Projection Mapping and Performance

History of Digital Art

[audiovisualartists]

Στο blog μας ασχοληθήκαμε με την τεχνολογία του projection mapping, ένα πολύ σημαντικό κλάδο της ψηφιακής τέχνης, η οποία ξεκίνησε σαν προβολή έργων πάνω σε τοίχους δημοσίων κτιρίων και εξελίχθηκε συνδυάζοντας σήμερα και την τέχνη της επιτέλεσης, γνωστή και ως performance. Εργαστήκαμε με την προοπτική να δούμε την εξέλιξη της προβολής στην περφόρμανς ανά τα χρόνια, με αποτέλεσμα επιλέξαμε το σχολιασμό παραστάσεων διαφορετικών χρονολογιών, τοποθεσιών και καλλιτεχνών.

Παρατηρήσαμε τις παραστάσεις όπου ο performer είναι ένα μέρος της προβολής και φαίνεται να αλληλεπιδρά με την προβολή, χάρη στη χορογραφία που ακολουθεί. Για παράδειγμα, στο «Box», το «270» και το «Hakanai» ο περφόρμερ είναι τόσο σημαντικός όσο και το προβαλλόμενο βίντεο, αλλά όχι περισσότερο σημαντικός. Αντίθετα, σε παραστάσεις όπως το «Body Movies» το «Inory-Prayer» και το «Sweater», η παρουσία του-των περφόρμερ είναι καθοριστική και αναγκαία, καθώς η προβολή γίνεται έχοντας ως επίκεντρο αυτόν.

Ολοκληρώνοντας την έρευνά μας, δημιουργήσαμε ένα χρονολόγιο σε μορφή βίντεο, όπου παρουσιάζουμε την εξέλιξη της συγκεκριμένης τέχνης από την αρχή, την πρώτη προβολή projection mapping το 1969, και με επιλεγμένα πλάνα πληθώρας παραστάσεων και προβολών, φτάνουμε στο σήμερα. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να βρούμε αρκετές προβολές με performance για τις τέσσερις πρώτες δεκαετίες, καταλήγοντας στο συμπέρασμα πως οι παραστάσεις ή κινηματογραφήσεις με projection mapping γίνονταν πολύ επιλεκτικά και σπανίως. Αντιθέτως, ήταν προφανές πως την τελευταία δεκαετία η χρήση τέτοιων τεχνολογιών άνθισε και προτιμάται συχνά, κάτι που –έπειτα από την ενασχόλησή μας με αυτό τον τομέα- θεωρούμε πολύ ευχάριστο, καθώς πρόκειται για μία σύγχρονη μορφή τέχνης που έχει να προσφέρει πολλά, έχει περιθώρια εξέλιξης και ακμάζει ολοένα και περισσότερο.

[audiovisualartists]

Το Εnra (Pleiades) είναι ακόμη ένα performance που λειτουργεί συνδυαστικά με το projection mapping, στο οποίο οι ερμηνευτές αλληλεπιδρούν με τα σκηνικά. Τα τελευταία, προσδίδουν ζωντάνια διότι χρησιμοποιούνται σχήματα πολλών διαστάσεων, άλλοτε γεωμετρικά και άλλοτε πιο αφηρημένα.

Πηγή : “Εnra”. Cadenza Artist,  February 10, 2017.

https://youtu.be/WIACc9fQ-bY

[audiovisualartists]

Η ομάδα του Cirque Caruda παρουσιάζει μια πρωτόγνωρη μορφή τσίρκου μέσα από μια οπτικοακουστική εμπειρία. Με τη χρήση του projectio mapping προβάλλεται μια διαδραστική παράσταση από τους χορευτές που συνάμα είναι ζογκλέρ και ακροβάτες. Με λίγα λόγια, η σκηνογραφία της παράστασης αναπτύσσεται από το φως του προβολέα σε σχέση με την κίνηση των ακροβατών, οι οποίοι χρησιμοποιούν το σώμα τους για να διαμορφώσουν αφηρημένες φόρμες και να εισέλθουν στον συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο γύρω τους. 

Εν κατακλείδι, είναι μια αλληγορική ιστορία που σχετίζεται με την απελευθέρωση της ψυχής και οδηγεί το κοινό στον απέραντο κόσμο της φαντασίας εισχωρώντας στα όρια του νέου τσίρκου, το οποίο συνδυάζει θεατρικά μέσα με πειθαρχίες τσίρκου. Οι τεχνικές του τσίρκου σε αυτό το είδος χρησιμεύουν κυρίως ως εκφραστικό μέσο για τη δραματουργική πρόθεση μιας παράστασης.

