[anurbanromantic]

1654

O may gad.

O may gad.

Oncelikle su anda bambaska bir sey yapiyor olmaliydim. Ancak kafayi kirmisim, ekran beni hipnotize etmis, saat gece yarisini gecmis ve buradan geri donus yok maalesef. Az once tum blogu bastan sona okudum ve kimse beni durduramaz. Yemin ederim bir sey aramak icin gelmistim aslinda, ama maalesef ne aradigimi unuttum. 

Aman tanrim mutsuzluk icinde binlerce yil gecirmisin London’da ve hala kanli canliyim. Tam bir savasci, bir survivor’im, bir basari oykusuyum, bir idol, bir kahramanim. Ne kaddar mutsuz oldugumu simdi okuyunca hatirladim da, memelerimin ustunden kalkan yuku bir fark ettim. Iste buna icilir. Ben soda alayim lutfen. Cunku alkolle sonunda yollarimizi ayirdik. O benim zehirim, hayirsiz erkek arkadasimdi. Hayatimin en guzel yillarimi alkole feda ettigimi dusundum hep. Oysa bugun video oyunu gercegine asla bulasmadigim icin ne kadar ama ne kaddarrrr sansli oldugumu fark ettim. Yine ucuz atlatmisim cocuklar. Hala topluma geri kazandirilabilecek haldeyim.

1. Insallah bunlari tanidigim kimse okumuyordur. Okuyorlarsa halime baya endiseleniyordir heralde. Eger okumuyorlarsa iyi. Ama okuyorlarsa o zaman niye bir allahin kulu bana yardim etmedi bunca zaman. Sevinsem mi buna uzulsem mi bilmiyorum.

2. Terapistime blogumu okumasini odev verebilir miyim acaba? Burda her seyi anlatmisim cunku. Terapistim unlu bir insan bu arada ve onun icin Turkiye’ye gidip geliyorum. O da benim icin bu kadarcik sey yapabilir bence.

3. O zamanki sorunumun ne oldugunu artik biliyorum. Bu sorunla neden bu kadar cebellestigimi de biliyorum. Bu sorunu nasil cozdugumu de biliyorum. Ama size soylemiycem. 

Saka saka.

Oyle iki cumleyle anlatilacak gibi degil.

Bir de onemli ek bir madde: Gecenlerde hayatimin bed tribini yasadim. Oyle beddi ki hic bed trip yasamamisim meger. Oyle boyle bed degildi.

Hayatim boyunca olmus herrrrrr sey, ama herrrrrrr sey bana aslinda tek bir seyi anlatmak icin itinayla arka arkaya dizilerek benden ve bu kucuk dunyadan cok buyuk bir plan dahilinde olmus diye dusundum. Herrrrr sey ama herrrrrrr sey, sevdigim cizgi filmlerinden, annemin bana aldigi oyuncaklara, gittigim tatillerden, hoslandigim erkeklere kadar herrrrrrr sey beni o tek bir seye kosullamak icin defalarca karsima cikmis. Ve bu sey suymus. 

Olum her zaman karsima cikacak, eski bir dost gibi kendini hatirlatacak, ve hayat bana hep derin uzuntu ve kayip yasatacakmis. Ama tum bu kayiplar bana aslinda en onemli ve tek gercegin benim hala hayatta ve yasiyor oldugumu anlatmakmis. Yani arada derede, arafta, olumu hatirlar halde yasamak degil, yasamakla olmek arasinda her an net bir secim yapmammis yasamak.

Ayrica aci hep sevgiden gececekmis. Yani sevdigim her sey benden aciyla koparilacakmis. Ama her seye ve her seye ragmen ben hep hayati sectigim icin tum kendimi sabote etme durtulerime ragmen nefes almaya devam ettigim icin icimdeki en kucuk zerre bile olsa hep yasami secmekteymis. Olay bu secimle artik barismakmis. Iste ogrenmem gereken tek sey buymus. Bunu ogrendigimde aci bitecekmis. Ders buymus.

Ayrica hayatim bir suru duygu evrelerine bolunmusmus. Once fiziksel aciyla baslamisim, sonra utanc evresine girmisim, sonra kalp kirikligi gelmis, sonra kiskanclik, sonra sucluluk, sonra uzuntu filan falan. Cocuklugumdan gunumuze olan biten buymus. Su aralar ofke evresini tamamlamak uzereymisim ve bir sonraki evrenin sevgi oldugunu biliyormusum. Ama bu daha once hic bilmedigim o kadar guclu bir duyguymus ki, buraya adim atmaktan yillaaar yillardir cok korkuyormusum. Ayaklarimin yerden kesilmesinden korkuyormusum. Fakat ona bir kadar da yakinmisim, nasil bir his oldugunu hissedebiliryormusum simdiden.

Ve butun bunlari fark ederek aydigim icin egom da islevini tamamlamis oluyormus. Dolayisiyla eger uykuya dalarsam egomdan, yani kendimden, bir nevi varligimdan vazgecmis, diger bir degisle olmus olacakmisim. 

Sonra uyumusum.

[anurbanromantic]

1223

“Kimbilir nerdesin ne yapıyosun, özledim seni.”

Ben de seni özledim. Çok özledim. Dünyanın en yakışıklı erkeğine seni anlattım.

[anurbanromantic]

1118

Düşünme, yaz.

[anurbanromantic]

1000

Geçen gün bir arkadaşımla dertleştik. Bana “yoğun bir kalp kırılmasının içine düştüm sevgili canım" demiş. “kötücül kara düşünceler içinde bir hafta geçirdim” ve “kendime kanırta kanırta ve zorlanarak çizmeye çalıştığım yollardan yürümeye çalışıyorum” demiş benim bir tanem. Ben onu çok seviyorum ve kalbim o an göğüs kafesimden çıkıp onunkine girdi. O kendisini iyi hissetsin ya da ben onun haline üzüldüm diye değil, ben kendimi iyi hissedeyim, çünkü onun anlattıkları bana çok tanıdık, ve henüz kimseye anlatamadım, hatta belki asla anlatamam, ama sırlarım bana zarar veriyorlar ve bu zararlar artık kendini gösteriyorlar, ve o an içimde onun beni anlayacağına dair çok güçlü bir inanç ve kendimi açmak için güçlü bir istek geldiği için “ben çok korkuyorum karanlık tarafımdan” dedim. Beni sevenlerin yanında sürekli korku, utanç ya da suçluluk hissediyorum. Ve “mutlaka bir gün gelecek ve kötü bir şey yapacağım ve annemle babamı üzeceğim diye korkuyorum” dedim. Çok korkuyorum. 

