Wioska, która widziała Polaka 19 lat temu...
Codzienne wstawanie o 6.30, by zdążyć spakować rzeczy i przygotować się do jazdy wraz z nadejściem świtu o 7. Zakładanie plecaków, jazda do godziny 11-11.30, przerwa, odsypianie nocy spędzanej na czuwaniu i destrukcji dywizji komarów, popołudniowa jazda na parującym gorącem asfalcie od 17 do 19. Tak wyglądał nasz rytm dnia. W między czasie przytrafiały się ciekawe przygody, osobiste dramaty i wyścig by na sjestę znaleźć odpowiednie miejsce, w którym będzie można uzupełnić zapasy wody, okąpać się i zjeść. Nie było to łatwe zadanie bowiem nie w każdej miejscowości zaznaczonej na mapie była cafeteria (niestety nie ma tam sklepów w normalnym tego słowa znaczeniu, tylko w cafeterii można było dostać coś do jedzenia i picia, zazwyczaj były to budy zbijane z desek i kilku kawałków blachy, murowane małe domki lub stół wyniesiony na dwór i ustawiony tak by blokował wejściowe drzwi). Tego dnia napotykamy jednak innym problem, którym są góry. By uniknąć niepotrzebnych awarii podczas wyprawy postanowiliśmy ograniczyć złożoność naszego sprzętu do minimum, pozostawiając hamulce w domu. Na naszej mapie nic nie wskazywało, że na swojej drodze napotkamy góry. Podczas, gdy podjazdy były wyczerpujące, ale znośne, tak zjazdy miażdżyły nam kolana, sprawiając, że stawy bolały jakby baseballista mścił się za przegrany mecz uderzając kijem w nasze nogi. 20 km pokonane w takim terenie, temperaturze i diecie składającej się z bułki z jajecznicą nie były wakacjami, a obciążone ramiona dużymi plecakami dodatkowo tworzyły nacisk na nasze pupy. Podczas jednego z postojów na przystanku autobusowym postanowiliśmy rozstać się ze wszystkim ,co chociaż w minimalnym stopniu nie wpływało na nasze przeżycie jak: pozostałe koszulki, brudne majtki, pasta do zębów, klapki, część lekarstw, monety itp. Walka toczyła się o każdy gram. Ułożyliśmy stos z porzuconych rzeczy i nim przejechaliśmy 3 m wszystkie zniknęły rozchwytywane przez miejscowych, którzy natychmiast po naszym ruszeniu podbiegli i zabrali fanty. Część rzeczy rozdaliśmy wcześniej w zamian za wodę. Miejscowi wpuszczali nas do swych domów, wyciągali z czeluści zamrażarki lód i wpychali do naszej butelki ( o ile posiadali zamrażarkę, inaczej za źródło chłodnej wody służyła im świeżo zaczerpnięta woda ze studni). Całe szczęście, że 3 dni przed wyjazdem udało się kupić specjalną butelkę z filtrem, miała nam służyć na wypadek, gdyby w pobliżu nie było żadnej stacji benzynowej i butelkowanej wody. Na nasze nieszczęście stacje benzynowe były bardzo rzadko i również rzadko miały butelkowaną wodę, więc nie pozostawało nam nic innego jak pić wodę, w której nierzadko pływały zawiesiny wątpliwego pochodzenia. Nie narzekaliśmy. Zwłaszcza w 35 stopniowy upał po przejechaniu 30 km. Polecamy zatem uzbroić się w taką butelkę, bo niejednokrotnie możecie spotkać się na Kubie z wodą do picia, o standardzie raczej marnym. Tego dnia sjestę robiliśmy w malutkiej wiosce, w której jak twierdził przemiły starszy Pan, nie było żadnego Polaka od 19 lat. Był to Słowak z pochodzenia, który pokochał tę wyspę pomimo wielu ustrojowych wad. Jako goście w jego kraju dostaliśmy od niego mnóstwo owoców, a wśród nich mango oraz owoce, których nazwy nie znamy, ale produkuje się z nich koktajl o nazwie Batido. Być może ktoś z Was był na Kubie i pamięta co to za owoce? Podczas, gdy koktajl jest przepyszny tak same owoce są mdłe i niedobre. Niestety mieliśmy zasadę, że podarowanego jedzenia nie wyrzucamy i zjadamy wszystko do końca. Głupia zasada i niejednokrotnie przyprawiała nas o wymioty!!!
