Mijn woorden in een notendop

of eigenlijk in verhalen en gedichten. hit counter

[woordenvanjaimy]

Je blies je kaarsje uit

Trillende handen en onrustige ogen, gevolgen van eindeloze nachten en ochtenden waarvan je niet wilde dat ze zouden komen. Nog een jaar, 52 weken, 365 dagen er weer bij. Een taart vol kaarsen en je moest maar glimlachen. Mensen zagen de handen en ogen niet. Je mocht een wens doen, je blies alle kaarsen in één keer uit. Ze waren onnozel en wisten niet wat je wenste. Je wilde niet nog een jaar pijn. Je wilde niet nog 52 weken onrust. Je wilde niet nog 365 dagen verdriet. Je wenste en er kwam niet nog een jaar, 52 weken, 365 dagen. Je blies je kaarsje uit.

[lanternrijmt]

Ik doe gewoon alsof

ik jou nooit echt heb bezeten

en natuurlijk is dit raar 

maar het maakt je nu vergeten

toch een beetje minder zwaar.

[woordenvanjaimy]

Het is een tijd geleden dat ik iets heb geschreven, de woorden gaan momenteel op aan school en andere dingen. Er is wel een nieuw verhaal van start gegaan, dus hopelijk kan ik daar binnenkort meer over updaten c:

[ontelbaaaaar]

buiten is het mis

tig

en ik mis

je

[woordenvanjaimy]

Dus, ik ben bezig met een nieuw verhaal te schrijven, maar ik weet niet of ik ooit de moed heb om alle tussenstukken te schrijven, aangezien ik het einde al heb.

[woordenvanjaimy]

Ik kan met trots zeggen, dat het me gelukt is. Het is me gelukt om het helemaal te schrijven! Van begin tot eind. Het bevat nu iets boven de 50.000 woorden en ik ben er nog steeds zo blij mee. Nu komt de tijd van het doorlezen en eventueel dingen herschrijven.

[lenigewoorden]

Praat met mij en doe dat honderduit, vertel me zwijgend waarover een leven gaat hoeveel tederheid er nodig is en adem gulzig tot het eind

Onuitgesproken, Marc Tristman (via shesinacoma)

[woordenvanjaimy]

Dus, ik ben bezig met een nieuw verhaal te schrijven, maar ik weet niet of ik ooit de moed heb om alle tussenstukken te schrijven, aangezien ik het einde al heb.

[woordenvanjaimy]

