Evet ve Hayır'ın Şarkısı

[golgedekikedi]

Birkenau

Nazım’ın Vera’yı gördüğü trendesin şimdi.

Camdan, Varşova’ya akar leh toprağı.

Elektrikli bir oku atmışsın gibi,

Krakow’dan doğruca.

Seyyahların yersiz kahkahaları, konserve kokusu, ipler-askılar.

Sanat öğrencileri bir yanda,

bir yanda kemanların akordeonların ahşabı

Soluk yüzleri kağıtlara gömülmüş.

Düzgün ütülü yakaları, yıkanmaktan ağarmış

Ama hala kibar ve alçakgönüllü

bu düz ovanın insanları.

yüzlerinde Birkenau’nun gölgesi

evleri yeniden yapmışlar, yeniden ekmişler çocuklar için ekinleri

ama gölgeler nasıl kalkar

bu uçuşan

nişanlısının saçı mı şu yaşlı adamın.

Şu kadının hala beklediği babasının mı.

sen bilmiyorsun, onlar biliyor.

bir parkta misal

bir çeşme başında durduklarında,

akan bir halkın gölgesi onlar biliyor,

sen bilmiyorsun.

bu kahkahaların sahipleri bilmiyor,

bir insan kaç santigratta toz olur,

bir vagona kaç çocuk sığar ayakta,

aç susuz uykusuz kaç gün yaşar,

sen ben bilmiyoruz.

bak şu bastonuyla sessiz sedasız

pazar arabasını çeken kadın biliyor ama

kaç gram eder ölesiye sevdiğin adam

kaç gölge taşır bir insan sırtında..

[golgedekikedi]

Buyurmaz mıydınız Misis Kohlmeier.

İsminizi söyleyemiyorum nicedir,

nicedir eski isimlerinizi söyleyemiyordum.

Siz çok uzaklarda,

siz biz olmadan da çok mutlusunuz misis kohlmeier.

İnsanlar alışmış ben yeni duyuyorum.

isminizi söyleyemiyorum bağışlayın

eski isimlerinizi de söyleyemiyordum.

Önümde beyaz fonda bir resminiz duruyor.

Saçlarımı benzetiyorum saçlarına,

İnceden bir gülüş fiyakayı bozmadan.

O çocukluk ah o çocukluk.

Bendeki de sizle mi gitti oralara,

Bana bıraktığınız kışla kaç kişi ısındı,

İnsan tanıyor görünce kaç yıllık baharını,

Düşümde bile kalkıp gidiyorsunuz

Buyurmaz mıydınız Misis Kohlmeier,

Yeni isminizle sesleniyorum bağışlayın,

Eski isminizi söyleyemiyordum.

[golgedekikedi]

Didem annesini kaybetti büyüdü bir başına.

"Cehaletten şair oldum,annesizlikten. Sen sakın şair olma" derdi kızına.

Kızı da kaybetti Didemini yürürken aramızda.

Uzakta bir kız büyüyor annesiz

ve şairliğe evriliyor ismiyle müsemma.

Buna ağlayabiliriz birlikte.

Bak bu gelir elimizden,

bir fesleğen koyabiliriz pencere önüne.

Kışın eşiği bir günden saklayıp

çiçekli masa örtüleri sereriz mutfağımıza.

Ne garip senle her rüyamda,

içimde bir yerde kızarmış ekmek kokusu,

dikkatsizce ilişik bir kalem saçlarına.

Özensizlik;

görünmeye insanlara,

asla sevmeye değil...

bu şiir gizli yazıldı bir günün paydosunda

[golgedekikedi]

Bu bir sevgiler atlası olsaydı, Sen onun kocaman denizi. Eski dünyamla ayırdın yenisini. Cebimde getirdiğim tohum, ezberimde mevsimi. Unutulacak ibrahimin duası gibi Yeninin mabedi, gölgesiyle örtecek adlı adsız putları Bu bir sevgiler atlası olsaydı, Sen gün ortası, olmadığın yerin karanlığı. Ciltli bir kitapta rastlamış gibiyim yüzüne Saçların açık, boynun dokunamayışımın beyazlığı. Sen şimdi batısında herşeyimizin Sen günebakanların döndüğü Atların dolu dizgin koşup vardığı bir güneş başka nereden batardı bu bir sevgiler atlası olsaydı yeryüzü adınla başlamaz mıydı

[golgedekikedi]

“En güzel günlerimiz   henüz yaşamadıklarımız” diyor Nazım. Üstadım yanılıyorsun.

