BeuneFaber Advocaten-Belastingkundigen

De fiscale advocatuur is de hoofdtaak van BeuneFaber Advocaten-Belastingkundigen. Daartoe behoort dus niet een belastingadviespraktijk. Wij werken intensief samen met dienstverleners zoals belastingadviseurs, accountants en notarissen, om het beste resultaat te kunnen behalen in geschillen met de Belastingdienst (Inspecteur of Ontvanger), Openbaar Ministerie en UWV. Daarbij kunt u denken aan geschillen over aanslagen, informatiebeschikkingen, boetebeschikkingen, beschikkingen van de Invorderingswet inzake ketenaansprakelijkheid, bestuurdersaansprakelijkheid alsmede (fiscale) strafbeschikkingen. Dit alles brengt mee dat wij procedures voeren van Rechtbank tot aan de Hoge Raad. En indien nodig zelfs bij het Europees Hof van Justitie dan wel het Europees Hof van de Rechten van de Mens. Als wij mogelijkheden en redenen zien een geschil op te lossen door middel van een oplossing in der minne (een compromis) zullen wij dat nastreven. Door onze opleidingen en specialisaties kunnen wij voor onze cliënten de beste keuzes maken op de raakvlakken van het belastingrecht, het (fiscale) strafrecht, het formeel bestuursrecht en het civiele recht. In onze praktijk als fiscaal advocaten raken die rechtsgebieden elkaar en zijn wij bij uitstek geschikt om daarin de juiste keuzes te maken.

[beunefaberposts]

Er kan geen beroep worden gedaan op het verdedigingsbeginsel omdat het Unierecht niet van toepassing is

Hoge Raad 9 november 2018, 16/02230,  https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:HR:2018:2082

SAMENVATTING

Ter zake van inkomsten uit omzetbelastingfraude heeft de inspecteur aan belanghebbende (onder meer) voorlopige aanslagen IB/PVV en Zvw 2011 opgelegd. Deze voorlopige aanslagen zijn terstond invorderbaar verklaard. Belanghebbende is niet in de gelegenheid gesteld om te worden gehoord voordat de belastingaanslagen werden opgelegd. Voor Hof Den Bosch (18 maart 2016, nrs. 14/00469 t/m 14/00476, NTFR 2016/1966) heeft belanghebbende met succes een beroep gedaan op schending van het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel. Volgens het hof valt deze zaak binnen het toepassingsbereik van het Unierecht, nu aannemelijk is dat belanghebbende beschikte over een kantoorruimte in Duitsland en dat hij vanuit deze kantoorruimte leiding heeft gegeven aan de activiteiten ter zake waarvan aan hem de voorlopige aanslagen zijn opgelegd. Het hof heeft de voorlopige aanslagen vernietigd. De Hoge Raad draait die beslissing echter terug. Het Unierechtelijke verdedigingsbeginsel is namelijk niet van toepassing in gevallen zoals deze waarin (i) de toegepaste nationale belastingwetgeving geen uitvoering geeft aan het recht van de Unie, en (ii) niet is gesteld dat de toegepaste nationale bepalingen in dit geval een beperking vormen van een van de door het VWEU gewaarborgde verkeersvrijheden. Anders dan waarvan het hof is uitgegaan, kan aan de enkele omstandigheid dat belanghebbende beschikte over een kantoorruimte in een andere lidstaat van waaruit hij leiding heeft gegeven, niet de conclusie worden verbonden dat bij het opleggen van de voorlopige aanslagen het verdedigingsbeginsel geldt. (Volgt vernietiging en verwijzing.)Feiten2.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.2.1.1. Belanghebbende is in verband met een verdenking van betrokkenheid bij omzetbelastingfraude strafrechtelijk vervolgd. De FIOD heeft naar aanleiding van het strafrechtelijk onderzoek naar deze fraude processen-verbaal opgemaakt. Op basis van deze processenverbaal heeft de Inspecteur zich op het standpunt gesteld dat belanghebbende in de jaren 2008 tot en met 2011 met zijn deelname aan die fraude inkomsten heeft genoten. De Inspecteur heeft ter zake van deze inkomsten aan belanghebbende (navorderings)aanslagen in de inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (hierna: IB/PVV) en in de inkomensafhankelijke bijdrage Zorgverzekeringswet (hierna: Zvw) opgelegd voor de jaren 2008 tot en met 2010. Voor het onderhavige jaar (2011) heeft de Inspecteur voorlopige aanslagen IB/PVV en Zvw opgelegd (hierna: de voorlopige aanslagen). 2.1.2. Alle hiervoor in 2.1.1 bedoelde belastingaanslagen zijn met toepassing van artikel 10 van de Invorderingswet 1990 terstond invorderbaar verklaard. Belanghebbende is niet in de gelegenheid gesteld om te worden gehoord voordat de belastingaanslagen aan hem werden opgelegd.Geschil2.2. Voor het Hof was in verband daarmee onder meer in geschil of de voorlopige aanslagen (en de daarmee samenhangende beschikkingen) dienen te worden vernietigd wegens schending van de uit het recht van de Unie voortvloeiende rechten van verdediging (hierna: het verdedigingsbeginsel).Rechtsoverwegingen2.3. Het Hof heeft aannemelijk geacht dat belanghebbende in het onderhavige jaar beschikte over een kantoorruimte in (…) (Duitsland) en dat hij – gedeeltelijk – vanuit deze kantoorruimte leiding heeft gegeven aan de activiteiten ter zake waarvan hem de voorlopige aanslagen zijn opgelegd. Hierdoor is naar het oordeel van het Hof sprake van een situatie die binnen de materiële werkingssfeer van het VWEU valt, meer in het bijzonder de bepalingen betreffende de vrijheid van vestiging. Dit brengt volgens het Hof mee dat de in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: het Handvest) gewaarborgde grondrechten moeten worden geëerbiedigd, ongeacht het antwoord op de vraag of de in het onderhavige geding toepasselijke nationale wettelijke bepalingen de door het VWEU gewaarborgde verkeersvrijheden schenden. Hiervan uitgaande is het Hof tot de slotsom gekomen dat het verdedigingsbeginsel is geschonden doordat belanghebbende niet is gehoord voorafgaand aan het opleggen van de voorlopige aanslagen, en dat deze schending ertoe leidt dat de voorlopige aanslagen en de daarbij gegeven beschikkingen moeten worden vernietigd.2.4. Het middel komt op tegen de hiervoor in 2.3 weergegeven oordelen van het Hof. 2.5.1. Het middel faalt voor zover het opkomt tegen het oordeel van het Hof dat belanghebbende in het onderhavige jaar beschikte over een kantoorruimte in Duitsland van waaruit hij leiding heeft gegeven. Dit oordeel kan, als van feitelijke aard en niet onbegrijpelijk, in cassatie niet met vrucht worden bestreden.2.5.2. Het middel betoogt verder dat zich hier niet een situatie voordoet waarin het verdedigingsbeginsel meebrengt dat de Inspecteur was gehouden belanghebbende vooraf in kennis te stellen van zijn voornemen de voorlopige aanslagen op te leggen en hem de gelegenheid te bieden op dat voornemen te reageren.2.5.3. Het middel gaat uit van de opvatting dat het verdedigingsbeginsel niet geldt in gevallen waarin (i) de toegepaste nationale belastingwetgeving niet uitvoering geeft aan het recht van de Unie, en (ii) evenmin aan de orde is of de toepassing van de nationale belastingwetgeving een – al dan niet gerechtvaardigde – beperking inhoudt van de in het VWEU neergelegde verkeersvrijheden. Het middel slaagt in zoverre, omdat die opvatting juist is (vgl. HvJ 8 november 2012, Iida, C-40/11, ECLI:EU:C:2012:691, punten 77 tot en met 82, HvJ 30 april 2014, Pfleger, C-390/12, ECLI:EU:C:2014:281, punten 33 tot en met 36, en HvJ 6 maart 2018, SEGRO en Horváth, C-52/16 en C-113/16, ECLI:EU:C:2018:157, punten 127 en 128). Anders dan waarvan het Hof is uitgegaan, kan aan de enkele omstandigheid dat belanghebbende beschikte over een kantoorruimte in een andere lidstaat van waaruit hij leiding heeft gegeven aan de hiervoor in 2.3 bedoelde activiteiten, niet de gevolgtrekking worden verbonden dat bij het opleggen van de voorlopige aanslagen het verdedigingsbeginsel geldt. 2.6. Gelet op hetgeen hiervoor in 2.5.3 is overwogen, kan de uitspraak van het Hof niet in stand blijven. Het middel voor het overige behoeft geen behandeling. Verwijzing moet volgen. Voor het geding na verwijzing heeft te gelden dat belanghebbende niet met succes een beroep kan doen op het verdedigingsbeginsel, omdat (i) de Inspecteur met de voorlopige aanslagen niet uitvoering heeft gegeven aan het recht van de Unie, en (ii) niet is gesteld dat de toegepaste nationale bepalingen in dit geval een beperking vormen van een van de door het VWEU gewaarborgde verkeersvrijheden.