[anurbanromantic]

997

Sevgilim, 

Bugün her şey çok ağır, kederli ve ben beni bitirmeye hazır karanlık yanımdan korkuyorum. 

Açıp resimlerine baktım. Senin için yazılanları okudum. Ve sarhoş olmayı düşündüm. Ama durdurdum kendimi. Şeytanlarımız birbirine ne kadar benziyor. Böyle zamanlarda nasıl bir ölüm kalım savaşı verdiğimi biliyorsun. Seni her gün özlüyorum. Ne kadar güzel olduğunu düşünüyorum. Ve bu her şeyi zorlaştırıyor. Sen artık yoksun burada, ama bende bıraktığın boşluk hala var. İyileşmek binyıllar sürüyor. Adımı bilmeyen erkeklerle oyalanıyorum. Ve ben ruhumun yarısını bulamıyorum. 

[anurbanromantic]

969

Sana yazma vaktim geldi. İyi ki sen varsın. Bugün bir şey oldu ve ben çok üzüldüm. Tinder'da o hoşlandığım çocuğa denk geldim. Çok sıradan ve önemsiz bir olay. Ama bir o kadar da rahatsız edici. Onu sevgilisiyle görmüş gibi üzüldüm. Çok üzüldüm ya. Hemen acıklı şarkılar açıp ağlamaya başladım. O üç beş güzel kız tavlamak ve kendini olduğundan çekici göstermek amacıyla özenle seçilmiş fotoğraflarını gördüm. Çok üzüldüm ya. Çok kıskandım. Beni istemeyen bu çocuk henüz tanımadığı kadınlara kendini beğendirmek için bir takım zahmetlere katlanıyor. Bu zahmetleri kıskandım. Hem ne kadar hoş olduğunun farkında lanet olası, hem de son derece standard sözlerle kendini tanıtan, averaj profili ile bir o kadar kırılgan ve reddedilmekten çekiniyor. Ve ben bunu çok güzel buldum. Kendimi ona çok yakın hissetmekten alıkoyamadım. Bu çocuktan çok hoşlanıyorum ben ve bu konuda hiçbir şey yapamıyorum. Bu oyun ne kadar zor. Neyse. Seni seviyorum.

[anurbanromantic]

888

Dün yeni Çin yılının (bu sene maymun yılı ve bu yıl bana ve neslime şans getirecek ve tüm titreşimler hizalanarak bizi yerden yükseltecekler) ilk dolunayı idi. Dün çok önemli idi. Vücudumuz bu önemli olaya tepki verdi ve ben mesela rüyamda sevdiğim birine sarıldım. Bu önemli dolunaya yüklediğim niyetlerle kalbimi temizlemek istiyorum şimdi. Beni olmak istediğim ve olabileceğimi en iç çekirdeğimde kuşkuya yer vermeyecek biçimde bildiğim şeyden ve hayallerimi gerçekleştirmekten uzaklaştıran düşünceler var. Bu düşünceleri zihnim üretiyor ve beni mutsuz üzgün kızgın suçlu güvensiz ve korkak hissettiriyorlar. Bu düşünceleri çok radikal bir biçimde tamamen ve zahmetsizce bırakmak istiyorum. Ve şimdi de bırakıyorum. Şimdi bıraktım. Artık yoklar. Beni kendimden alıkoyan şeyleri de bırakıyorum. Aynı şekilde beni kırmaktan çekinmeyen ya da simply beni tanımayan nelere inandığıma dünyayı nasıl gördüğüme kim olduğuma ve nasıl hissettiğime saygı duymayan ve bunları anlamak istemeyen insanlardan vazgeçiyorum. Yine radikal bir biçimde ve yine zahmetsizce. Yavaşça güneş bana cevap verir gibi parlıyor ve tam o anda binaların arkasından bir havai fişek patlıyor. Kendime aynada uzun uzun bakıyor ve kendimi beğeniyorum. Dünyada ve ötesinde her şey yerli yerine oturuyor er ya da geç ve herkes birbirini tamamlıyor. Maymun yılı hepimiz için güzellikler getirsin.

[anurbanromantic]