Gebroken

Hij pakte de sleutel onder de deurmat vandaan en opende daarmee de voordeur. Hij sloot de deur achter zich en snelde zich naar boven. “Jonathan, ik ben er!” Zijn stem vulde de stilte op in het huis terwijl er een gelukzalige glimlach op zijn lippen stond. Vandaag waren hij en Jonathan al zeven maanden samen, een hoogtepunt! Morgen zou ook weer een hoogtepunt zijn en die dag daarna ook, want iedere dag samen met zijn ware was een betere dag. De deur van de slaapkamer ging krakend open, zoals elke keer, en hij keek de kamer rond. Zijn ogen bleven rusten op de jongen, hij lag op het bed. Het was te stil in te kamer en de jongen bewoog helemaal niet. “Jonathan?” kwam er aarzelend uit zijn mond. Met een paar stappen was hij bij het bed en zat hij op de rand. Zijn ogen gingen wijder staan, zachtjes raakte hij Jonathan aan en hij kwam tot een schokkende ontdekking. Jonathan was ijs- en ijskoud. “Nee. Nee, nee, nee.” Ongeloof vulde hem en hij schudde aan de schouders van Jonathan. “Jonathan, praat tegen me, kom op. Praat, ik ben het, Jason.” Een brok vormde zich in zijn keel, hij haalde een aantal keer diep adem, maar het maakte niets uit. Hij realiseerde het nog niet goed, maar langzaam kwam het besef. Zijn liefde van zijn leven lag stil voor hem, doodstil. Letterlijk doodstil, want langzaam drong het tot Jason door dat hij niet meer leefde. Maanden gingen voorbij waarin Jason meer in gedachten was, dan dat hij echt aan het leven was. Zonder Jonathan was het niet meer hetzelfde, hij kon gewoon niet meer normaal functioneren. Vaak had hij zich afgevraagd of het aan hem had gelegen, of hij het had kunnen zien aankomen. Jonathan had zelfmoord gepleegd en slechts een briefje achtergelaten. Gebroken, dat is wat hij voelde toen hij het briefje had gelezen, dat naast het roerloze lichaam van Jonathan had gelegen. “Verdomme!” schreeuwde hij en hij gaf een trap tegen de bureaustoel in zijn kamer. Op de grond lagen foto’s van hen samen, waar ze gelukkig leken. Was het allemaal nep? Had Jonathan al die tijd tegen hem gelogen als hij zei dat hij gelukkig was? Waarom? Hij wist het niet. Niets had Jason hier ooit op kunnen voorbereiden en niets zou hem weer bij elkaar kunnen rapen. “Jason, zou je naar beneden kunnen komen? Mevrouw Jones is zojuist gearriveerd.” Zijn moeder stond in de deuropening en zag de ravage die hij had aangericht in zijn kamer. Zwijgend kwam hij overeind, liep zijn moeder voorbij en ging naar beneden. Daar trof hij mevrouw Jones aan in de woonkamer. Haar strakke mantelpakje stond haar zoals altijd slecht, ze had totaal geen gevoel voor mode, en haar glimlach leek niet echt. “Hallo Jason,” sprak ze zacht en vriendelijk. Hij kon zichzelf nog net tegenhouden om met zijn ogen te rollen, want naast het verdriet dat hij al die tijd voelde, was ergernis een goede nummer twee. Overal waren mensen geweest die met hem wilden praten, die hem zogenaamd steunden, maar hij moest niets van ze hebben. Niemand kon Jonathan terugbrengen of hem de antwoorden geven, dus kon iedereen net zo goed oprotten. Hij nam plaats op de stoel en keek uit het raam. Voor hem hadden deze gesprekken geen zin, maar zijn moeder drong er elke keer op aan. “Fijn dat je er weer bent, we waren de laatste keer niet echt opgeschoten met de sessie, maar dat kunnen we nu vast wel weer inhalen en zo vooruitgang boeken.” De woorden gingen aan hem voorbij en hij staarde in het oneindig. Voor zijn ogen speelde weer alles af. Elke keer gebeurde dat weer en elke keer was het even verschrikkelijk. Ondanks dat hij niet reageerde, praatte ze verder. “Hoe voel je – je vandaag?” “Slecht.” “Ook niet beter dan gisteren?” “Nee.” Niets van wat hij nu zei, verschilde met de vorige sessie en niets zou ook gaan verschillen. “Voel je iets van schuld?” Hij verstarde, maar bleef strak uit het raam staren. Dit klopte niet, dit was niet een vraag die ze eerder gesteld had. Hij zag dat ze wat uit haar tas pakte en vanuit zijn ooghoeken volgde hij haar bewegingen. Ze toonde hem een foto en hij keek er naar. Nog iets dat afweek van het oorspronkelijke patroon waarin hij haar vooral negeerde, dacht aan Jonathan en voor zich uit staarde. Er trok een nerveus gevoel door zijn ledematen en hij wendde zijn blik af van de foto. “Waarom laat je me deze foto zien?” vroeg hij kwaad. Kwaad was een van de weinige manieren voor hem om zichzelf enigszins bijeen te houden tegenover anderen. “Omdat het iets met je doet en het aansluit op de vraag. Voel je iets van schuld?” herhaalde ze en hij schudde verwoed zijn hoofd. Toch oogde hij onzeker en dat was hij ook. “Volgens mij voel je dat wel, Jonas, maar dat maakt niets uit. Ik ben hier om je te helpen.” Iets in hem brak gewoonweg en hij sprong op. “Nee! Ik kan geen schuld voelen, dat moet niet. Hij was degene die zelfmoord heeft gepleegd, niet ik. De schuld ligt bij hem.” Hij haalde beverig adem en keek haar met een licht wanhopige blik aan. Emoties raasden door zijn lichaam terwijl hij het gevoel had alsof hem zijn zelfbeheersing ontglipte. Tranen kwamen op in zijn ogen en hij zakte weer neer op de stoel. “Rustig maar, Jonas.” “Praat niet zo tegen me! Doe niet alsof het goed gaat komen, want dat komt het niet! Jonathan is verdwenen en dat is mijn schuld.” Snikken rolden over zijn lippen en hij stopte zijn handen tegen zijn oren. Alsof hij zo de stemmen in zijn hoofd buiten kon sluiten. Stemmen die hem allerlei verschillende dingen zeiden. Schuld, haat, verdriet, wanhoop, leegte, alles. Echt alles raasde door zijn hoofd en allen vochten ze om de overhand te hebben. Over heel zijn lichaam beefde hij, maar hij kon niet en de handen op zijn oren houden en zijn lichaam bijeen houden. Hij koos voor zijn lichaam bijeen houden. “Laat het stoppen,” fluisterde hij zacht en voelde zich gebroken, alweer. De tranen stroomden over zijn wangen en hij probeerde zijn ademhaling onder controle te houden, maar niets lukte nog en hij voelde zich daardoor zwaar machteloos. “Als je nu eventjes naar me luistert, dan zal ik ervoor zorgen dat alles stopt,” zei mevrouw Jones, maar het drong niet tot hem door. “Wat? Wat kunt u dan doen? Helemaal niets! Jonathan heeft me achtergelaten met allerlei vragen die helemaal nooit beantwoord zullen worden. Hij heeft me achtergelaten, we waren zeven maanden bij elkaar. Zeven maanden vol leugens en vol onwaargemaakte beloftes. Ik dacht dat we gelukkig waren samen, maar nu kan ik nooit meer ergens zeker van zijn. Nergens heb ik meer de controle over en niets gaat meer zoals ik wil dat het gaat. Ik verlies me.” Ze stond op om naar hem toe te lopen, maar hij sprong op van de stoel en begon te schreeuwen. “Ga weg! Laat me alleen, blijf met je handen van me af.” Ze deinsde achteruit, geschrokken door de heftige reactie van de jongen, maar ze bleef wel op een afstand van hem. Hij hoorde voetstappen naar de kamer komen, maar zijn ogen waren stijf dichtgeknepen nadat mevrouw Jones afstand had gehouden en hij zich op zijn knieën had laten zakken, schreeuwend. Hij herkende de omhelzing die hij kreeg, het was zijn moeder die hem stevig tegen haar aantrok. Zo raapte ze hem elke keer weer een beetje bij elkaar en dit was wat hij nodig had, maar alsnog hielp het niet. Hij was gestopt met schreeuwen. “Ik trek het niet meer mam,” fluisterde hij met schorre stem van het schreeuwen, “ik ben mezelf verloren toen Jonathan dood ging.”

