No Writer

🌑

[byaliyeva]

Yarım kalan yanımsın. Bitiremediğim kitaplarıma benziyorsun. Okusam yorarsın, okumasam içimde bir ukte kalırsın...

[byaliyeva]

Aramızdakı bağı ÇÖZDÜM.

Aramızdakı BAĞI çözdüm....

[byaliyeva]

Sen yokken sevdiğin şarkıları dinleyebilecek kadar unuttum seni...

[byaliyeva]

Dönmüyo be byaliyeva özledim yaşadıklarımızı, gülüşünü, yüzümde oluşturduğu gülüşü ama donmuyo ne yaparsam yapayım sanki artık beni sevmiyo. Seven bırakır mı? Özledim onu çok. Hatalı olanlar özler mi? Gerçek aşk bu mu? Benim acı çekmem mi aşk? Bunaldım. Yoruldum. Usandım. Ama onsuz yapamiyorum. Onun kokusu bana yaşadığımı hissettiriyor. Onun kokusu olmadan yaşayabilir miyim? Onun sesi bana huzur veriyo. Onun sesi olmadan huzurlu olabilir miyim? Onun sevgisi olmadan olmuyo. Onun sevgisi olmadan yaşayabilir miyim? Her geçen gün ölüyorum. Her gün daha fazla yipraniyo kalbim. Her geçen gün benim ruhum, benliğim, mutluluğum yok oluyo. Yıpraniyorum. Yapamiyorum. O olmadan yaşayan bi ölü olmaya devam edebilir miyim?

Ne kadarki sen onu bekliyorsun dönmeyecek. Ama ne zamanki iyi olacaksın, toparlanacaksın, hayatında bişeyleri yoluna koyacaksın ve belki de mutlu olacaksın işte o zaman bi bakmışsın dönmüş ve ya karşına çıkmış. İşte o zaman tavrın zaten hazır olacak. O zamanki sen onu halledeceksin eminim. Ama asla kendinden ödün verme. Bu aile de olabilir, arkadaş ve ya sevgili ve saire. Onun için okeanı kuruttuğun insanın kalbinde senin için bir damla sevgi yoksa, bırak. Senin için en güzeli olmuş o zaman. Düşün ki onunla önemli bir yoldasın, artık bişeyler ciddiye binmiş. Ya o zaman gitmiş olsaydı? O yüzden kendinde suç arama her zaman. Neler yaşandı bilmiyorum ama bir kaç yıl sonra belki de "iyi ki yaşamışım be" diyeceksin. Tecrübelerimiz bizi biz yapan, hayatta tutan şeyler. Bişeyler yaşanması gerekiyormuş ve yaşanmış. Zamanı geri alamayız, ama kendimizi de oluruna bırakmamalıyız. Sen kendini iyileştirmeye, yaralarını sarmaya bak.

Kalbinde ona büyüttüğün şey o kadar büyük ki, o kadar yoğun ki, altında eziliyorsun gibi hiss ediyorum. Bir süre sonra sen onlara değil onlar sana hükmediyor. Buna izin verme.

Ve onutma, bunu her kötü anında, en zayıf anında hatırla ve asla da beni birisi gelib kurtaracak diye de bekleme. Seni senden başkası bu bataklıktan çıkaramaz.

Seni kurtarmaya hiç kimse gelmeyecek....

[byaliyeva]

Her karanlığın bir ışığı, her gecenin bir gündüzü var mıdır?

Peki o sabahlar herkese açılıyor mu, yoksa o gözler bazen sonsuz karanlığa mı mahkûmdur? Bizi bu gerçekleşmemiş beklentiyi sürdürmeye zorlayan güç nedir? Bugünün işini yarına ertelemeni sağlayan özgüven nedir? Hayata karşı ilgisizlik mi, yoksa "Sabah uyanacağım" düşüncesi mi? Hayır, aslında herkesin beklediği Güneş'tir. Sanki doğmuş gibi her yeri aydınlatacak, karanlıkları aydınlığa çıkaracaktı. Sıcaklığı içimizi ısıtacak. Peki ya yolunu kara bulutlar kapatırsa? O zaman geriye sadece umut etmek kalıyor. Hayatın anlamı budur. Umutsuz insan yeni bir güne uyanmak, güneşin sıcaklığını bedeninde hissetmek, sol yanını bir başkası için atmak, nefesinin kendisine ait olmasını istemez. Umut, engin okyanusta gemiyi yönlendiren yelkendir, hedefe giden yolu her zaman gösteren pusuladır. Gittiğin yolun bir anlamı daha var. Bilgelik onu aşmak değil, yürüdüğün yolda arkanda çiçekler bırakmaktır. Ama o çiçekler kolay yetişmiyor. Sadece sulama ve bakımla bitmiyor. Bunlar tek başına bir ruhu yaşatmaya yetmez. Ona sevgi vermelisin. Aşk o çiçeğin toprağıdır. Eğer toprağı kurursa, onun yüzü gözlerinizin önünde solar. Artık o baş döndürücü kokuyu duyamıyorsunuz. Ama o güzel çiçek hemen açmıyor. Sabrınızı, zaferinizi ve değerinizi sınayacaktır. Teslim olduğun an her şey biter. Ama sonra bunların hepsinin sadece birer test olduğunu anlıyorsunuz.

Sorular zor,

öğretmen acımasız,

notlandırma adil değil...