871

Londra’da dirty pleasure olarak bir çocuk bulmuştum kendime (bunun üstünden bile 2 sene geçmiş yani zaman haldır huldur geçiyor). Bu çocuğu o günün şartlarında kendime hiç mi hiç yakıştıramamıştım ama olsun onun bana şartsız şurtsuz ve hiç sonu gelmeyecekmiş gibi gösterdiği şefkatten de bir türlü vazgeçememiştim ve böylece tam ilişki de olmayan nitekim cüzi bir cinsel çekime dayanan ama ikimizde de duygular arapsaçı olan ve bir iki kişi hariç herkesten gizli saklı bir şeyler yaşamış sonra da günü gelince haydi eyvallah bile demeden siktir olup hayatından gitmiştim bu kendisinin. İskoçya gettolarından gelme ipsiz sapsız bir delikanlıydı o ve bu şehirde tutunamamış sonunda da siktir olup memleketine geri dönmüştü. Akla gelebilecek en ayrı iki dünyanın insanları olmamıza rağmen bu derece derinden bağ kurmuş olmamız Allahın bir mucizesi idi başka da bir şey değildi. Kendisiyle sütlü çay içip saatler boyunca sadece müzik dinler ve nadiren sevişirdik. Fakat ben bu çocuğun hayat hikayesini (o hiç anlatmasa da çaktım bir şeyler) bu upper middle class halimle kaldıramadım ve çocuk her seferinde biz evden gidince ağlayıp üzüntüden helak olup kendime zor gelebiliyordum. Adeta çocuğun duygu alemine (seks vasıtasıyla) giriyor ve oralardaki acılar beni boğuyordu. Tam aynı günlerde ben de memleketten çok fena haberler almış ve o fenalıklarla baş etmek yerine bu erkeğin üzüntüsüyle kendimi oyalıyordum. Bu çocuğun her gün bu vulnerability ile hayatta kalması beni şaşırtıyor ve derin hisleri beni melankoli melankoli neymiş ya godoş muyum ben harbi duygulara gark etti. Tabi onda gördüğüm bu üzüntüler bir o kadar da onda vücut bulan bizzat benim üzüntülerimdi. Nihayetinde onunla geleceğimizin sütlü çaydan öteye gidemeyeceğini bildiğim için iletişimimizi ustura gibi bir hamlede kestim. Bu dalgada patron bendim ve her zaman benim dediklerim olurdu. O zamanlar bastırdığım duygular günümüzde dışarı çıktı. Geçen yine içmişim sarhoş oldum feysbuktan yürüdüm mecburen çocuğa. Dedim naapıyon. Herif resmen daha dün konuşmuşuz gibi tam bıraktığım yerden yakalayıverdi beni. Dedi ben de tam geçen gün senden bahsediyordum yemin ederim. Ordan konuştuk da konuştuk feysbuktan ekleştik sen benim için çok önemliydinler seni çok sevdimler havada uçtu neler neler dedi ben de böyle saçma saçma konuştum işte. Önümüzdeki günler hep onu düşündüm fotoğraflarına baktım feysbuktan. Bir de bir baktım sevgili de yapmış. Kendine göre bir hatun bulmuş benim gibi ayrı alemlerden değil yanı başında da. Kız da güzel memeleri de güzel yanında mutlu da çok mutlu. Ben de bok gibi bu çocuğu beğenmedim hayatta kalacağına bile itimat etmedim fakat o yine iyi kötü yolunu bulmuş düzenli bir seks hayatı var işte kendisini seven bir kadın var yuvarlanıp gidiyor. Zaten herkes yuvarlanıp gidiyor. Benim ise üstüme rezil bir cenabet. Ve tabi kıskançlık. Ve beni 10 gündür aramamış o çocuğun gudubeti ve işte çirkinim şişmanladım saçım çirkin yaşlanıyoruz kızım ne zaman bulcam birimi yok efendim herkes bir yandan mendebur. Ben de düşündüm ki belki de bir zamanlar başıma gelenlerden hiçbir bok öğrenmedim. Ve kötü olmakla suçlanmam belki haklıdır. Tam olarak hak ettiğim şeyi yaşıyorum belki. Sevgisiz mutsuz sekssiz memelerim dudişlerim kurudu bir Allahın kulunun beni görüp beğendiği yok gittikçe görünmez oluyorum kimse beni asla istemeyecek kimseyi bulamayacağım. Bütün üzdüğüm çocukların ve Danielin ahı tuttu. E haklılar aslında.

[anurbanromantic]

918

Geçtiğimiz günlerde beğendiğim, hoşlandığım, tanıyıp sevdiğim, rüyalarımda gizlice buluşup çok seviştiğim mavi gözlü ve saçları meleklerinki gibi kıvırcık o çocuğa hislerimi belli ettim, reddedildim. Yıllardır kimseye böyle şeyler hissetmediğim gibi kimseye hislerimi belli de etmemiştim. Reddedildiğime şimdi bile kalbimin bir yeri inanmıyor. Çünkü insan mümkünse hiç yas tutmamak, yakın bulduğu birini kaybetmemek ya da yanıldığı için inançlarını gözden geçirmek zorunda kalmamak ister. Ve ben de bir yandan kimseyi reddetmemişim ve reddetmenin ne zor bir iş olduğunu unutmuşum gibi sevdiğimi iddia ettiğim o erkeğin yerine koyamıyorum kendimi. Her ne kadar sevgilerin en safı kalbimde büyüyor, bir yabancının gözlerinde eriyorum sansam da aslında kendi dünyamdan bir adım bile dışarı çıkmıyorum. Ben ne kadar yalnızım burada ve sen çok güçlüsün diyorum çocuğa. Beni nasıl yanına almazsın diyorum. O gün o kadar üzülmemde senin de payın var diyorum. O adam kadar sen de bana haksızlık ettin diyorum. Bana veda etmemek ya da yanıbaşımda otururken başka bir kadını düşünmek ayıp diyorum. Bana öyle üzgün gözlerle bakınca ben mahvoluyorum diyorum. Sürekli onu konuşurken Bowie ölüyormuş meğer diyorum. Ölüyormuş anlıyor musun ölüyormuş diyorum. Bak ben bu hissi biliyorum tamam mı diyorum. İki kişi ayrı yerlerde aynı şeye üzülüyorsa birlikte üzülmeleri daha hayırlıdır diyorum. Konumuz Bowie değil ama onun da ufak bir etkisi var diyorum. O sevdiğim erkeğin aslında neler düşündüğünü, nelere üzüldüğünü, neleri unutamadığını bilmiyorum bu sırada. Ama kendimi hemen affediyorum. Kafamın içinde ona bunları söylüyorum ve o duymuyor beni. Kendimle kavga ediyorum. Kendimle kavga ettiğimin farkında olarak kendimle kavga ediyorum. Çünkü bu, o çocukla ikimizin değil, yalnızca benim hikayem. Sürekli Bowie şarkıları dinliyorum ve biraz onu ve biraz da onunla tanıştığım sırada yaşadığım duyguları hatırlıyorum. O ise sürekli Bowie dinliyor ve çocukluğunu ve belki biraz da o adamı hatırlıyor olabilir. Her şey olabilir. Çünkü o bir İngiliz ve İngilizleri anlamak mümkün değil. Ve gerçek bir insanı sevmek çok zor ve belki ben buna hazır değilim. Belki o da buna hazır değil ya da daha kötüsü belki o da başka bir insanın hayalini seviyor tam bu sırada. Aslında onun da şu anda karşılık bulamadığı hisleri olduğunu düşünmek bana iyi geliyor. Bu bizi hayali bir düzlemde birbirimize yaklaştırıyor. Her gün onlarca defa Space Oddity dinleyerek ona karşı hissettiğim duyguları bu şarkıya gömmeye çalışıyorum. Doğrusu bütün sevdiğim erkekleri bana hatırlatan bir şarkı var. Bazen kaybolduğumda eski sevgililerimi arayıp sorar ya da hatırlayarak güç alırım onlardan. Bugün de Bowie dinleyip, gri gökyüzüne bakıp köprünün üstünden geçip eve giderken o kadar yalnız, o kadar anlaşılmamış ve sevilmemiş hissettim ki, bütün eski sevgililerimi sırayla hatırlamak zorunda kaldım. Beni bir zamanlar sevmiş ve bir an için dünyanın en özel kadını olduğumu düşünmüş bütün bu erkekler sanki eski sevgililer mezarlığındaki mezarlarından hortlayarak Londra’ya geldiler. Adeta bir ordu gibi peşime takıldılar ve beraber bu şehri istila etmeye gelmişiz gibi inanılmaz bir güçle yürümeye devam ettik. Ben ve beni sevmiş bütün erkekler. Bir gün, bu hayatta ya da öldükten sonra, belki çok ünlü olacağım diye düşündüm. Tüm eski sevgililerim ve geçmişimin her ayrıntısı, bu aralar reddedilmem bile bana güç veriyorlar ve bu gücü çok büyük bir şey yapmak için saklıyorum diye düşündüm. Bu büyük şey çok büyük olacak ve şimdiden ben ve arka bahçemizde uluyan hayvanlar onun bize yaklaşmasını hissediyoruz diye düşündüm. Hayat, ne olur kendini benden sakınma diye düşündüm. Benim için hazırladığın her şeye ben de artık hazırım diye düşündüm. Evet hazırım artık.

