Wilfred Vogd

[wilfredvogd]

Verhuisbericht

Hoi,

Leuk dat je op mijn Tumblr kijkt. Er staat niet veel nieuws meer op. Dat komt omdat ik mijn sportblog heb verhuis naar een Wordpresspagina. Die geeft mij wat meer mogelijkheden en jou een website die fijner leest.

Verhuis je mee? Dit is het adres:

www.wilfredvogd.com 

Veel leesplezier daar en laat er gerust een reactie achter bij de artikelen.

groet! Wilfred

[wilfredvogd]

Let's go carbon. #Isaac #Giant (bij Yellow Wall)

[wilfredvogd]

Sint is in het land en ik heb mijn cadeautje van @IsaacCycle opgehaald bij @Renellbikes. Nu de overige delen nog.

[wilfredvogd]

Met windkracht 7 in de rug over het strand vliegen, tussen stuifzand alsof je in de Sahara loopt. Wat een geweldige ervaring tijdens de 'Alternatieve Berenloop' 2013 met Runningcoffee.

Rutger bedankt voor het maken van de foto. Met z'n mobiel nota bene.

[wilfredvogd]

Duatlon bij Wintertriathlon Assen 2013

[wilfredvogd]

Blijven oefenen

Hier vind je de route (10.23km) en mijn tijd op Runkeeper: http://runkeeper.com/user/rhwp/activity/259127787

[wilfredvogd]

My first Isaac

  Gister, 12/10/2013, officieel de gewonnen Isaac Muon framekit uitgereikt gekregen tijdens een korte presentatie en interview op Bikemotion. Heel tof en erg enthousiaste mensen bij Isaac/Tehava. Bedankt!

(Foto 1 door Tom, foto 2 door Isaac)

[wilfredvogd]

13.1

Soms realiseer je je plotseling hoe diep sport eigenlijk in je leven verweven zit. Hoeveel je er voor doet of laat. Hoeveel het je weekindeling en andere keuzes beïnvloedt. En heel soms ook hoe het haast voorbestemd lijkt, het 'zo bedoeld is'. Nu ben ik niet gelovig en bijgelovig al helemaal niet, maar deze vind ik toch te mooi om onvermeld voorbij te laten gaan:

Voor de gekkigheid had ik op Google 'runningcoffee' ingetypt, in de valse hoop direct op zo'n leuk loopgroepje te stuiten in Zwolle als waar ik in Groningen meeliep. Bij de resultaten viel me dit op:

[wilfredvogd]

Naseizoen? Niet te missen

Het is even stil geweest hier. Op een paar foto’s na van mooie momenten, tijdens of gerelateerd aan het sporten. Zoals tijdens de vakantie vrijwilliger zijn bij de Embrunman, een van de zwaarste hele triatlons ter wereld. Leuk om mee te maken, samen met vriend JJ met en verder voornamelijk slechts franssprekende Fransen, en inspirerend om te zien. Maar op gebied van sportprestaties of op z’n minst een wedstrijdje was het even stil. Na de halve marathon van Zwolle begin juni kreeg ik wat last van m’n knie en voordat dat echt weer goed hersteld was, zaten we halverwege de zomer en middenin de Franse Alpen. Daar heb ik heel wat mooie bergen beklommen op de fiets, dat wel. De begin augustus geplande Powerman België heb echter moeten afzeggen. Die was niet haalbaar meer. Helaas. Hiermee staat echter het eerste doel voor 2014 alvast te boek: een Powerman doen.

Heel gaaf nieuws was er begin deze maand ook: met de Muon challenge, die fietsmerk Isaac in het bondsblad van de NTB uitzette voor triatleten, heb ik een splinternieuwe Isaac Muon framekit gewonnen! Zoiets als hieronder dus:

Ontzettend gaaf, of niet dan? Nu wordt het nog wel een uitdaging om de rest van de fiets bij elkaar te krijgen. Want laten we eerlijk zijn, met een 1,5 kilo zwaar zelfgemaakt discwheel en een bullbar met normale shifters kan ik nu niet meer aankomen.. In ‘ruil’ voor de framekit ga ik ondermeer een korte en een lange termijn review erover schrijven. Dat stond netjes aangekondigd bij de voorwaarden van de challenge en is ook nog eens leuk om te doen. Wellicht kan ik het combineren met het testen en reviewen van andere onderdelen. We zullen zien. Eerst het frame maar eens in ontvangst nemen op Bikemotion.

De laatste rit op mijn ‘400-euro tijdritfiets' is overigens nog niet gereden. Na het de wat in duigen gevallen sportzomer, heb ik nog wel een naseizoen bedacht. Dat start 19 oktober met een 10km loop in Zwolle, de week erop de duatlon in Assen en als klap op de vuurpijl de halve marathon bij de Berenloop op Terschelling, 2 november. Na een weekendje ziek en een rustweek ga ik dus nog even vol aan de bak.