(Cassatie gegrond)

COMMENTAAR   (mw. mr. A.L. Faber LL.M.)

Niet de eventuele consequenties van de schending van het verdedigingsbeginsel, maar de 'voorvraag', namelijk of het verdedigingsbeginsel überhaupt toepassing vindt, staat centraal in onderhavig arrest. Contrair aan de uitspraak van het hof, beantwoordde de Hoge Raad deze vraag ontkennend. Verwijzing dient te volgen, waarbij als uitgangspunt heeft te gelden dat:

'belanghebbende niet met succes een beroep kan doen op het verdedigingsbeginsel, omdat (i) de Inspecteur met de voorlopige aanslagen niet uitvoering heeft gegeven aan het recht van de Unie, en (ii) niet is gesteld dat de toegepaste nationale bepalingen in dit geval een beperking vormen van een van de door het VWEU gewaarborgde verkeersvrijheden'. 

Vernietiging van de aanslagen wegens schending van het verdedigingsbeginsel lijkt daarmee een gepasseerd station voor belanghebbende. Met de nadruk op  'lijkt'.

Het probleem zit in het feit dat het hof vooruitstrevend heeft geconcludeerd dat het Handvest (en mitsdien het verdedi­gingsbeginsel) reeds van toepassing is omdat de feiten binnen de materiële werkingssfeer van in het bijzonder de bepalingen betreffende de vrijheid van vestiging vallen. Of die vrijheid van vestiging daadwerkelijk is geschonden, is daarbij volgens het hof niet van belang. Dat aspect, oftewel de vraag of de vrijheid van vestiging in het onderhavige geval ook daadwerkelijk is geschonden, is dan ook niet door het hof beoordeeld: de enkele vaststelling dat de situatie zich, vanwege de grensoverschrijdende elementen, binnen de materiële werkingssfeer van de vrijheid van vestiging begeeft, was voor het hof voldoende om te concluderen dat het Handvest, en daarmee het verdedigingsbeginsel, toepassing vindt. Die conclusie deelt de Hoge Raad niet, zo volgt uit r.o. 2.5.3 en de verwijzingsopdracht, gelet op de bewoordingen: '(ii) niet is gesteld dat de toegepaste nationale bepalingen in dit geval een beperking vormen van een van de door het VWEU gewaarborgde verkeersvrijheden'.

Een discussie die overigens geenszins uitgekristalliseerd is; op nationaal noch op Europees niveau. Ook niet, zoals de staatssecretaris heeft betoogd, in het hangende het cassatie­beroep door het HvJ gewezen arrest in de gevoegde zaken C-52/16 en C-113/16. Hoewel A-G SaugmandsgaardØe met het herformuleren van de door de nationale rechter gestelde vraag een goede poging heeft gedaan dit vraagstuk ondub­belzinnig beantwoord te krijgen, concludeerde het HvJ dat het niet noodzakelijk was de nationale regeling aan het Handvest te toetsen, aangezien al sprake was van schending van het kapitaalverkeer.