[anurbanromantic]

809

Zaman zaman bocalamalar yasiyorum hayatta. 

Kucukken Chopain’in yazdigi bir balede dans etmistim. Baleye benzemeyen garip bir seydi, kisacikti. O zaman hic anlamamistim. Simdi youtube’dan izlerken de hic anlamadim. Bu kizlar kim ve neden hepsi bu kadar kirilgan, hassas, minik birer kiz cocugu gibi, neden her sey bu denli ruyavari ve bu kimin ruyasi? O biraz garip pozlari, kollari, one egilisleri son derece bir sacma, ve fakat bu guzel muzik ve bu acayip hareketler simdi de beni o zamanlar oldugu gibi bilmedigim duygulara cagiriyorlar.

Videoyu izlerken bir an icin o gunlerdeki ben gibi hissediverdim kendimi ve o sanki artik yok sandigim ergen kendimle goz goze geldim. O yillarda dans benim drug of choice’imdi ve kendimi onun icinde tamamen kaybedivermek, eriyip gidivermek istiyordum. Gunler ve geceler boyu bunu hayal ediyordum. Sonra yillar suren ugraslarla dans hayatimdan kazinarak cikarildi, cunku dans bir hobiydi ve baska realiteler vardi. Oysa benim ikili hayatimda dans en temel manaydi ve benim oydum. Balenin hayatimdan cikarilmasi hayatimin manasinin elimden alinmasiydi.

Bir an dusundum ben hala bale yapiyor olsaydim hayatin manasi nasil olurdu diye. Mantikli dusundugum vakit muhakkak sirt agrilarim olmadigi icin ben daha mutlu bir cocuk olurdum. Bence daha ozgur ve daha yerli yerimde olurdum. Ruhum huzurda olurdu bence. Yaptigim seye gec kalmamis ve hala eksiklerimi gidermeye calisiyor olmazdim. Bu da muhakkak guzel bir his olurdu. 12 evdeki binlerce gezegenim, guney dugumlerim, terazilerim, kapkaranlik plutom hep yerini yonunu bulmus olurdu. Ama belki bale yuzunden daha az ipimi koparmis olurdum ve bu kotu bir sey olurdu. Belki kendimi biraz daha az begeniyor olabilirdim, belki kazulet buluyor olabilirdim kendimi. Muhakkak klasik sanatla ugrasmaktan bikmis usanmis da olurdum. Etrafimdaki insanlar dinazor olurdu, ya da gercek hayatla sahnenin ayrimini kaciran garip giyimli garip makyajli zevksiz tiyatrocular olurdu. O zaman belki baleden mesela modern dansa atlamis, yoluma hafif bir ceki duzen vermis ve iste o zaman her seyi yerli yerine oturtmus da olabilirdim. Ve belki de o ruhumun ihtiyac duydugu kendimi sorgusuz sualsiz bir seylere adama hissine doymus olurdum.

Sonuc olarak belki de eksiler ve artilar alt alta siralaninca hayatim felakete dogru sapmamis ve inanilmaz yetenegim harcanip gitmemis oluyordur. Belki de olmuyordur.

Ama benim gibi kaybolmus iseniz bu tur dusunceler youtube’da bile sizi bulur. 

Bale yillarindan gunumuze yolumu yeniden bulmak icin pek cok sey denedigimi hatirliyorum. Cabalarimin cogu baska insanlari kendime inandirmakla gecti. Simdilerde ise, yani her gun isten cikip aglayarak eve yurdugum son birkac haftadir, ruhum boklarini disari kusuyor. Yani ruhum baska bir sey ariyor ama henuz ne oldugunu bilmiyor. Umarim kadim gucler ona yardim edecek, cunku her gun dua ediyorum. Ruhum oh boyle nefes verir gibi yakindan tanidigi o seyi, yani balesini ariyor. Iste bu seyi bulmazsak her sey ama her sey cok zor olacak. Beni seven bir erkek bile yok cunku, hayat en azindan bu guzelligi bana yapmali. 

