Dzisiaj jest 101 rocznica ukończenia tzw. Wielkiego Wyścigu Miłosierdzia – dostarczenia leków na dyfteryt do Nome na Alasce. Ze względu na wyjątkowo trudne warunki pogodowe (wicher, mróz, śnieżyca) uziemione były nawet statki i samoloty – jedyną nadzieją były psie zaprzęgi (trochę dziwnie mi się słucha o tym, że ludzie musieli wówczas bardziej polegać na zwierzętach niż na zdobyczach stosunkowo wówczas nowoczesnej – bo niewiele ponad 20-letniej – techniki, ale trudno; zresztą czymże były ówczesne aeroplany w porównaniu z dzisiejszymi?).
Dostawa antytoksyny błoniczej miała postać biegu sztafetowego, który zaczął się w Nenana, i odbył się na trasie długiej na 1058 km. Został pokonany w czasie zaskakująco krótkim: ok. 5,5 dnia (zatem prędkość średnia to niecałe 8,3 km/h), mimo że spodziewany czas minimalny to było ok. dwóch tygodni. Główmym organizatorem był Leonard Seppala, zaś człowiekiem, który dotarł do celu (nawiasem mówiąc, ze ślepotą śnieżną), był Gunnar Kaasen. Sam Seppala wziął udział jako trzeci od końca (146 km z Shaktoolik do Golovin, później był Charlie Olson – 40km do Bluff, i ostatnie 85km – Kaasen).
Jeśli chodzi o same psy, to zapewne najlepiej kojarzone imiona to Balto i Togo (🇹🇬). Można by się spierać, który z nich miał tu największe zasługi: wprawdzie to ten drugi przebył najdłuższy i najtrudniejszy odcinek trasy, ale za to ten drugi ją dokończył (bez czego zasługi Togo chyba niewiele na wiele by się zdały...). Być może należy po prostu uznać, że tych dwoje się wzajemnie uzupełniło. Zresztą, i tak w tej akcji brało udział wiele innych psów (i ludzi) - chociaż oczywiście można się spierać, który z nich przyczynił się najbardziej. Tak to już chyba bywa w pracy zespołowej...
Wspominając postać Balto, chciałbym też napomknąć o filmie animowanym o tym samym tytule z 1995 (w Polsce znanym też jako "Przygody psa Balto") – bo to może być dobry punkt zaczepienia do rozmowy o tym, na ile odautorskich innowacji można sobie pozwolić, gdy się adaptuje prawdziwą historię. Lub gdy się kreuje historię alternatywną lub fantastykę historyczną. Ja tam wolę się trzymać opcji, że takowe wtręty lepiej ograniczyć do "fillerów" (tj. elementów koniec końców zbędnych dla głównego wątku, które można by kompletnie wykasować bez obaw o utratę spójności etc.), ewentualnie potraktować je symbolicznie. Zwłaszcza jeżeli film ma być zasadniczo adaptacją prawdziwej historii, a nie że nawiązania do prawdziwych wydarzeń będą się przewijać gdzieś tam w tle itd., nawet gdyby były nie bez znaczenia dla wątku głównego (trochę jak w sequelach... które to bym uznał za historię alternatywną jak ta lala. Z naciskiem na "alternatywną").
Być może jeżeli twórcy chcieli tak bardzo udziwniać, to lepiej by było dla nich zrobić własną historię, w której to zadaniem głównego bohatera jest dostarczenie leku (w postaci złotego płynu) na śmiertelną chorobę do miejsca, wokół którego szaleje wiatr unoszący drobne cząsteczki, jakaś eteryczna istota w bieli dodaje mu otuchy w trudnej chwili, a ktoś inny próbuje mu tę dostawę zasabotować. No i dociera z likarstwem w nieoczekiwanie krótkim czasie. I mamy też scenę, w której to ów medykament zostaje wylany na ziemię (zaraz, zaraz… już chyba ktoś coś takiego zrobił, parę lat później…). Mówiąc w skrócie, byłaby to opowieść co najwyżej inspirowana prawdziwą historią – choćby i w tak wielkim stopniu, że można by ją uznać (przynajmniej w niektórych aspektach) za jej alegorię. Ale to nadal nie to samo co wplatać fikcyjne wątki do dzieła opowiadającego niby prawdziwą historię.