Πηγή : https://cirquegaruda.cz/cs/

[audiovisualartists]

Με τη συνεργασία του Freckled Sky και του Kozar Dance Theatre, παρουσιάζεται το The Challenge, μια ολογραφική και συνάμα χαρτογραφική προβολή που βασίστηκε σε έναν διακομιστή πολυμέσων Screenberry καθώς δημιουργήθηκε στη Βομβάη για τον πολυεθνικό όμιλο Aditya Birla Group. Η συναρπαστική εκδήλωση έγινε με τη χρήση προσεγμένων τεχνολογιών και  συνδυαστικών πολυμέσων ώστε να δώσει στο θεατή μια ανεπανάληπτη εμπειρία, χάρης τα ειδικά εφέ, τη διαδραστικότητα και τις νέες μορφές ψυχαγωγίας. 

Το φαντασμαγορικό σόου αναζήτα την αλήθεια που εκτυλίσσεται μέσα από μια φουτουριστική ιστορία, οπού οι άνθρωποι είναι παντοδύναμοι. Όσο αναφορά το κεντρικό ήρωας, έχει την ικανότητα να αντιμετωπίζει τους αμμώδεις γίγαντες και να υπερβαίνει κάποια φυσικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα το είναι πιο λαμπερός από την ίδια τη φωτιά. Επιπλέον, αιωρείται και χειρίζεται τη πυραμίδα σαν απλά να αποτελεί έναν κύβο του Ρούμπικ.  

Τέλος, ας μη λησμονηθεί πως η παράστασή αυτή έχει λάβει δύο βραβεία το 2017 και το 2018 αντίστοιχά, που το καθιστά αξιόλογο και εντυπωσιακό για τις  νέηλυς ιδέες και τεχνολογίες που προβάλει. Παρόλα ταύτα, θεωρώ πως η ιστορία αυτή υποδεικνύει έμμεσα τις αρνητικές επιπτώσεις που έχει επιφέρει στη φύση η κυριαρχία του ανθρώπου καθώς αυτή έχει αλλοτριωθεί σημαντικά όμως αφού υπάρχει ακόμη “μάχεται” για να νικήσει .!

Πηγή : “The Challenge Aditya Birla Group Award Ceremony.”  Freckledsky. 2016

 https://freckledsky.com

[artificialintelligenceart]

“SAY_SUPERSTRINGS”

A Real-Time Generative Installation Performance Of Electrical Activity In The Musician’s Brain! dastrio x Ouchhh x Ars Electronica

We created a cognitive performance that we generate real-time brain waves at the Deep Space with the South Korean/German trio. At a concert which we visualize the changes in brain wave activities in real-time, we will also transform the Delta, Theta, Alpha, Beta and Gamma brain waves into a real-time concert experience that is wrapped around by generating the data about emotion, focus & attention, some auditory and neural mechanisms with electroencephalogram (EEG). What if matter is nothing but notes coming out of a vibrating string?

According to superstring theory, all matter in the world is made up of one thing: vibrating thin strings. These strings, which vibrate at different resonances, bring everything into existence in the known universe. Matter consists of small strings. When these strings are pulled in a certain way – just like a violin or guitar string – they create a frequency. Therefore, the pitches/notes occur. We have become aware of the existence of the little notes that these superstrings create, and we realize that the universe is a symphony, and all the physical laws of the universe fit these superstrings.

Ouchhh will take inspiration from the notes that exist in the universe while micro-strings vibrate (Subatomic Particles) in real time and define the melodies created by the notes as “Matter” and symphonies of these melodies as “Universe”. With dastrio, Ouchhh will take 11 dimensions in abstract directions in super grade gravity theory and move them beyond space in real time. The dimensions captured intuitively in living space will constantly change and turn into reality.

Real time visualization of brain electrical activity has existed for nearly half a century. Early visualization systems required extremely expensive equipment and timely application supports. The present microcomputer revolution provides extremely advanced performance and has helped for the development of better visualization environments. Real-time visualization can improve understanding of more complex phenomena in neuroscience, such as brain activity, while provides assessment of genuine brain dynamics, and perception of inherent spatio-temporal patterns of brain electrical activity. For the development of environments like these advanced computing methodologies have been used including artificial intelligence and computer vision.