Bir yandan Turkiye’deki sirketim beni olduruyor. Dun gece dusundum de 3 senedir aklimda yapilacak isler olmadan 1 gun bile gecirmedim. Bunun ne kadar agir bir sey oldugunu anlatamam. Annemle kavga ettik. Ben zaten her zaman annemle kavga ediyorum kafamin icinde. Onun kalbine guveniyorum ve tertemiz niyetlerine de. Ama gercekte annemin yapmakta bir beis gormedigi is, benim yapmaktan utanacagim is. Annemin orumcek aglariyla kaplanmis bin yillik huylari, duygusal arizalari, benimkilerle birlesince bu zaten kiytirik isler iyice boktan kusmuktan cisten oluyor. Yani bir damlacik enerjimizi kavgaya gerginlige harciyoruz. En azindan ben. Bu is bize bir kurus para kazandirmadigi gibi hicbir ileri hedefe de tasimiyor bizi. Tasiyorsa da ben goremiyorum. Ve her seyden otesi harcadigim zaman ve emek beni ruhuma iyi gelecek baska seylerden alikoyuyor. Eger bu isi vizyonu, fikirleri, titizligi, motivasyonlari bana yakin biriyle yapsaydim her sey cok farkli olurdu galiba. Ama annem bu bahsettigim birinin tam ziddi ve ondan baska biri de yok bu isi yapmaya icin, ve bu yuzden her sey cok zor. Tamam kapatiyorum bu sirketi bitti artik lanet olasi diye her dusundugumde uzuntuden helak oluyorum. Insan cocugunu nasil birakip gider? Ayni sekilde insan nasil annesini birakip gider? Ya da insan nasil zifiri karanlik ruhundan cikip ferahliga gider?

Ya ben cok mutsuzum. Saturn beni acayip vurdu.

[anurbanromantic]

781

Ofisteki butun bilgisayarlara bir gezegen adi verilmis. Bu isimler kesinlikle o bilgisayari kullanan kisilerin ofisteki rollerini belirliyor. Mesela patronum ve karisinin bilgisayarlari Venus ve Mars. Bu ciftin arasinda o gun olusan uyum ya da gerilim, tipki asiklar Venus ve Mars gibi, tum gezegen sistemini derinden etkiliyor. Mars’i yalnizca Venus sakinlestirebiliyor. Ve ofisin tek disi gezegeni oldugu icin Venus sakin ve yumusak enerjisiyle tum diger erkek gezegenleri dengeliyor.

Benim bilgisayarim Jupiter. Kendisi pek tatli bir gezegen astrolojiye gore. Gercekten bu bilgisayarda gecirdigim zamanlarda kendimi cok sansli hissediyorum. Ofisin en comezi oldugum icin her gun yeni seyler ogreniyorum, tum hatalarim hosgoruluyor, ve diger gezegenlerin sevgi ve ilgisi benim uzerimde toplaniyor cogu zaman. Arada sirada Jupiter’den ayrilip ofisin en ote ucundaki Pluto’da calismam gerektigi oluyor. Boyle gunler yemin ederim karanlik tarafa gonderiliyorum. Kaza gibi, olmadik aksilikler gibi fena seyler basima geliyor ve bumbuz soguk nazarlar aliyorum diger gezegenlerden. O zaman tipki Pluto gibi guclu olmam, bu enerjilere kapilmamam ve hemen kendimi onarmam gerekiyor. Ayrica Pluto’dayken istemeden ofisin tum giybetini, sirlarini, hasetlerini ve bana gerektiginde fayda saglayacak gizli bilgilerini duymaya ve gormeye basliyorum.

Bir de ofisin kedisi, ki kendisinin bir bilgisayari yok, var sistemde. O da Gunes. Cunku tahmin edeceginiz gibi her sey, ama her sey onun etrafinda donuyor. Gunes istedigi her seyi yapiyor ve Mars ona hic kizamiyor. Hatta Mars bence sadece Gunes’i gercekten sayiyor. Gunes hic calismiyor, oyun oynamayi ve uyumayi seviyor, her aksam ofisten cikip sabah geri geliyor ve bu hic ama hic degismiyor. 

Interestingly enough bilgisayar degil gezegen olan Jupiter’im Kuzey Dugum’umle kol kola oldugu icin dogum haritamda, bu da Jupiter ozelliklerini gucsuzlestirdigi icin, bu isten anlayanlar bu konuda calismam gerektigini soyluyorlar. Bu da Jupiterin temsil ettigi seyleri, yani spirituel erdemler ve icsel mutluluk, nese, huzur gibi seyleri kendi icimde bulmam filan demek. Jupiter kendimizden buyuk seyleri, inanc sistemlerimizi, ogrenmeyi, cogalmayi, hayata ve getireceklerine guvenmeyi temsil ediyor biz kucuk insanlar icin. Yillar var ki yapmiyorum, ama mesela bir erkekten oburune kosmak Jupiter’imizi zayiflatan davranislar kizlar. Cunku Jupiter yalnizca kadinlarin haritalarinda kocayi temsil ediyor. Asiri yemek yemek, asiri icki icmek, asiri calismak gibi dissal yollardan bosluk doldurma cabalarindan da kacinmamiz lazim, cunku bunlar da Jupi’nin tam tersi kucuk seyler. Bunun yerine icsel anlam arayisimizi mesela kafa acan kitaplar okuyarak, seyahat ederek, karsilik beklemeksizin iyilikler yaparak, bedenimize iyi bakarak, iyi yiyerek, manali buldugumuz seylerle ugrasarak, kisacasi basit ve saglikli seylerde mutluluk bularak surdurmeliyiz.