A-G IJzerman concludeert in r.o. 7.8 (25 september 2018, nr. 16/02230, NTFR 2018/2489) naar mijn mening dan ook terecht dat feitelijk prejudiciële vragen aan het HvJ zouden moeten worden voorgelegd, nu de vraag of het Handvest autonoom kan worden toegepast zonder dat sprake is van een beperking of schending van de verkeersvrijheden nog altijd niet is beant­ woord door het HvJ. Niettemin meent A-G IJzerman dat die vraag ook kan worden beantwoord op basis van de reeds door het HvJ gewezen jurisprudentie. Met het arrest van de Hoge Raad is die conclusie feitelijk bevestigd. Aan belangheb­bende derhalve de schone taak om het verwijzingshof te overtuigen die prejudiciële vragen alsnog aan het HvJ te stellen en bovendien te onderbouwen waarom de vrijheid  van vestiging in zijn geval is geschonden. Wellicht kan het verwijzingshof bij die prejudiciële vragen meteen de vraag meenemen of de conclusie van de Hoge Raad dat de inspecteur met de voorlopige aanslagen geen uitvoering heeft gegeven aan het recht van de Unie correct is, gelet op de ver­plichting van lidstaten om alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om te waarborgen dat de btw volledig wordt geïnd en om fraude te bestrijden (HvJ 20 maart 2018, Menci, C-524/15, punt 18), en onderhavige procedure als uitvloeisel van die verplichting kan worden gekwalificeerd. (Bron: NTFR 2018/2686) 

[beunefaberposts]

Geen teruggaaf dividendbelasting voor Japans pensioenfonds

Gerechtshof 's-Hertogenbosch 12 juli 2018, https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHSHE:2018:2931&showbutton=true&keyword=2018%3a2931 

SAMENVATTING

Belanghebbende is een naar Japans recht ingesteld fonds dat feitelijk is gevestigd in Japan. Zij heeft portfoliodividenden­ den ontvangen van in Nederland gevestigde beursgenoteer­ de vennootschappen. Daarbij is steeds 15% dividendbelasting ingehouden. In geschil is of belanghebbende op grond van de vrijheid van kapitaalverkeer recht heeft op teruggaaf van deze ingehouden dividendbelasting. Voor de vraag of er strijd is met de vrijheid van kapitaalverkeer moet volgens het hof worden vastgesteld of de situatie van belanghebbende vergelijkbaar is met die van een vrijgestelde rechtspersoon als bedoeld in art. 10, lid 1, Wet DB 1965. In Nederland gevestigde vrijgestelde rechtspersonen als bedoeld in deze bepaling komen voor teruggaaf van dividendbelasting in aanmelding indien de rechtspersoon de uiteindelijk gerechtigde is tot de opbrengsten waarop de dividendbelasting is ingehouden. Belanghebbende heeft volgens het hof echter niet aannemelijk gemaakt dat zij de uiteindelijk gerechtigde is tot de ontvangen dividenden. Alsdan bestaat voor haar geen recht op teruggaaf van ingehouden dividendbelasting, nu ook voor een in Nederland gevestigde rechtspersoon die niet de uiteindelijk gerechtigde is geen recht op teruggaaf bestaat.

(Hoger beroep ongegrond.)

COMMENTAAR   (mw. mr. A.L. Faber LL.M.)                 

Het bewijs dat bewijs het verschil tussen winst en verlies van een procedure kan betekenen. Hoewel de uitkomst van het hoger beroep dezelfde is als in eerste aanleg, namelijk ongegrondverklaring van het (hoger) beroep van belanghebbende, komt het hof op volledig andere gronden tot die conclusie. In de procedure in eerste aanleg heeft de rechtbank getoetst of sprake is van objectief vergelijkbare gevallen, waarbij de rechtbank concludeerde dat belanghebbende geen lichaam is als bedoeld in art. 5, lid 1, onderdeel b, Wet VPB 1969, en evenmin sprake is van een pensioenregeling als bedoeld in art. 5, lid 3, Wet VPB 1969. Een feitelijke vaststelling, die vanwege de beperkte feitenweergave niet voor verificatie vatbaar was.

Dat het hof het over een volledig andere boeg heeft gegooid is niet zo gek: in hoger beroep zijn zowel door belanghebben­de als door de inspecteur nieuwe stellingen ingebracht. Daaronder, van de zijde van de inspecteur, de stelling dat belanghebbende niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij de uiteindelijk gerechtigde is tot de dividenden aangezien: 'geen duidelijkheid is verschaft over de rechtsvorm van belanghebbende en de verhoudingen tussen belanghebbende en haar oprichters en voorts dat de inhoud van de door belanghebbende aangeboden pensioenregelingen onduidelijk is en dat niet is uitgesloten dat de pensioendeelnemers de gerechtigden zijn tot de dividenden'.

Dat het hof deze vraag als eerste heeft behandeld, is proce­seconomisch gezien de enige juiste keuze: bij gegrondverkla­ring behoeft de rest van de geschilpunten immers geen be­antwoording meer aangezien daarmee niet is voldaan aan de voorwaarden van art. 10, lid 1, Wet DB 1965, zodat alleen al om die reden geen teruggaaf van ingehouden dividendbelasting kan volgen. Het hof heeft de inspecteur in zijn stelling gevolgd en voegt daaraan toe dat het op de weg van belang­hebbende lag om de relevante gegevens in te brengen. Uitgaande van de in de uitspraak geschetste feiten en omstandigheden, heeft het hof naar mijn mening tot deze conclusie kunnen komen.

Wat rest belanghebbende dan nog in cassatie? Welnu, aange zien met de uitspraak van het hof de laatste feitelijke instantie heeft rechtgesproken, zal naar mijn mening cassatie belang­ hebbende enkel kunnen baten indien de gedingstukken een ander beeld geven van de in de uitspraak geschetste feiten en omstandigheden. Daarnaast blijkt uit r.o. 4.2 dat belang­ hebbende ter zitting heeft aangeboden om nadere bewijsstuk­ ken te overleggen in het kader van de meerderheidsregel/het gelijkheidsbeginsel. Het hof heeft dit bewijsaanbod echter naast zich neergelegd. Volgens het hof had het op de weg van belanghebbende gelegen om daartoe voorafgaand aan de zitting nader bewijs te leveren aangezien belanghebbende al op een eerder moment een beroep op het gelijkheidsbeginsel heeft gedaan. Temeer aangezien het kennelijk gaat om andere cliënten van de gemachtigde van belanghebbende. De vraag is echter of het hof dit bewijsaanbod op deze wijze naast zich neer kon leggen. Uit HR 19 september 2014, nr. 13/02558, NTFR 2014/2628, met commentaar van Schoonhoven-Aukema, volgt dat de feitelijke instanties een bewijsaanbod niet naast zich neer mogen leggen als sprake is van om­standigheden waaruit zou kunnen volgen dat belanghebbende in redelijkheid niet kan worden tegengeworpen dat hij het bewijsaanbod niet eerder heeft gedaan. Bijvoorbeeld als ter zitting nieuw licht valt op de noodzaak tot het leveren van nader bewijs (r.o. 3.5.2). Dat de procedure, zoals het hof in onderhavig geval betoogt, daarmee een aanmerkelijke (en onaanvaardbare) vertraging oploopt, doet daarbij naar mijn mening niet ter zake. De bal ligt dus opnieuw bij belanghebbende. (Bron: NTFR 2018/2490)