Oh ja, en ik heb m’n blog geupdate zoals je ziet. Was het nodig? Ach, ik had er zin in. Zo gaat dat bij ontwerpers. Een 2-koloms weergave zie ik ook nog wel zitten, maar daarvoor moet ik eerst nog een geschikte template vinden.

Next up? Een BG-Fit bij Steenbergen Fietsen in Zuidlaren. Dat is voorgekomen uit de reacties op het artikel over de 400-euro tijdritfiets. Ik kom hier binnenkort op terug ;-)

[wilfredvogd]

Een prachtige vos. Zomaar op de weg tijdens een mooi rondje hardlopen. (bij Wijde Aa)

[wilfredvogd]

Vrijwilliger bij de Embrunman 2013. Op vakantie daar in de buurt bedacht en ter plekke geregeld. We bemanden de verzorgingspost bij Le Chambon op het fietsparcours, zo'n 40km voor Embrun.

[wilfredvogd]

Bouw je eigen tijdritfiets

Ja, snelheid is te koop in de race tegen de klok. Dat is bekend. En het is prettig om een fiets te rijden die er ook nog eens geweldig uitziet. Zeker. Maar om dat nu als redenen te nemen maar gelijk 5000 euro of nog meer uit te geven aan een tijdritfiets ‘voor erbij’. Gesteund door mijn beperkte studentenbudget, maar wel gegrepen door het tijdritvirus, ben ik het project ‘low-budget tijdritfiets’ gestart om te kijken hoe ver je kan komen. Of eigenlijk hoe hard je kan gaan, zonder gelijk een volledig maandsalaris te hoeven neertellen.

Wanneer je voor het eerst een tijdrit gaat rijden, georganiseerd door de lokale wielervereniging of zoals in mijn geval door de schaatsvereniging, is de eerste stap naar een meer aerodynamische houding een ligstuur. Die zijn er in vele soorten en maten en ze zijn simpel op het stuur van je koers- of trainingsfiets te monteren. Natuurlijk zit je dan nog niet zo perfect op de fiets als Fabian Cancellara, maar de eerste stap is gezet. Naar gelang je fanatieker wordt, kun je ook meer aanpassingen doen aan je fiets. Zo was ik op een gegeven moment voor iedere tijdrit niet alleen een ligstuurtje aan het monteren, maar verving ik de stuurpen voor een negatieve stuurpen, de zadelpen met setback voor een zonder en schoof ik het zadel nog een eind naar voren. Alles om maar dieper en beter boven de extensions te liggen, aerodynamischer dus. En de volgende dag werd de fiets weer teruggebouwd want dan moest er weer getraind of getoerd worden.

Inventarisatie Na een jaar vond ik het mooi geweest. Zelf wat sleutelen aan de fiets is leuk, maar met soms haast wekelijks je fiets ombouwen, was voor mij de lol er wel af. Geïnspireerd door een clubgenoot die zelf veel sleutelt aan z’n racefietsen en zo materiaal had verzameld waar hij een tijdritfiets van bouwde, besloot ik het project ‘low-budget tijdritfiets’ te starten. Want om gelijk honderden of zelfs duizenden euro’s uit te geven voor een beginnende hobby is niet rationeel en liet mijn portemonnee als student ook zeker niet toen. Daarom eerst maar eens inventariseren wat er al beschikbaar is en dus niet meer hoeft worden aangeschaft. Dat betrof een ligstuur, een tijdritzadel wat ik een maand eerder had overgenomen van een clubgenoot en een discwheel. Toch drie belangrijke onderdelen voor een tijdritfiets. Nu vergt een discwheel vaak een fikse investering, je bent zo 500 euro verder voor een tweedehandsje, dus lekker low-budget dat project, zal je denken. Jazeker, want dit discwheel had ik de voorgaande herfst zelf gemaakt op basis van een simpel Easton Vista-achterwiel wat ik via Marktplaats op de kop tikte. Bij de lokale kunststofboer een paar mooie platen lichtgewicht kunststof gehaald (veel goedkoper dan in de bouwmarkt) en wat nijvere uurtjes en een tube Bison Poly Max (tip!) verder had ik een strak discwheel voor bij elkaar nog geen 60 euro. O.K., het is niet zo licht als een echte Zipp of FFWD, maar optisch en psychologisch doet het minstens zo goed z’n werk!

