#patriarchat

[jamnickowa]

Idę, delikatnie zaczepia mnie starszy mężczyzna.

- Dokąd młoda panienka tak pomyka? - A, tu, niedaleko, oddać mocz pieska do analizy - Chory? - Chory. - Umiera? -Nie, nie umiera, nie. - Będzie zdrowy? - Będzie. - A panienka ma dzieci? - Nie, nie mam. Nie każdy musi mieć dzieci. - Ale Bóg tak kobietę (nie pamiętam, jakiego zwrotu użył; "ustanowił/postanowił", coś w tym rodzaju).

Rozłożyłam ręce, wydałam coś w rodzaju cccc'knięcia, uśmiechnęłam się i powiedziałam "do widzenia".

[politikwatschjs]

Was du tust,zählt nicht in einem #System, das #Besitz über #Fürsorge stellt.

#CDU #CSU #SPD

[shi1498912]

Pädagogin über patriarchale Gewalt: „Der entscheidende Faktor ist nicht, wie kurz der Rock war“

Jana Baumann wurde im Arbeitsumfeld vergewaltigt. In ihrem Buch „Unsagbar“ erklärt sie, warum sexualisierte Gewalt ein gesellschaftliches Pr

[sammeldeineknochen]

Während wir glauben, wir - oder die Generation vor uns - hätten die Fesseln des Patriarchats längst gesprengt, haben wir nur gelernt, in ihnen shoppen zu gehen.

Margarete Stokowski: "Untenrum frei", S.93

[radykalny-feminizm]

jak być silniejszą? jakieś porady? zazdroszczę wam że potraficie znosić to co mężczyźni nam robią z taką siłą ponieważ ja mam ochotę popełnić samobójstwo kiedy czytam "kobiety są gorsze od mężczyzn" obejrzałam filmik "where are the feminine women" :(

Kiedy już zyska się świadomość jak bardzo naprawdę mężczyźni nienawidzą kobiet, życie już nigdy nie jest takie samo. Jest ciężko, bardzo. Znam uczucie bezsilności, strachu, beznadziei. Jednak u mnie silniejsza od tych uczuć jest złość i brak zgody na narzucaną mi pozycję w społeczeństwie.

Nie wiem czy to najlepszy sposób na radzenie sobie z tym wszystkim, ale ja walczę. Zawsze reaguję na mizoginistyczne uwagi rzucane w moim otoczeniu. W logiczny sposób odpieram argumenty mające dowodzić niższości kobiet. Nie pozwalam mężczyznom przerywać mi, kiedy mówię. Nie ustępuje im miejsca na chodniku. Otwarcie potępiam m.in pornografię i osoby kupujące usługi seksualne. No i oczywiście działam też w internecie.

Jeśli już wybiera się drogę aktywnej walki z mizoginią, bardzo ważne jest żeby zachować spokojne, chłodne podejście. Jeśli okaże się emocje, w oczach mężczyzn już się przegrało. Pozwalam sobie jednak na pewną dozę ironii i złośliwości. Lubię łapać mężczyzn za słówka i wskazywać logiczne braki w ich rozumowaniu, których jest pełno.

Trzeba pozbyć się wewnętrznego, wpojonego przez wychowanie nakazu bycia miłą i ustępliwą. Bądźmy głośne, nieprzyjemne, zajmujmy przestrzeń, nie bójmy się mówić co myślimy. Porzućmy wstyd, naszego największego wroga. Wchodzenie w polemikę z osobami, które nawet nie widzą mnie jako człowieka jest trudne i psychicznie wyczerpujące, to fakt. Ale daje mi to jakieś poczucie sprawczości, jest lepsze niż bierność.