[beunefaberposts]

Webinar Aansprakelijkheid in het belastingrecht door mr. R.B.H. Beune d.d. 17 april 2018 bron: NTFR Fiscaal journaal, Sdu

[beunefaberposts]

Onderscheid in heffing griffierechten tussen natuurlijke personen en publiekrechtelijke rechtspersonen niet in strijd met Unierecht

HvJ 30 juni 2016, C-205/15, http://eur-lex.europa.eu/legal-content/NL/TXT/?uri=ecli:ECLI:EU:C:2016:499

Bij vonnis van 16 oktober 2012 heeft de rechtbank te Sibiu (Roemenië) het bestuur voor openbare financiën veroordeeld tot teruggaaf van de door Toma in strijd met het Unierecht geheven vervuilingsheffing ad € 900, vermeerderd met de wettelijke rente en vergoeding van de kosten. Aan het verzoek van Toma tot terugbetaling over te gaan is geen gehoor gegeven. Dit was voor Toma aanleiding opnieuw de gang naar de rechter te maken, dit keer met het verzoek tot gedwongen tenuitvoerlegging van het eerdere vonnis. Op 24 maart 2014 heeft de rechtbank te Sibiu de gedwongen tenuitvoerlegging van het vonnis gelast. Het bestuur voor openbare financiën heeft tegen de gedwongen tenuitvoerlegging verzet aangetekend en verzocht om nietigverklaring van de vastgestelde tenuitvoerleggingshandelingen. Ingevolge de Roemeense wetgeving is het bestuur voor openbare financiën voor deze rechtsgang geen gerechtelijke zegelrechten (griffierechten) verschuldigd. Toma heeft onder meer tegen het verzet aangevoerd dat de wettelijke bepaling op grond waarvan het bestuur voor openbare financiën als publiekrechtelijke rechtspersoon is vrijgesteld voor de betaling van het gerechtelijke zegelrecht, in strijd is met het Unierecht, in het bijzonder het gelijkheidsbeginsel. De verwijzende rechtbank te Sibiu zag in deze bepaling ook een ongelijke behandeling van privaatrechtelijke natuurlijke en rechtspersonen enerzijds en publiekrechtelijke rechtspersonen anderzijds, en heeft de zaak geschorst en aan het Hof de prejudiciële vraag voorgelegd of art. 4, lid 3, VWEU (beginsel van loyale samenwerking) en art. 20, 21 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: Handvest) zich verzetten tegen een dergelijke bepaling.

Het Hof zag zich voor de beantwoording van deze prejudiciële vraag in de eerste plaats gesteld voor de vraag of het bevoegd is. Een aantal lidstaten, waaronder Roemenië, heeft deze vraag ontkennend beantwoord, met als motivering dat de litigieuze regelgeving niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt (art. 51, lid 1, Handvest). Het Hof herhaalt te dien aanzien de vaste rechtspraak waaruit volgt dat wanneer een rechtssituatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt, het Hof niet bevoegd is daarover uitspraak te doen, ongeacht de eventueel aangevoerde bepalingen van het Handvest. Ten aanzien van onderhavig geval stelt het Hof echter vast dat de rechtssituatie wél binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt. Daartoe overweegt het Hof dat het reeds eerder heeft vastgesteld dat de wet waarvan de litigieuze bepaling onderdeel uitmaakt, in al haar vormen onverenigbaar is met art. 110 VWEU. En voorts:

‘28 Voor zover het hoofdgeding de terugbetaling van een in strijd met artikel 110 VWEU geïnde heffing betreft en de lidstaten op grond van het beginsel van loyale samenwerking verplicht zijn om een dergelijke heffing en de bijbehorende rente terug te betalen en tegelijkertijd de doeltreffende bescherming van het recht van de justitiabele op terugbetaling moeten verzekeren (zie naar analogie arresten van 27 juni 2013, Agrokonsulting-04, C-93/12, EU:C:2013:432, punten 35 en 36, en 12 december 2013, Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation, C-362/12, EU:C:2013:834, punt 31), moet de in het hoofdgeding aan de orde zijnde rechtssituatie derhalve worden geacht een tenuitvoerlegging van het Unierecht te betreffen en binnen de werkingssfeer van het Unierecht te vallen.’Na de vaststelling dat het Hof bevoegd is, zag het Hof zich voor de beantwoording van de vraag ten principale gesteld. Daarbij herinnerde het Hof allereerst aan de mogelijkheid om de door de verwijzende rechter gestelde vraag te herformuleren, opdat het Hof de verwijzende rechter van een nuttig antwoord kan voorzien. Het Hof vervolgt dat het recht op terugbetaling van heffingen die door een lidstaat in strijd met het Unierecht zijn geïnd, het gevolg en het complement is van de rechten die de justitiabelen ontlenen aan het Unierecht. ‘De lidstaten zijn dus in beginsel verplicht om in strijd met het Unierecht geïnde belastingen terug te betalen, vermeerderd met rente (zie in die zin arresten van 14 april 2015, Manea, C-76/14, EU:C:2015:216, punt 45, en 6 oktober 2015, Târsia, C-69/14, EU:C:2015:662, punten 24 en 25).’ Indien het Unierecht niet voorziet in procedureregels inzake restitutie van ten onrechte geheven nationale belastingen, is het krachtens het beginsel van de procedurele autonomie een aangelegenheid van elke lidstaat om die procedureregels vast te stellen. Procedureregels voor vorderingen die voortvloeien uit het Unierecht ‘mogen niettemin niet ongunstiger zijn dan die voor soortgelijke nationale vorderingen (gelijkwaardigheidsbeginsel) en mogen de uitoefening van de door de rechtsorde van de Unie verleende rechten niet in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk maken (doeltreffendheidsbeginsel)’ (zie met name het arrest van 6 oktober 2015, Târsia, C-69/14, EU:C:2015:662, punt 27 en aldaar aangehaalde rechtspraak). Het Hof vervolgt:

‘35 Aangaande in de tweede plaats de artikelen 20, 21 en 47 van het Handvest, waarnaar de verwijzende rechter in zijn vraag verwijst, zij opgemerkt dat in die bepalingen respectievelijk het beginsel van gelijkheid voor de wet, het non-discriminatiebeginsel en het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming is neergelegd.