Jupiter ayrica bagislamayi ve kabul vermeyi temsil ediyor. Kendimize tum hatalarimizin toplamiyla okeysin diyerek, affettim gitti kendimi diyerek de Jupiter’le is birligi yapmis oluyoruz. Bir de demin de dedigim gibi zihnimizi cesitli bilgi sistemlerine acmak ve baska kulturler taniyarak, gorerek, duyarak genislemek de cok hayirli imis bu yolda. Bu odevleri yerine getirirsek kizlar, iste o zaman temiz kalpli, akilli, belki zenginsi, hem kendini hem askitosunu seven ve bir o kadar sayan ve belki cok da yakisikli ilik gibi yavrus erkekleri yorungemize cekecegimizi vaadediyor eski kitaplar. 

[anurbanromantic]

741

Merkür retro olsun, ay tutulması olsun, efendime söyleyeyim ekinoks olsun, gezegenler yıprattılar beni bu ara.

[anurbanromantic]

709

Dün manavdan aldığım yeşilli kırmızılı domateslerle kendime menemen yaptım bugün. Günlerdir rüyamda canavarlar ve seks görüyordum, öğlene doğru yorgun argın uyanıyordum. Bunun ardından menemen çok iyi geldi. Ayrıca rüyalarımız çok önemlidir. 

Dün manavda domatesleri seçerken, birden tam manasıyla elim ayağım boşaldı. Adeta eklemlerim herkesi o an greve çağırdı. Domatlar biberler elimden kayıp kayıp sokağa yuvarlandılar. Manav görmeden hepsini toparlayayım derken yine düştüler elimden. Nihayet manav da geldi içerden, beraber bir daha düşürdük her şeyleri. Meyveler sebzeler boing boing diye kaldırımda zıpladılar, zor durdurduk hepsini. Adamla katıldık böyle güler gibi ağlar gibi filan. Bir takım domatesler yollarda can verdi, belki de onlara üzüldük. Sonra o kazazede sebzeleri eve getirip güzelce yıkadım, anne style saklama kabına koydum. Sabah kahvaltı için dolabı açınca, içinde organik görünümlü, menemene hazır güpgüvenli domatesleri görünce annemin evine gelmiş gibi, bir an rahatlayıvermiş gibi hissettim. 

Annelerimiz her ne kadar zaman zaman bizi kaba saba davranarak incitseler de, hırslı motiflerle bizi iteleyiverek, kıytırık planlarını empoze etmeye çalışan sevimsiz kadınlara dönüştüklerinde de, annelerimize çok ihtiyacımız olduğunda onlar bizi görmezken bile, annelerimiz bizim nasıl insanlar olduğumuzu bilmeseler de ve hatta annelerimizle kafamızın içinde durmaksızın kavga ederken de, annelerimizi ve ailemizin tüm diğer üyelerini sevmeliyiz. Şimdi siz de ailenizin her bir üyesini, ölmüş babaanneleriniz, yıllardır konuşmadığınız halalarınız, dayınızın ilk karısından olan ama aileden kimsenin artık görüşmediği kızı, tüm kuzenler, yeğenler, dedeler ve teyzeler, amcalar ve muhakkak babalar da dahil olmak üzere, birer birer hatırlayın. Hiç kimse unutulmayı hak etmez, bu nedenle kimsecikleri atlamayın. Bayramlarda büyükleri aramaktan bağımsız olarak aile ağınızı bence muhakkak içinize sindirin. Bunu kendiniz için yaptığınızı düşünebilirsiniz. Dünyaya kalabalık bir takıma mensup olarak geldiğinizi kavrayınız. Bu his size çok çok iyi gelebilir. Sonuç olarak ailenizin bütün üyelerini ayırt etmeksizin seviniz. Bunu lütfen yapınız. Vakti geldiğinde belki bu yaptığınıza memnun olursunuz. 

Ve hazır konusu açılmışken, denizde ölenlerinizi zaman zaman hatırlayınız ve gönlünüz elverdiğince yas tutunuz.

[anurbanromantic]

680

Bu aralar o kadar depresifim ki, aklıma senin anlattığın şeyler geliyor. O kadar hassas hissediyorum ki kendimi, sanki etrafımdaki bütün kötü hisler, insanların üzüntüleri, korkuları filan içime işliyor. Ve bana çok ağır geliyor bunlar, taşıyamıyorum sanki. Sürekli bir ağlayasım var. Çok yalnız, yapayalnız hissediyorum. Bir sevdiceğim olsa.. O kadar istiyorum ki bunu. Annemler burdaydı. Sürekli onlara sarılmak, dokunmak, beraber uyumak filan istiyordum. O zaman anladım ki aslında ben çok yalnız kalmışım, memelerim yalnız kalmış, şefkate, dokunulmaya feci şekilde ihtiyacım varmış. Zaten benim öyle çok duygusal bir yapım yok. Yani emotionaly driven değilim. Daha çok kendimi gözlemleyip üstüne düşünerek anlıyorum neler hissettiğimi. Biraz saçma gibi. Ama çok da normal. Yani duygusal tabiatıma her zaman mesafeli durabiliyorum, çünkü kendisi benim ikincil tabiatım. Mesela “hmms buna beklediğimden çok daha aşırı bir tepki verdim meğer aslında sandığımdan daha güçlü bir şeyler hissediyormuşum demek öyleymişim” filan. Neyse insanın kendini tanıma çabaları her zaman iyi sonuç veriyor. Buraya geldiğimden beri de ara ara depresyona girip çıkıyorum. Memlekettekinden biraz daha sık. Belki de sorunum budur. Depresyonlara dalıp dalıp çıkıyorum. Tabi böyle olmasının sebebi duygularımın her zaman yüzeysel olması ve benim onlara hep biraz mesafeli kalabilmem. Böylece beni yutan bir depresyona kapılacak kadar içselleştirmemiş oluyorum karanlıkları. Yani yemin ederim her zaman depresyondan çıkış yolumu görebiliyorum. Bu gün mutlu olmak istersem eğer bunu kendime verebiliyorum. Ama böyle olunca da o ruhumun derinliklerine dalıp iyice temizleyemiyorum oraları. Yine bu yüzden her fırsatta depresyon hafif hafif hortluyor. İşte böyleyim. Geceleri ağlamalı küçük kırılgan bir kız çocuğu gibi hissetmeli günler geçiriyorum. 

