#schrijfel

[stormvanwoorden]

En dan staat ge daar, met uwe rug tegen de muur. Ge wilt wel voorruit stappen, weglopen van die koude baksten of dat afgrijselijk behang met het hypnotiserende motief. Maar dan moet ge uw voeten wel verzetten. En dat doet ge niet. Want het onbekende is nog erger dan dat motief dat zich dertig keer herhaalt op ene meter; dat kent ge tenminste. Door en door. Ge zou er zelfs liederen over kunnen schrijven, waarin ge dan ook alles herhaalt en herhaalt - er zijn mensen die mediteren op zo'n muziek. Misschien is dat ook wel wat ge doet, mediteren om uw 'ik' (terug) te vinden. Maar ge vindt enkel nog de schilfers van uzelf. Want zo gaat dat, net zoals appartementsgebouwen na verloop van tijd zetscheuren vertonen, krijgen mensen barsten van het leven. Daarrond brokkelt altijd wel iets af. En het zijn de dichters die van de brokstukken nog iets moois (proberen) maken - hoe lelijk het ook moge zijn. Maar gij vindt die samenhang niet. Gij staat daar gewoon.

[uitvaagsel]

3:32 am

Ik heb zoveel nood aan u. In gewoon met u kunnen dansen, in het te warm hebben en naar buiten kunnen gaan met u, met u kunnen babbelen. Laat de nacht in. Ik mis u. En ik geraak zo overweldigd van dat gevoel en van mijn gevoelens voor u. Gij zijt zo'n groot deel van mijn leven geworden. En dat maakt mij soms zo bang maar ook zo gelukkig en gij weet echt niet hoe graag ik u zie. Ik ben nog nooit zo mezelf geweest en ik ben nog nooit zo gelukkig geweest en mij nog nooit zo goed gevoeld bij iemand als bij u. En weet dat ik u daar zo enorm dankbaar voor ben, Tony. Danku om mij graag te zien, als mijn onnozele zelve.

[wanna-be-heard]

Ge (ver)geeft te veel

Weet ge dat?

[stormvanwoorden]

Weet ge hoe uw moeder u vroeger dingen weigerde om u te straffen? Awel zo gaat da bij mij ook, maar dan me alles, inclusief gevoelens. Omdat ik denk dat ik het niet verdien, omdat het gelogen is, omdat alles één groot complot tegen mij is. Omdat ik geen recht van klagen heb, maar het toch doe. En ik weet ook wel dat dat niet waar is. En ik haat het, dat ik dat weet. En ik haat het dat ik dat allemaal denk. En ik haat dat ik het haat. En zo zit ik in een vicieuze cirkel waar ik steeds iets overwin, maar direct weer keihard tegen een muur aanloop. En dan met een halve hersenschudding probeer om toch mijne weg verder te vinden, alleen maar om te beseffen dat ik het allemaal niet zo goed meer weet. Wat dan op zijn beurt er weer voor zorgt dat ik mij waardeloos voel. Verloren. Gelijk een rottend karkas dat ergens in het midden van een veld ligt. En dat terwijl ik perfect weet wat ik waard ben. Waar mijn talenten liggen - spoiler niet in ‘t midden van een veld. Dat mensen mij graag hebben, zich misschien zelfs vereerd voelen om mij te kennen. Toch tik ik mijzelf als een strenge moeder op vingers, houd ik mezelf tegen. Omdat ik het gewoon ben. Omdat ik het ben.

[wanna-be-heard]

Ik weet niet zo goed welke woorden ik moet gebruiken, weet ge? ‘k Heb geen idee hoe ge neerpent wat eigenlijk niet in letters aan elkaar te kleven valt.

En ik weet ook niet of ik het u kan tonen, want ‘t is nogal simpel en geef nu toe, zoiets zijt ge niet echt van mij gewend hé? Laat mij u gewoon alvast waarschuwen, want deze keer klinkt het niet mooier dan het eigenlijk is & vertel ik over geluk die nog nooit eerder zo tastbaar (en vooral dichtbij) is geweest.

Ik vertel u over haar. Zo iemand die meer in u ziet, dan ge wist dat er te zien was & niet wegkijkt wanneer gij iets te vaak de grond opzoekt. Zoekend naar uw handen, onbewust wetend dat ge deze veilig in de hare terug zult vinden.

Zo’n persoon die ge nooit dicht genoeg bij u kunt hebben, wetend dat laagjes stof het enige is die tussen jullie instaat. En ‘t zijn alle kleine dingen weet ge? ‘t Is de manier waarop zij woorden uitspreekt & ik mezelf erop betrap altijd iets dichter bij haar lippen te komen. De aanrakingen die mondhoeken doen krullen en harten sneller doen slaan, dezelfde harten die ge ondertussen al lang verloren zijt bij elkaar.

[wanna-be-heard]

zoekend naar evenwicht, val ik opnieuw uit balans

(mag ik gewoon eventjes stabiel zijn, alsjeblieft?)

[zwartewolk]

Na jaren leven op het ritme van snelheid en prestatie, botste ik afgelopen maanden op mijn eigen grens. Dat was niet de eerste keer, maar deze keer was het anders. Gevaarlijk anders.

Misschien klinkt het als een klassiek verhaal, een burn-out in wording,maar wat eronder ligt voelt complexer, dieper, moeilijker te benoemen.

Ik heb alles wat op papier klopt.