[byaliyeva]

Guzel yuzunu çizen kalemim sesini bir turlu tasvir edemiyor. Oysa, hicbir bir kalem bu mucizeyi yaratamaz. Kalbim sesini duymak istiyor. Bu onuru ona bahşeder misin?

Peki bakışların? Evet, onları çizdim, ama gerceklerindeki duyguyu barindirmiyor. Bana onu hissettirebilir misin?

Sevgiyi iyi bilirim. Insana guven verir. Sevgiye doyan ruhum aşkı tanımıyor. Bana aşkı tattırabilir misin?

Ask nedir? Birini ölesiye sevmek mi? Her an onu özlemek mi? Onu kendi gözünden bile sakınmak mi? Nedir Ask? Bunlar saçma. Cunki bana gore aşkı tanimlayamazsin. Bu duygu eşsiz ve kutsaldır. Onu bir kalıba sigdiramazsin.

Aşkı bilirim. O tüm duyguların karışımı gibidir. Bir şeye nefret edersin, ama onsuz da yaşayamazsın. Sanki aldığın nefes ona bagliymis gibi hiss edersin. O olmazsa, hayat devam eder ama, sen bir yerlerde sikisib kalırsın. O seninleyken mutlu olursun. İstemezsin ayrılmayı. Hep gözün görsün, kulağın duysun, tenin hissetsin istersin. Mutlusun, ancak aynı zamanda korkuyorsun. Gitmesinden ölesiye korkuyorsun.

Ya giderse? İşte o zaman nefret edersin. Ona olan kizginligin O kadar büyüktür, O kadar sıcaktır ki içini yakar kovurur.

Üzülürsün. Verdiğin değer karşılıksız kalınca kırılırsın. Mecazi anlamda değil, gerçek anlamda kalbindeki o çatlagın acısını hissedersin. Gece gündüz durmaksızın kanar O yara.

Bazen ağlarsın, gözlerinden sadece sicak tuzlu su süzülür. Sanki o tuzlu su kalbindeki catlaga dolup Onu kapatmak ister gibi akar, ama yakar be...çok yakar hem de. Bir türlü iyileşemez.

İlacı ne mi? Zaman diyorlar. Zamanla geçer diyorlar. Yalan bence. Herkesi kandırmışlar.

Onu gördüğü zaman göğüs kafesine sığmayan yürek şimdi paramparça, lakin lakin Onu özlüyor. Hissetmeyi, varlığını duymayı istiyor. Sanki tekrar sıcaklık duyarsa, tüm yaralar sarılır. Cunki hala ona muhtaçtir.

İşte...benim için aşk bunları ifade ediyor. Sorabilirsin "askı tanimayan ruhun askı nasıl biliyor?" Diye. Ben saf askı kitaplardan ögrendim, ama yasayamadim. Bana sen yasatir misin? Tüm hayatımı sana adamama izin verir misin? Cunki tek sahip olduğu varlimi sana armagan etmek istiyorum.

Ellerimi tutar misin? Onlarin senin sıcaklığına ihtiyaci var.

Saclarimi oksar misin? Onlarin senin ilgine ihtiyaci var.

Peki kalbim? Onu sever misin? Cunki en cok onun senin varligini duymaya ihtiyaci var....

~byaliyeva

[byaliyeva]

Bırak ben aşkı kitaplardakı gibi hatırlayayım...en azından gözümde değersiz olan sevgin anlam kazanmış olur.

~byaliyeva

Kanatır

Kırarım

Üzerim

Tek bakışta

[byaliyeva]

Niye gittin?

Beni yokluğuna niye mahkum bıraktın? Sensizliğin hücresinde ışığa mahkum gözlerim pırıltısını kaybetti. Ellerim sıcağını yitirdi. Kalbim sensizken bana hayat olmayı bıraktı. Ben sen yokken hayalinle güne uyanıp, geceleri ona sarıldım. Sesini duymaya çalışıp yastığımın yarısına sinen kokuna sığındım. Fotoğraflarına bakıp gülüşlerini beynime kazıdım. Sevdiğin yemeklerin kokusu sardı evimizi. Dinlediğin müzikler çaldı kafamda hep...hislerim, bedenim, düşüncelerim, özlemim, sitemlerim, haykırışlarım, göz yaşlarım, hasretim, sevgim ve kalbim...hepsi sana aitti. Hepsinde sen vardın. Ben aslında ne kadarda senmişim. Ne kadar da seninmişim...olmayışına hiç ihanet etmedim. Yokluğunda seni yaşattım, canlı tutmaya çalıştım. Ama kayboluyorsun...kayboluyorsun ve ben buna engel olamıyorum. Ben ölüyorum...evet sana sözüm var birtanem...YAŞAYACAĞIM dedim. Ama böyle değil. Bu yaşamak değil. Beni cehennemin kucağına, ateşin koynuna bıraktın. İçim acıyor, bıraktığın boşluk bir türlü dolmuyor. Ve dolmayacakta...ama buna son verebilirim değil mi? Sana yeniden beni verebilirim. Yine seninin olabilirim. Aramıza giren dünyaları aşabilirim...bu gün yine buradayım. Sen yerine ismin yazılı taşa sarılmak içimi ısıtmıyor, bana hayat olmuyor. Artık gözyaşlarım da akmayı bıraktı ama kalbim ağlamayı bırakmıyor. Sensiz olamıyor. Olmuyor.

Ama bitti ömrüm.

Yanına geliyorum.

Ayların ardından bu gece beraber uyuyacağız, yarım kalanım...

~byaliyeva