A Lone Bystander's Stories

[lolliblog]

Amen to That

I came across this CNN headline on my newsfeed yesterday:

Pope suggests it’s better to be an atheist than a bad Christian.

I’ve maintained this for years, but never imagined that the Vatican would have my back. Pope Francis is the coolest.

[words-of-emotion]

Two things you will never have to chase: True love and true friends.

- Unknown

[whoisbulson]

राम्री बुढी पाएस् है

मैले मेरो भिजेको कपाल पुछेँ  । बसको ढोकानेर बसेकी एउटी भोटिनी दिदीले भनिन् "राम्रो बुढी पाएस है ।” मैले मुसुक्क हाँसेर धन्यवाद भनेँ । “हुन्छ , हस्” भन्न अली अप्ठ्यारो । पोखराको झरिको के कुरा ? अचानक पानी पर्न सुरु भयो । लेकसाइडबाट माइक्रो बस चढें , घर जान । झम्झम् पानीमा दगुर्दै गाडी रोक्न हात हल्लाइन् एउटी महिला । माइक्रोबस रोक्यो, उनी चढिन् । बस कन्डक्टरलाई बाटो छेउको एउटा पसलतिर हात देखाउँदै आफ्नो सामान त्यहाँ छ भनिन् ।

कन्डक्टरले भन्यो – “लिएर आऊ । ”

जवाफ आयो – “मैले बच्चा समाउन पर्छ । ”

पानी छेक्न रैछ,उनी बस चढेकी ।

बाहिरको पानीले बसको सबै झ्यालको सिसा बाफिएको थियो । मैले हत्केलाले सिसा पुछेर बाहिर हेरेँ । हिलो पानीको भल बगेको थियो नालामा । त्यो नाला पारी भएको सानो पसलको अगाडि दुईवटा बोराहरु थिए । एउटा ठुलो,अर्को अलिक सानो ।  अनी बोराको आड्मा एउटी सानी बच्ची तिखा आँखाले बसको ढोकातिर हेरिरहेकी ।

आमालाई कस्तरी हेरेकी ? मैले सोँचे ।

“जाउँ जाउँ गुरुजी" त्यो कन्डक्टर करायो, सामान लिन नगईकन । उस्लाई सामान लिन जाँदा भिजुंला भनेर डाढ लागेको थियो,शायद। उस्ले जेल लगाएर अगाडि कपाल ठडाएको थियो ।

मैले भनेँ – “म ल्याइदिन्छु । ”

म बसबाट ओर्लिएं । फुत्त त्यो सानो नाला फड्किएं । ती महिला पछी पछी आइन् ।  ठुलो चाहिं बोरा उचालेर अघिको जस्तो फुत्त नाला फड्किन असजिलो भयो । मेरो देब्रे खुट्टा नालीमा पर्‍यो । अघिनै अलि-अलि भिजेको मेरो जिन्सको फेंद् लचरप्पै भिज्यो । मेरो पछि पछि उनी आइन्, बच्चालाई छातीमा च्यापेर । त्यो कन्डक्टर खुरुर्र दौडेर सानो बोरा लिएर आयो । त्यो देखेर म बसभित्र सामान छाडेर भित्रै बसें ।

"सक्कि त गयो नि" मैले सोचें, कति सजिलो !

ढोकानेर एउटी भोटिनी दिदी बसेकी थिइन् । उनले मलाई यती सानो कामको लागि आशिश दिएकी थिइन् ,”राम्रो बुढी पाएस है ” भनेर । उनले त्यसो भन्दा उनको एउटा सुनको दाँत देखिएको थियो ।

म फुरुङ भएको थिएँ । म मुसुक्क हासिदिएँ , त्यो झन सजिलो थियो ।

सानो चाहिँ बोरा ढल्किएर पल्टियो । बोराबाट हरियो मकै, फर्सी अनि बोडी निस्कियो ।

अनि बाहिर निस्कियो उनको आफ्नो कथा ।

“म माइत गएर आएकी हुँ" उनले सुनाइन् ।

"यत्रि छोरी पनि बोकेर आउनु छ, बुढो भनेको यहाँसम्म लिन पनि आएन ।"

ड्राइभरले सोध्यो, "फोन गरेर बोलाउन पर्दैन त लिन ?”