Dorzućmy jeszcze, że historia prawdziwego Balto i bez tak daleko idących zmian mogłaby chyba posłużyć za materiał do historii o "nieoczekiwanym, początkowo niedocenianym bohaterze" – choćby dlatego, że ponoć zwerbowanie prawdziwego Balto do dostarczania likarstwa na błonicę zostało uznane za dość, hm... zaskakującą decyzję ze strony Kaasena (i, jak widać, jak to mówią, w tym szaleństwie jednak była metoda). I chyba dlatego został ubezpłodniony mając chyba zaledwie pół roku – że niby został uznany za nie dość dobrą sztukę by zasłużyć na reprodukcję. Czego chyba żałowano (wnioskuję na podstawie pewnego artykułu)...
Cóż, tak czy owak widziałem pewien wywiad, w którym Simon Wells, reżyser tego dzieła (nawiasem mówiąc, prawnuk H. G. Wellsa od "Wojny światów", "Wehikułu czasu" i "Wyspy doktora Moreau") uzasadniał rozbieżności między filmem a prawdziwą historią tym, że został on przedstawiony jako retrospekcja pewnej staruszki, która wprawdzie była świadkinią i uczestniczką tychże wydarzeń, ale chciała jw trochę podkolorować, by je uatrakcyjnić w oczach wnuczki a tak naprawdę to była profesor Sprout
Kreskówkowy Balto może też być dobrym punktem zaczepienia, by omówić kwestię zjawiska retconu... i tego, jak może zaszkodzić franczyzie tworzenie różnych jej części przez różnych twórców. Zwłaszcza jeżeli nie wszystko ze sobą konsultują. Ale to już trochę inna historia...
PS Wyobraźmy sobie, że tuż przed, po lub w trakcie przerwy na reklamy do "Balto" z 1995 puszczono by reklamę Pracuj.pl o "dobrej karmie" lub tę reklamę Intermarché z "Le mal aimé" – to by dopiero było...
PPS Prawdziwy Balto urodził się zapewne w 1919, a zdechł w 1933... a więc żył jakieś 14 lat. To chyba całkiem dużo jak na husky. Ale najciekawsze jest to, że ten odstęp czasu pokrywa się (przynajmniej co do roku) z pewnym innym (czas)okresem, dość ważnym, a przynajmniej znanym w historii USA...
Today marks the 101st anniversary of the completion of the so-called Great Race of Mercy – the delivery of diphtheria medication to Nome, Alaska. Due to exceptionally difficult weather conditions (wind, frost, blizzard), even ships and airplanes were grounded – the only hope was dog sleds (it's a bit strange to hear that people back then had to rely more on animals than on relatively modern technology – just over 20 years old – but oh well; what were airplanes back then compared to today's?).
The delivery of the diphtheria antitoxin took the form of a relay race, starting in Nenana and covering a distance of 1,058 km. It was completed in a surprisingly short time: about 5.5 days (meaning an average speed of just under 8.3 km/h), despite the expected minimum time being about two weeks. The main organizer was Leonard Seppala, and the man who reached the finish line (BTW, with snow blindness) was Gunnar Kaasen. Seppala himself participated third from last (146 km from Shaktoolik to Golovin, followed by Charlie Olson – 40 km to Bluff, and the final 85 km – Kaasen).
As for the dogs themselves, the most familiar names are probably Balto and Togo (🇹🇬). It's debatable which of them had the greatest contribution: while the latter covered the longest and most difficult section of the route, the latter finished it (without which Togo's contributions would probably have been of little use...). Perhaps we should simply acknowledge that these two complemented each other. Besides, many other dogs (and people) were involved in this action - although of course one can argue which of them contributed the most. That's what happens quite often in teamwork, we suppose...
Recalling the character of Balto, I'd also like to mention the 1995 animated film of the same name – because it could be a good starting point for a discussion about how much original innovation is allowed when adapting a true story. Or when creating an alternative history or historical fantasy. I prefer to stick to the idea that such inclusions are better limited to "filler" (i.e., elements ultimately unnecessary to the main plot, which could be completely removed without fear of losing coherence, etc.), or treated symbolically. Especially if the film is essentially an adaptation of a true story, and not just allusions to real events that are just there in the background, even if they're not insignificant to the main plot (a bit like in sequels... which I'd consider an alternative history, like a dream. Emphasis on "alternative").
