#safsata

[insanzee]

Seni tanımıyorum.. Fakat dilediğin zaman Kur'ân'dan sizinle konuşabilirz... Hiç sorun değil

E be mübarek madem tanımıyorsunuz neden o şekilde sataşmayı tercih ettiniz? (Nedenini ben biliyorum) ama sizler şunu bilmiyorsunuz, benimle uğraşmak ısırgan otuyla göt silmeye benzer..!

Sizin sataşmanıza cevabım olan yayını sabitleyip yorumlarda fırsat buldukça kuranı konuşalım demiştim ama sizler için kabus! bizler için en kutsal bayramlardan Cumhuriyet Bayramımızın önüne alamazdım o nedenle bu cevabınızı da gördüğüm halde erteledim.

Evet şimdi kur'an ı da herşeyi de konuşabiliriz.

Burada görüntü kirliliği olmasın diye bi alt kat da👇 yorum da buluşalım.

[elestirenadam]

Keriz vergisi önerisi.

Göbeklitepe'de ağlama seansı, karanlık inziva, sessizlik inzivası, yoga ve astroloji kampı, Kadıköy sahilde birbirini tütsüleyip enerji aktarımı yapanlar, kahkaha yogası, hamak yogası, su terapisi, "Eyvallah şahım" türkülü yoga kampı, 5 elemente dönüş kampı son olarak kucak meditasyonu... Üfürükçülük, safsata giderek yaygınlaşıyor. Bunlar "modern" tarikat. Tabiî ciddi bir ticarete dönüşmüş durumda. Mehmet Şimşek asıl vergiyi bunlardan almalı. Keriz vergisi olabilir adı.

[gulayturk]

zaman geçiyordu

ve ben

günü geldiğinde,

yaralandığım yerden yaralayacağım sandıklarımı zaman içinde affediyordum.

anlıyordum ki,

o günü beklemek esaretten ibaret.

zaten istesek de aynı yerden yaralanamayız biz.

öyle olsaydı eğer,

böyle bir yaranın mevzu bahsi olmazmış meğer.

sanıyordum ki,

geride bırakmak özgürlüktür, eksikmiş.

asıl özgürlük affetmekmiş,tüy gibi hafiflemek tam da o zaman gelirmiş.

diğeri görmezden gelmek gibi birşeymiş.

herkes kendi yaptığından meshuldür derler,

öyleymiş.

anlıyorum ki,

eğer yaralarsam bende yaralandığım yerden

kendime yabancı olurum birden.

bu sefer de kendimi affedemem.

zaten demiştim ya

istesek de yaralanamayız biz aynı yerden.

anne olunca anladım.

biri olur evlat yarası biri olmuş baba yarası.

benzeşse de mümkün değil aynı olması.

bir gün,

affettim o yüzden

kendi içimde.

kendiliğinden

farketmeden.

kendim için.

hafifledim.

ve bildim ki,

en büyük yara

kendini affedememek.

[bohemkokusu]

Safsata, Yunanca sophisma kelimesinin Arapça’ya geçmiş şekli olup kişiyi sözle şüpheye düşürerek yanıltmaya, şaşırtmaya ve aldatmaya yönelik dil ve mantık cambazlığıdır. (Tehânevî, I, 665-666)

Safsata:  Boş, temelsiz, asılsız söz. (TDK)

[felsefesitesi]

DMY Felsefe yeni yazı gönderildi.

Yeni yazı paylaşıldı: https://www.dmy.info/sik-yapilan-dusunme-hatalari/

Sık Yapılan Düşünme Hataları

Düşünürken gerek dilin gerek de dış gerçekliğin bizim inançlarımıza uymayışının bir sonucu olarak hatalar yaparız. Bu hatalar sandığımızdan daha çoktur. Çoğu zaman hata olduğunun farkında bile olmadığımız bu hataların en büyük iki başlığını “önyargı ve safsata farkı” adlı yazımızda dile getirmiştik. Şimdi önyargı ve safsata yazımızın devamı niteliğinde, bazıları yine safsata olan ancak çok sık ve fark edilmeden yapıldığı için burada vurgulamak istediğimiz düşünce hatalarını sıralayalım. Ayrıca eklememiz gerek, buradakiler tüm düşünme hataları değildir, ne kadar hatalı düşündüğümüzü anlayabilmek için verilmiş örneklerdir. Yüklü kelime  Olağan tanımının ötesinde güçlü olumlu veya olumsuz çağrışımlara sahip herhangi bir kelime, küme cümlesi veya deyim.