36. Het Hof heeft reeds benadrukt dat artikel 47 van het Handvest het beginsel van processuele gelijkheid van partijen of van ‘equality of arms’, als onderdeel van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming, behelst (zie in die zin arrest van 17 juli 2014, Sánchez Morcillo en Abril García, C-169/14, EU:C:2014:2099, punt 48). Aangezien dat eerste beginsel een bijzondere uitdrukking van het in artikel 20 van het Handvest neergelegde algemene beginsel van gelijkheid voor de wet vormt, moet de in punt 31 van het onderhavige arrest uiteengezette twijfel van de verwijzende rechter met name aan de hand van dat artikel 47 worden onderzocht.’Omdat de verwijzende rechter volgens het Hof niet duidelijk heeft gemaakt waarom hij art. 21 gescheiden ziet van art. 20 (en mitsdien 47) Handvest, heeft het Hof besloten de prejudiciële vraag enkel te toetsen aan art. 47 Handvest en het gelijkwaardigheids- en doeltreffendheidsbeginsel. Daarbij dient ingevolge art. 52, lid 3, Handvest mede te worden aangesloten bij de inhoud en reikwijdte van de corresponderende rechten opgenomen in het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (hierna: EVRM), die met name wordt bepaald door de rechtspraak van het Europees Hof van de rechten van de mens (hierna: EHRM). In dit geval betreft het art. 6, lid 1 en 13, EVRM.

Het Hof heeft reeds geoordeeld dat het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming van art. 47 Handvest bestaat uit diverse onderdelen, waaronder met name het beginsel van ‘equality of arms’ en het recht op toegang tot de rechter. Uit rechtspraak van Hof en EHRM, zo vervolgt het Hof, blijkt dat de toegang tot de rechter echter geen absoluut recht is en daarmee mag worden onderworpen aan evenredige beperkingen waarmee een legitiem doel wordt nagestreefd en die dat recht niet in zijn kern aantasten. Daaronder vallen ook beperkingen die verband houden met de betaling van gerechtskosten. De verwijzende rechter heeft in dit verband echter geen gegevens verstrekt waaruit blijkt dat voor Toma de toegang tot de rechter op onevenredige wijze is belemmerd door de betaling van gerechtskosten.

Resteert wat betreft de strijd van de litigieuze bepaling met art. 47 Handvest derhalve de vraag of het beginsel van ‘equality of arms’ is geschonden, zonder dat de toegang tot de rechter op onevenredige wijze is belemmerd. Het Hof overweegt daartoe: ‘Het beginsel van “equality of arms” is een logisch uitvloeisel van het begrip eerlijk proces, dat inhoudt dat elke partij een redelijke mogelijkheid moet worden geboden om haar zaak onder zodanige omstandigheden voor te dragen dat zij ten opzichte van de tegenpartij niet wezenlijk wordt benadeeld.” Uit de nationale wetgeving volgt dat het doel van de heffing van gerechtskosten ligt in de financiering van de door de rechterlijke instanties verrichte diensten. Gelet op dat doel, zo vervolgt het Hof, moet worden geconcludeerd dat de publiekrechtelijke rechtspersonen door de litigieuze bepaling geen procedureel voordeel genieten. De betaling van het zegelrecht door dergelijke personen komt immers ten laste van de nationale geconsolideerde begroting die ook de door de rechterlijke instanties verrichte diensten financiert. Daarmee komen privaatrechtelijke natuurlijke en rechtspersonen niet in een duidelijk nadeligere positie ten opzichte van de tegenpartij, zodat de regeling geen afbreuk doet aan het eerlijke verloop van de procedure, zo concludeert het Hof. Van deze situatie moet, zo vervolgt het Hof, worden onderscheiden een wettelijke bepaling op grond waarvan de in het gelijk gestelde natuurlijke persoon niet alleen de gerechtelijke kosten moet dragen maar ook alle proceskosten. Een dergelijke bepaling is door het EHRM reeds in strijd met art. 6, lid 1, EVRM verklaard.

Tot slot concludeert het Hof voor het onderhavige geding dat ook het gelijkwaardigheids- en doeltreffendheidsbeginsel niet in het gedrang komen door de litigieuze bepaling. Wat betreft het gelijkwaardigheidsbeginsel ziet het Hof geen aanwijzingen in het dossier dat de regeling anders wordt toegepast op gedingen die zijn gebaseerd op schendingen van het Unierecht dan op gedingen die zijn gebaseerd op schendingen van het nationale recht. En voorts het doeltreffendheidsbeginsel niet omdat de regeling op zichzelf de uitoefening van de Unierechten in de praktijk niet onmogelijk of uiterst moeilijk lijkt te maken.

Commentaar (mw. mr. A.L. Faber LL.M.)

Laat ik beginnen met de opmerking dat we er toch hoop ik van uit mogen gaan dat voor Nederland de overeenkomstige toepassing van deze zaak beperkt blijft tot de uitleg van de genoemde wetsartikelen. Het is toch onverteerbaar dat een belastingplichtige die in het gelijk wordt gesteld door een rechter, waarbij die rechter het bestuursorgaan gelast € 900 terug te betalen, aansluitend een nieuwe procedure moet starten omdat een bestuursorgaan, ondanks het verzoek daartoe, niet tot betaling overgaat? Desalniettemin heeft deze exercitie ons wel een aantal (in potentie) interessante inzichten in de toepassing van het Unierecht gegeven.