“लाज लाग्यो होला नि दिउंसो बोरा बोक्न । ”

“त्यसो भए त खाली हात पो आउनु पर्छ  माइतबाट्। ” कन्डक्टर बीचमा प्वाक्क बोल्यो ।

“के को खाली हात आउनु नि ? अझ गहुँ पनि ल्या भन्दै थियो, के को ?”

कुरै कुरामा उनको ओर्लने ठाऊं आयो । नजिकै रैछ ।

उनले ब्लाउजभित्र छातीमा हात घुसाएर दस रुपैयाको नोट् निकालिन् ।

ड्राइभर चिच्यायो,"भाडा नलिइ  केटा ।"

उनी खुशी भइन् । उनको अनुहारमा त्यो खुशी देखेँ । उनी ओर्लिइन्, बच्चा च्यापेर ।

अघिनै आफुले बोरा फ्यात्त फाल्दा बोरा पल्टिएको भएर होला, गाडी रोकिए पछि कन्डक्टरले बिस्तारै रोडको छेउमा बोराहरु राखिदियो । उसको ब्यवहार अहिले फरक थियो, उसले पानी परिरहेको वास्ता गरेन ।

गाडी अगाडि बढ्यो । मैले फेरी बाफिएको सिसा पुछेर पछाडि हेरेँ । ती बोराहरु पल्टिएनन् । उनले छोरीलाई छातीमा चपक्क टांसेकी थिइन्

अलि अगाडि गएपछि सुनको दाँत देखाएर हाँस्दै ती दिदी पनि ओर्लिइन् ।

अलि अगाडि गएर म पनि ओर्लिएँ । म टाउको दुईटा हत्केलाले छेल पार्दै घरतिर भागें ।

(मेरो वरिपरिका कथाहरू)

[whoisbulson]

मिनी, काबुलिवाला र फ्लाईट्स टु नेपाल

"दाइ, तपाईंलाई काबुलिवालाको कथा याद छ ?" भाइवरमा च्याट गर्दा उसकी बहिनीले उसलाई सोधी ।

स्कुल पढ्दाको कथा हो भन्ने उसलाई याद थियो । काबुलबाट आएको मान्छेलाई काबुलिवाला भनिन्छ भन्ने कुरा पनि उसले यो कथाबाटजानेको थियो । कथामा मिनी भन्ने एउटी बच्ची पनि छ, त्यो उसले बिर्सिसकेको थियो ।

उसको किताब पढ्ने बानी छ, तर पढेको कुरा धेरै समयसम्म सम्झिँदैन ।

साथीहरु याद हुँदैन भने पनि किन पढ्छौ भनेर गिज्जाउँछन् पनि, तर ऊ केहि जवाफ नफर्काई पढ्न भने छोड्दैन । अन्य नै बेला मौकाछोपेर साथीहरुलाई पनि पढ्न हौसाउनको लागि भन्छ,"लेखिएको सबै कुरा पढियोस् भनेर लेखिएको हुन्छ ।" उसले सँधै एउटै रमाइलो कथादोहोराउँछ ।

कामबाट ब्रेकमा दिउँसो घाम ताप्दै पार्कमा लन्च गर्नेबेला एक दिन कोकको क्यानमा 'कान नजिक लगेर सुस्तरी यो क्यान खोल्दा बाहिरआउने खुसी सुन्नुहोस्' भन्ने लेखेको देख्यो रे । त्यस दिनपछि जहिले पनि कोकको क्यान खोल्दा कान नजिक लगेर क्यानको फिस् फिस्आवाज सुनेर मज्जा लाग्यो रे । 'नपढेको भए त्यो मज्जा कहाँ पाउँथेँ ?' भनेर सोध्छ । त्यसैले लेखिएको सबै कुरा पढिनको लागि लेखिएकोहुन्छ भन्ने उसको गहिरो बिश्वास छ ।

बहिनीलाई उसले जवाफ लेख्यो, “अँ याद छ, रविन्द्रनाथ टैगोरको ।"

बहिनी अफ्लाईन भैसकेकी थिई । जवाफ आएन ।

उसका भाइ बहिनीहरु नै उसका साथी थिए । नयाँ ठाउँमा सानोमा बसाईं सरेपछि ऊ भाइ-बहिनीसँग बढी खेल्थ्यो, नयाँ साथीहरुसंग भन्दा। चौबिस वर्षको हुँदा ऊ अष्ट्रेलिया छिर्‍यो, सपनाहरु बोकेर । परिवारलाई छोडेर ।

