Zaczęłam liczyć życie nie latami, lecz numerami sal i terminami operacji.
Zamiast dzwonka na przerwę kroki na korytarzu,
zamiast szkolnych wspomnień zapach środków dezynfekcji.
Mówili: „Jeszcze jedna operacja. Jeszcze trochę bólu. Jeszcze chwila. Będzie lepiej.”
Oddawałam im swoje dzieciństwo w zamian za obietnicę, że kiedyś pobiegnę, że kiedyś dogonię świat.
Moi rówieśnicy dorastali razem.
Mieli swoje sekrety, pierwsze miłości,
głupie zdjęcia, wspólne wakacje, śmiech, którego nie znam.
Ja poznawałam kolejne blizny.
Każda z nich miała uratować moje ciało, a po cichu zabierała coś jeszcze koleżanki, kolegów, zwykłe rozmowy, poczucie, że gdzieś należę.
gdy pytają: „Jak się czujesz?”
Bo łatwiej powiedzieć: „Dobrze.”
Niż wyjaśnić, że można zdrowieć
i jednocześnie czuć, jak samotność rośnie szybciej niż siła.
Patrzę przez szpitalne okno, jak ludzie spieszą się do swoich spraw.
Nie wiedzą, że największym marzeniem nie zawsze jest wyzdrowieć.
Czasem największym marzeniem jest mieć do kogo napisać: „Hej, spotkamy się po szkole?”
Może kiedyś moje nogi poniosą mnie dalej niż szpitalny korytarz.
Mam tylko nadzieję, że kiedy w końcu dogonię życie, ono spojrzy na mnie
i nie zapyta, dlaczego przyszłam tak późno.