Te beginnen met de bevoegdheid van het Hof vragen te beantwoorden aangaande de toepassing en uitleg van bepalingen uit het Handvest. Een aantal lidstaten betoogde dat het Hof het in onderhavig geval aan die bevoegdheid ontbrak, omdat de aan het hoofdgeding ten grondslag liggende rechtssituatie niet binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt. Ik ga ervan uit dat deze lidstaten aldus concludeerden, omdat het aan het Hof voorgelegde geschil alleen op niet uit het Unierecht voortvloeiende nationale wetgeving en bijgevolg niet op de uitoefening van het Unierecht ziet. Het Hof definieert ‘de aan het hoofdgeding ten grondslag liggende rechtssituatie’ echter ruimer. De aan het hoofdgeding ten grondslag liggende rechtssituatie betreft namelijk de terugvordering van in strijd met art. 110 VWEU geheven en geïnde vervuilingsheffing, welke heffing de lidstaten ingevolge het beginsel van loyale samenwerking dienen terug te betalen vermeerderd met de bijbehorende rente en waarbij de lidstaten tevens het recht van de justitiabele tot terugbetaling doeltreffend dienen te beschermen, hetgeen moet worden geacht een tenuitvoerlegging van het Unierecht te betreffen en dientengevolge binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt. Daarmee lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat indien nationale wetgeving die op geen wijze verband houdt met het Unierecht, van invloed is op een bodemprocedure die wél door het Unierecht wordt beheerst, die nationale wetgeving ook binnen de werkingssfeer van het Unierecht valt.

Verder dan deze eerste horde kwam Toma echter niet: het Hof concludeerde uiteindelijk dat het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming ex art. 47 Handvest niet was geschonden door de nationale bepaling op grond waarvan privaatrechtelijke natuurlijke en rechtspersonen wél griffierechten verschuldigd zijn en publiekrechtelijke rechtspersonen niet. In de eerste plaats niet omdat niet is gebleken dat de toegang tot de rechter op onevenredige wijze is belemmerd voor Toma door de betaling van gerechtskosten. En voorts niet omdat, gelet op de doelstelling van de heffing van de griffierechten, niet is gebleken dat Toma in een duidelijk nadeligere positie dan de tegenpartij komt te verkeren. Gelet op de beschikbare gegevens en gewezen jurisprudentie acht ik deze uitleg niet onbegrijpelijk. Mogelijk was de uitkomst van dit arrest anders geweest als er aanwijzingen waren geweest dat Toma gelet op zijn financiële positie niet in staat was om de griffierechten te voldoen. Dat herinnert meteen aan HR 28 maart 2014 (nr. 12/03888, NTFR 2014/1149), waarin de Hoge Raad met het Hof onder verwijzing naar art. 6, lid 1, EVRM en art. 47 Handvest concludeerde dat gelet op de financiële positie van de rechtzoekende het beroep ondanks de niet-betaling van het griffierecht ontvankelijk diende te worden verklaard.

Het interessantst vind ik echter de zijdelingse opmerking van het Hof dat van onderhavige situatie moet worden onderscheiden de situatie waarin een in het gelijk gestelde partij niet alleen de gerechtskosten maar ook alle proceskosten moet dragen, hetgeen het EHRM reeds in 2006 in strijd met art. 6, lid 1, EVRM heeft verklaard. Dat biedt mogelijkheden voor een (prejudiciële) vraag betreffende de verenigbaarheid van onze forfaitaire proceskostenvergoeding met art. 47 Handvest respectievelijk art. 6, lid 1, EVRM. (Bron: NTFR 2016/2386)

[beunefaberposts]

Gerechtshof Den Haag

Aan A Ltd., een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde vennootschap die in Nederland over een vaste inrichting beschikte, zijn twee naheffingsaanslagen in de loonbelasting opgelegd die onbetaald zijn gebleven. De ontvanger heeft een eerste verzoek om uitstel van betaling afgewezen. Belanghebbende heeft in de jaren 1997 tot en met 2002 werknemers van A Ltd. ingeleend waardoor de ontvanger meende dat sprake was van een inlenersaansprakelijkheid voor de loonbelastingschulden van A Ltd. Belanghebbende had geen bedragen op een zogenoemde g-rekening gestort ter afwering van deze aansprakelijkstelling. Hof Den Bosch (26 april 2006, nr. 03/01512, NTFR 2006/1494) heeft het beroep tegen deze aansprakelijkstelling ongegrond verklaard, welke uitspraak door de Hoge Raad (19 december 2008, nr. 43.282, NTFR 2009/56) is vernietigd onder verwijzing van het geding naar Hof Arnhem. Dat hof heeft (2 november 2010, nr. 08/00610, NTFR 2010/2697) de uitspraak op bezwaar vernietigd en de aansprakelijkstelling verminderd. De Hoge Raad heeft de uitspraak van Hof Arnhem vernietigd en het geding verwezen naar Hof Den Haag (HR 11 mei 2012, nr. 10/05330, NTFR 2012/1334). Hof Den Haag oordeelt dat, tegenover de betwisting daarvan door belanghebbende, de ontvanger op goede gronden heeft verdedigd dat de verjaring was geschorst en gestuit. Voorts oordeelt het hof dat de ontvanger een zekere mate van beleidsvrijheid toekomt om tot invordering bij belastingschuldige dan wel bij derden via aansprakelijkstelling over te gaan, waarbij de ontvanger onderzoek dient te doen naar de financiële situatie van belastingschuldige en of het stellen van zekerheid door de belastingschuldige is geboden. Tot de aanwezigheid van een plichtsverzuim aan de zijde van de ontvanger kan volgens het hof niet worden geoordeeld. Het gelijk is aan de zijde van de ontvanger wat betreft de stuiting van de verjaring. Er is geen aanleiding om de aansprakelijkstelling verder te verminderen dan Hof Arnhem reeds heeft gedaan.

(Hoger beroep ongegrond)

Commentaar mr. R.B.H. Beune

‘Het is nu aan Hof Den Haag om te beoordelen of belanghebbende in dat bewijs zal slagen’, zo eindigde ik mijn commentaar bij HR 11 mei 2012, nr. 10/05330 in NTFR 2012/1334. Belanghebbende had meegedeeld nader bewijs te kunnen leveren over ontvangen verklaringen van betalingsgedrag. Als belanghebbende daarin zou slagen, zou dat een aanzienlijke vermindering betekenen van de beschikking aansprakelijkstelling op grond van art. 34 IW 1990. De Hoge Raad oordeelde dat een zorgvuldig gebruik van de beleidsvrijheid die de ontvanger heeft om aan de belastingschuldige/uitlener uitstel van betaling te verlenen en om daarbij zekerheid te vragen, betekent dat de ontvanger rekening moet houden met de belangen van de inlener. Bij het verlenen van uitstel kan de ontvanger niet met minder zekerheid genoegen nemen dan bij een behoorlijke uitoefening van zijn taak van de uitlener zou zijn verlangd. Dat de ontvanger een inlener aansprakelijk kan stellen, is niet relevant voor de afweging of er sprake is geweest van een behoorlijke taakuitoefening. Daaruit vloeit voort dat als de taakuitoefening niet behoorlijk is aansprakelijkstellingen achterwege moeten blijven als de inlener te goeder trouw afgaat op verklaringen van betalingsgedrag.