सपना उसको रंगिन् थियो । भन्थ्यो म गएपछि पैसा कमाउँछु, आमा बाबाले दु:ख गर्नु पर्दैन । भाइ बहिनीले पनि सुख पाउनेछन् ।  सानोचिटिक्कको घर पनि बनाउँछु अनि सबै त्यहाँ खुसी भएर बस्ने ।

"मलाई काबुलिवालाको कथा भन्नुस् न ।" बहिनीको जवाफ आयो ।

"हुन्छ, तर भोलि मात्रै ।" उसले लेखेर पठायो । त्यो राति सुत्ने बेला उसले काबुलिवालाको कथा खोजेर पढ्यो । कथा पढ्दै गर्दा ऊ पटक पटक रोकिँदै गहिरो सोँचमा डुब्थ्यो ।

उसले त्यो कथा पढेको लिङ्क नै पठाउन खोज्यो । फेरि सोँच्यो, होईन म नै लेख्छु । अनि कम्प्युटरमा टाइप गर्‍यो, किनकि कथा लामो थियो अनि मोबाइलमा टाइप गर्नु कठिन हुन्थ्यो ।

काबुलको पहाडदेखि ब्यापार गर्न आएको रेहमत झोलामा सामान बोकेर घरघर डुल्दै बेच्छ । मिनी पहिला ऊसँग खुब डराउँछे ।काबुलिवाला उसलाई खाने कुराहरु दिन्छ । पछि यी दुई साथी हुन्छन् । ऊ सँधै समय निकालेर मिनीसंग खेल्न आउँछ । कथा सुनाउँछ । बोलेर कहिले नथाक्ने सानी मिनीको कुरा ध्यान दिएर सुन्छ ।

ऊ मिनीलाई गिज्याउँदै सोध्छ,"तिमी कहिले ससुराली जाने मिनी ?" मिनी उसलाई उल्टै सोध्छे,"किन ? तपाईं पनि जाने हो ?"

उधारोमा सामान बेचेको मान्छेसँग पैसा माग्दा एकदिन उसको झगडा हुन्छ, अनि उसलाई पुलिसले समातेर लगेको देख्छे मिनीले ।मिनीलाई देखेपछि ऊ अलि हँसिलो हुन्छ ।

"काबुलिवाला, तपाईं ससुराली जाँदै हो ?"

उसले हो भन्छ ।

आठ वर्षपछि जेलबाट छुट्छ काबुलिवाला ।

यत्तिकैमा उसले आफु नेपाल छोडेको साल सम्झ्यो । औँला भाँचेर गन्न लाग्यो, ठ्याक्कै आठ वर्ष भएछ । रोक्कियो, अनि मनमनै भन्यो, "कस्तो संजोग्, ठ्याक्कै आठ वर्ष "

आठ वर्षपछि जेलबाट छुटेर सिधै मिनीलाई भेट्न आउँछ काबुलिवाला । आठ वर्षमा मिनी बुझ्ने भैसकेकी हुन्छे, उसका नयाँ साथी-संगीहुन्छन् । मिनीको बाबुले अर्को दिन आऊ, आज घरमा बिशेष कार्यक्रम छ भन्छ । काबुलिवालाले सानी मिनीलाई दिनुस् है भन्दै उसलेमिठाई दिन्छ ।

मिनीको बाबुले उसलाई पैसा दिन खोज्दा काबुलिवाला भन्छ,"मेरो पनि काबुलमा मिनी जत्रै एउटी सानी छोरी छ, मिनीको अनुहारमासँधै उसलाई देख्छु । त्यसैले त मिनीलाई भेट्न आउँथे सँधै ।"

"जानु भन्दा अघि एकपटक बच्चीलाई भेट्न पाउँदिन ?" भनेर रुन्चे अनुहार लगाएर प्रश्न गर्छ ।