[woordenvanjaimy]

Oneindig stilstaan

De stilte die er heerst, is drukkend. Geen enkele vogel vliegt rond, niemand is meer op straat en bij elk huis zijn de gordijnen voor het huis gesloten. De avondklok is ingegaan en dus is iedereen binnen. Ik ben graag wakker in de nacht, waardoor ik dus altijd vanuit mijn raam naar de straat kijk. Mijn huis ligt niet ver van de rand af. De rand waarna alles gewoon eindigt. Na de rand is er niets meer. Als ik het me goed kan herinneren van de geschiedenisboeken, dan is het zo'n 41 jaar geleden sinds er nog maar een paar stukken van de aarde over is. Mijn moeder heeft er weleens over verteld, want toen zij negen jaar was, gebeurde de rampen. Veel op aarde werd verwoest en gelukkig was de technologie al ver genoeg zodat delen van de aarde wel gered zijn. Hierdoor zijn er zwevende stukken waardoor verbinden maken met andere delen lastig is. "Maia, ga je slapen?" hoor ik dan vanaf de gang, het is mijn moeder. "Ja, mam, ik ga zo slapen. Ik wil alleen nog eventjes kijken." Er komt geen antwoord meer, dus ik ga er vanuit dat het prima is. Hoewel ik niet nog maar eventjes ga kijken, want wat ik wil is heel de nacht door kijken. Naar de sterren aan de hemel, hoe alles er mysterieus uitziet en een grimmige sfeer heeft. Er is immers geen leven op straat nog te bekennen wanneer de avondklok is ingezet. Hoe verder de nacht vordert, hoe vermoeider ik word. Uiteindelijk besluit ik dan toch naar bed te gaan. Als ik naar de klok kijk, zie ik dat het drie uur is. Dat is een redelijke tijd in mijn ogen. Als ik in bed lig, val ik snel in slaap. In mijn dromen ga ik naar de rand van dit stuk aarde. Ik tuur naar beneden en een paar meter verderop staat Henry op de uitkijk. Hij is mijn beste vriend en hij zal me waarschuwen als er mensen aankomen. Het blijft alleen bij kijken naar de rand, want voor de rest herinner ik me niets meer als ik de volgende ochtend wakker word. "Ga je mee?" vraag ik aan Henry als de kerktoren zich vier keer laat horen. "Waar wil je naartoe?" Er staat een glimlach op mijn gezicht. Doordat mijn moeder heeft verteld hoe haar leven was voordat ze negen was, heb ik er altijd van gedroomd om te weten hoe het is om niet te leven zoals ik leef. Met de avondklok, sombere uitstralingen van huizen en een omheining. Ja, een omheining. Aan de rand van het stuk waar wij op leven, is er voor onze eigen veiligheid een omheining gezet. Zelfs daar kun je beter niet bij in de buurt komen, maar sommigen doen het toch wel. Wanneer je dat wel doet, wordt je achterdochtig nagekeken. Het is namelijk niet gewoonlijk om zo dicht bij de rand te komen. Er gaan verhalen rond dat mensen zelfmoord hebben gepleegd door over de omheining te klimmen en zich in het oneindige te laten vallen. "Naar de omheining." Even kijkt hij me onderzoekend aan, om te weten of ik het meen, maar dan knikt hij. "Waar wachten we dan nog op?" Dat is het fijne aan Henry, hij is altijd wel in voor dit soort dingen. Samen lopen we op ons gemakje richting de omheining, zodat we niet te veel aandacht trekken, want ondanks dat we geen verkeerde bedoelingen hebben, kan het wel verkeerd overkomen. "Het is nog steeds zo onvoorstelbaar dat ooit alle delen één zijn geweest, vind je ook niet?" zegt Henry dan met een zachte zucht. Ik knik en blijf doorlopen. De omheining is al in zicht en we lopen door tot het moment dat we ons uit het zicht kunnen houden door achter een huis te gaan zitten. "Al het groen wat er is geweest, de bossen, geen avondklok, soepelere regels, alles is veranderd." Weer knik ik en tuur voor me uit. "Maar die wereld komt niet meer terug," zeg ik zachtjes. Ik weet dat Henry daar wel een lange tijd op heeft gehoopt, dat de technologie ook weer de hele aarde terug zou kunnen brengen, maar de technologie is helemaal verwoest. Het laatste wat de technologie ons heeft gegeven, is wat