words, words, words @unagatitanegra - Tumblr Blog

Shane shouting "davai!" along with his normal "let's go!" at Ilya on the ice when he scores a goal or gets an assist with the widest fucking Canadian diphthong made even worse by his huge fucking goofy grin

Ilya: :D :D :D :D Hollanderrrrrrr *epic helmet headbutt to end all helmet headbutts*

#heated rivalry #hollanov #headcanon accepted

gloombby

#personal

kmsk8r

@kingdonmicrofic day 1: confetti | 382/382 | rating: g

Mel stands, worrying her lip, staring out at the endless sea of pink and teal sticky notes dotting up and down the living room wall.

Neat rows of pros and cons only remind her that she has four days to decide which fellowship she wants to accept. (She has her pick of the litter: PTMC and three partner hospital programs in Pittsburgh. Something she has to pinch herself about sometimes. But now she has to actually choose.)

A pair of familiar arms settle around her shoulders, pulling her gently back against a warm chest, and Frank’s chin comes to rest on top of her head.

“Redecorating already?” he asks. “It took forever to pick out that wall color in the first place.”

She lets out a watery laugh, twisting her head to kiss his arm before burrowing her head into it.

“It was so hard the first time, Frank. What if… what if no one likes me again?”

The words feel childish the minute they leave her mouth, but they’re real. It was so lonely for so long. What if she ends up alone again? Abandoned in conversation or eating by herself? What if she’s already found the handful of people who like her in the world and she’s just leaving them?

“I know, baby,” he presses his lips to her temple. “I know it’s scary. But this time you’ve got me and you’ve got people in your corner.”

The pressure in her chest eases slightly. “Starting over is so much work and I just don’t know if I can,” she sighs.

“The whole world deserves to know how cool and smart and badass Dr. Melissa King is. It would be selfish to keep you cooped up forever,” Frank sways them, breath tickling her ear which coaxes a small giggle. “Even if I want to be selfish.”

“Frank,” she whispers.

“Regardless of where you go, you’re going to be doing incredible things. You’ll be teaching. Helping people. You’ll be doing fucking cool stuff and at the end of every day, we’re going to crawl into bed together and you’ll tell me all about it. All the rest,” he waves his hand at the rainbow-covered wall, “is confetti.”

Mel hums, thoughtful and amused, squeezing his forearm. That’s all she really needs to hear.

#the pitt #kingdon #fic rec #so cute!

undeadwives

Hi! My name is Ashley Foy. I am the survivor in the Nikolaj S… Ashley Foy Tervoort needs your support for Help raise funds for a Canadian la

+ more info from ashley’s ig

#signal boost #figure skating #let him rot in hell #or at least in jail

boitterfly

like. what do u mean they were so inseparable the whole time they were at the cottage that shane got into his trunks and waded out to sit on that rock while ilya splashed around silly style even though it was cold and he didn’t want to get in… what do u mean the first time they have a chance to spend real time together they realize they like being around each other so much that they wont be apart for even a minute if they don’t have to.. what do u mean they have to go to the secret long distance torment nexus after that. i’m sick

#heated rivalry #hollanov #😭😭😭

keplercryptids

hey, it's okay if the only thing you did for pride was exist. i'm glad & grateful you are in the world. your survival is a celebration.

thepeacefulgarden

#pride

shilyas

shane + that reaction he has bc of ilya's antics (that he loves 🙂‍↔️💕)

#heated rivalry #hollanov

rikakihira

"i am very proud of everything i have achieved. as a little girl, i could never have dreamed of achieving so much. i am grateful that i have been able to do all of this."

wishing a happy retirement to belgium's LOENA HENDRICKX! thank you for always bringing us to the club!

loena is the most most successful belgian women's skater ever - a 2x world medalist, european champion, a 5x national champion - she is the first-ever women's world, european, and grand prix medalist from belgium. loena has represented her country in three different olympics and has always faced every challenge with class and resilience. she has left her mark on figure skating with her own unique style, defied odds, and has inspired a generation of small fed skaters. happy retirement to our disco queen 🤍!

#figure skating #loena hendrickx #thank you queen 💜

hideblitzer

To celebrate the Witch Hat Atelier anime release, here are my (unfinished) sketches of my favourite girls!

I was battling with these drawings as I cannot draw hands properly, hence they are unfinished :(

I hope everyone who watches the anime loves it as much as I love the manga!

#witch hat atelier #fanart #😍😍😍

Śmierć pułkownika

Adam Mickiewicz

W głuchéj puszczy, przed chatką leśnika, Rota strzelców stanęła zielona; A u wrót stoi straż Pułkownika, Tam w izdebce Pułkownik ich kona. Z wiosek zbiegły się tłumy wieśniacze: Wódz to był wiélkiej mocy i sławy, Kiedy po nim lud prosty tak płacze I o zdrowie tak pyta ciekawy.

Kazał konia Pułkownik kulbaczyć, Konia w każdéj sławnego potrzebie; Chce go jeszcze przed śmiercią obaczyć, Kazał przywieść do izby — do siebie. Kazał przynieść swój mundur strzelecki, Swój kordelas i pas i ładunki; Stary żołnierz, — on chce, jak Czarniecki, Umierając, swe żegnać rynsztunki.

A gdy konia już z izby wywiedli, Potém do niéj wszedł ksiądz z Panem Bogiem; I żołnierze od żalu pobledli, A lud modlił się klęcząc przed progiem. Nawet starzy Kościuszki żołnierze, Tyle krwi swéj i cudzéj wylali, Łzy ni jednéj — a teraz płakali, I mówili z księżami pacierze.