उसलाई अझै पनि मिनी बच्ची छे भन्ने लाग्छ, तर त्यो दिन उसको बिहे हुँदै थियो ।

मिनीको बाबुले मिनीलाई बोलाउन पठाउछ, दुलहीको भेषमा मिनी आउँछे तर पहिलेको जस्तो कुरा गर्दिन । अप्ठ्यारो मान्दै उसले सोध्छ, “तिमी ससुराली जान लागेको हो ?” मिनीले जवाफ फर्काउँदिन । ऊ 'ससुराली'को अर्थ बुझ्ने भैसकेकी थिई । ऊ लजाउँछे, अनि बिहेको तैयारीतिर लाग्छे । अचानक उसलाई आफ्नी छोरी पनि ठुली भैसेकिछे भन्ने आभास हुन्छ, आफुलाई बाबु भनेर नचिन्ने पो हो कि भनेर झसंग झस्किन्छ ।  आफ्नी छोरीको अनुहार उसको आँखा वरिपरि आउँछ्, उसको आँखा रसाउँछन् ।

मिनीको बाबुले बिहेखर्चबाट कटाएर उसलाई तिमी पनि घर जाऊ अनि त्यो खुसीको आशिश मिनीलाई पठाऊ भन्दै केहि पैसा दिन्छ । काबुलिवाला जान्छ ।

उसले टाइप गरेको कथा बहिनीलाई पठायो । रात धेरै बितिसकेको थियो, ऊ बत्ती निभाएर बिस्तरामा पल्टियो । निदाउन सकेन । आमा बाबा आफुले छोडेको बेलाभन्दा बुढा बुढी भैसकेको महसुस भयो उसलाई । भाइ बहिनीलाई सम्झ्यो, उनीहरु पनि धेरै ठुला भैसके भन्ने बुझ्यो । देश छोड्नेबेलाका सपना सम्झ्यो । थोरै मात्र सपना पुरा भए, धेरै जहिँका त्यहिँ थिए, समय भने आफ्नै गतिमा दौडिँदै थियो । उसलाई लाग्यो, सपना भन्दा पनि मैले समय गुमाएँ । आफुलाई त्यही काबुलिवालासँग तुलना गर्‍यो ।

बहिनीलाई फेरि लेख्यो, "यो कथा किन सोधेकी मलाई ?" उसले त्यो म्यसेज मेट्यो, पठाएन । कोल्टे फेर्‍यो, अनि गुगलमा टाइप गर्‍यो 'फ्लाईट्स् टु नेपाल'

गुगलले उसलाई उसका सपनाहरुभन्दा धेरै रोजाई दियो । ऊ देब्रे हातको बुढी औँलाले मोबाइल स्क्रोल गर्दा गर्दै निदाएछ ।

बुलशन (मेरो वरिपरिका कथा)

[whoisbulson]