[golgedekikedi]

"Çizburger bi de kola"

Üniversite yeni başlamış. Daha ahali yeni tanışıyor. sınıfta ismini bilmediğimiz insanlar var. Bir de ilk günden öğrendiklerimiz. Bir yerden duydum kuğuluparkı çok görmek istermiş. Direkt soramıyorum, dolanbaçlar, laf cımbızlamalar…Tüm ekip bir tezgah yaptık. Hep beraber kuğuluya gidilecek yolda herkesin bir işi çıkacak ayrılacaklar. Öyle de oluyor. Soğuk soğuk terliyorum bu arada, kampüsten kuğuluya yol uzadıkça uzuyor neredeyse inip iteceğim dandik minibüsü öyle bir sabırsızlık. Parka varılıyor, hava aydınlık, ortalarda bir banka oturuyoruz. Aramızda 2 başbakan koruması kadar yer kalıyor. ne denir nasıl denir saçma sapan laflara girip çıkıyorum. En sonunda “ben seni özlüyorum” diyebildim, “Yani okul dağılınca” .Başka bir ilan yapamıyorum. “O ne demek öyle” diye sormuyor o da, ikimiz de kızarıyoruz. Birbirini seven iki insan, kuğuluda bir bankta, yanyana utanıyoruz. Gel zaman git zaman yıllar geçiyor, başlayan her güzel şey gibi bitiyor okul yılları da. Ne yapacaksınız soruları, şimdi nolacaklar.. Öğreniliyor ki babamız mezuniyete gelecek memleketten. Yine bir tezgah yapılıyor ekipçe, yemek yenecek hep birlikte, ben de arada babaya görüneceğim. Temiz yüzlü, terbiyeli kendi halinde bir öğretmen çocuğuyum. Korkacak bir falsom yok aslında yani. Uzun bir masaya oturuyoruz hep birlikte. Adımı söylerken çıkan sesi tanıyamıyorum. Ne yiyeceksiniz diye soruyor babamız, menüye bakacağım bayılacak kadar açım ama. Baba da bana bakıyor. Gözüme ilk ilişeni bağırıyorum şaşkınlıktan “çizburger bi de kola!!!” “çizburger ne lan” diyor yanıma oturan arkadaş. “Bilmem abi bana bişey sormayın” diyorum. Sanki eroin kaçırıyoruz, çevirmedeyiz. Yemek boyunca kafamı kaldırmıyorum. Hiç giyilmez bir gömlek giymişim ışıl ışıl parlıyor yaz günü nasıl bir naylon. Okul bitiyor nitekim olaysız dağılınıyor. Yıllar geçiyor. Ben bunları yaparken de şimdi anlatırken neden bilmem utanmıştım. Yüzüm al al olmuştu. Şimdi siz beyler, siz, sizi sevmeyen (belki de yaşı itibariyle o nedir hiç bilmeyen) birine hayvan gibi saldırıp, incitip kırıp döküp, tecavüz edeceksiniz, sonra onu babasından isteyeceksiniz. O aile de size olur diyecek he mi ? Bizi bırakın biz gidelim ölelim biz. Kuğuluda bir bankın altına gömün bizi, biz sizle yaşayamayız.

[golgedekikedi]

