İnanç

Dini inanışlar ve eşiğinde yapılan bir çok eser ve mimari yapı.

[inanclaristanbul]

AHİRET GÜNÜNE İMAN ETMEK

Ahirete iman nedir?

Allâh’tan başka hiç bir varlık ezeli ve ebedî değildir. Hepsi de Allâh’ın yaratmasıyla sonradan meydana gelmiştir. Sonradan yaratılan şeylerin bir de sonu vardır. Dünyanın da sonunun gelip düzeninin alt üst olmasından yani Kıyametin kopmasından sonra Allâh’ın emriyle bütün canlılar tekrar diriltilecektir. Buna öldükten sonra tekrar dirilme denir. İnsanlar dünyada yaptıkları şeylerden sorguya çekilecek, haklı haksız ayırt edilecek, kimin kimde hakkı varsa alınacak, herkes dünyada yaptığı iyilik ve kötülüğün karşılığını mutlaka görecektir. İşte bütün bunlara inanmak iman esaslarındandır.

Ahirete inanmayan kişi, Kurân ayetlerini de inkar etmiş olacağından dinden çıkmış olur:

“….Ey iman edenler! Allah’a, peygamberine, peygamberine indirdiği kitaba ve daha önce indirdiği kitaba iman edin.  Kim Allah’ı, meleklerini, kitaplarını ,peygamberlerini ve ahiret gününü inkar ederse derin bir sapıklığa düşmüş olur.” (Nisa:4/136)  ayeti bunu açıkça belirtmektedir.

Ruh göçü (Reenkarnasyon) ve İslam’daki yeri nedir?

Tenasuh, reenkarnasyon, hulûl kavramlarıyla da ifade edilen ruh göçü, ruhların beden değiştirerek dünyaya tekrar tekrar gelmelerine inanmaktır. Ruh göçü inancı, Hindistan ve Çin’in büyük bir bölümü başta olmak üzere dünyanın bazı bölgelerinde varlığını sürdürmektedir. Bu inanca sahip olanlara göre, ruhun bir defa dünyaya gelmesiyle evreni tanıması mümkün değildir. Bunun için bir beden ölünce ruhu, başka bir bedene geçer. Bu yeni bedende ruh öncekine oranla daha da olgunlaşır. Söz konusu intikal her ömrün sonunda başka bedende ve varlıkta gerçekleşebilir. Nitekim su, bulut ve gök gürültüsüne dönüşüyor. Yumurta kuş biçimine geliyor. Palamut, meşe ağacı oluyor. Odun ateş ve kül halini alıyor.

Tenasüh inancı İslâm’la bağdaşmaz. İslam inancına göre ruh, ezelî olmayıp sonradan yaratılmıştır. O, bedenin tamamlayıcısıdır. Ölümle bedenden ayrılan ruh, tekrar başka bedenlerle dünyaya gelmeyecek, ahirette beden yeniden yaratılınca ruh tekrar ona iade edilecektir. Dolayısıyle dünyadaki ameline göre mükafat veya cezaya muhatap olacaktır. Kur’ân’da ruh göçünün olmadığı kesin olarak ifade edilmektedir: “Nihayet onlardan birine ölüm gelince: ‘Rabbim! Beni dünyaya geri gönderiniz ki, terk ettiğim dünyada salih bir amel yapayım’ der. Hayır! bu sadece onun söylediği boş bir sözden ibarettir. Onların arkasında, tekrar dirilecekleri güne kadar (devam edecek, dönmelerine engel) bir perde (berzah)  vardır.” (Mü’minûn 23/99-100).

Kabir hayatı nedir?

Ölümle başlayıp yeniden dirilmeye kadar devam edecek hayata kabir hayatı denir. Kabir hayatı, “Berzah” diye de adlandırılır. Hz.Peygamber, “Kabir, ahiret duraklarının ilkidir. Bir kimse o duraktan kurtulursa, sonraki durakları daha kolay geçer. Kurtulmazsa, sonrakileri geçmek daha zor olacaktır.” (Tirmizi, Zühd 5;İbn Mâce, Zühd 32) buyurarak ahiret hayatının ölümle başladığını bildirmiştir.

İnsan öldükten sonra kabre konulunca Münker ve Nekir adında iki melek kendisine gelerek “Rabb’in kimdir?”, “Peygamberin kimdir?” “Dinin nedir?” diye soracak, iman ve güzel amel sahipleri bu sorulara doğru cevaplar verecekler ve kendilerine cennet kapıları açılarak gösterilecektir. Kafir ve münafıklar ise bu sorulara doğru cevap veremeyecek, onlara da cehennem kapıları açılarak cehennem gösterilecektir. Kafirler ve münafıklar kabirde acı ve sıkıntı içinde azap görürlerken müminler nimetler içerisinde mutlu ve sıkıntısız bir hayat süreceklerdir (bk. Tirmizî, Cenaiz, 70). Kabir azabı ve nimeti ile ilgili olarak Kur’an’da ve sahih hadislerde çeşitli bilgiler bulunmaktadır.