मैले नजन्माएकी छोरीलाई चिठी मैले नजन्माएकी प्यारी छोरी, शायद सम्बन्धहरु यात्रा हुन् । जब म देख्थेँ, रगतको साइनोले नजोडिएका दुई मानिस बीचमा गाँसिन पुगेका अगाध सम्बन्धहरु मलाई अचम्म लाग्थ्यो । साथी-साथी भन्दा पनि अझ पारिवारिक सम्बन्धका साइनो लगाएर बनेका सम्बन्धहरु अझ प्रगाढ लाग्दो हुन्छन् । विदेशको दशैँ अनि चाडवाडले कती नयाँ समबन्धहरु ल्याइदिन्छन् । साथी साथी एकअर्कालाई दशैँमा टीका लगाइदिएर दक्षिणा समेत आदान्-प्रदान गरेको दृश्यले मलाई एक पटक निकै घोत्लाएको थियो । दाजुभाइ बनाएर तिहारमा भाइटिका मनाएर पनि खुसी आफै सिर्जना गरिन्छन् । मलाई यी सबै कुरा खुब मनपर्छन् । किनकी खुसी यस्तै कुरामा लुकेको हुन्छ । तिमी धेरै छिट्टै नजिक भयौ मसँग । मलाई याद छ पहिलो या दोश्रो पटकको हाम्रो भेटमा तिम्रो फोनमा तिमी कसैसँग बोल्दैथियौ, भन्दै थियौ, 'मेरो बुढाको दाइ हुनुहुन्छ, अनि वहाँलाई भेट्न आएको ।' 'ह्याप्पी फादर्स् डे दाइ' । पोहोर साल तिमीले पठाएको यही एस्एम्एस् ले तिमीसँग एउटा पवित्र नाता गाँसिदियो । तिम्रो 'बुढाको दाइबाट ड्याडी' भएको थिएँ । तिमी मेरी छोरी भयौ, मैले नजन्माएकी छोरी । अनि म तिमीलाई नजन्माएको बाबा । त्यसपछि मैले कुनै पनि दिन तिमीलाई तिम्रो नामले बोलाएको छैन । कति पटक मैले मेरा साथीहरुसँग तिमीलाई मेरो छोरी भनेर पनि चिनाएको छु । मलाई कति साथीहरु भेटेजति सबै केटीलाई बहिनी बनाउथ्यौ, अब छोरी पनि बनाउन शुरु गर्‍यौ । मलाई तिमीलाई छोरी भनेर चिनाउन कहिल्यै अप्ठ्यारो लागेन । बरु खुसी लाग्थ्यो । एक पटक नेपाली रेस्टुरेन्टमा तिमी नआउँदै तिम्रो लागि खाना अर्डर गर्दा पिरो नराखिकन बनाउन पर्ने होला नि होईन भनेर समेत सोधेका थिए । अर्को पटक केक पसलमा मेरो छोरीले यहाँको केक् मनपराइन् भन्दा एक्स्ट्रा कुकिज् दिएर पठाएकी थिई काउन्टरकी केटीले । तिमीले मलाई खुसी हुन सिकायौ । तिमीले सम्बन्धहरुलाई हेर्ने नजर पनि फेरिदियौ । धेरै नाताहरु मैले चाहेर तोडेको छु , कति अरुले चाहेर तोडेकाछन्, मसँग नाता । तर तिमी जन्म-जन्मको लागि मेरी छोरी भयौ । तिमीलाई याद छ मैले एक पटक म भि एस् नैपोल भन्ने लेखकको किताब पढ्दैछु भनेको ? भि एस् नैपोल र पौल थेरो मिल्ने साथी थिए । दुबै लेखक । तिस वर्षको साहित्यिक मितेरी अचानक टुट्यो जब पौललाई थाहा भयो नैपोलले उसले दिएको नित्तान्त आत्मीय उपहारहरु लिलाम गरेर बेचिदियो । अनि उनीहरुको नाता एउटा मोडमा आएर टुट्यो । त्यसपछी यी दुबैले एकअर्काको बिरुद्धमा खुब लेखे, शब्दमा युद्ध भयो । पौलले एउटा अन्तरवार्तामा भनेका छन्,"ऊ किन टाढा भयो थाहा छैन, तर मैले उसलाई कहिले धोका दिएको थिइनँ । उनीहरु अहिले फेरि मिलिसके, पौलले नै एउटा कार्यक्रममा आफै अघि सरेर हात मिलाएपछि, तर अझै पनि पौललाई किन पन्ध्र वर्षसम्म त्यो तिस् वर्षको नाता टुट्यो थाहा छैन । शायद सबै सम्बन्धहरुको आफ्नै यात्रा हुन्छन् । तिमीसंगको सम्बन्धले ती यात्राका गन्तब्य पनि हुन्छन् भन्ने सिकायो । तिमी टाढा भयौ, अचानक । तर मैले कहिले पनि कारण खोज्ने छैन । म आफैले नतोडेको सम्बन्धहरुको ढोका सँधै खुला नै छोड्छु । किनकी मलाई के लाग्छ भने फेरि भेटिनु छ भने संसार साह्रै नै स्यानो छ । कहिँ त एकअर्काको बाटो काटिन्छ । भेटिनु छैन भने एउटै शहर समेत ठुलो लाग्छ । एउटा मात्रै कुराको कमी चाहिँ लाग्नेछ । तिमीले जनमाउने सन्तानसँग भने मैले भेट्न पाउने छैन । मलाई बालसंसार मनपर्छ । बालबालिका मेरा पाठशाला हुन् । मेरो एउटा शिक्षकसँग चिन्नु भन्दा पहिले नै सम्बन्ध टुट्यो । तिमीले नै टुटायौ । मैले सोधेको थिएँ, 'तिम्रो बच्चाले मलाई ठुलोबा भन्छन् कि हजुरबा ?' त्यो प्रश्नको उत्तर अब चाहिएन शायद । सँधै खुसी रहनु, तिमीलाई नजन्माएको बाबा

[whoisbulson]