nu nog over is van de aarde. Daar ben ik al blij mee, hoewel ik mij een beter leven kan voorstellen dan dit. Altijd dezelfde plaatsen die je ziet, we kunnen maar 700 kilometer verder, want daar is de andere grens. De meesten kunnen daar niet komen, doordat ze geen vervoer hebben. Ook dat is iets wat helemaal weggevallen is. Voor mijn gevoel is het alsof heel deze wereld niet meer beweegt. Toch is het wel zo, want nog steeds komt de zon op en gaat die onder. Ik heb gelezen dat het vroeger anders was, dat je echt een dag en een nacht hebt. Hedendaags is er voornamelijk zon. "Kom, we gaan hier weg," deelt Henry mee. Verbaasd kijk ik naar hem op. "Hoe dat zo ineens?" Hij haalt zijn schouders op, staat dan op van zijn plaats en begint al met lopen. Ik kom snel overeind en haal hem dan in. "Ik wil gewoon weg van de rand. Het laat je zien dat er iets anders is, maar we kunnen nergens anders heen. Het is oneindig, maar tegelijkertijd zijn we heel erg beperkt in wat we kunnen. De regels die zijn opgelegd, de omheiningen, hoe grauw alles eruit ziet. Heb jij dan nooit het gevoel dat je hier niets bereikt?" "Na de rand is er niets meer." "Nee, Maia, na de rand is juist alles. Daar is het oneindige." Zijn woorden komen best hard aan, want ik heb me hier niet op voorbereid. Normaal gesproken is Henry een rustig persoon, dat gewoon de regels volgt en nu heeft hij een soort uitbarsting over gevoelens en over hoe de wereld nu is. "Ik ga naar huis," zegt Henry dan. Hij schopt een klein steentje richting de omheining. Het steentje rolt door de omheining heen en valt dan het oneindige in. "Dan zie ik je morgen wel," verzeker ik hem. Maar ik zag hem niet meer. Meerdere dagen gaan voorbij, maar geen enkel teken krijg ik meer van Henry. Vaak kijk ik naar de overkant van de straat, want hij is mijn overbuurjongen. Als mijn moeder naar Henry vraagt, geef ik gewoon kortaf antwoord met dat we het beiden druk hebben en elkaar daardoor minder zien, maar ik maak me toch enigszins zorgen. Wat is er ineens aan de hand? Mijn vraag wordt beantwoord als er de volgende dag mensen aan de deur bij ons staan. Of eigenlijk krijg ik alleen maar meer vragen. "Er is vannacht iets gebeurd, wat een grote impact zal hebben op velen hier. Een jongen genaamd Henry is deze middag over de omheining geklommen. Hij was gezien door een toevallige voorbijganger." Ik sta op de trap als ik dit hoor en ik lijk te bevriezen. Nee, dat kan toch niet? Henry is gewoon thuis, in zijn kamer en huiswerk aan het maken. Het kan niet zo zijn dat hij daar niet is. Hij heeft niets van zich laten horen, maar je hebt toch altijd weleens dat contact een paar dagen minder is? "Maia, weet jij hier iets vanaf?" Mijn moeder kijkt me aan en ik schud dan mijn hoofd. "V-van wat?" Ik ontken eigenlijk wat ik zojuist gehoord heb, iets in mijn hoofd maakt een soort kortsluiting. Hoe kan het zo zijn dat ik het niet opgemerkt heb? Alleen mensen die echt gek zijn geworden, klimmen over de omheining heen. Misschien had ik het moeten vermoeden toen Henry ineens zo'n uitbarsting had? Ik weet het gewoon niet. "Over Henry, hij is over de omheining geklommen. Jij was de laatste paar dagen erg prikkelbaar." Mijn moeder heeft het niet door dat ze me nu pijn doet met de woorden die ze zegt. Het doet me namelijk beseffen dat Henry inderdaad niets heeft gezegd tegen me. "Ik weet van niets," zeg ik zacht. Met die woorden draai ik me om en loop naar boven. De passen gaan moeizaam en nu kan ik Henry gelijk geven. Het lijkt inderdaad alsof alles ineens stilstaat, maar dat komt niet doordat de wereld stil lijkt te staan, maar doordat ik nooit heb geweten hoe Henry zich echt heeft gevoeld. Ik weet wel dat hij er weleens aan dacht hoe de volledige wereld zou zijn, maar dat de huidige wereld of de lappen grond die er van over zijn hem zo in het nauw heeft gedreven, dat wist ik niet.