Zoektocht Met dit materiaal beschikbaar concludeerde ik dat ik voldoende zou hebben aan een frame met een groep (remmen en schakelsysteem). Aangezien je toch maar op een fiets tegelijk kan rijden, was een geschikt voorwiel immers wel beschikbaar bij mijn trainingsfiets. De zoektocht kon beginnen. Met grote regelmaat ga je dan Marktplaats, Ebay en verschillende fietsgerelateerde fora afstruinen tot je op een interessant aanbod stuit. Het levert soms ook wat op door de aanbieder van een complete, maar iets te dure, fiets te mailen, uit te leggen wat je plan is en te vragen of hij ook bereidt is zijn fiets zonder wielset te verkopen. Uiteindelijk is het mij ook op die manier gelukt. Wil je een echt koopje doen, ga dan niet over een nacht ijs maar wees geduldig. Door het aanbod een tijdje in de gaten te houden leer je snel wat er zoal wordt aangeprezen en hoezeer de vraagprijzen uiteen lopen.

Omkatten Dat koopje vinden is mij wel gelukt. Een full-carbon Giant TCR met Campagnolo Chorus-groep erop. Luxer dan mijn trainingsfiets! Maar deze is dan ook voor de prestatiemomenten. Heel bewust heb ik gezocht naar een geschikt koersframe en niet persé een tijdritframe. Het aanbod in koersframes is vele malen groter en daarmee ook gelijk gunstiger geprijsd. Wanneer je een frame kiest met iets kortere bovenbuis dan je trainingsfiets, voorkom je dat je straks te gestrekt en niet lekker boven je ligstuur ligt.

Het is bij een tweedehands fiets ook belangrijk op te letten dat je iets bruikbaars koopt. Een ketting is zo vervangen, maar tandwielen die gelijk vervangen moeten worden, maken het een stuk duurder. Daarnaast kan het bij een carbon frame of bij carbon onderdelen geen kwaad voor aankoop de lossing hiervan te controleren, heb ik ondervonden. Bijna was het project niet meer dan een ongewilde kostenpost geworden toen bleek dat de aluminium zadelpen muurvast in het carbon frame zat. Uiteindelijk heeft mij dat via een goed contact niet meer dan een aantal uren inspanning en een nieuwe zadelpen gekost, maar het had me ook het frame kunnen kosten.

De aanpassingen die ik vervolgens heb gedaan, zijn eigenlijk niet eens zo groot. Het kostte vooral wat tijd omdat ik voor het eerst rem- en versnellingskabels ging loshalen. Een gewone stuurbeugel is natuurlijk geen porem als je dan toch een toegewijd tijdritmonster aan het bouwen bent. Omdat ik gebruik wilde maken van de normale shifters die bij aanschaf op de fiets zaten, moest ik op zoek naar een passende base-bar met ‘klassieke’ omhoog lopende uiteinden om montage en functionaliteit van de shifters te garanderen. Gelukkig zijn dergelijke base-bars ook nog eens de goedkoopste. Voor twee tientjes had ik zo’n gebogen aluminium buis. Niet extra licht of ogenschijnlijk bijzonder aerodynamisch, maar wel een budgettaire held want ten opzichte van de speciale rem- en schakelhendels voor tijdritsturen scheelt het zeker 150 euro. Het was wel een lastig klusje om de kabels zo strak mogelijk vanuit de shifters over het stuur te laten lopen. De constructie van de shifters is zo dat de kabels eigenlijk naar voren steken op deze montagewijze. Door ze voorzichtig terug te buigen - let op dat er geen knik in komt - net langs het uiteinde van het stuur, kon ik ze alsnog langs het stuur leiden. Daarna nog even creatief zijn met de manier van stuurlint leggen rond de shifters en het resultaat zag er werkelijk stoer en snel uit.

Klaar is Kees Ik heb veel positieve en verbaasde reacties ontvangen op de fiets. Op hoe ie eruit ziet, maar vooral ook wanneer men hoort dat ik het achterwiel zelf heb gemaakt en wat het totale project heeft gekost: 400 euro. Inclusief discwheel, ligstuur, nieuwe zadelpen en nieuwe pedalen. En of het ook snel is? Op de eerste tijdrit aan het begin van het seizoen reed ik, met nog nauwelijks trainingskilometers in de benen, net zo hard als op de laatste voor de winter. Voor mij was dat voldoende bewijs.

---

Mijn fietshistorie tot aan dit project:

2008 februari - Mijn eerste racefiets: een 25 jaar oude Koga Miyata. Staal, 10 versnellingen aan de buis.

2008 mei - Voor het eerst in de Ardennen wezen fietsen (met de Koga) en daar verslaafd geraakt aan fietsen.

2008 juni - Mijn eerste tijdrit ooit, nog zonder ligstuur of andere toevoegingen. Uitslag: DNF. Ik miste een afslag.

2009 april - Eindelijk een moderne racefiets: Ridley Pegasus met 10-speed Campagnolo.

2009 oktober - Mijn eerste deelname aan een wintertriathlon, de WT Assen. Inclusief opzetstuur!

2010 maart - Tweede deelname wintertriathlon, de WT Groningen.