मैले नजन्माएकी छोरीलाई चिठी

मैले नजन्माएकी प्यारी छोरी, शायद सम्बन्धहरु यात्रा हुन् । जब म देख्थेँ, रगतको साइनोले नजोडिएका दुई मानिस बीचमा गाँसिन पुगेका अगाध सम्बन्धहरु मलाई अचम्म लाग्थ्यो । साथी-साथी भन्दा पनि अझ पारिवारिक सम्बन्धका साइनो लगाएर बनेका सम्बन्धहरु अझ प्रगाढ लाग्दो हुन्छन् । विदेशको दशैँ अनि चाडवाडले कती नयाँ समबन्धहरु ल्याइदिन्छन् । साथी साथी एकअर्कालाई दशैँमा टीका लगाइदिएर दक्षिणा समेत आदान्-प्रदान गरेको दृश्यले मलाई एक पटक निकै घोत्लाएको थियो । दाजुभाइ बनाएर तिहारमा भाइटिका मनाएर पनि खुसी आफै सिर्जना गरिन्छन् । मलाई यी सबै कुरा खुब मनपर्छन् । किनकी खुसी यस्तै कुरामा लुकेको हुन्छ । तिमी धेरै छिट्टै नजिक भयौ मसँग । मलाई याद छ पहिलो या दोश्रो पटकको हाम्रो भेटमा तिम्रो फोनमा तिमी कसैसँग बोल्दैथियौ, भन्दै थियौ, 'मेरो बुढाको दाइ हुनुहुन्छ, अनि वहाँलाई भेट्न आएको ।' 'ह्याप्पी फादर्स् डे दाइ' । पोहोर साल तिमीले पठाएको यही एस्एम्एस् ले तिमीसँग एउटा पवित्र नाता गाँसिदियो । तिम्रो 'बुढाको दाइबाट ड्याडी' भएको थिएँ । तिमी मेरी छोरी भयौ, मैले नजन्माएकी छोरी । अनि म तिमीलाई नजन्माएको बाबा । त्यसपछि मैले कुनै पनि दिन तिमीलाई तिम्रो नामले बोलाएको छैन । कति पटक मैले मेरा साथीहरुसँग तिमीलाई मेरो छोरी भनेर पनि चिनाएको छु । मलाई कति साथीहरु भेटेजति सबै केटीलाई बहिनी बनाउथ्यौ, अब छोरी पनि बनाउन शुरु गर्‍यौ । मलाई तिमीलाई छोरी भनेर चिनाउन कहिल्यै अप्ठ्यारो लागेन । बरु खुसी लाग्थ्यो । एक पटक नेपाली रेस्टुरेन्टमा तिमी नआउँदै तिम्रो लागि खाना अर्डर गर्दा पिरो नराखिकन बनाउन पर्ने होला नि होईन भनेर समेत सोधेका थिए । अर्को पटक केक पसलमा मेरो छोरीले यहाँको केक् मनपराइन् भन्दा एक्स्ट्रा कुकिज् दिएर पठाएकी थिई काउन्टरकी केटीले । तिमीले मलाई खुसी हुन सिकायौ । तिमीले सम्बन्धहरुलाई हेर्ने नजर पनि फेरिदियौ । धेरै नाताहरु मैले चाहेर तोडेको छु , कति अरुले चाहेर तोडेकाछन्, मसँग नाता । तर तिमी जन्म-जन्मको लागि मेरी छोरी भयौ । तिमीलाई याद छ मैले एक पटक म भि एस् नैपोल भन्ने लेखकको किताब पढ्दैछु भनेको ? भि एस् नैपोल र पौल थेरो मिल्ने साथी थिए । दुबै लेखक । तिस वर्षको साहित्यिक मितेरी अचानक टुट्यो जब पौललाई थाहा भयो नैपोलले उसले दिएको नित्तान्त आत्मीय उपहारहरु लिलाम गरेर बेचिदियो । अनि उनीहरुको नाता एउटा मोडमा आएर टुट्यो । त्यसपछी यी दुबैले एकअर्काको बिरुद्धमा खुब लेखे, शब्दमा युद्ध भयो । पौलले एउटा अन्तरवार्तामा भनेका छन्,"ऊ किन टाढा भयो थाहा छैन, तर मैले उसलाई कहिले धोका दिएको थिइनँ । उनीहरु अहिले फेरि मिलिसके, पौलले नै एउटा कार्यक्रममा आफै अघि सरेर हात मिलाएपछि, तर अझै पनि पौललाई किन पन्ध्र वर्षसम्म त्यो तिस् वर्षको नाता टुट्यो थाहा छैन । शायद सबै सम्बन्धहरुको आफ्नै यात्रा हुन्छन् । तिमीसंगको सम्बन्धले ती यात्राका गन्तब्य पनि हुन्छन् भन्ने सिकायो । तिमी टाढा भयौ, अचानक । तर मैले कहिले पनि कारण खोज्ने छैन । म आफैले नतोडेको सम्बन्धहरुको ढोका सँधै खुला नै छोड्छु । किनकी मलाई के लाग्छ भने फेरि भेटिनु छ भने संसार साह्रै नै स्यानो छ । कहिँ त एकअर्काको बाटो काटिन्छ । भेटिनु छैन भने एउटै शहर समेत ठुलो लाग्छ । एउटा मात्रै कुराको कमी चाहिँ लाग्नेछ । तिमीले जनमाउने सन्तानसँग भने मैले भेट्न पाउने छैन । मलाई बालसंसार मनपर्छ । बालबालिका मेरा पाठशाला हुन् । मेरो एउटा शिक्षकसँग चिन्नु भन्दा पहिले नै सम्बन्ध टुट्यो । तिमीले नै टुटायौ । मैले सोधेको थिएँ, 'तिम्रो बच्चाले मलाई ठुलोबा भन्छन् कि हजुरबा ?' त्यो प्रश्नको उत्तर अब चाहिएन शायद । सँधै खुसी रहनु, तिमीलाई नजन्माएको बाबा