Source See more

[audiovisualartists]

Το παραπάνω άρθρο πραγματεύεται νέες μεθόδους οπτικοποίησης οι οποίες αποσκοπούν στην διευκρίνηση κάποιων επιστημονικών ζητημάτων όπως είναι η ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου. Πιο συγκεκριμένα, γίνεται απεικόνιση  των εγκεφαλικών κυμάτων που μετατρέπονται σε άλλες μορφές δηλαδή Delta, Theta, Alpha, Beta και Gamma αναπτύσσοντας νευρικούς μηχανισμούς με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Η διαδικασία αυτή λειτουργεί με βάση τους νόμους του σύμπαντος και τη θεωρία του superstring ”όλη η ύλη στον κόσμο αποτελείται από ένα πράγμα: δονούμενες λεπτές χορδές”, συνεπώς γίνεται αντιληπτή η ύπαρξη μικρών σημειώσεων που εξελίσσονται σε υπερσυστήματα αποτελώντας μια συμφωνία η οποία είναι αρμονική με όλους τους νόμους του σύμπαντος. 

Το Ouchhh θα πάρει ένδεκα διαστάσεις, που βασίζονται στους νόμους της βαρύτητας, σε ποικίλες υπερδιαστημικές κατευθύνσεις μέσα στα πλαίσια του πραγματικού χρόνου. Οι εικόνες που αντλούνται από αυτή τη διεργασία θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με τις αλληλεπιδράσεις ενός ερμηνευτή σε μια χαρτογραφημένη προβολή και ίσως θα μπορούσαν να συγχωνευτούν μελλοντικά οι δυο μέθοδοι για την διεξαγωγή ενός επιστημονικού υπερθεάματος. 

[audiovisualartists]

Το Hakanai αποτελείται από ένα σόλο χορευτή που αλληλεπιδρά με ένα τοπίο κινούμενων ψηφιακών εικόνων, γεφυρώνοντας με αυτό το τρόπο το πραγματικό με τον ονειρικό κόσμο μέσω της προηγμένης τεχνολογίας. Συνδυάζεται δηλαδή, η χαρτογράφηση προβολής βίντεο με τις χορευτικές εγκαταστάσεις, το CGI και τους αισθητήρες ώστε να ανταποκρίνεται δυναμικά στις κινήσεις του ερμηνευτή. Πιο συγκεκριμένα, η παράσταση λαμβάνει χώρα μέσα σε έναν κύβο διαμορφωμένο από διαφανή πέπλα, οδηγώντας στο οπτικό ταξίδι ενός τρισδιάστατου χώρου. 

Μια ζωντανή αναπαράσταση με πολλές μεταμορφώσεις καθώς και αναμορφώσεις χάρης το λευκό τούλι, πάνω στο οποίο γίνεται η προβολή εικόνων στην πρόσοψη του κύβου.  Ο ερμηνευτής “σπρώχνει” τις γραμμές για να διπλωθούν και να στροβιλιστούν σε μια "κουρτίνα" φωτός που τα κυματίζει. Επιπλέον, σκαρφαλώνει στις κουκκίδες φωτός που δημιουργεί η "βροχή". Μια χορογραφία που τραβάει τα όρια του ονείρου και την ανισότητα των πραγμάτων. Η παράσταση είναι τετράπλευρη και στο τέλος του χρόνου η εγκατάσταση είναι ανοιχτή για τους θεατές.

Αξίζει να σημειωθεί πως η “Hakanai“  είναι μια παλιά ιαπωνική λέξη που ερμηνεύεται ως κάτι εφήμερο και εύθραυστο που σχετίζονται αφενός με την ανθρώπινη ύπαρξη και αφετέρου με τη φύση.  Η ανθρώπινη εμπειρία τίθεται στο επίκεντρο των τεχνολογικών ζητημάτων, με έντονη οπτική εστίαση στο σώμα καθώς και τις μοναδικές τεχνολογίες κατά προσέγγιση που δημιουργήθηκαν εσωτερικά. 

Πηγή :  “ABOUT THE PERFORMANCE HAKANAÏ by Adrien M & Claire B.” ARTHOUSE.  December 1, 2017. https://www.dc.artechouse.com/hakanai

[audiovisualartists]

Το Sumbstratum είναι μια εκπληκτική συνεργασία του Full Tilt Aerial Theatre και του Limbic Cinema στην προσπάθεια να τεθούν τα όρια του χορού και της κινούμενης εικόνας, ώστε  να προβληθεί ένα υπερθέαμα. Είναι μια υπαίθρια εκδήλωση, που ώθησε το κοινό να μεταβεί στο κόσμο της επαυξημένης πραγματικότητας μέσω του projection mapping πάνω σε ένα από τα πιο εμβληματικά κτίρια του Μπρίστολ, το Tobacco Factory. 