[inanclaristanbul]

Meleklere İman ve Melekler Hakkında

Bu yazımda sizlere melekler hakkında giriş niteliğinde bir yazı hazırladım. İlerleyen zamanlarda daha fazlasını verebilmek adına bir başlık niteliğinde bu yazımı kabul buyurursanız çok sevinirim. Bu yazımın temelinde melekler olmakla birlikte, melek nedir? Meleklere iman ne demektir? Melekler nasıl varlıklardır? Ve de melekler gaybı bilebilirler mi? Sorularının cevabını arayacağımız bir içerikte olacaktır.

Melek nedir?

İslâm inanç sisteminde melekler, yemeyen, içmeyen, erkeklik ve dişiliği olmayan, uyumayan, günah işlemeyen, Allah’ın emriyle çeşitli görevleri yerine getiren ve gözle görülmeyen latif, nuranî varlıklardır.

Meleklere iman ne demektir?

Meleklerin varlığını gönülden kabul etmek, imanın temel şartlarından biridir. Kur’an’da meleklere imanın farz olduğunu bildiren birçok ayet vardır: “Peygamber, rabbinden kendisine indirilene iman etti, mü’minler de (iman ettiler). Her biri; Allah’a, meleklerine, kitaplarına ve peygamberlerine iman ettiler.” (Bakara 2/285), “… asıl iyilik, Allah’a, ahiret gününe, meleklere, kitap ve peygamberlere iman edenlerin iyiliğidir.” (Bakara 2/177).

Buna göre meleklere inanmayan kişi, dinden çıkmış olur. Nitekim Kur’an-ı Kerim’de, “Kim Allah’ı, meleklerini, kitaplarını, peygamberlerini ve ahiret gününü inkar ederse, derin bir sapıklığa düşmüş olur.” (Nisa 4/136) buyurulmakta, meleklere düşman olanların, Allah’ın düşmanı olduğu bildirilmektedir (Bakara 2/98).

Melekler nasıl varlıklardır?

Nurdan yaratılan ve insandan tamamen farklı olan melekler Allah’a isyân etmezler. Hangi iş için yaratılmış iseler o işi yaparlar. Daimâ Allah’a ibadet ve itaat ederler. Kur’ân’da bu hususa şöyle işaret edilmiştir. “Üzerlerinde hakim ve üstün olan Rablerinden korkarlar ve emrolundukları şeyleri yaparlar.” (Nahl, 16/50), “Şüphesiz Rabbin katındaki (Melek)ler O’na ibadet etmekten büyüklenmezler. O’nu tesbih ederler, yalnız O’na secde ederler” (A’raf, 7/206),

Melekler bir anda Allah’ın emrettiği bir mekândan diğer bir mekâna intikal edecek, hatta yerleri ve gökleri dolaşacak bir kabiliyette yaratılmışlardır. Kur’ân-ı Kerim’de meleklerin kanatlı varlıklar olduğu ifade edilmemtedir: “Hamd, gökleri ve yeri yaratan, melekleri ikişer, üçer, dörder kanatlı elçiler yapan Allah’a mahsustur. O, yaratmada dilediğini arttırır..”(Fâtır,35/1) Melekler son derece kuvvetli ve süratli varlıklardır. İnsanların yapamadıklarını kolayca yaparlar, ulaşamadıkları yerlere çabucak ulaşırlar.

Melekler, Allah’ın emirleriyle farklı şekillere girebilirler. Örneğin Cebrâil, Hz. Peygamber’e gelirken bazen Dıhye adındaki sahabi gibi görünmüş, bazen da kimsenin tanıyamadığı bir yabancı gibi gelmiştir.(Müslim; Îmân; 1). Hz. İbrahim ve Hz.Meryem’e gönderilen meleklerin de birer insan şeklinde göründükleri yine Kur’ân’da haber verilmektedir (Meryem 19/16-17; Hûd 11/69-70).

Meleklerin gözle görülmeyişleri onların yok olduklarından değil, gözlerimizin o kabiliyette yaratılmamış olmasındandır. Melekleri gözlerimizle müşahade edemeyişimiz onları inkâr etmemizi gerektirmez. Zira gözümüzle görmediğimiz halde varlığını kabul ettiğimiz çok şey vardır. Akıl, ruh, zekâ gibi varlıklar; sevinç ve üzüntü gibi haller bunlardandır. O halde meleklerin varlığına da ruhumuz ve aklımız gibi inanmak zorundayız.

Melekler gaybı bilebilirler mi?

Gayb bilgisi yalnız Allah’a mahsus olduğundan, melekler gaybı bilemezler. Ancak Allah onlara bildirebilir. Kur’an’da Allah’ın Hz. Adem’e varlıkların isimlerini öğrettiği, sonra da bunları meleklere göstererek isimlerini söylemelerini istediği, meleklerin de, “Seni bütün eksikliklerden uzak tutarız. Senin bize öğrettiklerinden başka bizim hiçbir bilgimiz yoktur…” dedikleri bildirilmektedir (Bakara, 2/31-32).