[whoisbulson]

Happy 86th Birthday Fred

Today we're celebrating Fred's 86th birthday. Fred lives on through our precious photos and recordings, and to hear him speak about his values and work is as...

[madgirlf]

I am in love with my friends for all the right reasons. We buy chocolate-covered strawberries and extra large bottles of wine and laugh. We hold each other’s hands on the bad days. We hold each other’s heads in the bad years. There is always your favorite dinner cooling on the kitchen counter and coffee simmering in the pot. If you don’t want to talk, we can watch SpongeBob. If you don’t want to talk, we can cry. Our apartment is only half-furnished and we eat on the living room couch. Our lives are only half figured out and we are stumbling through them together. Our hearts have been tangled for so long. I wouldn’t know how to put one foot in front of the other if your strength hadn’t taught me. I wouldn’t know how to keep breathing without our lopsided house to come home to. We crawl into bed each other’s bed and no one asks why. Here, our safe place. Here, our crooked hearts.

Fortesa Latifi - MY FRIENDS

from my book This Is How We Find Each Other

(via madgirlf)

[larmoyante]

I look at you and I would rather look at you than all the portraits in the world…

Frank O’Hara, excerpt from “Having a Coke With You” (via dee-lirium)

[whoisbulson]

I first saw the tail of a plane behind this sign, and it made sense. I stopped and thought to wait till another flight lowers at Sydney airport. Ten minutes wait was okay but I had to rush to turn the camera on following the howling of another craft. Click click !

[whoisbulson]

....Other worlds to sing in

When I was quite young, my father had one of the first telephones in our neighborhood. I remember well the polished old case fastened to the wall. The shiny receiver hung on the side of the box. I was too little to reach the telephone, but used to listen with fascination when my mother used to talk to it. Then I discovered that somewhere inside the wonderful device lived an amazing person - her name was Information Please" and there was nothing she did not know. "Information Please" could supply anybody's number and the correct time. My first personal experience with this genie-in-the-bottle came one day while my mother was visiting a neighbor. Amusing myself at the tool bench in the basement, I whacked my finger with a hammer. The pain was terrible, but there didn't seem to be any reason in crying because there was no one home to give sympathy. I walked around the house sucking my throbbing finger, finally arriving at the stairway. The Telephone! Quickly I ran for the footstool in the parlor and dragged it to the landing. Climbing up I unhooked the receiver and held it to my ear. "Information Please," I said into the mouthpiece just above my head. A click or two and a small, clear voice spoke into my ear.

~~~"Information." "I hurt my finger..." I wailed into the phone. The tears came readily enough now that I had an audience. "Isn't your mother home?" came the question. "Nobody's home but me." I blubbered. "Are you bleeding?" "No," I replied. "I hit my finger with the hammer and it hurts." "Can you open your icebox?" she asked. I said I could. "Then chip off a little piece of ice and hold it to your finger," said the voice. After that, I called "Information Please" for everything. I asked her for help with my geography and she told me where Philadelphia was. She helped me with my math. She told me my pet chipmunk that I had caught in the park just the day before would eat fruits and nuts. Then, there was the time Petey, our pet canary died. I called "Information Please" and told her the sad story. She listened, then said the usual things grown-ups say to soothe a child. But I was unconsoled. I asked her, "Why is it that birds should sing so beautifully and bring joy to all families, only to end up as a heap of feathers on the bottom of a cage?" She must have sensed my deep concern, for she said quietly," Paul, always remember that there are other worlds to sing in." Somehow I felt better.

