#schrijverschap

[gedichtenoverdingen]

de jonge avond werd volwassen en ging dood

Dronken ‘’ik hou van jou’’s zijn noch gemeend noch ongemeend en op een haar na, beter dan de ochtend erop. Over díe avond heb ik alleen te verklaren, het volgende: jij had wat op, ik had wat op, God had wat op, Zondes lijken eeuwigheden, toch was de avond jong, werd hij volwassen en ging dood. Menno Wigman schreef ooit: ‘’Drinken is doodgaan en weer opstaan uit de dood.’’ Maar levendig vond ik je pas echt, toen je doodging. 

[gedichtenoverdingen]

Ja ze schrijft prachtig.

Maar ten koste van wat?

[gedichtenoverdingen]

Aan het meisje dat haar propere en pijnloze “gedichten” op Facebook deelt

Als je niet uit noodzaak schrijft kun je beter stoppen met dichten of het publiceren van je gedichten, in ieder geval.

[gedichtenoverdingen]

Transcript:

In het hoofd van een ‘’gekke kunstenaar’’ is ook bij nuchterheid Geen ontkomen aan een ‘’Existentiële strijd’’ Hoe erg moet het  nog worden? VEEL ONRUST ZELFHAAT EN SCHAAMTE Laf en besluiteloos geen REDDENDE ENGEL maar verdiepte zich in WIJN VOGELVRIJ door  de straten ‘‘Ideeën blijven op plank liggen’’ Wie pleit voor PUUR GOUD verlaat vinden Ik bemoeit me nooit.

[gedichtenoverdingen]

Dichtersbestaan

Aan het leven zijn voorwaarden verbonden Zo moet ge bijvoorbeeld- bij voorbeeld iets zijn En vraagt ge het de wetende dan weet ge, dat het hier over iets meer, dan beroepen gaat

Dat ge ook ontzettend veel (meer) kunt zijn wonend op straat, tussen de peuken en verfrommelde blikjes Ik vraag me af wanneer jobs, carrières werden.

Ik? Ik zet gewoon wat woorden op papier Tegenwoordig wordt alles poëzie, ik ben een woordenprofeet, een beroepspoëet 

Kijk naar mij, ik schrijf zeg ik, nee ik schreeuw het- ‘t liefst nog van de daken

Doe ik dit uit hoogte om wat dieper te vallen? Of ben ik zó oppervlakkig dat ik mezelf stilzwijg?

Of vol praat, op de maat- (maar ogenschijnlijk nooit meer verleden kunst overstijg) ‘t is overwegend talent ik krijg er niet voor betaald.

Ik wil speciaal zijn, maakt dat mij niet normaal? 

(combinatiegedicht met @stormvanwoorden geplaatst met toestemming.)

[wintertuin]

Nieuwe Types: Yelena Schmitz over haar schrijverschap

Schrijver en radiomaker Yelena Schmitz won vorig jaar de Nieuwe Types Afstudeerprijs voor het beste afstudeerwerk van een Nederlandse of Vlaamse schrijfopleiding. Tijdens de Wintertuinsessie van Corinne Heyrman op 7 juni in Arnhem trad Yelena op. Haar winnende inzending voor de radiowedstrijd Korte Golf, 'De jongen, de haag, het bankje', werd afgespeeld en vervolgens droeg ze de tekst 'We get our voice from the voices of others' voor over haar schrijverschap. In aanloop naar het Nieuwe Types Festival 2018 plaatsen wij graag haar mooie mini-radiodocumentaire en haar inspirerende tekst.

Het Nieuwe Types Festival is hét festival voor nieuwe literatuur en vindt plaats van 28 tot en met 30 juni in Arnhem. Op 29 juni wordt tijdens de Showcase Schrijfopleidingen in Theater aan de Rijn de Nieuwe Types Afstudeerprijs 2018 uitgereikt. Meer info: www.nieuwetypes.nl 

We get our voice from the voices of others

Dit is een pleidooi. Een pleidooi om naar buiten te gaan. Een pleidooi om je wandelschoenen aan te trekken en zomaar naar buiten te gaan. Je hoeft niet per se naar de bakker. Of naar de apotheek. Een blokje rond mag ook. Als je een hond hebt, gaat het makkelijker. Je moet hem uitlaten en daarbij laat je jezelf ook meteen uit. Als je geen hond hebt, kan je beginnen met een cirkel rond je huis. Maak elke dag een grotere. En een grotere. Koop een klein dictafoontje.