Saat 14.14.

[anurbanromantic]

646

Sevgili bir taneciklerim,

Az önce mezuniyet sergimden çıkıp havalı okulumun koridorlarında Londra'da edindiğim umursamaz edayla süzülüp binlerce gıcır iMac'in bulunduğu interactive lounge'a geldim. Okul email hesabıma girdim son kez. Tabi ki eşek değilim, "Dönem sonu notunuz hazır" konulu maile tıkladım kalbim güp güp atarak. Notların server’lardan browser’lara, 0′lardan 1′lere, oradan da ekranıma süzülmesini beklediğim yüzmilyonlarca an boyunca kendimi "iyi olmak, iyi notlar almak, hatta en iyi notu almak istiyorsun. bunu hakettiğin bir gün muhakkak gelecek. ama bugün kıytırık bir not alacaksın muhtemelen, noolur üzülme" diye telkin ettim. Tam o anda hiç beklenmedik bir biçimde ekranda A’lar ve B’ler belirdi. A’nin en yüksek, F’nin ise sınıfta kalma notu olduğu bu faking sistemde B+’la mezun olduğumu öğrendim. Mezuniyet sevincim katmerlendi. Fakat bundan daha önemlisi B+ aldım çocuklar. B+. 

Sevgili tatlışlarım, Sizin de yakından bildiginiz gibi okuduğum hiçbir eğitim kurumundan yüksek notlarla mezun olmadım. Saksı kafalı olmadığım da bir gerçek. Utanmadan akıllı olduğumu bile söyleyebilirim. Ama genel olarak bu eğitim sürecinin zevk veren bir yani yoktu ve göstermem gereken minimum çaba ile günlerimi geçirmekten rahatsızlık duymadım, çünkü zaten i couldn't be bothered, ya da adeta (yani çok da fifiydi). Tabi ki takdirler ve teşekkürlerin (rica ederim) havada uçtuğu anlar yaşadık birlikte. Fakat belgelerin hiçbirinin bir mühimmatı olmadı, çünkü mühimsizlerdi işte. Sonracığıma, mimarlık okuduğum yıllarda, işte o zaman gerçek manada ağzıma sıçıldı, çünkü o yıllarda kendimden şüphe duyar oldum. Çünkü bir bok beceremedim ve tüm işaretler mal olduğumu gösteriyordu. Herkes çok yetenekliydi bense salaktım. Notlarım vasattı, ve bu bence kötüden de kötüydü, çünkü ben hocalarımın ya beğenisini veyahut tiksintisini kazanmak istiyor, fakat averaj bir öğrenci ve averaj bir insan olmak istemiyordum. Fakat böyle olmuştum. Notlarım parlak birinin notları değildi. Averaj olduğuma inanmaya hazır değildim. Adeta suda uçmaya filan çalışıyor gibi hissediyordum. Ya sen manyak mısın? Ya sudan çık, öyle uç uçacaksan, ya da eşek gibi yüz, madem sudasın. Ama ben suda kanat çırparken büyük ve görkemsiz bir kayboluş yaşadım. Mimarlık okulundan dışarı atınca kendimi, master yapıcam diye tutturdum bu sefer. Çünkü insan her zaman birilerinin takdirine ihtiyaç duyuyor. Çünkü insanın her şey aksini işaret ederken kendine bütünüyle inanması çok zor çok. Tam üç kere bir takım okullara başvurdum. Onlarca red yedim ve belki aslında saksı kafalıyımdır diye düşünmeye başladım. Adeta evren bana sana buralarda yer yok sana, lütfen biraz daha averaj ol, git bir mimarlık ofisinde metraj çıkar ve günün en heyecanlı anları patron fark etmeden feysbuka baktığın anlar olsun filan diyodu. Adeta evren benim kendimle ilgili iştahımı yersiz buluyor ve vazgeçmemi, normal bi insan olmamı istiyodu. Halbuki ki sevdiğim işi bulmak kendimi gerçekleştirmenin tek yoluydu benim için ve bu yıllar karanlık yıllardı minik başarısız için.

Sonra günlerden bir gün, şimdi beni B+ ile mezun edecek bu okul kabul etti beni. Geldim okudum. Etrafımdaki insanlari gözümde büyütebileceğim kadar büyüttüm. Ilk zamanlar "Allahim noolur salak olduğumu fark etmesinler bugün" filan diyerek gittim geldim okula. Sonra daha önce de belirttiğim gibi aslında saksı kafalı olmadığımdan olayın özüne zamanla vakıf oldum. Benim de bu ortamda bir giderim vardı ve oturduğum sandalyeyi öylesine haketmiştim ki, kimse benden alamazdı onu. Ben de iyi kötü kasıp kavuruyordum aslında tasarım alemlerini. Ben de iyi kötü kuuldum. Eksiklerim de vardı ama hatasız da kuul olmazdı. En gözümde büyüttüklerimin bile akla hayale gelmez salaklıkları görülmüştü. It was ok yani it was ok. Bu inanılmaz, insanlik tarihinde çığır açan bir bakış açısıydı. Sanırım kendimi bütünüyle gerçekleştirmeme imkan veren o alanı (nokta atışı gibi keskin almasa da en azından aşağı yukarı) sonunda bulmuştum. Adeta doğduğum günden beri burayı arıyordum. Ve sonunda varmıştım ve neredeyse ait bile sayılabilirdim buraya. Bu inanılmaz bir histi. 