[felsefebilim]

Korkuluk Safsatası Nedir?

Diyalektik bir tartışmada, herkes bir tez ya da fikir ortaya koyar. Bu mantıksal tutarlılık dahilinde ilerleyen bir tartışmanın temelidir. Fakat bazı karşılıklı tartışmalar, sunulan 2 tez üzerinden değil de bir tez ve onu çürütmeye çalışan diğer grup üzerinden ilerler. İşte bu durum mantıksal bir hatadır ve ‘korkuluk’ denilen kavramı ortaya çıkarır. 

Basit bir örnekle açıklamak gerekirse; 

Bir kişi roman okumanın zihinsel gelişime faydalı olduğu görüşünü ortaya koyuyor. 

Karşısındaki kişi ise ortaya konu paralelinde farklı bir görüş ya da tez atmaktansa, tartışmanın odağını şu tür bir yaklaşımla farklı bir noktaya getiriyor ve diyor ki: ‘Neden kitap okuyarak vaktimizi harcayalım ki? Bence sen zaman yönetimi konusunda kötüsün....’ 

İşte burada söylenen bu cümle bir korkuluktur. Tartışmanın boyutunu değiştirmiş ve bir korkuluk yaratarak konu çarpıtılmış ve karşı kişiye tez dışında bir alanda saldırılmıştır... Korkuluk yaratmanın temelinde, argüman üretemeyecek seviyede olmak ya da karşısındaki kişiye saldırarak tartışmadan kolay yoldan galip çıkma çabası yatar. 

[hkn262]

Sorgulama yeteneğini kaybetmiş birey , safsatalara öyle bir bağlılıkla bağlanmıştır ki onları savunurken gülünç duruma düştüğünün farkında bile değildir.Ona sakın bir şeyler anlatmaya kalkmayın zira cehalet gözlerini kör etmiş olduğundan sizi asla anlamayacaktır.Ömrünüzden çalınan dakikalar , saatler , günler sizin için değersiz ise o başka.

[cetinclskn]

Mantıksal Karmaşa Safsataları

Bazı duyguları yendiğimi düşünüyorum. Özellikle birini yada kendini özlemek. Uzun süre birini özledikten sonra, artık bu duygunun üstesinden gelinmesi gerektigini düşününce insan; törpülüyor haykırışlarını ve hayata odakliyor beklentilerini. Sen o hayatın içinde özlemlerinle, sevgini ve şevkatini fazlasiyla esirgerken beklentilerimden, perçinlemek istiyorum yarattığın duygusal karmaşayı ve üstesinden geldiğim tüm beklentilerimi, ki daha bi acıtmadan kessin bileklerimi. Bu karmaşayı ve hatta solumak üzere olduğum oksijeni. Kessin istiyorum soluğumu bu gereksiz hissiyatlarin fazla eksikligi.. Kanıyorumda sonra, ama sen korkma. Korkmazsinda zaten biliyorum, gök gürültüsü gibi birşey değil nede olsa bu.

Dünya yıkılsa, bu duygular kimseye dokunmaz metinlerden başka.

Beklentilerde çadırın kapısında, kulakları ağzımdan çıkacak duygu durumlarında. Sarılıyorlar bana, her birinizin kişisel, tek tek birer birer, saniyelerle dolu yokluğunda. Basıyorum bağrıma hepsini sırayla. Korkusuzca sarıp, özleminin kokusunu arıyorum anılarda. Çektin mi yokluğun kokusunu içine, birer birer saniyelerce hasret gidermecesine. Şehrin soğuğu çöker geceye hasreti öldürürcesine.

