Walang Dala
Paulit ulit akong nangangako sa sarili ko. Na bukas iba na. Na sa susunod mas matibay na. Na hindi na ako magpapadala. Pero pagdating ng sandali, pareho pa rin ang reaksyon. Pareho pa rin ang pag iwas. Pareho pa rin ang pagkapit sa mga bagay na alam kong hindi naman talaga nakakatulong.
Doon ako naiirita. Hindi dahil mahina ako. Kundi dahil alam ko na dapat mas alam ko na. Ilang beses ko na itong dinaanan. Ilang beses ko na itong sinulat. Ilang beses ko na itong inamin. Pero heto pa rin ako. Umiikot. Parang walang natutunan.
Parang dumaan lang ang lahat. Parang binangga ako ng buhay paulit ulit, pero wala man lang naiwan. Walang aral. Walang marka. Walang dalang kahit ano. Para akong umalis sa giyera na walang sugat pero walang natutunan kung paano umiwas sa bala.
Ang dami ko nang maling desisyon. Ang dami ko nang sinayang na pagkakataon. Ang dami ko nang binayaran. Pero tuwing babalik ako sa simula, para pa rin akong walang karanasan. Walang baong karunungan. Walang dalang babala. Parang hindi ko man lang pinulot ang mga piraso ng sarili ko sa bawat pagbagsak.
Siguro ito yung mas masakit aminin. Hindi lang ako nasaktan. Hindi lang ako nagkamali. Kundi parang wala rin akong nakuha. Parang hindi naging puhunan ang sakit. Parang hindi naging guro ang pagkakamali. Dumaan lang. Tapos iniwan akong pareho pa rin.
Siguro ganito talaga kapag paulit ulit kang nasanay sa sakit. Nagiging ingay na lang siya. Hindi na leksyon. Hindi na paalala. Isang background lang habang nagpapatuloy ka sa parehong direksyon.
Hindi pa ako nagbabago. Totoo. Pero hindi na rin ako yung dati na hindi umaamin. At minsan, sapat na muna iyon para magpatuloy.
At sa huli, naiinis ako sa sarili ko sa tuwing naaalala ko na hindi pa rin pala ako nagbabago.