Perhaps if the creators wanted to be so bizarre, they would have been better off creating their own story, in which the main character's task is to deliver a cure (in the form of a golden liquid) for a mortal diseade to a place where winds are swirling around, carrying tiny particles, while some ethereal being in white comforts him in his hour of need, and someone else tries to sabotage the delivery. And he arrives with this med in an unexpectedly short time. And then there's the scene where the remedy is poured onto the ground (wait a minute... I think someone has already done something like that, a few years later...). In short, it would be a story inspired by a true story, at best—even if only to such a degree that it could be considered (at least in some respects) an allegory. But that's still not the same as weaving fictional threads into a work supposedly telling a true story.
Let's also add that the story of the real Balto, without such far-reaching changes, could probably serve as material for a story about an "unexpected, initially unsung hero"—if only because apparently recruiting the real Balto to supply diphtheria medicine was considered a rather, um... surprising decision on Kaasen's part (and as you can see, as they say, there was a method to this madness). And that's probably why he was sterilized at only six months old—because he was supposedly deemed not good enough to deserve reproduction. Which was probably regretted (I'm guessing based on a certain article)...
Well, anyway, I saw an interview in which Simon Wells, the director of this work (incidentally, the great-grandson of H. G. Wells from "War of the Worlds," "The Time Machine," and "The Island of Dr. Moreau") justified the discrepancies between the film and the real story by saying that it was presented as a flashback of an old woman who, although she was a witness and participant in these events, wanted to embellish them a bit to make them more attractive in the eyes of her granddaughter but that was actually Professor Sprout.
The cartoon Balto could also be a good jumping-off point for discussing the phenomenon of retcons... and how it can harm a franchise when different creators create different installments. Especially if they don't consult each other. But that's a different story...
PS Imagine if right before, after, or during a commercial break for the movie "Balto" that Intermarché ad with "Le mal aimé popped up – what an interesting case that would be…
PPS The real Balto was probably born in 1919 and died in 1933... so he lived about 14 years. That's probably quite a long time for a husky. But what's most interesting is that this time span overlaps (at least if one is satisfied with the accuracy of the year) with another period, quite important, or at least well-known, in US history...
Aujourd'hui marque le 101e anniversaire de la fin de la fameuse « Grande Course de la Miséricorde », l'acheminement d'un médicament contre la diphtérie jusqu'à Nome, en Alaska. En raison de conditions météorologiques exceptionnellement difficiles (vent, gel, tempête de neige), même les navires et les avions ont été cloués au sol. Seuls les traîneaux à chiens constituaient une solution (il est un peu surprenant d'apprendre qu'à l'époque, on devait davantage compter sur les animaux que sur une technologie relativement moderne – vieille d'à peine plus de 20 ans – mais après tout, que représentaient les avions de l'époque par rapport à ceux d'aujourd'hui ?).
L'acheminement de l'antitoxine diphtérique a pris la forme d'une course de relais, partant de Nenana et couvrant une distance de 1 058 km. Elle a été accomplie en un temps étonnamment court : environ 5,5 jours (soit une vitesse moyenne d'un peu moins de 8,3 km/h), alors que le délai minimum prévu était d'environ deux semaines. L'organisateur principal était Leonard Seppala, et l'homme qui franchit la ligne d'arrivée (malgré la cécité des neiges, en passant) était Gunnar Kaasen. Seppala lui-même a participé le troisième de la fin (146 km de Shaktoolik à Golovin, suivi de Charlie Olson – 40 km jusqu'à Bluff, puis les 85 derniers kilomètres parcourus par Kaasen).