[infinitenap]

[woordenvanjaimy]

Gillian en Helena

Het water klotst luidruchtig tegen de zijkanten van de boot. Het is onrustig op zee, waarschijnlijk in voorspelling van de strijd die gaat komen. Ik kijk uit over de zee die zich uitstrekt en er is geen enkel teken van een eiland wat in de buurt is. Toch kan het wel zo zijn, maar het staat niet op onze kaart. Deze kaart is al drie jaar oud en bijna niet bijgewerkt, dus wij hebben nu een beeld van het jaar 1871. Veel dingen zijn in de tussentijd niet ontdekt, maar de kleine dingen zijn ook van belang. Met een hand boven mijn ogen tuur ik over de zee, uitkijkend naar het andere schip. Zoekend naar haar. Een vogel in de lucht wekt me op uit mijn gedachten en dat is voor mij ook een teken dat er ergens land moet zijn. Ook vogels moeten landen, ondanks dat ze kunnen vliegen. Niets is voor eeuwig. ‘Waar zat jij met je gedachten?’ Ik kijk met een ruk opzij en even voel ik me betrapt. Het is Eugène. Waarom doe ik zo betrapt, niemand weet ervan, helemaal niemand. Het is ons geheim, zij en ik zijn de enige die er vanaf weten. ‘Ik was in gedachten al aan het voorbereiden, hoe wij straks het andere schip te gronde zullen richten,’ geef ik dan snel nog antwoord. Er staat een grijns op Eugène zijn gezicht, maar die is niet weerspiegeld op mijn gezicht. Eigenlijk gaan mijn gedachten inderdaad naar het vooruitzicht van straks. Een strijd op zee gaat komen, want op dit moment vaart ons schip, De Engelenvaart, in een koers die als het goed is recht naar onze vijand gaat, Het Hemelschip. Het gaat nog bloederig worden en dat is nog niet het ergste, maar wel wie er misschien een slachtoffer wordt. Zij. Dit is niet de eerste keer dat we in aanvaring komen met Het Hemelschip. Er zijn al eerder slachtoffers gevallen en zo is het eigenlijk allemaal begonnen. Ik weet nog hoe ik haar daar zag liggen…

[Overal om mij heen hoor ik schoten en jammerende kreten van pijn. Sommige herken ik als stemmen van mijn schip. Ik ren door naar het achterdek en vind daar een meisje. Het verbaast me om te zien, wat doet een meisje aan boord van een piratenschip? Haar lange haren zijn over haar bovenbenen heen gevallen, omdat ze naar voren gebogen zit. Er zit een groot, gapend gat in haar been en er stroomt bloed uit. Ze kijkt op en ik zie de angstige blik in haar ogen. In eerste instantie begrijp ik niet waarom, maar dan besef ik me dat ik nog altijd de vijand ben en mijn zwaard geheven heb. Snel laat ik die zakken, terwijl ik normaal gesproken allang het lichaam had doorboord. Ik ben gewoon aangedaan door het feit dat het een meisje is te midden van allerlei mannen die vechten op leven en dood. ‘Gillian, is daar iemand?’ Het wordt naar me geschreeuwd door Eugène en even weet ik niet wat ik moet reageren. ‘Nee, er is hier niemand.’ Het meisje kijkt met verbaasde ogen naar me en ze begrijpt het niet. Ik begrijp het zelf niet eens, want er zit hier toch echt een bevend meisje voor me. Het zijn haar ogen. Ik kniel neer en mijn zwaard heb ik weggestopt. ‘Wat is je naam?’ vraag ik zachtjes aan haar, zodat niemand opmerkt dat wij hier nog zijn. Ze beeft en zachtjes laat ik mijn hand neerdwalen op haar schouder. Ze is bang. Begrijpelijk, want ze hoort hier helemaal niet thuis.]