~~~ Another day I was on the telephone. "Information Please." "Information," said the now familiar voice. "How do you spell fix?" I asked All this took place in a small town in the Pacific Northwest. When I was 9 years old, we moved across the country to Boston. I missed my friend very much. "Information Please" belonged in that old wooden box back home and I somehow never thought of trying the tall, shiny new phone that sat on the table in the hall. As I grew into my teens, the memories of those childhood conversations never really left me. Often, in moments of doubt and perplexity I would recall the serene sense of security I had then. I appreciated now how patient, understanding and kind she was to have spent her time on a little boy. A few years later, on my way west to college, my plane put down in Seattle. I had about half an hour or so between planes. I spent15 minutes or so on the phone with my sister, who lived there now. Then without thinking what I was doing, I dialed my hometown operator and said, "Information, Please." Miraculously, I heard the small, clear voice I knew so well, "Information." I hadn't planned this but I heard myself saying, "Could you please tell me how to spell fix?" There was a long pause. Then came the soft spoken answer, "I guess your finger must have healed by now." I laughed. "So it's really still you", I said. "I wonder if you have any idea how much you meant to me during that time." "I wonder", she said, "if you know how much your calls meant to me. I never had any children and I used to look forward to your calls." I told her how often I had thought of her over the years and I asked if I could call her again when I came back to visit my sister. "Please do," she said. "Just ask for Sally."

~~~Three months later I was back in Seattle. A different voice answered "Information." I asked for Sally. "Are you a friend?" she said. "Yes, a very old friend," I answered. "I'm sorry to have to tell you this", she said. "Sally had been working part-time the last few years because she was sick. She died five weeks ago." Before I could hang up she said, "Wait a minute. Did you say your name was Paul?" "Yes." "Well, Sally left a message for you. She wrote it down in case you called. Let me read it to you." The note said, "Tell him I still say there are other worlds to sing in. He'll know what I mean." I thanked her and hung up. I knew what Sally meant.

~~~Never underestimate the impression you may make on others!

(an old story re-membered)

[ask-whitebag]

[whoisbulson]

How demanding is your love? Read that again, it's love, not lover. So, how demanding is your love?

[whoisbulson]

Visit Original Link

I haven't grown up, Mother

I took this from a blog, The New Kid in Town. It was written in English, titled I haven't grown up, Mother.  I didn't know the blogger. I was so taken by his words I thought I should record this in Nepali. I recorded it as a video  sitting in front of the computer, with this big headphone on. 

Today, the blogger Bandhu Raj lives in Sydney. When I first met him, I told him how magical his words are. We are friends now. Lazy fisherman, sorry, I messed up with your words. The music is taken from Akash Gandhi's youtube channel http://youtu.be/gSb58g-3pH8 

Link to Bandhu's blog: http://bandhuraja.blogspot.com.au/2013/02/i-lowe-you-too-much-that-i-dont-even.html

Cover pic: from Abstract http://dailypaintersabstract.blogspot.com.au/

[whoisbulson]

[whoisbulson]

The Day My Son Gave Up On Me

Ever since our two sons began sharing a room, their bedtime routine has been the same. Baths, PJs, teeth, stories, cuddles. And every night as I leave their room, Eli always says, "Remember to come up, cuddle, and bring water!" I head down ...

#motherhood

[whoisbulson]

To the Days to Come

Are you ready to grow old alongside me?

Say 'yes' and I will buy red cards on Valentine's Day every year, on the 13th of February. If you are buying one for me, make sure we keep it secret.

We'll go shopping together, we will take turns and to take rides and scream our hearts out (when there's no one around!)

Friday nights?? We will go out. Remind me to get my warm jackets on, and I will remind you. Is that okay?

Will you keep a track of time so that we get back to the station in time? What if I'm cold? Your cuddle is what I  need.

Or, we should buy this one. Warm together.

We will tell the world how beautiful growing old together feels like.

(images from various websites)