Αποτελεί μια κάθετη παράσταση που παραβλέπει τη βαρύτητα και ελκύει τους ερμηνευτές να επιτελούν αρμονικά το ακροβατικό χορό στις κάθετες επιφάνειες, επικαλυμμένες με οπτικά χαρτογραφημένα σχέδια τα που παραπέμπουν σε στοιχεία της φύσης, όπως η γη, το νερό, ο αέρας. Με κυκλικές κινήσεις στα πόδια τους μεταβάλλουν τις συμπαγείς επιφάνειες σε ρευστές δημιουργώντας μια υπνωτική κατάσταση και συνάμα συλλογισμό  για τις σχέσεις μεταξύ των τούβλων και των σωμάτων, μεταξύ βαρύτητας και τεχνολογίας καθώς και μεταξύ βεβαιότητας και αδυναμίας. 

Για τη διεκπεραιώση της φωτορεαλιστική σκήνη της χρειάστηκαν τρεις διαδικασίες : πρώτον, η ανταπόκριση των τεχνολόγων στη χορογραφία. Έπειτα η δημιουργία της “πόλης” και η επαναεπεξεργασία των χορευτών σε αυτή, τέλος στο “διάστημα”  εφαρμόστηκε  μια σειρά ασκήσεων στρωματοποίησης για να αναπτύξη μιας ισχυρή αύξησης 360 μοιρών, που εντάσσεται συμφώνα με τους φυσικούς φραγμούς, δηλαδή την αλλαγή της προοπτικής μόνο σε ενενήντα μοίρες. 

Ένα διπλά βραβευμένο έργο,το 2019, με ρηξικέλευθη χαρτογραφημένη προβολή και ταυτόχρονα με δωρεάν εισιτήρια. Φυσικά, υπάρχει η επιλογή της συνεισφοράς στο κόστος της παράστασης. Συμπεραίνεται, πως η υποδομή αυτή αποσκοπεί κυρίως στα να οδηγήσει το κοινό σε μια νέα πραγματικότητα για να μπορέσει αφενός, να αντιληφθεί καλύτερα τον τρισδιάστατο κόσμο αφετέρου να διευρύνει τη φαντασία ώστε να δει πέρα από τα κτήρια  

Πήγη (official site) :  Fae,Rowan. “Substratum | Research & Development,” Fulltiltaerial. February 12, 2018.

https://www.fulltiltaerial.com/

[audiovisualartists]

Η σύγχρονη πραγματικότητα περικυκλώνεται από τις φαντασμαγορικές ικανότητες της τεχνολογίας διαδίδοντας στο κοινό συναρπαστικά αποτελέσματα από την αξιοποίησή της. Όταν η τέχνη «παντρεύεται» με τα τεχνολογικά μέσα, αναμφίβολα το παραγόμενο έργο που προκύπτει στοιχειώνει το μυαλό των θεατών περνώντας με άμεσο ή έμμεσο τρόπο το μήνυμα της σύγκρουσης του αληθινού, απτού κόσμου, με ένα τεχνητό και εξειδικευμένο περιβάλλον στο οποίο καλούνται να “συμμετάσχουν”.  

Τα πάντα είναι το φως! Η θαυμαστή εμπειρία του projection mapping, εναποθέτει την επιτυχία της στην ψευδαίσθηση που δημιουργείται χάρις τις μελετημένες οπτικές γωνίες από όπου διαπερνάει το φως. Κάθε παράσταση γεννάει εκ νέου μια παρόμοια εμπειρία, στηριζόμενη ωστόσο στην χρήση διαφορετικών επιφανειών και τεχνικών προβολής.

Κατά την διάρκεια της προσωπικής μου ενασχόλησης με το παρών blog κλήθηκα να ερευνήσω και να επεξηγήσω μερικές από τις πιο καλλιτεχνικά άρτιες χορευτικές παραστάσεις με τεχνολογία projection mapping κι έτσι κατάφερα να αποσυνθέσω τον βασικό σκελετό κάθε παράστασης και να αντιληφθώ τα επιμέρους στοιχεία που την απαρτίζουν. Η διαδικασία αυτή με οδήγησε στην συνειδητοποίηση πως κάθε σκηνοθέτης και 3d designer έχει την δική του προσωπική οπτική και αυτό συνεπάγεται πως χρησιμοποιεί τα ψηφιακά μέσα με διαφορετικό τρόπο.

Για παράδειγμα, υπάρχουν παραστάσεις όπου οι χορευτές βρίσκονται στην ορθή γωνία του πατώματος και του τοίχου, όπου προβάλλονται και στις δύο επιφάνειες κινούμενες εικόνες, ενώ η κάμερα είναι τοποθετημένη με τέτοιον τρόπο προκειμένου να επιτευχθεί η αίσθηση της αιώρησης των χορευτών. Σημαντική επισήμανση οφείλεται να αποδοθεί και στον σπουδαίο ρόλο της σκηνοθεσίας, η οποία σε πολλές περιπτώσεις υποκινεί την πραγματοποίηση της οφθαλμαπάτης.