Dat is anders als blijkt dat de verklaring betalingsgedrag niet van recente datum is. En daar gaat het fout voor deze belanghebbende. Hij had al aangetoond over een verklaring over de uitlener te beschikken en had bewijs aangeboden voor nog meer verklaringen. In dat bewijs slaagt hij niet. Omdat de uitlener op maandaangifte stond, kon er elke maand een nieuwe verklaring worden gevraagd (via de uitlener) bij de ontvanger. Dat was achterwege gebleven. Belanghebbende is dus niet in staat om zijn bewijsaanbod gestand te doen. Het hof oordeelt dan ook dat de vermindering van Hof Arnhem terecht was en dat de hoogte van de aansprakelijkheid geen aanpassing meer behoeft.

Uit de overwegingen van het hof over de verjaring blijkt dat de ontvanger zijn administratie op orde had. De ontvanger kan aantonen dat hij uitstel van betaling had verleend en op 4 januari 2008 via de officier van justitie de verjaring had gestuit. Betekening aan de officier was mogelijk/noodzakelijk omdat de uitlener een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde Ltd. was. Tot 4 januari 2013 was er geen probleem voor de ontvanger. Het hof oordeelt dat op 15 oktober 2012 aan belanghebbende een stuitingsbrief is gezonden. Art. 27, lid 2, IW 1990 maakt het al enige tijd mogelijk om bij belastingschuldige, die is opgehouden te bestaan en voor wiens belastingschuld aansprakelijk is gesteld, de verjaring te stuiten door een brief aan de aansprakelijkgestelde te sturen. Uit de feiten kan ik niet afleiden dat de Ltd. is opgehouden te bestaan. Gelet op het oordeel van het hof ga ik daar wel van uit. Maar als de Ltd. niet is opgehouden te bestaan, had de ontvanger wederom aan de officier de verjaring moeten stuiten. En dat is niet gebeurd, zodat in het geval van een nog bestaande Ltd. er sprake zou zijn van verjaring van de belastingschuld en het niet kunnen innen van de aansprakelijkheid. (Bron: NTFR2014-2118)

http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHDHA:2014:2124

[beunefaberposts]

Webinar NTFR Fiscaal Journaal actualiteiten invordering door mr. R.B.H. Beune d.d. 16 december 2015, bron: http://www.ndfr.nl/webinars/WEB20161213-85

[beunefaberposts]

About the odd similarities between the EU and parenthood and the hope the Brexit makes the dream of the Brexit voters come true

Growing up on the borders with Germany, the pictures of soldiers with (machine)guns checking passports and the long rows with cars and trucks, waiting to finally pass the borders, every time our mother took us shopping in Germany, immediately came up when I heard the news that the "majority" of the Brits voted for a Brexit. It has been 23 years now since they tore down the ugly buildings at the borders and the soldiers with their guns disappeared: we finally could pass the borders without waiting (which was also good because it obviously meant we could shop longer).

Years later (well I'm not that old yet but for me it's a long time ago now), still living relatively close to the borders with Germany, I realize that the idea of being able to travel around Europe without these obstacles has become the standard for me. But what happened friday, shows again that ideas and standards can vanish into thin air, in a blink of an eye. With some ideas and standards, that blink can't be too short, for example when it concerns equality in the broadest sense of the word, but with other ideas and standards I hope that blink will never come.      As an enterpreneur and lecturer (to be) in European Tax Law, I can't imagine the shock my British/Scottish/Irish fellow enterpreneurs and lecturers in European (Tax) Law as well as all Bremain voters must have experienced when they heard the news that democracy will lead them back in time. The time that exporting products to the mainland was a time-consuming business at the borders, and the administrative burdens were high(er then now). Sure, it took us a lot of time to come to this point, and of course, EU law still isn't perfect, but we should not forget that change for the better takes time, not in the least because we have to deal with 28 (27) Member States with their own legislation and economical and cultural differences. Also change means making mistakes, and therefore it is important for the (European) legislator (and (European) Courts) to always stay alert to the effect of legislation, and to check the necessity and proportionality.       Thinking about my past and the Brexit voters who claim not wanting to be subject to the power of the (rules made by the) EU anymore, somehow reminded me of my mother: sure I hated her sometimes for the rules she set out for me to follow (didn't we all?), and I do think at some points the necessity and proportionality of those rules were out of sight, but I now know she did this out of love and protection and she did the best she could at the time, and I love her for that. It's a pity I could not see that at that time because I simply didn't know. It could have spared us some arguments. Especially when the rules set out were not actually developed by her, but by our society. Rules I simply needed to learn to be able to participate in this society. I regret that the Brexit voters were not able to look beyond the rules set out by the EU and the immigration problems we all are confronted with. Not in the least because a Brexit will not stop refugees from coming to the UK. It is a pity that the Brexit voters seem to think that if they leave the wings of our EU-mother, they will be free in their decision making. Well, technically that is true, but the content of the decision making is also bound by other conventions adopted by the UK and institutions the UK takes part in. It therefore remains to be seen whether the (high) expectations of the Brexit voters will be met.   

I now can only hope that the rest of the EU does see that our EU-mother means well, that her actions are not that bad, that there is lack of a better alternative and that father (State) can't solve all problems by himself either. And if father and mother have a fight, it is always in the best interest of the children for the parents to talk it over instead of preparing the divorce papers. To go short, sure, our EU-mother could and perhaps should be more perfect, but I love her anyway and therefore she preferrably stays with me as long as possible, as hopefully does my mother.

A.L. Faber

[beunefaberposts]

Giro 2016: Ovum Novum is ready for take off!