Ik schrijf al sinds ik heel klein ben. Ik tekende mannetjes in schriften en verzon er een naam, leeftijd en hobby bij. De mannetjes hadden broers en zussen, werden verliefd op buurmeisjes en achternichten, met potloodlijntjes maakte ik stambomen, ik gaf ze een stem. Altijd als het licht uit moest, schreef ik stiekem in mijn schrift, onder de lakens.

Ik schrijf nog steeds graag in mijn bed. Dan leest niemand mee. Maar het heeft me soms ook bang gemaakt. Dan wilde ik geen schrijver worden, omdat schrijvers altijd eenzaam in hun bedden schrijven, of op zolderkamers achter een oplichtend scherm zitten, in hun badjas, met sigaretten en een pot yoghurt, diep verdwaald in internetfora en Word-documenten.

Ik weet niet eens of dat beeld echt is. Of er kunstenaars bestaan die hun huis niet uitkomen. Zoals een weerman die niet meer voelt hoe vochtig het buiten is, maar enkel op zijn hygrometer kijkt.

Het was het opnameapparaat dat ik twee jaar geleden kocht, dat me dwong de straat op te gaan en steeds grotere cirkels rond mijn huis te maken.

Ik kon de stem van de jongen op het bankje niet verzinnen in mijn zolderkamer. Ik wist niet of hij lispelde, of hij van cola of Fristi hield. Hoe hij zijn stem schraapte, zijn zin niet afmaakt. Het was onmogelijk te vangen via het papier.

Na jaren van inkt heb ik met geluid leren schrijven.

We get our voice from the voices of others, staat er in een handboekje dat ik ooit kocht, met tips voor jonge schrijvers.

Mensen zijn wandelende schatkisten voor mij. Goudmijntjes. Ze hoeven zich alleen maar te openen. Je zou kunnen zeggen dat niet ik, maar zij mij kiezen, zoals je de kat uit het asiel niet koos, maar zij jou, toen ze tussen je voeten kwam liggen.

Zo ging het ook bij de mensen die ik de afgelopen jaren leerde kennen. Soms was er een opname-apparaat bij, soms was het alleen ik. Vaak als het apparaat uitging, zeiden ze iets dat ze zelf niet hadden verwacht. Ze wisten allemaal niet dat ze zoiets waardevol in zich droegen.

Er was de jongen op het bankje, Wout, die jullie nu ook kennen, en die me op zijn handycam de snelwegen toevertrouwde die hij had gefilmd.

Er was Hamed, de man die Nederlands wilde leren spreken en elke week een uurtje met me oefende. Hij trainde zichzelf door op YouTube naar de Smurfen en naar videoclips te kijken. Hij vroeg me op een gegeven moment of ik het liedje ‘Dat ik je mis’ wilde vertalen. Ken je dat? ‘Je kust me, je sust me. Omhelst me, gerust me. Je vangt me, verlangt me. Oneindig ontbangt me’ En dan moest ik aan hem uitleggen wat ont-bangen was. Ik heb er nog steeds geen goede definitie voor.

Er was Anneke, de hersendeskundige en Alzheimerspecialist, die tijdens ons gesprek toegaf dat ze dacht dat de dementie haar eigen hersens had aangetast. Lachend aan haar keukentafel noemde ze zichzelf voor mijn microfoon de queen van de dementie.

Er was meester Johan, mijn meester uit de lagere school, een bijbelschool, die na een lange stilte en met pijn in zijn hart toegaf dat hij dacht dat ik naar de hel zou gaan, en dat hij diep vanbinnen hoopte dat God een uitzondering op mij zou maken.