2010 april - Een hernieuwde kennismaking met de individuele tijdrit. 8,3km en 38,5km/h gemiddeld.

2010 - Dit seizoen nog 6 individuele en 2 koppeltijdritten gereden. Aan het begin van het seizoen het doel gesteld tenminste de 40km/h gemiddeld te halen.

2010 augustus - Plan opgevat om zelf een discwheel te maken.

2010 september - Clubkampioen tijdrijden bij de schaatsvereniging en tevens seizoensdoel gehaald: 40+ gemiddeld op een tijdrit (nog zonder disc!)

2010 oktober - 3e deelname aan een wintertriathlon, wederom Assen. De eerste tijdrit inclusief discwheel.

2011 maart - Start project budget tijdritfiets met de aanschaf van de Giant.

---

Dit artikel is eind 2012 verschenen in Jerzy #1, een uniek magazine uitgegeven door ex pro-triatleet Jerzy Kasemier. Interesse? Hij heeft nog een aantal exemplaren beschikbaar.

[wilfredvogd]

DIY discwheel. Een standaard race-achterwiel (zoals een Easton Vista), kunststof platen, een merksticker en wat handigheid en de volgende race ben je sneller.

[wilfredvogd]

Juni: van halve naar niks (deel 2, incl. RBR Deurningen)

Het eerste gevolg is dat ik eerst alsnog de week rust neem die natuurlijk na de halve marathon ingelast had moeten worden en vervolgens nog een week niet serieus kan trainen. Tegelijk is er zo weinig sprake van pijn, dat ik haast vergeet dat ik last heb van de knie tot het moment dat er echt druk op komt. Het herstel lijkt echter langzaam maar gestaag wel voldoende door te zetten en in overleg met Dannie van Fysiosportief besluit ik wel te starten op de run bike run Deurningen, 30 juni. Deze was al een soort testmoment in aanloop naar de Powerman en is dat nu nog meer.

Ondanks de knieklacht heb ik vooraf toch verwachtingen van mezelf. Zeker geen hoge eindklassering, ik ga er ook echt heen voor m'n plezier. Dit jaar loop ik echter duidelijk sneller dan voorheen en daarom denk ik over de Deurningse afstand van 7,4-31-3,7km toch wel tijdswinst te kunnen boeken ten opzichte van 2012. Drie weken niet trainen brengt echter wat je denkt dat het doet: een zware wedstrijd. Desondanks loop ik 1:42 sneller dan vorig jaar. De basis is kennelijk goed. Daarna vol overgave op de fiets, om meer tijd te winnen. Vier rondes van zo'n 7,5km. Om kort te gaan: vanaf ronde 2 voel ik wat ongewone spanning in m'n kuiten en in ronde 3 krijg ik enorme kramp. Ik moet echt inhouden en rekken. Dit is niet goed. Bidon leegdrinken, gelletje eerder dan gepland naar binnen werken en uiteindelijk een minuut toegeven op vorig jaar. De wissel naar het lopen gaat nog redelijk, maar het lopen komt niet meer op gang en ik heb naast mijn kuiten ook ineens weer last van mijn knie. Schaal 7-8 op 10. Na een paar honderd meter en nog enkele verwoede pogingen om toch te rennen, gooi ik definitief de handdoek in de ring. Dit is niet doen. Het parcours uitwandelen lukt gelukkig wel zonder problemen. Voorbij snellende mededeelnemers die me nog aanmoedigen door te zetten, moet ik teleurstellen. De finish laat ik ook bewust voor wat het is. Ik wil geen tijd van 2:00 uur-plus achter mijn naam waar ik onder de 1:40 uur zou behoren te finishen.

Mijn eerste DNF. Een niks dus. Hoewel het risico vooraf bekend was, valt het toch tegen. Nog meer valt het tegen om de beslissing te nemen de Powerman op 4 augustus, vooraf als eerste hoofddoel gesteld voor dit seizoen, af te zeggen. In de huidige vorm zou het al krap worden nog in vorm te geraken voor 10-60-10 in de resterende paar weken, maar bovenal moet eerst die rechterknie volledig herstellen. Eerstvolgende doel? De vakantie in de Franse Alpen..

[wilfredvogd]

Run bike run Deurningen 2013 - foto door DezeFoto.nl

[wilfredvogd]

Juni: van halve naar niks (deel 1)

[wilfredvogd]

Mijn nieuwste aanwinst in de jacht naar snelheid: Giro Air Attack Shield. Een aero helm zonder punt. Zo kan ik zonder de aerodynamica te verpesten, toch m'n hoofd ook naar beneden houden. Dat zorgt voor meer ontspanning; een onderschatte factor in tijdswinst. Dankzij het vizier hoef ik bij een tijdrit of duatlon in het vervolg niet meer mijn bril op de kop op te zetten. Er is geen frame meer waar ik dan tegenaan kijk.