[beunefaberposts]

Staatssecr. Wiebes: Belastingdienst staat 9 mei klaar om informatie #panamapapers binnen te halen en te analyseren http://bit.ly/21lTMZy

[beunefaberposts]

Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden: Belastingadviseur terecht als executeur aansprakelijk gesteld door ontvanger

Belanghebbende, een belastingadviseur, is eind 2001 in een testament van een klant benoemd tot executeur. De enige erfgenaam was een anbi-stichting. De klant is op 19 oktober 2002 overleden. De nalatenschap bedroeg € 536.219. Per 1 december 2002 is belanghebbende voor één dag in de week in loondienst getreden bij de stichting. Op 17 november 2003 is de door belanghebbende opgestelde aangifte successierecht ingediend. Na onderzoek in 2007 is de anbi-status van de stichting met terugwerkende kracht ingetrokken. Vervolgens is een navorderingsaanslag successierecht aan de stichting opgelegd die onbetaald is gebleven. De ontvanger heeft belanghebbende op de voet van art. 47 IW 1990 aansprakelijk gesteld. Volgens het hof is dat terecht. Anders dan belanghebbende stelt, is het hof van oordeel dat belanghebbende ten tijde van het doen van de aangifte nog als executeur in functie was. Voorts acht het hof aannemelijk dat belanghebbende in zijn hoedanigheid van executeur de aangifte heeft ondertekend en gedaan. Dit betekent dat de ontvanger hem terecht als executeur aansprakelijk heeft gesteld. Anders dan belanghebbende betoogt, was de stichting volgens het hof ten tijde van de aansprakelijkstelling reeds in gebreke. De ontvanger maakt voorts aannemelijk dat belanghebbende in de periode als executeur onzakelijk heeft gehandeld (verstrekken van leningen zonder zekerheden). Daarom is hij ook aansprakelijk voor de invorderingsrente en kosten.

(Hoger beroep ongegrond.)

Commentaar mr. R.B.H. Beune

De titel en samenvatting doen vermoeden dat deze uitspraak weinig in zich heeft. Bestudering van de uitspraak leidt tot een andere conclusie. Natuurlijk voert de boventoon het oordeel over art. 47 IW 1990. Belanghebbende heeft echter nog een aantal stellingen geponeerd die de moeite meer dan waard zijn. Daarover straks meer. Een executeur kan aansprakelijk zijn voor al de door en bij het overlijden van de erflater verschuldigde erfbelasting, tenzij de aangifte voor de erfbelasting niet door hem is gedaan. De aansprakelijkheid op grond art. 47, lid 1, IW 1990 geldt niet voor zover een executeur aannemelijk maakt dat het niet aan hem te wijten is dat de aanslag tot een te laag bedrag is vastgesteld of anderszins te weinig belasting is geheven. Belanghebbende stelde dat hij niet als executeur de aangifte had gedaan. In een goed opgebouwd en helder gemotiveerd betoog concludeert het hof dat ten tijde van de aangifte belanghebbende nog als executeur in functie was. Vervolgens wordt geoordeeld dat de aangifte door belanghebbende in zijn hoedanigheid als executeur is getekend. Tegenstrijdige verklaringen van belanghebbende en zijn echtgenote, een verklaring opgemaakt tien jaar na ondertekening van de aangifte alsmede een bestuurslid van de stichting die niet wist dat zij bestuurslid was, zullen de argumentatie van belanghebbende niet ten goede zijn gekomen. Ook de intrekking van de anbi-status en een rechtelijk oordeel dat de werkzaamheden van de stichting gericht zijn geweest op het verrijken van belanghebbende of zijn onderneming, zal geen goed aan de zaak van belanghebbende hebben gedaan. Dat lezende bekruipt toch het gevoel dat hier recht is gedaan aan een ‘onrecht’ dat aan de laatste wil van een cliënte van belanghebbende lijkt te zijn berokkend.

En toch laat deze casus mij niet geheel los. Ik worstel met het oordeel van het hof dat ten tijde van het aansprakelijk stellen de stichting niet in gebreke was. Art. 25 en art. 10, jo. art. 15, IW 1990 spelen bij die worsteling een rol. Er was aan de stichting uitstel van betaling verleend. De ontvanger trekt dat uitstel in op 16 oktober 2007 en stelt dat er direct betaald moet worden. Met die intrekking lijkt voldaan te zijn aan art. 49, par. 2, lid 2 en 3, Leidraad Invordering 1990. Art. 25, par. 1, lid 2, Leidraad Invordering 1990 bepaalt echter dat er een wachttijd geldt van tien dagen na de intrekking. Verkorting of niet verlenen van die termijn kan als er aanwijzingen zijn dat de belangen van de Staat kunnen worden geschaad. Uit het oordeel van het hof dat na de intrekking van het uitstel de stichting in gebreke was, moet afgeleid worden dat het hof van oordeel is dat de belangen van de Staat dreigen te worden geschaad. Maar dat zegt het hof niet expliciet. Het hof vervolgt dat uit de bevindingen van het boekenonderzoek volgt dat de intrekking gerechtvaardigd was. De intrekking kan gerechtvaardigd zijn, maar is daarmee ook gezegd dat de verkorting van de tiendagentermijn terecht is? Temeer de ontvanger bij zijn intrekking niet heeft vermeld de tiendagentermijn te verkorten tot nul dagen. Ik realiseer mij dat die verkorting volgt uit het direct opvorderen van de schuld. Maar een gemiddelde belastingschuldige onderkent niet dat hem eigenlijk nog tien dagen van invorderingsrust toekwamen. Het had de ontvanger gesierd als verwezen was naar die termijn en opgemerkt was dat die termijn om diverse redenen niet toegekend wordt. Het oordeel van het hof dat het beroep tegen de intrekking bij de directeur niet leidt tot uitstel van betaling (en het niet in gebreke zijn in de zin van art. 49 IW 1990) totdat op het beroep is beslist, acht ik niet houdbaar. Art. 25, par. 1, lid 20, Leidraad Invordering 1990 bepaalt dat de ontvanger een zelfde houding aanneemt als tijdens de behandeling van een verzoek om uitstel van betaling zodra hem van een beroep bij de directeur is gebleken. Lid 4 van die paragraaf bepaalt dat de ontvanger handelt alsof het verzoek om uitstel is toegekend. Een uitzondering is wel opgenomen. Maar ik durf te bepleiten dat het dan nog maar de vraag is of er dan sprake is van in gebreke zijn in de zin van art. 49 IW 1990. Ik vermoed echter dat deze bespiegeling een theoretisch zal zijn nu ik niet verwacht dat belanghebbende voor de aansprakelijkstelling van 19 oktober 2007 al een beroep had ingesteld bij de directeur. Was dat niet gedaan dan was er sprake van in gebreke zijn. (Bron: NTFR2014-2033)

http://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHARL:2014:4219