Z rannym świtem dzwoniono w kaplicy; Już przed chatą nie było żołnierza, Bo już Moskal był w téj okolicy. Przyszedł lud widzieć zwłoki rycerza. Na pastuszym tapczanie on leży — W ręku krzyż, w głowach siodło i burka, A u boku kordelas, dwururka.

Lecz ten wódz, choć w żołnierskiéj odzieży, Jakie piękne dziewicze ma lica? Jaką pierś? — Ach, to była dziewica, To Litwinka, dziewica-bohater, Wódz Powstańców — Emilija Plater!

#poetry #adam mickiewicz #emilia plater #in polish

Fortepian Szopena

Cyprian Kamil Norwid

La musique est une chose étrange! Byron. L’art?... c’est l’art — et puis, voilà tout. Béranger.

Byłem u ciebie w te dni przedostatnie, Niedocieczonego wątku Pełne, jak mit, Blade, jak świt, Gdy życia koniec szepce do początku: «Nie stargam cię ja, nie, ja uwydatnię».

II.

Byłem u ciebie w dni te przedostatnie, Gdy podobniałeś co chwila, co chwila Do upuszczonej przez Orfeja liry, W której się rzutu moc z pieśnią przesila — I rozmawiają z sobą struny cztéry, Trącając się Po dwie, po dwie, I szemrząc zcicha: «Zacząłże on Uderzać w ton?... Czy taki mistrz, że gra, choć odpycha?»

III.

Byłem u ciebie w te dni, Fryderyku! Którego ręka dla swojej białości Alabastrowej, i wzięcia, i szyku, I chwiejnych dotknięć, jak strusiowe pióro, Mieszała mi w oczach z klawjaturą Z słoniowej kości. I byłeś, jako owa postać, którą Z marmurów łona, Niźli je kuto, Odejma dłóto Genjuszu, wiecznego Pigmaljona!

IV.

A w tem, coś grał i co zmówił ton i co powie, Choć inaczej się echa ustroją, Niż, gdy błogosławiłeś sam ręką swoją Wszelkiemu akordowi — A w tem, coś grał, taka była prostota Doskonałości peryklejskiej, Jakby starożytna która cnota, W dom modrzewiowy wiejski Wchodząc, rzekła do siebie: «Odrodziłam się w niebie, I stały mi się arfą wrota, Wstęgą ścieżka... Hostję przez blade widzę zboże... Emanuel już mieszka Na Taborze!

I była w tem Polska, od zenitu Wszechdoskonałości dziejów Wzięta tęczą zachwytu, Polska przemienionych kołodziejów, Taż sama zgoła, Złotopszczoła... (Poznałciżebym ją na krańcach bytu!...)

VI.

I oto pieśń skończyłeś — i już więcéj Nie oglądam cię — jedno słyszę: Coś, jakby spór dziecięcy — A to jeszcze kłócą się klawisze O niedośpiewaną chęć, I trącając się zcicha Po ośm, po pięć — Szemrzą: «Począłże grać? Czy nas odpycha?...»

VII.

O ty, co jesteś miłości profilem, Któremu na imię «dopełnienie» — To, co w sztuce mianują stylem, Iż przenika pieśń, kształci kamienie — O ty, co się w dziejach zowiesz «erą», Gdzie zaś ani historji zenit jest, Zwiesz się razem «duchem i literą» I «consummatum est» — O ty, doskonałe wypełnienie, Jakikolwiek jest twój i gdzie... znak, Czy w Fidjaszu, Dawidzie, czy w Szopenie, — Czy w eschylesowej scenie. Zawsze zemści się na tobie brak. Piętnem globu tego niedostatek: Dopełnienie go boli, On rozpoczynać woli I woli wyrzucać wciąż przed się zadatek. Kłos, gdy dojrzał, jak złoty kometa, Ledwo, że go wiew ruszy, Deszcz pszenicznych ziarn prószy, Sama go doskonałość rozmieta.

VIII.

Oto patrz, Fryderyku! To Warszawa: Pod rozpłomienioną gwiazdą Dziwnie jaskrawa... Patrz, organy u fary, patrz, twoje gniazdo! Ówdzie patrycjalne domy stare Jak pospolita rzecz, Bruki placów głuche i szare I Zygmuntowy w chmurze miecz.

IX.

Patrz!... Z zaułków w zaułki Kaukaskie się konie rwą, Jak przed burzą jaskółki Wyśmigając przed pułki Po sto — po sto... Gmach zajął się ogniem, przygasł znów. Zapłonął znowu — — i oto pod ścianą Widzę czoła ożałobionych wdów Kolbami pchane — — I znów widzę, acz dymem oślepian, Jak przez ganku kolumny Sprzęt podobny do trumny Wydźwigają... runął... runął... twój fortepian!

Ten, co Polskę głosił, od zenitu Wszechdoskonałości dziejów Wziętą hymnem zachwytu, Polskę przemienionych kołodziejów, Ten sam... runął... na bruki z granitu! I oto, jak zacna myśl człowieka, Poterany jest gniewami ludzi, Lub, jak od wieka Wieków wszystko, co zbudzi! I oto, jak ciało Orfeja, Tysiąc pasyj rozdziera go w części, A każda wyje: «Nie ja!...» «Nie ja!» — zębami chrzęści. Lecz ty, lecz ja? Uderzmy w sądne pienie, Nawołując: «Ciesz się, późny wnuku! Jękły głuche kamienie: Ideał sięgnął bruku».

#poetry #cyprian kamil norwid #in polish