Sen yoktun giderdiğim beklentilerde.(kendime sen yoktun diye serzeniyorum.) Ben kendimi özlemişim, sana sarılıp duygularıma ağlıyorum yokluğumda. Sen her yerdesin nede olsa; bazen bir şahinin kanatlarında -kesende manzara, bazense kızılderili şapkasında -bir şahin kanadıyla.

Bazı havalarda, rüzgarın ağaçların yapraklarıyla fısıldayışını duyardım. Yine aklıma gelirdim; kimdim bilinmezdim, bilmem kaç duyu organıylada olsa kendimi özlerdim. Özlemimin ağırlığı bastırıyor yağmurun sesini. Gök gürültülerinde kayboluyoruz.

Işıltılı göklere manzara oluyoruz Akdeniz semalarında.

Kimse görmüyor bizi aşıklardan başka, hasretlerden başka, rüzgarı okşayan ağaçlardan başka..

Aşıkları görememek, gönlünde zerre minnet olmayan et torbalarının gözlerinin tek kusuru olsa diyorum bazı parafların cesur tutumlarına. Gidiyorsun rüzgarlarla -bugünün yarınına. Bir Akdeniz akşamında susuz ve rutubetsiz bir duvarın tuğlalarını çürütüp, fay hatlarının depremlerini süslüyorsun Van Gölü civarlarında.

Yarım yamalak metinlerin şiirleri oluyorsun, Ferhat'ın Şirin'i fark ettiği an da; kafiyelerce toplayıp çığırdığı türküleri ateşlerle söndürüyorsun. Mevsim, otoparkın üçüncü katından denizi izleme baharı. Aldı çantasını ve döndü arkasını. Şirin, olanları anlamazken. Ferhat, anlamların mantık sınırlarınıda delmiş, zamanı varken Şirin'e gelmemiş.

Kuşlar pırpır uçuşup mantığın tünelinden geçip, sınırınıda geçmek için özgürlüğün tanımını bugün *karanlığa kanat çırpan aydınlık- olarak yapıyor ve kendi özgürlüklerini kendilerine armağan etmek için kanatlarını, karanlık tüneli aydınlatmak adına çırpıyorlar. "Mantığın sınırını çoktan geçmiş olmalılar."

Mantık, Ferhat'ın tüneli ceviz ağacıyla kapatıp aynı ağaca kendini asmış. Çünkü kuşların kanatları, mantığında paranoyaları rasyonel bir gerçekmiş. Hatta bir ara anlamların salatasına zeytinyağı döküp ekmek banmış. Burda biraz abartmış, kafası fena karışmış.

Cevizler, daldaki asılı ipi boynundayı son yolculuğuna, bir şahin tüyü ile uğurlamak için önceki gün dala konan şahini yolmuşlar.

Tüyünü, mantığın tam saçlarının arasına getirmek için hafif bir rüzgar bekler ceviz. Dallar kıpırdanıncada rüzgarla, var gücüyle sallar dallarını ve mantığın özgürlük nişanını tamda yerine bırakır.(ardından toprağa bakıp gülümsemiş -ceviz. Bu gülümseme, toprağın bizi görmesi için gözlere ihtiyacı olmadığını ve cevizle sadece taraflardan birinin anlayacağı şekilde anlaşabildiklerini düşündürtürmüş.)

Başarılı olunca çok sevinmiş ceviz, kökleriyle sıkmış toprağı sarılır gibi sıkı sıkı, biricik dostuna.

Yalnızlık kimi zaman sınırını aşar, aydınlık kuşları gibi kanadını çırpar kanıverirsin.

Zavallı ceviz kardeş kim bilir kaç yıldır aynı toprağa bakıyor kim bilir biz yokken neler konuşuyordur, dallarına isimde takmış mıdır? Birinin ismi belli "özgür mantık." Sınırlardan taşar. Özgürlüğe cilve taklaları atardık.