Al deze mensen wenden soms hun ogen af als de microfoon tussen ons staat. Al deze mensen wandelen in het rond met hun verhalen. Die onder netten van andere verhalen liggen. Al deze stemmen staan in mapjes opgeslagen en gecategoriseerd in mijn computer en sijpelen door in alles wat ik schrijf. Al deze reizende geluidsgolven. Deze trillingen. En dan te denken... alle trillingen die nog moeten komen. Alles wat nog niet gezegd, nog niet gehoord is. Wat ik, ergens onderweg, en wat jullie, wanneer we cirkels rond onze huizen maken, nog zullen tegenkomen.

[liselotteschrijft]

Schrijverschap

Dat het zwoegen is om rond te kunnen komen van schrijven baart vast geen opzien. Dat ik soms verlang naar een tijd van eenvoud, zondagse kleren en rolpatronen misschien ook niet. Dat ik er op 25 juni 2008 ook zo over dacht, stemt tot nadenken. Carrièreswitch tot huisvrouw? Of berusten in dit lot? Voorlopig moedig voorwaarts.

"Ik zit in de trein tussen Utrecht Centraal en Amsterdam Zuid. Laptop in mijn rugzak, op weg naar één van mijn opdrachtgevers. We rijden langs weilanden waar het gras wordt gemaaid. Ik kijk naar mijn knieën. Ze steken onder een zwart-met-witte-stippenjurk uit. Een jurk waarmee ik zonder problemen uit een foto van Henri Cartier Bresson geslopen zou kunnen zijn.

Geen gedoe met Moderne Mannen die lijden aan Moderne Kwalen als bindingsangst. In plaats van de in slagorde opgestelde vrijgezellen uit de lokale kerk, heerst er een wanorde wanneer het op het kiezen van een partner komt. Alhoewel je vooral geluk moet hebben. De beschikbare mannen worden omzwermd door meisjes die met opgehouden schort wachten tot ze rijp uit hun boom komen vallen. Wanneer er geen schort is om ze op te vangen, loopt zo’n man een buil op en verdwijnt hij meteen in een van de potjes uit het Moderne Kwalen kruidenrek. Het lijkt er sterk op dat werkelijk alles in dit contemporaine leven schuilgaat achter een serie tests; een soort proeve van bekwaamheid. Helaas wacht er aan het eind van die proef geen glorie en rijkdom, maar vertwijfeling, nog meer keuzes en een hoop gebrande vingers. En dat ondanks de veel te dure keukenmachine die je hebt aangeschaft, omdat je er volgens de Elle-Eten echt niet zonder kan.

Wanneer zo’n meisje dan in hetzelfde schort waarin ze hem gevangen heeft iets fantastisch staat te bereiden voor haar vers gevangen man, heeft ze vooral stress over dat te dure en te grote apparaat dat in geen verhouding staat tot haar minuscule keukentje. Op de momenten die ze niet in de keuken doorbrengt, zit ze achter haar laptop of rent ze een rondje door het park, luisterend naar de nieuwste ontdekking van Erik Corton op haar iPod. Een behoorlijke opgave als je ook nog repetities met je band moet inplannen –kijk uit, op de loer liggen strijd om aandacht! -en je eigen onderneming van de grond probeert te trekken. Maar ja, je wil tenslotte een wereldse en onafhankelijke vrouw zijn die haar man het nodige tegenwicht kan bieden. Het is een kennelijk gegeven dat je als beginnend ondernemer toch echt je eigen boontjes moet doppen als het om opdrachten gaat. Lastig, aangezien ik niet goed weet wat ik eigenlijk onderneem. Ik zou mijzelf graag zien als beginnend schrijver, maar dat grenst aan zelfgekroond keizerschap. Daar komt bij dat ik me afvraag of je als schrijver in spe wel ondernemer bent. Is het schrijverschap niet inherent aan jezelf verliezen in innerlijk gekonkel en gepeuter in de psyche?

Bij het gebrek aan zolderkamer heb ik mijzelf gekluisterd aan een andere ruimte in mijn huis alwaar ik, niet minder gekweld, probeer tot literaire creaturen te komen. Een rommelende maag brengt mij steeds tot de orde van de dag en de overtuiging dat het onontkoombaar is om op chaotische wijze de voicemail van platenbazen in te spreken en verontschuldigende e-mails doorspekt met misplaatste volzinnen te versturen. De moed zakt me zo nu en dan in de, ondanks geldgebrek toch gekochte, nieuwe schoenen."