Nooit heb ik begrepen wat ze op dat schip deed en doet. Het is gevaarlijk, maar het is iets waar ik mij al te graag aan waag. Ze is een meisje, zo fragiel en breekbaar. Toch heeft ze me meer dan eens verbaasd door steeds te overleven. Misschien dat het wel haar bestemming is, maar ik wil niet dat er een kans is dat ze om komt. Echter heeft ze nog nooit naar mijn woorden geluisterd en de enkele keer dat ik een verloren kus op haar lippen heb kunnen drukken, had ik niet de tijd om te benadrukken dat ze zou moeten wegblijven. ‘Ik zie beweging aan de horizon!’ Mijn blik richt zich naar de horizon, waar inderdaad een schip zich begeeft. Nee, dit is niet zoals het zou moeten zijn. Het Hemelschip is niet voorbereid op onze aanval, net zoals de eerste keer dat wij aanvielen.

[’Helena,’ zegt ze vluchtig met een trillende stem. Ik steek mijn hand naar haar uit, om haar overeind te helpen, maar ze kijkt me alleen maar schuchter aan. Als een bang en gewond dier. Wat ze in principe ook is, behalve dat ze geen dier is, maar een mens. Ze vangt me met haar schoonheid en weer word ik even van de aarde opgetild door haar blik. Het zijn haar ogen, die zorgen ervoor dat ik niet meer weet wat ik moet doen. Het schip staat op instorten, precies volgens het plan, maar op dit moment kan ik alleen maar aan het meisje voor me denken. Haar naam blijft gonzen door mijn hoofd en baant zich een weg door mijn bloed via mijn aderen. Het komt terecht in mijn middelpunt, in mijn hart. ‘Laat mij je helpen,’ stamel ik tegen haar, zoekend naar woorden. Wild schudt ze haar hoofd en dan trekt ze haar eigen zwaard. In haar ogen schiet een glimp van woede, maar dan valt het zwaard uit haar handen. Ze slaakt een kreet van pijn en kan zich dan alleen nog maar richten op haar wond. Snel trek ik mijn vuile en bezwete blouse uit. Beter iets dan niets. Stevig bind ik het om haar been heen. Waar ben ik mee bezig? Ze is de vijand. Toch realiseer ik me waarom ik dit doe, want ik doe dit omdat het een zij is en niet een hij. ‘Laat me met rust.’ Ze jammert en probeert mij weg te houden bij haar been, maar ik geef me niet zomaar gewonnen. ‘Jij hoort hier niet te zijn, Helena.’ Ik gebruik haar naam, in de hoop om tot haar door te dringen. ‘Heb je er ook al over nagedacht dat er nu geen weg meer terug is? Steek dat zwaard door mijn hart en maak er een einde aan, want dat is precies waar jullie voor gekomen zijn.’ Ze heeft gelijk en even kijk ik haar sprakeloos aan, voordat ik mezelf herpak. ‘Ik had jou niet hier verwacht, niet op dit schip, niet bij dit gevecht.’ ‘Alsof dat iets zou moeten uitmaken, want je vermoordt alsnog mensen?’ Ik word hier terecht gewezen door een meisje dat ik allang had moeten vermoorden, maar toch laat ik het over me heen komen.]

‘Nog even mannen en dan hebben we onze wraak, dan maken wij ze af, voordat ze weer ons schip ten onder laten gaan. Dit keer zijn wij beter voorbereid dan de vorige keer.’ Het is de kapitein van ons schip die spreekt en we staan nu, opgesteld in twee rijen, naar hem te luisteren. Ik denk even terug aan de eerste keer. We hadden moeten winnen, dan was alles nu anders geweest, maar Het Hemelschip was te sterk. Toch ben ik blij dat het zo gelopen is, want anders was ik haar nu kwijt geweest. Mijn Helena. ‘Maak je klaar, het is nu of nooit,’ roept de kapitein ons toe met een vuist in de lucht. Ik voel me allang niet meer thuis op dit schip, want ooit was dit alles wat ik had. Mijn thuis, mijn familie, ondanks dat het slechts vrienden waren en geen bloedverwanten. Totdat ik Helena ontmoette. De wereld veranderde in dat ene moment dat ik haar zag. Nu is zij mijn alles, mijn thuis, mijn familie. Ik heb niemand meer nodig behalve zij, maar zij is juist de enige die ik niet kan krijgen. We verschillen. We zijn van andere schepen en een andere afkomst. In het begin had ik hoop, elke keer dat ik wist waar ze zich bevond. Dan beeldde ik me in de nacht in, terwijl de andere lagen te slapen, hoe ik met een reddingsboot zou ontsnappen en heel de wereld afzoek om haar weer te zien. Hoe ik haar lichaam zou aanbidden en haar woorden zou drinken. Vaak genoeg is zo’n fantasie voorbij gekomen, maar nooit werkelijkheid geworden.

Het Hemelschip nadert snel, aangezien de schepen recht op elkaar af varen. Mijn grootste angst is om deze slag te winnen, want dan is Helena sowieso dood. Nog liever heb ik dat ons schip weer ten onder gaat, dan dat Helena dood zal zijn. Ons weerzien zal langer duren, doordat ons schip opnieuw gebouwd moet worden, maar dan zijn we tenminste nog samen. Al is het met zeeën tussen ons.