Sevgili beybiler, işte tüm bu maceraların sonucunda, o insanin, bir beybinin annesine ihtiyaç duyduğu gibi, muhtaç olduğu takdire kavuştum. B+ ile mezun oluyorum gözümde büyüttüğüm gençlerin arasından. Şu anda o kadar mutluyum ki, benim gibi kararsızlıklar, utançlar ve kayboluşlar yasayan herkesi anlıyor ve onlara yardım etmek istiyorum. Ayrıca o kadar mutluyum ki beni buraya gönderdiğiniz için dünyanın en iyi annesi ve dünyanın en iyi babası sizsiniz. O kadar iyisiniz ki 28 yil süren ergenliğimi annelere babalara özgü bir anlayış ve sabırla karşıladınız. Bu sürecin çoğunu sizinle paylaşmadığım için bihaberdiniz belki ama yine de anlayışla karşıladınız. Beni hiçbir yere zorlamadınız. Zorladıysanız da ben sizi dinlemedim zaten ve sonuçta her şey olacağına vardı. Beni ne kadar çok özlese de annem buralara kadar yolcu etti beni ve mutlu oldu, babam da her şeyimi uzaktan gizli gizli takip edip hepsini anladı. Adeta buraya geldiğimden beri hem kendime hem de size yaklaştım. Hayatın her zaman tatlış yanlarını gören hayata iştahı bitmeyen annem, senin bu yanını almakla iyi ettim. Her şeyin derinine inen akıllı babam, senin de en çok bu yanını aldığıma memnunum. Iyi bir kombo oldum. Ve sizinle çok gurur duyuyorum, bu anne babalık işini fena halde iyi kotardınız. Sizi çok seviyorum bir daha dünyaya gelsem yine ikinizi seçecek kadar. Ve ne kadar teşekkür etsem az siz bebişlerime. 

[anurbanromantic]

598

Blogumu ihmal etmem ne zihinsel gelişimimi ne de yaratıcı üretimimi ihmal ettiğim anlamına geliyor. Bu nedenle ayda bir buraları ziyaret etmekte bir sakınca yok doğrusu (kendime telkin). 

Geçtiğimiz ayı çalışarak geçirdim. Bu hafta da o çalıştığım şeyi sunmak üzere insanların önüne çıktım. İçimdeki utangaç çocuk sahnede olmayı çok seviyor ve oradan inmek bilmiyor adeta. O tüm dikkatlerin üzerine çevrildiği büyülü mekana bayılıyor ve orada yarattığı intibayı herkesin kendisi kadar ciddiye aldığını filan sanıyor. Ayrıca gelen eleştirilere ukalalıkla cevap vermekten kendini alamıyor. Sahneden inince ise içinde tatsız bir “Bu sefer çok ileri gittim” duygusu kalıyor. Yeni adım attığım her türlü kişisel marazların hoş görüldüğü bu toplumun insana sağladığı oluverme lüksüne henüz alışamadım ve galiba mesela çocukken yaptığım deliliklerin annemi utandırmasının suçluluğunu üzerimden atamadım. 

Ayrıca her ne kadar açık fikirli olduğuma inanmak istesem de insanların tercih ettikleri ve beni bir toz taneciği kadar bile ilgilendirmeyen riyakarlıklar görünce hemen yargılayıveriyorum. Kendime hatırlatmak isterim: Sen de sandığın gibi mükemmel değil cıkcıkladığın ve etiksiz bulduğun insanlar kadar boksun ve lütfen sadece kendi işine bak. Bunu ne kadar başarıyla yaparsan zaman zaman saklayamadığın ukalalık ya da ne biliyim asabiyet gibi kişisel kusurlarindan o kadar az suçluluk duyarsın belki. Emin ol kimse ne yaptığını bilmiyor. Ama bazı çiftleri sırf uzaktan izlemek bile insanı mutlu etmeye yetiyor. Ayrıca yorgun olduğunda tembellik yapmak, tembel olduğunda hiçbir şey yapmamak ve mutsuz olduğunda kendine yasak ettiğin alışkanlıklara geri dönmek de okey. Mükemmel diilsin dostum. Mükemmelin baya uzağındasın. Ve its okey.

Mezun olunca belki başka bir yere taşınırım diyorum. 

[anurbanromantic]

566

Kendimize söylediğimiz yalanların ne olduğunu bilmek çok önemli olabilir. Bu bizleri can sıkıntısıyla geçirdiğimiz anlardan kurtarmak adına da önemli olabilir. Son derece önemsiz de olabilir doğrusu. Öte yandan bu acılara dikkat çekerek bu hafta içi akşamında nispeten güzelleşmiş kafanlarınızı açmak istemem. Bu dünyadan kaçmayı seven biri varsa o da benim. Her anımı gündüz düşleriyle süslediğimi şimdiye kadar fark etmediyseniz, şu andan sonra beni beynini sıkça uçurmayı seven Amy Winehouse ya da Yıldız Tilbe’den farklı düşünmeyin. Bu dünyadan kaçmak sadece yasadışı maddelerle mümkün değil. Böyle sanıyorsanız beynimizin bize sağlayabileceklerine yabancı ve insanın karanlık tarafına uzaksınız demektir. Ben de sizin kadar, Amy kadar, Yıldız kadar karanlığım ve bunun farkındayım. Ne zamandır kendimi adama mahzur ettiğim için de tek başıma çok kaldım, ve bunun güzel kafasını son damlasına kadar yaşadım. Bu iyi bir şey. Bu süre içinde çok çalıştım. Ayrıca eski sevgililerimle iyi iletişim kurdum. Bela arar gibi bir niyetim yoktu. Sadece kendi başıma varoluşumun bütün ihtiyaçlarını karşılamaya çalışıyordum. Sonra bir akşam Marina Abramoviç belgeseli izledim. Sonra da tabi ki kendisinin doğum haritasına baktım. Benimkine ne kadar benzediğine şaşırdım ve bir vakit sonra şaşırmaktan vazgeçtim. Sonuçta ben nasıl asla bir Marina olamayacaksam Marina da asla bir ben olamayacaktı. Yani benzerlik çok yüzeyseldi. Tam bu anda idolümü yüceltmekten vazgeçmiştim. Yani pek fifiydi. Yani işte böyleydi. Hayat çok normaldi. Her uykudan mutlu uyanmak çok önemliydi. Mutsuz uyandıysan da mutlu insanların senden farklı olmadığına inanmak bir seçimdi. Böylece aslında herkesin benzer hayatlar yaşadığını kabul etmek gerekti. Bu bazıları için rahatlatıcı, bazıları içinse korku vericiydi.