Quant aux chiens, les noms les plus connus sont sans doute Balto et Togo. Difficile de dire lequel a le plus contribué : si le premier a parcouru la section la plus longue et la plus difficile, le second l'a terminée (sans quoi la contribution de Togo aurait probablement été vaine…). Peut-être faut-il simplement reconnaître que ces deux-là se complétaient parfaitement. D'ailleurs, plusieurs autres chiens (et personnes) ont participé à cette action – même si l'on peut bien sûr débattre de celui ou celle qui y a le plus contribué. Nous supposons que cela se produit assez souvent en cas du travail d'équipe…
En parlant du personnage de Balto, j'aimerais aussi mentionner le film d'animation de 1995 du même nom (ou « Balto : chien-loup, héros des neiges » ou « Balto : l'histoire d'une légende ») – car il pourrait servir de point de départ à une réflexion sur la marge de manœuvre en matière d'innovation originale lors de l'adaptation d'une histoire vraie. Ou encore lors de la création d'une uchronie ou d'une œuvre de fantasy historique. Je préfère m'en tenir à l'idée que de telles inclusions devraient se limiter à du remplissage (c'est-à-dire des éléments finalement inutiles à l'intrigue principale, qui pourraient être complètement supprimés sans risquer de nuire à la cohérence, etc.), ou être traitées symboliquement. Surtout si le film est essentiellement une adaptation d'une histoire vraie, et non de simples allusions à des événements réels présents en arrière-plan, même s'ils ne sont pas insignifiants pour l'intrigue principale (un peu comme dans les suites... que je considérerais comme des histoires évidemment alternatives. En insistant sur le mot « alternatives »).
Peut-être que si les créateurs voulaient être aussi bizarres, ils auraient mieux fait de créer leur propre histoire, dans laquelle la mission du personnage principal est de livrer un remède (sous la forme d'un liquide doré) contre une maladie mortelle dans un lieu où tourbillonnent des vents chargés de minuscules particules, tandis qu'un être éthéré en blanc le réconforte dans son désespoir, et quelqu'un autre tente de saboter la livraison. Et il arrive avec son précieux liquide en un temps record. Et puis il y a cette scène où le médicament est déversé par terre (attendez… il me semble que quelqu'un a déjà fait quelque chose de semblable, quelques années plus tard…). Bref, ce serait au mieux une histoire inspirée d'une histoire vraie, et même si ce n'est que dans une mesure où on pourrait la considérer (du moins à certains égards) comme une allégorie. Mais ça reste différent d'intégrer des éléments de fiction à une œuvre censée raconter une histoire vraie.
Ajoutons également que l'histoire du réel Balto, sans modifications aussi importantes, pourrait sans doute servir de matière à l'histoire d'un « héros inattendu, d'abord sous-estimé », ne serait-ce que parce que recruter le vrai Balto pour fournir un médicament contre la diphtérie était apparemment une décision plutôt… surprenante de la part de Kaasen (et, comme on dit, il y avait une logique à sa folie). C'est probablement pourquoi il a été stérilisé à seulement six mois : parce qu'il était jugé indigne de se reproduire. Ce qui a probablement été regretté (je suppose d'après un certain article)...
Bref, j'ai vu une entrevue où Simon Wells, le réalisateur de ce film (et, en passant, l'arrière-petit-fils de H. G. Wells, l'auteur de « La Guerre des mondes », « La Machine à explorer le temps » et « L'Île du docteur Moreau »), justifiait les différences entre le film et l'histoire vraie en expliquant qu'il dépeignait des souvenirs d'une femme âgée qui, bien qu'ayant été témoin et actrice (de part) des événements, souhaitait les embellir pour les rendre plus attirants aux yeux de sa petite-fille et en fait, c'était la professeure Chourave.
Balto du dessin animé pourrait aussi servir de point de départ pour aborder le phénomène des retcons… et comment cela peut nuire à une franchise lorsque différents créateurs réalisent des épisodes différents. Surtout s'ils ne se consultent pas. Mais c'est une autre histoire…
PS : Imaginez si, juste avant, après ou pendant une pause publicitaire du film « Balto », la pub Intermarché avec « Le mal aimé » apparaissait – quel cas intéressant ce serait…
PPS : Le vrai Balto est probablement né en 1919 et crevé en 1933… il a donc vécu environ 14 ans. C'est probablement une longue vie pour un husky. Mais le plus intéressant, c'est que cette période coïncide (du moins si l'on est satisfait de la précision de l'année) avec une autre, assez importante, ou du moins bien connue, de l'histoire des États-Unis…
annaxmalina
2087
stormborns
tangentwithtanner
discoholicmusic