[Ze denkt dat ze me niet kan vertrouwen en ik begrijp het ook. Ik geef haar daar alle recht toe, maar dit gevoel hier diep in mijn hart wil haar laten zien dat ze dat wel kan. ‘Vertrouw me, alsjeblieft. Ik heb je niet verraden tegenover mijn kameraad.” Ik hoop dat dit haar zal overtuigen, maar nog altijd is ze bang en ze wil liever dood. ‘Oké, je kan me niet vertrouwen… Dat is begrijpelijk.’ Ik pak mijn zwaard weer en Helena krimpt ineen. Haar wond op haar been is nog steeds open, maar bloed nu veel minder. Mijn lichaam is getraind en vuil, met hier en daar een litteken. Voor de rest ben ik ongeschonden, tot nu. Ik draai het zwaard naar mezelf en maak een snee dwars over mijn borstkas. ‘Vertrouw me,’ fluister ik. Het kan niet boven het lawaai uitkomen wat zich achter ons afspeelt, maar alsnog weet ze wat ik bedoel. Ze knikt, maar kijkt niet mijn kant op. Het verbaast me dat niemand ons vindt, maar dan hoor ik achter mij luid gekraak en zie ik mijn eigen schip zinken. We hebben verloren… Snel kijk ik terug naar Helena en knik dan. ‘Dit is niet onze laatste ontmoeting,’ zeg ik snel en dan sta ik op. Ik spring overboord en ga naar mijn vrienden, niet langer mijn familie.]

Er is iets gegroeid tussen ons, Helena en ik. Iets wat mij mijn vrienden heeft doen verraden, een litteken heeft laten maken op mijn borstkas en waardoor Helena nu constant in mijn hoofd zit. Nog nooit heb ik getwijfeld aan mijn liefde voor Helena. Eerst kon ik het gevoel niet benoemen. Later ben ik erachter gekomen dat het liefde was, hoewel ik het eerst niet kon geloven. Liefde? Dat bestaat niet! Al helemaal niet liefde op het eerste zicht. Toch heb ik het ondervonden. Ik ben mezelf niet meer. ‘Zet je schap, neem je plaats in, dan gaan we wraak nemen!’ Iedereen joelt en juicht, maar ik ga inderdaad naar waar ik heen moet. Precies de plek waar ik Helena kan zien en naar haar toe gaan. Het doen lijken als een gevecht, maar eigenlijk overleven we. ‘Aanvallen!’ Het wordt gebruld aan onze kant en ik kijk dan in de richting van Helena. Of waar ze hoort te staan. Er staat een man die grijnzend mijn kant op kijkt. Foute boel, dit is foute boel. Gelijk slaan mijn gedachten op hol en zoek ik heel het schip af. Helena is één van de drie meisjes op dit schip. Op het moment dat het eerste kanonschot van hun kant wordt afgevuurd, realiseer ik me dat ze wel voorbereid zijn. Daarom grijnsde de man. Ik weet niet of ik blij moet zijn of wanhopig. Blij, omdat Helena’s schip niet zomaar vernietigd wordt, maar ze een kans hebben om te blijven leven. Of wanhopig, omdat Helena nergens te zien is op het schip. Mannen springen over en weer naar elkaars schepen, klaar om te vechten. De eerste steken worden uitgedeeld en ik kom bij zinnen als er iemand opduikt in mijn gezichtsveld. Het is de grijnzende man en hij komt op me af. Om mij heen sneuvelen mensen, maar het enige wat tot me doordringt, is de naam Helena. Snel trek ik mijn zwaard en schreeuw ik. Met grote passen ren ik op de man af en het lukt me zowaar om hem neer te steken zonder zelf gewond te raken. Mijn ogen kijken de omgeving weer rond en dan besluit ik naar hun schip te gaan. Ik gebruik een touw en slinger daarmee naar het andere schip. Het ligt recht tegenover ons. Als ik op het andere schip ben, ren ik gelijk richting het ruim. Helena moet hier ergens zijn. Ik moet haar vinden! De gedachte aan dit schip zonder Helena is niet te verdragen. Het kan mij niets schelen hoe fout onze liefde is, want het enige wat voor mij telt, is Helena en haar veiligheid. Zodra ik het ruim in ben, weet ik dat ik erin geluisd ben. Van achteren word ik gegrepen en vastgehouden. Er komt iemand op mij af gelopen vanaf de andere kant van de ruimte. ‘Helena?’ Mijn stem slaat over en ik kan het niet bevatten. De greep om mijn armen wordt verstrakt wanneer ik naar haar toe probeer te lopen. Ze heeft me nog niet aangekeken en achter haar loopt nog iemand. Ik herken de kapitein van het schip en Helena en hij houden halt voor me. Dit is het eerste moment waarop Helena naar me kijkt, maar haar ogen zijn niet meer goudbruin. Ze stralen geen enkele emotie uit en lijken leeggezogen. ‘Helena, je weet wat je moet doen,’ zegt de kapitein en ik begrijp het niet. Wat moet ze doen? Maar het wordt me dan al snel duidelijk als ze een zwaard pakt. ‘Helena! Wat ga je doen?’ Mijn stem is schor en ik kijk met smekende ogen naar haar. Al die tijd heb ik gedacht dat onze liefde voor elkaar geheim was gebleven, maar nu realiseer ik me dat het onmogelijk is. ‘Dit is het einde, Gillian,’ spreekt Helena. Haar stem is niet meer hetzelfde en ik sluit angstig mijn ogen als ze het zwaard heft. ‘Ik hou van je,’ fluister ik dan, want hier in het ruim is duidelijk te horen wat iedereen zegt. Je hoort de geluiden van het gevecht niet. Dan open ik mijn ogen op het moment dat ze het zwaard laat zakken. Recht mijn borstkas in, op de plek van mijn hart. Mijn ogen worden wijd en op dat ene, fragiele moment lijkt alles stil te staan en kijk ik Helena recht aan. Haar ogen hebben de goudbruine kleur en er staat verdriet en pijn in, maar vooral liefde. In dat ene moment realiseer ik me dat dit voor haar nog meer pijn doet, dan voor mij. Dit heeft ze niet gewild. Haar ogen verliezen de glans en het moment is voorbij. Ze sluit elke emotie buiten en ik val op de vloer van het ruim. Mijn ogen staan wijd open en mijn laatste blik is naar Helena, totdat alles zwart wordt.