Şimdi, bir adımlık nafile balkonumda, güneşte kurumuş kozalaklar ve sararmış otların kokusunu alınca, o zamanlara, kendi bozkır kentimde herhangi bir sabaha uyanmış gibi hissettim. Kendi kaosumun hüküm sürdüğü yaşlar yani. Dickens “en güzel zamanlardı, en berbat zamanlardı, bilgelik çağıydı, aptallık çağıydı..” diye başlar romanına. Gerçekten de öyleydi. Kitaplardan oturacak yer kalmayan bir oda, ahşap kokusuyla, yamuk bitmiş bir duvarın dibinde erkenden nedensiz uyanmak. Kuracağınız her cümle devrikti, yüklemin yerinin önemsiz olduğu günlerdi yani, sahaflar gezilirdi, daktilolar-gramofonlar izlenirdi tozlu vitrinlerde. Her yörenin folklör adımını bilirdin, uydurulduysa bile. Her bayramda bir gururlu veliydin, kendin daha büyümemişsin üstelik. Geceleri Oscar Wilde okurdum, o saatte lafı dolandıranları sevmezsiniz. Şiirler sabah içindir akşamı anlatsalar bile. Şiirlerin en güzel olanları sabah yazılmıştır, (yüksek bir yere çıkıp bunu bağırmak istedim) Ve Nazım. Herkesin bir nazımı vardı o sıra. Bir sahnede onun paltosunu giyerdiniz, bir sokakta nesrini okurdunuz yerdeki mumlara. Ben mesela koşup dizinin dibine gitmiştim kaybolduğumda. Henüz Vera bizi üzmemişti. “Yarım gün uzakta Ankara” derdi Ortaçgil. Bazen yarım gün çok uzun bir süredir. Nostalghia'da heykelin üstünde bağırıyordu Tarkovksy'nin bilge delisi, kendini yakmadan önce “bir zamanlar olduğumuz yere dönmeliyiz, yanlış tarafa döndüğümüz noktaya!” Aklımda Nazım'ın uzaktaki oğluna bir sınır boyundan seslenişi. “Nazım okşar vapuru, yanar elleri…” Sesleniyorum, duyuyor musun?

[golgedekikedi]

Bencil şiir

“Renkler Theo, ah onları sana gösterebilsem” Van gogh amcamız böyle yazar uzaktaki kardeşine, “Bir türlü bitiremiyorum ama bu benim sorunum değil” diye ekler mektubunda. Bir cümlede söylenebilecek en gizli şey bu galiba. “Işık biraz ışık” demiş Victor hugo ölürken, Annem de hep ışık alacak der oturduğun yer, Ah annem Hugo amcam gibi ben de isterim sanıyor hala güney cepheli mahzenler, Ki kim niye inansın buna, Bir oda-salon bir dünyada yaşıyor hala kafam “kafam ikinci insandı yanımda” diyor Nazım, Üstatla ayrılıyoruz yani bu konuda, Ben bir çiçek dürbünü taşıyorum gözlerimde, Bir çift el gibi tutuyorum onun kara tayınını Sonra bir oda salon kahvaltı sofralarını. Sesine duman değiyor bir ihtimal mesela ben bir sokağın yoluna düşüyorum Capon evleri diyorlarmış yaşarken de biliyor muydum acaba Yaşarken neyi biliyor ki insan, “sevdiğim söylüyor bensiz olamayacağını bu yüzden kendime dikkat ediyorum” demiş Brecht savaşın ortasında Bense kendime dikkat ediyorum, bir gün ya bensiz olamazsa Bertold abi desene utanmalı mı böyle düşünmeye, Savaş çıkmasın orası öyle tamam da Vera gibi ayak ucuma da koymasınlar çiçekli elbisesiyle, ben gittikten sonra.

[golgedekikedi]

başımı dizine koysam, herşeyi baştan anlatmak gerekir ya bazen

herşeyi ama, komşunun bahçesinden çaldığım vişneleri,

ilk düşüp parçalayışımı bayramlıklarımı,

dizlerimde kanla koşmayı ne çok özlediğimi.

anlatsam ilk gerçek kavgamı, ilk bozgunumu,

ilk aldanışımı, "sonra bana dedi ki" sorma ne dedi,

hem ne önemi var bunların, başım dizinde öylece dururken,

yarım kafiye bir düşsün içimde artık sen,

yalnız kuşlar gibi de değil, kumru gibi,

uzak ya da yakın, hep iki kişi.

[golgedekikedi]

“kocalmaya alışıyorum dünyanın en zor zanaatına, kapıları çalmaya son kere, durup durmadan ayrılığa. saatler, akarsınız, akarsınız, akarsınız... anlamaya çalışıyorum inanmayı yitirmenin pahasına. bir söz söyleyecektim sana söyleyemedim. dünyamda sabahleyin aç karına içilen cıgaramın tadı. ölüm kendinden önce bana yalnızlığını yolladı. kıskanıyorum öylelerini kocaldıklarının farkında bile değiller, öylesine başlarından aşkın işleri " 

 Nazım Hikmet

[golgedekikedi]

Gün batımı bozuk yollardan geçmeyi, Uykusu kalmış yastıkları otobüs camlarında, Sigaranın kokusunu değil içeni belki, Dünya fena yer değil, pencereden dışarda ama, Özlemek ki, çolaklığınla sarılır gibi, Mutfağında annesiz bir evin, Sevdiğin renkte kanamak de sen buna, Üstü kavruk bir chevrolet kadar ancak ve en az onun kadar Öğle vakti çiçekler içinde uyanmak, kaybolmuş ve aranmadan Düşün ki biz geç kalınca sevmeye, kırılıyorsa bu değirmenin mili, Bunca rüzgarı boşa çıkarma, bencillikse de iki kişi Herkes kendi İzmir'ini kurtarmıyor mu sanki.