Η πιο συνηθισμένη και απλοϊκή μορφή projection mapping είναι εκείνη με την προβολή των γραφικών στο φόντο της σκηνής και τους χορευτές να αλληλεπιδρούν μόνο με αυτήν την επιφάνεια. Ωστόσο μια αξιοσημείωτη τεχνική είναι εκείνη του creative director της εταιρίας Sila Sveta, Alexander Us, ο οποίος επέλεξε για την παράσταση “Pygmalion” να «εγκλωβίσει» τον χορευτή μέσα σε τέσσερις γυάλινες επιφάνειες στις οποίες πάνω προβάλλονταν τα τρισδιάστατα γραφικά από τέσσερις διαφορετικούς προβολείς.

Συμπεραίνοντας, δεν υπάρχει αποκλειστική απάντηση στο ερώτημα «Πώς επιτυγχάνεται το projection mapping;». Η μόνη θεώρηση που μπορώ να εκφράσω χωρίς αναστολή, είναι πως αυτού του είδους η τεχνολογία πρόκειται να αντικαταστήσει – ήδη έχει αρχίσει να συμβαίνει – τις παραδοσιακές μορφές σκηνογραφίας, ωθώντας το κοινό, μέσα από την ψηφιακή ψευδαίσθηση να σταθεί στο επίκεντρο της δράσης και αντικαθιστώντας την αποκλειστικά οπτική εμπειρία μιας παράστασης σε ένα συνονθύλευμα αισθήσεων και....παραισθήσεων!

[audiovisualartists]

Timeline - Projection Mapping and performance

Πηγή:

Brett Jones.“The Illustrated History of Projection Mapping.”  PMC. http://projection-mapping.org/the-history-of-projection-mapping/

[audiovisualartists]

Πρόκειται για μία performance που δημιουργεί μεγάλες εντυπώσεις. Είναι ένα πολύ επιτυχημένο -κατ’εμέ- multimedia show, του καλλιτέχνη Daniel Stryjecki  που χρησιμοποιεί ως επιφάνεια προβολής όλη την σκηνή και την οροφή του κτιρίου, προβάλλοντας σε 270 μοίρες, δίνοντας στο θεατή την αίσθηση του τρισδιάστατου.

 Οι γρήγορες εναλλαγές των οπτικών εφέ, σε συνδυασμό με το ρυθμό, τα ηχητικά εφέ, αλλά και τη χορογραφία που εκτελεί ο περφόρμερ, δημιουργούν ένα αξιοσημείωτο αποτέλεσμα, που δίνει ελπίδες για ακόμα πιο ενδιαφέροντα και θαυμαστά έργα από τον ίδιο τον καλλιτέχνη, αλλά και τον τομέα του projection mapping γενικότερα. 

Σύνδεσμος για το βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=EL6mPhMCeBw

[audiovisualartists]

Willow - Sweater

Ο σκηνοθέτης Filip Sterckx, δημιουργός του μουσικού βίντεο Sweater, χρησιμοποιώντας μονάχα έναν ηθοποιό-performer, έναν διάδρομο (όμοιο με διάδρομο γυμναστικής), και την τεχνολογία AR, δημιούργησε έναν πλασματικό κόσμο μέσω του projection mapping. 

 Ο ήρωας του βίντεο ξεκινά μία πορεία από το δωμάτιό του, τριγυρνά μέσα στο σπίτι του, και βγαίνει στο δρόμο. Χρησιμοποιεί τα μέσα, κάνει βόλτα στην παραλία, κάνει βαρκάδα, και όλα αυτά περπατώντας στο ίδιο σημείο. Η προβολή δίνει την εντύπωση πως οι χώροι είναι υπαρκτοί και αλλάζουν σε κάθε του βήμα, ειδικά σε συνδυασμό με την ερμηνεία του ηθοποιού και τη σκηνοθεσία του Sterckx. 

Το βίντεο θέλει να δώσει την εντύπωση των τριών αλλά και των πέντε διαστάσεων, θέτοντας τον ήρωα στο επίκεντρο ενός ψεύτικου κόσμου που τον παρασύρει.

[audiovisualartists]

The Coolest Examples of Projection Mapping

[audiovisualartists]

Πρόκειται για μία εγκατάσταση στην πλατεία του Ρότερνταμ (2001), δημιουργός της οποίας είναι ο Rafael Lozano Hemmer, και έχει ως στόχο την προβολή πορτρέτων και σκιών σε κάποιο κτίριο, με την ταυτόχρονη διάδραση των περαστικών, μέσω της κίνησης του σώματος.