Gdy jestem tym wszystkim przeciążona robię sobie przerwę, staram się bardziej skupić na sobie, swoich pasjach, zainteresowaniach, nauce, samorozwoju. To jest bardzo ważne, pozwala zachować higienę psychiczną. Czasem lepiej wyłączyć internet czy odciąć się od danego towarzystwa i się nie denerwować, dla własnego dobra. Dbanie o siebie to też pewien sposób na powiedzenie "nie" patriarchatowi - to stawianie siebie samej w centrum, zamiast mężczyzny.

Staram się też otaczać kobietami. Nie mam przyjaciół płci męskiej - nie wierzę w przyjaźń między przeciwnymi płciami. Gdy potrzebuję pomocy medycznej, wybieram pójście do lekarki. Generalnie gdy tylko mam możliwość takiego wyboru, zwracam się do kobiet. Dzięki temu czuję się bezpieczniej i spokojniej, polecam tak robić.

Nie mam bardziej konkretnych rad jak sobie radzić z mizoginią. Wiem tylko że nie można pozwolić jej zatruwać naszych umysłów, bo jest ona utkana w całości z kłamstw i nienawiści.

[prosakleinerstunden]

liebe, 21. jhd.

ich habe ohnmächtig angst dich nicht wiederzusehen

als könnte in jeder sekunde die erdkruste zwischen uns reißen

auf knopfdruck auseinandergewichst von halbtot verschrumpelten

unfassbar stumpfen patriarchalisch verklumpten 

wurmpimmeldiktatoren unsere zarte liebe

kaputt onaniert

ich habe ohnmächtig angst dich nicht wiederzusehen

(c) prosa kleiner stunden

[samsi6]

Das ist nicht der Anfang. Das Ende ist es auch nicht. Das ist einfach mittendrin. Es ist ja irgendwie schon vorbei. Und dich, wenn hier etwas steht, etwas abgebildet ist, ist es das gleichzeitig auch nicht. Es ist vorbei und nicht vorbei zur selben Zeit. Und während ich das schreiben kann, haben Menschen anderswo Angst uns nackte Dasein. Egal, was war, was ist, was sein wird, eins bleibt sicher, dass nichts sicher ist, außer wiederum einem, das hat jetzt mit Bild und bisher geschriebenem nur bedingt zu tun, ist aber deswegen bestimmt nicht falsch: alle Sackgassen, in die sich die Menschheit bislang begab, wurden maßgeblich von Männern gebaut, die in den Sackgassen nicht weiterkommen, wurden von Männern dort hingetrieben. Es wäre also endlich an der Zeit, Frauen das Weltgeschehen im Großen, aber auch im Kleinen, im öffentlichen Raum, wie im Privaten, an das Steuer zu lassen. Wie Männer den Karren erst in den Dreck ziehen, um ihn dann immer tiefer in den Morast zu schieben, bis er sich fast nicht mehr bewegen lässt, das haben wir jetzt so lange erlebt und dokumentiert, dass es ganz dringend an der Zeit ist, Frauen machen zu lassen. Denn wenn nach Jahrtausenden des Patriarchats eines gewiss ist, dann das: Männer retten diese Welt nicht!

This isn't the beginning. It's not the end either. It's just in the middle. It's kind of over already. And you, if something is written here, something is depicted, at the same time it isn't either. It's over and not over at the same time. And while I can write this, people elsewhere are scared of bare existence. No matter what was, what is, what will be, one thing remains certain that nothing is certain, except again one, this has only limited to do with the picture and what has been written so far, but is therefore definitely not wrong: all dead ends into which Where humanity has been up to now has been largely built by men who get stuck in the dead ends, have been driven there by men. So it would finally be time to let women take control of world events on a large and small scale, in public as well as in private. How men first drag the cart into the dirt and then push it deeper and deeper into the morass until it is almost impossible to move, we have experienced and documented this for so long now that it is urgently time, women to let do. Because if one thing is certain after millennia of patriarchy, it's this: men won't save this world!

[icantmakeitbetterbuticanmakeutea]

Feuer und Flamme dem Patriarchat!