Een mooie functie, verantwoordelijkheid, groeikansen. Ik draag bij aan iets groters, iets betekenisvol. Grote budgetten, wijdse projecten. Impact. En toch maakt het me niet gelukkig. Het geeft voldoening, ja. Maar het kost me meer dan het mij ooit zou kunnen teruggeven.

Ook op vlak van sport, waar mijn lichaam met vele blessures grenzen aftastte en verlegde, volgde ik hetzelfde patroon. Van sprint naar kwart, van kwart naar half. Van sporten voor het plezier tot sporten om mijn mentale gezondheid op peil te houden, tot sporten alsof ik ooit nog naar een WK zou gaan. Altijd verder. Altijd meer. Maar elke finishlijn vervaagt zodra ik ze bereik. Elke overwinning wordt meteen herleid tot “de norm”. De lat verschuift, onzichtbaar maar meedogenloos. Nooit hoog genoeg. Nooit stil genoeg om te voelen: dit is genoeg. Ik ben genoeg.

Ik functioneer. Ik presteer. Ik voldoe aan verwachtingen, van anderen, maar vooral van mezelf.

En toch blijft het stil vanbinnen.

Met bijna dertig in zicht, een lichaam dat schreeuwt dat het anders moet, en met de echo van gebeurtenissen die iets in mij hebben verschoven, weet ik: zo kan het niet verder. Als ik terugkijk op de afgelopen 10jaar, dan baart het me zorgen hoe hard en hoeveel ik gestruggled heb. De positieve noot hierbij is wel dat ik mezelf ondertussen wel zeer goed ken. Sterkten, zwakten, werkpunten. Mijn huisarts zei laatst dat ik heel veel zelfinzicht heb en intelligent ben. Dat ik heel goed weet wat ik wil en kan benoemen wat ik nodig heb. Ik wuifde het compliment maar vriendelijk weg, maar de peoplepleaser binnenin mij maakte een vreugdesprongetje. "IK ben een voorbeeldpatient, IK ben de ideale patient". Maar dat zijn misschien nog de moeilijkste..

Ik zoek mijn plaats. In de wereld. In de maatschappij. In mezelf.

Ik bots op onzekerheid, op angst,op een verlangen naar iets wat moeilijk te vatten is: liefde. Niet een beetje. Maar veel. Oneindig. Onvoorwaardelijk, ruw en puur. Liefde in al zijn vormen. Relationeel. Maar ook steun, en support op een dieper level. En ik vraag me af: hoe doen anderen dat?

Hoe slagen zij erin te leven zonder constant te moeten bewijzen?

Om gelukkig te zijn zonder grootse doelen, zonder uitputting?

Hoe vinden zij rust zonder zich verloren te voelen in stilte?

Hoe bouwen zij verbindingen die diep gaan, zonder zichzelf te verliezen?

Hoe weet je wat je voelt, als je gevoel geen woorden heeft?

Hoe hou je je hart open zonder dat anderen blijven nemen?

Waar ligt de grens tussen geven en verdwijnen, tussen liefde en verlies van jezelf?

Wat is gezond, en wanneer wordt iets stilaan giftig?

Wat zijn grenzen, echt?

En hoe trek je ze zonder schuld, zonder angst voor dat lege gat binnenin?

Misschien is dat waar ik nu sta. Niet aan de start van een nieuwe race, maar aan de rand van een ander soort zoektocht. Eentje zonder tijdsregistratie. Zonder podium. Zonder applaus.

Maar hopelijk met de kans om eindelijk thuis te komen.

-28/04/2026 22:34

[zwartewolk]

Ik dacht al maanden niet meer aan het misbruik. Het was alsof de pijn eindelijk een plekje had gekregen. Dat de herinneringen nooit meer zouden weggaan, daar had ik ondertussen vrede mee genomen. De enige weg was dan ook vooruit.

Ik kwam zijn keuken binnen en stapte door naar de living. Ik was er al lang niet meer geweest. Ik stond stil bij de vitrinekast vol met foto's. Ik nam de tijd om ze rustig te bekijken, terwijl hij me iets te drinken gaf. Ik had hem alles vergeven, en sinds het misbruik was er geen woord meer over gerept. Een heel erg oude foto van hem op de kast, herinnerde me aan hoe hij eruitzag zovele jaren geleden tijdens het misbruik. Ik kreeg bij die gedachte een innerlijke paniekaanval. Ik moest weer denken aan het moment dat we zaten te eten aan de livingtafel. Het was een diner om zijn verjaardag te vieren. Het was mijn lievelingseten, en ik had me zodanig volgestopt dat ik nog amper kon wandelen. Of ik niet even wou gaan liggen, vroeg hij. Dat leek mij als naïeve 12-jarige geen slecht idee. Ik legde me languit op het grote bed, waarna hij bij me kwam liggen. Ik had een paarse rok aan, met een bijhorend paars tshirt. Hij keek me aan en zijn handen dwaalden af.

"Welk ijs wil je nu?", vroeg hij voor een derde keer. Ik schrok op. "Kom zelf maar kiezen dan", zei hij. En we liepen samen naar de berging.

Het was lang geleden dat de gebeurtenissen opnieuw zo fris naar boven kwamen. Het leek voor een hele tijd alsof het allemaal niet gebeurd was. Tijd heelt alle wonden, maar sommige wonden raken nooit meer heel.