[golgedekikedi]

““Won't you take me Be my love next door When you run out I can bring some more When you run out When you run out “”

[golgedekikedi]

İçimizde yeşil bir dal

Baştan aşağı siyasete bulanmış bir yerde 20'li yaşlarımızın sonlarına geliyoruz. Yine de şansızız diyemem hatta İstanbul'un orta yerinde paranın geçmediği, tacizin, kaba kuvvetin, rüşvetin olmadığı, kimsenin kimseye omuz bile atmadığı, hiç bir kolluk kuvveti olmadan 15 tam gün yaşadık ya. Evsizlerle, fakirlerle plaza çocukları yanyana yattı, starbucks'ı revir yapmışlarken kendi mocha 'mızı kendimiz yapmaya çalıştık ya gün doğumunda. (mochasız güne başlayamıyorduk :) Hyatt otelin barına girip "az kısın gözünüzü seveyim yarın iş var" dedik ya. Şiirler şarkılar, hikayeler yazdık ki tanımadığımız sırp örgütler yönlendirmiş bizleri, biz sevgilimizle sıraselvilerde dondurma yiyorduk o sırada, ayaklarımız kumlarda. (malum deniz kumlarından kaldırım yapmışlardı) Sokak çocuklarına okuma yazma öğretti emekli öğretmenler, semtin teyzeleri gün sarmalarını bize getirdi (paralarını da getirdiler ama kimse almadı) Bizi annelerimize şikayet etti ya vali amca, annelerimiz parka geldi dantel örttü çadırımıza. Bunlar oldu ya, yaşadık ya bunları. Şimdi siz biz bunları anmayalım diye evimin önünü kapatmışsınız yine. Yine karşı kaldırıma geçemiyorum. Ben bugün olduğunu unutmuştum bunca güzel şeyin, siz unutmamışsınız. İnceliğinize teşekkür ederim. 

[golgedekikedi]

Sende sevilmez bir şey söyle Yoksa ben burada kıyısı kara,denizi kara bir kenti ebedi özleyeceğim Şu saçlarına bir bahane bul, De ki “ben istemezdim annem taradı böyle”

Bugün benim doğum günüm aslında sen de biraz bilirsin.

Kendi göğünden bana bir mavi verir misin?

Gök başka bir şeydir senle biz biliriz bunu, Aşık kozmonotlar,yalnız şamanlar, Düşmüş krallar bilir. Hangi gece, hangi yıldızı kuzey yarım kürenin Üstünde adın yazılı bir kitap, Uykusuzluğu bir de eski zaman dillerinin, Latince çicekler sayıyorum kendi kendime. Tüm bunları neden bilmeli. Ardıçlar yaprak dökmezler,kalbi yavaşlar kış kadar uyuyanın,

Bugün benim doğum günüm aslında sen kesin bilirsin.

Bana hakedilmiş bir aşkın uykusunu getirir misin?

[golgedekikedi]

"Ve kalp uzun süren görmeyişleri, Kuru bir yaprağı kaldırır gibi kaldırırdı”

                             Behçet Necatigil

[golgedekikedi]

Evren ne kadar küçüktü, bir yıldız değilsen ona Einstein farketmişti bunu,keman çalamadığında. iki nokta arasında en kısa yol bir doğru değildi Ve cevap kumların akışıydı bir saatte. Zaman dediğin en mutlu anına uzaklığındı. Zaman hep akıyordu.   Sen orduların çekildiği ve döndüğü yerdeydin Belli belirsiz bir renk düşüp karıştı suya Uzanıp “Özledim” yazdım bir kilit taşına Öyle ya Athon da öyle yapmadı mı “Artık herşey tek” derken nil kıyısında Nehirler taştı, çekildi sular,özlemek de aktı Saatteki kumların arasında “Sevdiğim herşey akıyor Newton, lanet olsun” dedim ona. Bu son cümleyi bir şiire yazmalı dedi. Akıyorsa da.

[golgedekikedi]

city lies