalanan.
Tinanggap ko yung workload na sobra sa kaya ko.
Pinilit kong i-prioritize ang needs ng boss kaysa sarili ko.
Hinayaan kong ma-delay ang sariling break para sa team.
Naniwala ako na dapat ko silang tulungan kahit puwede na silang humingi sa iba.
Pinilit kong tapusin ang task na paulit-ulit lang.
Hinayaan kong mawala ang oras para sa sarili ko.
Tinawag kong sacrifice ang pagiging burnt out.
Pinilit kong mag-improve kahit walang feedback.
Naniwala ako sa maliit na acknowledgment na hindi worth it.
Hinayaan kong ma-stress sa unnecessary na bagay.
Tinanggap ko ang unwanted advice kahit ayoko.
Hinayaan kong ma-pressure sa expectations ng pamilya.
Pinilit kong makisama sa toxic na kaibigan.
Tinawag kong compromise ang paulit-ulit na effort sa harmony.
Naniwala ako na kailangan kong mag-adjust sa lahat.
Hinayaan kong mapahiya sa group kahit mali sila.
Pinilit kong makinig sa hindi ko gusto.
Naniwala ako sa social norms kahit nakakasakit.
Hinayaan kong mawala ang sarili ko sa grupo.
Pinilit kong maging mediator sa family drama.
Naniwala ako sa mga expectations ng society.
Hinayaan kong i-ignore ang sarili ko para sa crowd.
Pinilit kong sumunod sa plan kahit gusto ko mag-stand out.
Naniwala ako sa small talk kahit boring.
Hinayaan kong mabitin sa conversation.
Pinilit kong tapusin ang event kahit uncomfortable.
Naniwala ako na dapat laging maging polite sa lahat.
Hinayaan kong mawala ang sariling opinion sa group.
Pinilit kong ngumiti kahit ayaw.
Naniwala ako na dapat laging mag-adjust sa iba.
Pinili kong maghintay sa traffic kahit late na.
Hinayaan kong ma-frustrate sa slow internet.
Pinilit kong tapusin ang long queue sa grocery.
Naniwala ako na dapat ayusin ko yung minor mistake kahit maliit.
Hinayaan kong ma-late sa meeting kahit puwede agad.
Pinilit kong tapusin yung tedious na task sa bahay.
Naniwala ako sa simpleng effort na hindi worth it.
Hinayaan kong ma-delay ang sarili ko sa unnecessary na bagay.
Pinilit kong umayos sa lugar na hindi komportable.
Naniwala ako sa advice na walang sense.
Hinayaan kong ma-stress sa minor inconvenience.
Pinilit kong sundin ang rules kahit absurd.
Naniwala ako sa small gesture na hindi meaningful.
Hinayaan kong mapahiya sa public kahit hindi ko kasalanan.
Pinilit kong makisama sa awkward na situation.
Naniwala ako sa hype ng ibang tao kahit hindi ko gusto.
Hinayaan kong ma-overthink sa minor na bagay.
Pinilit kong mag-adjust sa weather, sa noise, sa discomfort.
Naniwala ako sa unnecessary na worry.
Hinayaan kong maging tanga sa sarili ko kahit alam kong mali na.'
Sulat lang ako ng sulat kahit alam kong wala namang nagbabasa bukod sa sarili ko.
Syempre hindi lahat ng katangahan nagawa ko at naranasan. Kung trip mo, pwede mong dagdagan kahit lagpas na isang daan.
She didn’t leave with anger
just quiet acceptance
that he was still halfway
with someone else.
They say, "Move on, don't look back." But why not? If I don't sit down and reflect — on what I did, why I did it, what I felt, what I lost, how will I ever grow?
Is life just about moving forward? Or is it about understanding each step we took... the stumbles, the falls, the detours?
I think sometimes, looking back isn’t weakness. It’s wisdom.
Many are privileged enough to have the internet answer any and all of their questions. We live in a world where a simple Google Search will let you check facts and compare information. Please do not waste the gift. Not knowing is one thing. Refusing to learn is another. The former is forgivable, the latter is a sinful disservice to yourself.