[woordenvanjaimy]

Ik probeerde je aandacht te trekken en zowaar lukte het me. We hadden conversaties over van alles en nog wat, we voelden ons goed bij elkaar. Ik dacht dat het gezegde 'elke munt heeft een keerzijde' nonsens was, want het kon niet beter en het werd zeker ook niet slechter. Verkeerd gedacht. Ik probeerde je aandacht te houden, met bands die je niet kende en de liedjes daarvan waar je nooit naar zou luisteren als ik ze aanraadde, maar ik begon die te verliezen. De berichten werden korter en jij ging weg. Ik bleef alleen achter.

[woordenvanjaimy]

Glimlach

Hoe haar ogen langzaam in werking kwamen.

Ze boog haar hoofd naar boven, niet langer kijkend naar beneden. -terwijl ze nog zo tegen zichzelf zei: kijk niet, doe het jezelf niet aan.- Het leek voor een moment minder koud, kil, koel te zijn.

Haar ogen werden gestreeld, vast gehouden door het aanblik. Gedwongen om te kijken,en toch geheel vrijwillig. -En ondanks wat ze dacht,-

Hij liep langs.

-moest ze toch glimlachen.-

[woordenvanjaimy]

Vervreemd

Dagenlang zat ik eindeloos te staren in de leegte, afwachtend op een ingeving, een aha-moment, een verheldering. Enkel wat ik zag was een vuil raam dat nodig gezeemd moest worden. Later hoorde ik via via waar je was, niet hoe het met je ging, waarom je daar was, maar ik wist dat ik zou wachten. De postbode kreeg meer werk, ik ging je brieven schrijven. We praatten over alledaagse dingen, en telkens zou ik ook weer de groetjes doen aan de rest. Nu ben je weer vrij, hoorde ik via via, net zoals ik toen hoorde dat je weg was. En ik ben je kwijt. Alsof je nog steeds weg bent, de oude-jij is weg, en ik blijf wachten.

[woordenvanjaimy]

Mijn beste vriend is de leugen

Een waanbeeld sluipt voorbij, zuigt mij mee in zijn leugen. Schotelt mij een werkelijkheid voor die ik geloof. Het laat me een sprookje zien waarin ik een gelukkig einde heb. Mij in een onwetendheid laat hangen dat het goed komt. Terwijl het niet goed gaat komen. Mijn beste vriend is de leugen, de waarheid mijn verraad.

[woordenvanjaimy]

Ik heb net het verhaal "Walging" gelezen en ik vind het erg leuk geschreven, ik vroeg me af of het werkelijkheid is of gewoon een verhaal. Ik ben je nu in ieder geval aan het volgen, wil je mij ook volgen? :)

Nee, de dingen die ik schrijf zijn meestal fictief. Zo ook het verhaal "walging". Dank je voor het volgen en ik lees persoonlijk liever Nederlandse dingen, maar misschien dat ik er vanavond anders over denk!

[woordenvanjaimy]

Verliezen en verlangen

Aan de horizon verloor hij haar toen zij verdween met de illusie dat zij van de man hield. Het laatste wat hij had als aandenken waren de zoenen in zijn hals en een droom waarin ze terugkeerde.