Το έργο αποτελείται από μία πρόσοψη φάρδους 90 μέτρων και ύψους 22 μέτρων. Προβολείς που φέρουν ρομποτικούς ανιχνευτές, είναι τοποθετημένοι σε δύο ψηλούς πύργους απέναντι από το κτίριο, και προβάλλουν περισσότερα από 1000 πορτρέτα, τραβηγμένα στους δρόμους του Ρότερνταμ, της Μαδρίτης, του Μεξικού και του Μόντρεαλ. Τα πορτρέτα αχνοφαίνονται μέσω της χρήσης έντονου φωτός, το οποίο προέρχεται από δύο φωτιστικές πηγές των 7000 watt, που είναι τοποθετημένες στο έδαφος.

Καθώς οι περαστικοί περνούν μπροστά από την εγκατάσταση, οι σκιές τους προβάλλονται πάνω σε αυτήν. Με αυτό τον τρόπο οι σκιές των πορτρέτων συνυπάρχουν μαζί με εκείνες των πεζών, και καθώς οι πεζοί μπορούν να μετακινηθούν πιο κοντά ή πιο μακριά από την εγκατάσταση αλλάζει η κλίμακα μεγέθους της σκιάς τους. Με τη χρήση κάμερας, οι περαστικοί μπορούν να αποτελέσουν τα νέα πορτρέτα του έργου.

Πηγή: https://www.youtube.com/watch?v=ENyOj26hmH0

Σύνδεσμος βίντεο για το έργο: https://www.youtube.com/watch?v=bEO698cOTIA

[audiovisualartists]

Αντίθεση, ισορροπία δυνάμεων, κυριαρχία του λευκού και του μαύρου. Η πάλη ανάμεσα στο φως και την σκιά που ζωντανεύουν μέσα από την πελώρια σκηνική παρουσία της παράστασης «Black and White» στο μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο του Dubai, καταδεικνύεται σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά θεάματα στον τομέα του projection mapping και του performance.

Το 2015, ο H. H. Sheikh Hamdan Bin Mohammed Al Maktoum, ιδρυτής του διεθνούς βραβείου φωτογραφίας «Hamdan International Photography Award» (HIPA) συνεργάστηκε με το Dubai Mall στα πλαίσια της στρατηγικής ανάπτυξης για την ανάδειξη της τέχνης και του πολιτισμού της χώρας, προκειμένου να διεξάγουν ένα καλλιτεχνικό δρώμενο που θα αντικατοπτρίζει την απήχηση της κοινής γνώμης για την δημιουργική πρωτοβουλία τους. Έτσι, παρουσίασαν στο αραβικό κοινό την τεχνολογικά προηγμένη αυτή παράσταση, όπου κατά την διάρκειά της, παρατίθενται μερικές από τις πιο πρωτότυπες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που υποβλήθηκαν στον διαγωνισμό τα τελευταία χρόνια.

Χρησιμοποιώντας την τεχνολογία της προβολής τρισδιάστατων γραφικών, οι καλλιτέχνες παρουσίασαν μέσα από μια πολυδιάστατη «ψηφιακή» χορογραφία το δεύτερο μέρος μιας τριλογίας με κεντρικό θέμα την φωτογραφία. Η παράσταση πραγματεύεται ουσιαστικά, τη δημιουργική προσέγγιση της  διαδικασίας καλλιτεχνικών φωτογραφικών λήψεων. Είναι ένα όραμα της φωτογραφικής αντίληψης που εμπλουτίζεται με τη βοήθεια των δεξιοτήτων της τεχνολογίας και «βυθίζει» το κοινό σε ένα γραφικό και αντίθετο όραμα της ζωής σε ασπρόμαυρο. Ο χορευτής και η σκιά του μάχονται για να επιβάλουν το όραμα τους για την ζωή σε μια δυναμική χορογραφία με απώτερο σκοπό να σημάνει στους θεατές την συνειδητοποίηση ότι μια καλή εικόνα ασπρόμαυρης δημιουργίας είναι στην πραγματικότητα ένα άπειρο γκρι.

Αποκορύφωμα της παράστασης η ψευδαίσθηση μιας αχανούς ριγέ «δύνης» που καταπνίγει τον πρωταγωνιστή και την σκιά του στα άδυτα του ψηφιακού σύμπαντος, επίτευγμα αφενός των τρισδιάστατων γραφικών και αφετέρου της υψηλής γωνίας λήψης που οδηγεί την τεχνική της οφθαλμαπάτης σε «τρομαχτικές» δυνατότητες.

