Sonra sigarayı çekti dudaklarının arasından ve ilk dumanını yüzüme üfledi. Onun nefesiyle bir olmuş sigara dumanı yüzüme çarptığında gözlerimi yumdum ve dumanı iliklerime kadar çektim, sonra ben de sigarayı çıkarıp ağacın üst dallarına bakarak üfledim.
“Bazen,” diye mırıldandı, “Kendimi yanan sigara gibi düşünüyorum.”
Kaşlarımı çattım, ona yandan bir bakış attım ve önüme dönüp ağaçları izlemeye devam ettim.
“Bir yandan bir parçam özgürlüğe kavuşuyor,” diye mırıldandı dumanı üflerken, “Bir yandan da bitip tükeniyorum, giderek sona yaklaşıyorum,” dedi küllerini yavaşça yanına dökerken.
“Biri beni söndürmeden, kendim sönebilir miyim, bilmiyorum. Ve bu sorunun da yanıtının aramaktan öylesine usandım ki… Bilemezsin.”
Güldüm, “Bilirim, bilmez miyim?”
“Üflediğim her sigara dumanını öylece izlerim,” diye mırıldandım üflediğim dumanlara bir yenisini eklerken. “O tuhaf kıvrımlarını, özgürce dağılışını havaya karışışını…” derin bir soluk aldım, “Ben de tıpkı duman gibi özgür olmak isterdim, bulunduğum her yere kolayca karışa bilmek… ama benim kaderim kül olmak gibi duruyor. Katı, sert, pislik ve darmaduman…”
Güldü, “Merak etme,” dedi sigarasını söndürüp bana dönerken. Son dumanı başını hafifçe kaldırıp üfledi, “Kül olamayacak kadar özgür duruyorsun, duman olamayacak kadar da aykırı. Sen ne ikisisin, ne hiçbiri.”
“Ama sen ikisisin, değil mi?” diye mırıldandım, “Ruhun her geçen saniye havaya karışırken gerinde yanıklar bırakıyor, değil mi?”
“Acı dışında her şeye kabuldüm,” diye mırıldandı, “Ama hissetmeyeli epey oldu…”