Minęło 15 minut odkąd wjechaliśmy do wioski, a już wokół nas było mnóstwo dzieciaków. Przyszły też kobiety i miejscowy sprzedawca obcinaczek do paznokci, który zwęszył okazję by wypróbować na nas wszystkie sztuczki marketingowe jakie znał. Kupujemy w "sklepie" bułkę i dżem z guyaby ( nic innego oprócz tego i rumu nie było). Chcemy udać się na przepiękną plażę, którą widzieliśmy po drodze, ale dostajemy ostrzeżenie o stacjonującym tam wojsku i zagarnięciu przez nie tamtejszych rejonów. No nic... zwykłe siedzenie pod drzewem z dzieciakami też powinno wystarczyć...
O godzinie 17 ponownie dosiadamy nasze "cyklopy" i ruszamy tym razem z przekonaniem, że po drodze znajdziemy coś bardziej kalorycznego niż dżem. O 18 dojeżdżamy do miejscowości, w której na szybko jemy bułki z jajecznicą i pijemy świeżo wyciskany sok nalewany do szklanek zrobionych po heinekenie, którym ucięto szyjki i lecimy dalej. Tam zdarza się też niesamowity incydent! Grzesiek próbuje zmienić historię! Podczas rozmowy z Kubańczykiem delikatnie, lecz zdecydowanie podkreśla, że Kolumb był Polakiem.Zdziwienie ogarnęło nie tylko nas, ale też wioskę obok. Szczerze wierzymy, że był to mikro udar i zmęczenie. Ten nieśmiały żart w wykonaniu Grześka sprawił, że mieszkańcy patrzyli na nas jak na "swoich". Tak się zdobywa znajomości!
Jedziemy wybrzeżem, zatrzymując się na posterunku policji wybudowanym pośrodku niczego. Dwóch policjantów leży w mundurach na krzesłach przed posterunkiem i obserwują drogę. Nasza wizyta widocznie przeszkodziła im codzienną nudę i z zapałem wypytywali się o monocykle dotykając opony. Nabraliśmy zimnej wody i w pośpiechu przed zachodem słońca przejechaliśmy ostatnie 10 km tego dnia by znaleźć się w miejscu o nazwie Tortuguilla! Cóż za niesamowity widok! Mnóstwo maleńkich plaż porośniętych palmami, a z tyłu wysokie, zielone pagórki. Kolejny raj odkryty w przeciągu kilku dni. Miejscowi wskazują nam drogę do jedynego miejsca, w którym możemy zjeść "prawdziwy" obiad. Była to casa particulare prowadzona przez dosyć liczną rodzinę. Dostaliśmy do jedzenia to, co akurat mieli, czyli bananowe chipsy, surówkę z kapusty i skrawki kurczaka. Łapczywie rzucamy się na posiłek bo już dawno nie mieliśmy w ustach mięsnego dania. Artur nie przejął się nawet tym, że jego kurczak spadł na chwilę na podłogę. W końcu zasada 5 sekund działa na całym świecie, tak? Syn właścicielki, pilny uczeń medycyny, rozmawia z nami przez chwilę i wręcza Karolinie banknot o nominale 3 peso z popiersiem Che, na którym widnieją pozdrowienia pisane łamanym angielskim i serduszko. Miły prezent i hojny gest. Od tej pory banknot przejedzie z Karoliną 15 000 km by wylądować zalaminowany jako zakładka do książki.
Nocne poszukiwania noclegu to nie lada wyzwanie. Za cel obieramy nocleg na jednej z przecudnych plaż. Zastanawiają nas jednak dziury w piasku, których są setki, a nawet i tysiące. Na odpowiedź nie musieliśmy czekać zbyt długo. Ta plaża to lęgowisko krabów wielkości buta Karoliny! Ogromne stwory ze szczypcami! Musimy się ewakuować i poszukać innego miejsca. Znajdujemy podobną plażę, tym razem upewniliśmy się, że nie ma tam nic podejrzanego, jednak rano po przebudzeniu Artur informuje nas, że wprawdzie nie chciał nas już budzić w nocy i straszyć, ale coś bardzo dużego przebiegło mu po plecach. Ach te złudne raje na ziemi...
baratheonpilled
ellievsbear
discoholicmusic
kianamaiart
andulkaphoto
jbbartram-illu
turnnoffyourmind