Link Video: https://www.youtube.com/watch?v=b1-JViEjeew

Πηγές:

Lumen. 2015. “HIPA 2015: photo through visual performances.” https://lumen.club/hipa-2015-photo-through-visual-performances/ 

Hipa. 2017. “HIPA Launches the World of Black and White Photography Exhibition at the Dubai Mall.” August, 10. http://www.hipa.ae/en/media/news-releases/278

Pixel N’ Pepper. 2015. “Hamdan International Photography Awards (Hipa).” https://pixelnpepper.com/2015-hipa-ceremony-awards 

[audiovisualartists]

Το έργο Levitation προέκυψε πειραματικά από την συγχώνευση σύγχρονων τεχνολογιών με την εκφραστική και άμεση τέχνη του χορού. Πρόκειται για μια παράσταση που εμπλέκει την τέχνη της επιτέλεσης μαζί με τρισδιάστατα οπτικά γραφικά και υπό την καθοδήγηση της σκηνοθεσίας προσφέρουν στον θεατή μια ποικιλία από τρισδιάστατες οπτικές αυταπάτες, όπως η αιώρηση του χορευτή στον χώρο. Η γραφική απεικόνιση, που αναπτύχθηκε με το λογισμικό Unity Development, σχεδιάστηκε παράλληλα με την χορογραφία, έτσι ώστε να υπάρχει απόλυτη αρμονία μεταξύ των κινήσεων του χορευτή και των προβαλλόμενων σχημάτων. Αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό αποτελεί το γεγονός ότι τα τρισδιάστατα γραφικά αποδόθηκαν σε πραγματικό χρόνο κατά τη διάρκεια της παράστασης, προσαρμόζοντας τις κινήσεις του χορευτή και της κάμερας χωρίς μεταγενέστερη παραγωγή.

Πηγή: 

“Levitation,” Sila Sveta, 2016, http://silasveta.com/work/levitation

[audiovisualartists]

Η μακρόχρονη παράδοση της συμβατικής μορφής του χορού σε συνδυασμό με την διάνθιση της τεχνολογίας έδωσε το έναυσμα σε αρκετούς δραστήριους καλλιτέχνες για πειραματισμούς, προσανατολισμένους κυρίως στον τομέα της διάδρασης. Στην καρδιά της ψηφιακής εποχής, οι καλλιτεχνικές προτιμήσεις της νεότερης γενιάς υποκινούνται και κατευθύνονται με γνώμονα την ροή της τεχνολογικής εξέλιξης. Έτσι, χορευτές και χορογράφοι αναζητούν νέους τρόπους έκφρασης επιτυγχάνοντας την δημιουργία πρωτότυπων καλλιτεχνικών αποτελεσμάτων. Μέρος της προσπάθειας αυτής, αποτέλεσε η χρήση προβαλλόμενων εικόνων μέσω βίντεο (projection mapping) ταυτόχρονα με την εκτέλεση της χορογραφίας προκειμένου να επιτευχθεί η ψευδαίσθηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ των αναπαριστώμενων γραφικών και των κινήσεων των χορευτών. Ωστόσο η δεδομένη προσέγγιση παρουσιάζει μια πληθώρα μειονεκτημάτων όπως ο περιορισμός στο εύρος της κίνησης που διατίθεται στους χορευτές, η οριοθέτηση στον αυτοσχεδιασμό και στην ελεύθερη δημιουργική έκφραση, καθώς επίσης η αναποτελεσματικότητα της ψευδαίσθησης που αποσπά την προσοχή του θεατή. 

Ως αντίλογος στις προαναφερόμενες προσεγγίσεις, κρίθηκε αναγκαία η δημιουργία ενός καινοτόμου συστήματος διάδρασης, με την τεχνολογία της επαυξημένης πραγματικότητας, που αποσκοπεί κυρίως στην πραγματική διάδραση των καλλιτεχνών με το μέσο, διαφοροποιώντας το από παρόμοια συστήματα. Ο λόγος για το σύστημα ViFlow που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το Florida State University το 2016, ως αποτέλεσμα της συνεργασίας με το τμήμα Computer Science. Η τεχνολογία της επαυξημένης πραγματικότητας επιφέρει σημαντικά οφέλη τόσο στους καλλιτέχνες που την χρησιμοποιούν, όσο και στο κοινό που παρακολουθεί. Η συμπερίληψη οπτικών εφέ, παράλληλα με την αλληλεπίδραση των χορευτών σε πραγματικό χρόνο, αποφέρει ένα καινούριο αισθητικό αποτέλεσμα που ισχυροποιεί την αρχική πρόθεση των εμπλεκόμενων καλλιτεχνών η οποία είναι ότι μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας ο χορός ευδοκιμεί. Ουσιαστικά πρόκειται για αυτό που ονομάζουμε real time tracking projection και μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα διαδραστικό πειραματικό σύστημα projection mapping.

Πηγές

Brockhoeft Taylor, Petuch Jennifer and James Bach. “Interactive Augmented Reality for Dance.” Computer Science Department and School of Dance (June 2016): 396 – 403. 

http://www.computationalcreativity.net/iccc2016/wp-content/uploads/2016/01/Interactive-Augmented-Reality-for-Dance.pdf

[audiovisualartists]

Την στιγμή που η τεχνολογία ξεπερνά τα όρια των φυσικών διαστάσεων και η ψηφιακή πραγματικότητα αντικαθιστά την αναλογική, η δημιουργικότητα έρχεται να την συμπληρώσει την εκφραστική τέχνη του χορού με τις ψηφιακές δυνατότητες των πολυμέσων, εκτινάσσοντας κάθε ζωντανό υπερθέαμα…σε άλλη διάσταση.

Τον Ιούλιο του 2016, η ρωσική εταιρία διαδραστικών μέσων και εννοιολογικού σχεδιασμού, Sila Sveta, παρουσίασε στο κοινό την δεύτερη παράστασή της τεχνολογίας 3D projection mapping με τίτλο «Pygmalion» στην τηλεοπτική εκπομπή «America’s Got Talent», καθηλώνοντας για ακόμη μια φορά κριτές και κοινό.

Ο ολικός σχεδιασμός της παράστασης περιστράφηκε γύρω από ένα εντυπωσιακό εξοπλισμό που δημιουργήθηκε από το ShowTex Pepper Scrim. Στο επίκεντρο της σκηνής, τοποθετήθηκαν τέσσερις γυάλινες επενδύσεις των πέντε περίπου μέτρων η καθεμία και τέσσερις βιντεοπροβολείς, με εξαιρετικά μικρούς φακούς, καθρέφτη και εξοπλισμό φωτισμού, σχηματίζοντας ένα διάφανο κουτί γύρω από τους χορευτές Arielle Libertore και Derek Tabada και αποδίδοντας με αυτόν τον τρόπο μια εκπληκτική οφθαλμαπάτη που «ζωντάνευε» στα μάτια των θεατών το ψηφιακό υπερθέαμα. Οι στρατηγικά τοποθετημένοι προβολείς με κατευθυνόμενο φως, επέτρεπαν στους ερμηνευτές να είναι απολύτως ορατοί στο κοινό, ενώ παράλληλα ο κύβος και το προβαλλόμενο περιεχόμενο να είναι φωτεινά και καθαρά από κάθε οπτική γωνία.

Οι ερμηνευτές αλληλεπίδρασαν με τα προβαλλόμενα γραφικά χρησιμοποιώντας τρισδιάστατη χαρτογράφηση βίντεο προκειμένου να ενσωματωθούν μέσα στους τέσσερις αυτούς «τοίχους» και να αποτελέσουν αναπόσπαστο κομμάτι του  γιγαντιαίου ολογράμματος που αιωρούνταν στη σκηνή.

 Το Pygmalion είναι ένα χορογραφικό υπερθέαμα, ένα μείγμα ζωντανής χορευτικής παράστασης και ψηφιακής τέχνης.Το μαύρο σκηνικό, υπερτονίζει τα γεωμετρικά μοτίβα πράσινων αποχρώσεων που περικλείουν και «εγκλωβίζουν» μια απελπισμένη τεχνολογική μεγαλοφυΐα, επιτάσσοντας την καθηλωμένη στο έργο της: να φυλλομετρήσει τα αρχεία της στην προσπάθεια να δημιουργήσει το πρότυπο της ιδανικής γυναίκας. 

Το έργο τελειώνει με την συσπείρωση ενός κυκλικού μοτίβου που θυμίζει μάτι, ένα μάτι που κλείνει ευλαβικά μπροστά στους θεατές, αφήνοντας την εικόνα να τους «μιλήσει», υποσχόμενη μια νέα πραγματικότητα που αποσκοπεί σε μια αναπόφευκτη κατεύθυνση: στην πλήρη εμβύθιση των ανθρώπων στον μεγαλειώδη κόσμο της ψηφιακής τεχνολογίας.

Link Video: https://www.youtube.com/watch?v=m28Fb5orTew&t=34s

Πηγές:

Sila Sveta. “AGT Pygmalion.” Last modified, 2020. http://silasveta.com/work/agt-pygmalion 

Show Tex. 2017. “Pygmalion.” Last modified, 2020. https://www.showtex.com/en/projects/performing-arts/pygmalion 

Picchi, Giuliano. “Sila Sveta, Pygmalion.” Scenography Today. January 29, 2017.  https://www.scenographytoday.com/sila-sveta-pygmalion/