[inanclaristanbul]

Musa Aleyhisselam

İsrailoğullarına gönderilen peygamberlerden. Peygamberler içinde üstünlükleri olan ve kendilerine “ulü’l-azm” denilen altı peygamberin üçüncüsüdür. Allahü teâlâ ile konuştuğu için, “Kelîmullah” denilmiştir. Benî İsrail’e gelmiştir. Yakub aleyhisselamın soyundandır. Harun aleyhisselamın kardeşidir. Babasının ismi İmrân’dır. Annesinin ismi Nüceyb veya Nâciye veya Yuhâbil’dir.

Hazret-i Yusuf’tan sonra, Mısır’da, İsrailoğulları iyice artıp çoğaldı. Bunlar hazret-i Yakub ve hazret-i Yusuf’un bildirdikleri dîne inanıyorlar ve emirlerini yerine getiriyorlardı. Mısır’ın eski yerlisi Kıbtî kavmiyse yıldızlara ve putlara taparlardı ve İsrailoğullarına hakâret gözüyle bakar, başlarında bulunan firavunlar onları esir gibi ağır işlerde kullanırlardı. Onların çoğalmasından endişe ederlerdi. Benî İsrail, Kıbtî kavminin kötü muâmelelerinden ve firavunların ağır tekliflerinden bezmiş, usanmışlardı. Bu bakımdan dedelerinin eski yurtları olan Ken’ân diyârına gitmek isterlerdi. Fakat firavunlar onların Mısır’dan çıkmasına izin vermeyip, eziyetlerini artırırlardı.

Mısır’ın idâresini elinde bulunduran ve firavun denilen krallar, kendilerine mezar olarak dağ gibi piramitler yaptırıyorlar ve bu piramitlerin yapımında binlerce insanı zorla çalıştırıyorlardı. Allahü teâlâyı inkâr edip, ilâhlık dâvâsında bulunuyorlardı. Bu zamanda falcılık, sihirbâzlık meslek hâline getirilmiş ve ülkenin her tarafında kâhinler, sihirbâzlar türemişti. Bu sırada Mısır halkının başında bulunan Firavun bir gece rüyâsında Kudüs tarafından çıkan bir ateşin Mısır’ın yerli halkı Kıbtîleri yaktığını, İsrailoğullarına ise hiç zarar vermediğini gördü. Bu rüyâyı yorumlayan kâhinler, İsrailoğullarından bir erkek çocuk dünyâya gelecek, senin saltanatını yıkacak ve sen helâk olacaksın, dediler. Bunun üzerine Firavun on iki kabîle hâlinde olan ve her bir kabîlenin başında bir idârecisi bulunan İsrailoğullarının birleşmesinden de iyice endişelendi. İsrailoğullarından doğacak erkek çocukların öldürülmeleri için kânun çıkardı.

Bu hâdise karşısında İsrailoğullarının sıkıntıları iyice arttı. Firavun’un emrine karşı gelenler topluca öldürülmeye başlandı. Bu sırada doğan Musa aleyhisselamın annesi onun da öldürülmesinden korkmuş ve çok endişelenmişti. Kur’an-ı kerîm’de onun kalbine meâlen şöyle ilhâm edildiği bildirilmektedir:

“Musa’nın annesine şöyle ilhâm ettik: Bu çocuğu (Musa’yı) emzir; sonra öldürülmesinden korktuğun zaman onu suya (Nil Nehrine) bırakıver, boğulmasından korkma, ayrılmasından kederlenme. Çünkü biz, muhakkak onu sana geri vereceğiz ve kendisini peygamberlerden yapacağız.” (Kasas sûresi: 7)

Musa aleyhisselamın annesi onu bir sandığın içine koyup Nil Nehrine bıraktı. Nehir üzerinde akıp giderken akıntı onu Firavun’un sarayına doğru sürükledi. Firavun’un hanımı Âsiye, sandığı görerek yakalayıp saraya götürdü. Sandığı açıp içinde nûr topu gibi bir çocuk görünce onu cân u gönülden sevip; “Aman bunu öldürmeyiniz. Belki büyür de işimize yarar, yâhut onu oğul ediniriz…” dedi. Onu emzirmek için pekçok süt analar getirtti. Musa aleyhisselam hiç birinin memesini almadı.

Annesi, çocuğunun Firavun’un sarayına alındığını ve süt annesi arandığını öğrendi. Süt annesi olabileceğini söylemesi için kızını yâni hazret-i Musa’nın kardeşini gönderdi. Kardeşi saraya gidip; “Size bu çocuğu emzirecek, onu güzel yetiştirecek bir hanımı haber vereyim mi?” dedi. Bunun üzerine Musa aleyhisselamın annesini getirttiler. Musa aleyhisselam onun memesini aldı ve bunun üzerine Firavun’un hanımı Âsiye onu süt anneliğine kabûl etti. Böylece kimsenin haberi olmaksızın kendi oğlunu Firavun’un sarayında emzirip büyüttü…

Musa aleyhisselam Firavun’un sarayında büyüdükten sonra sarayı terkedip akrabâsının ve büyük kardeşi Harun’un yanına gitti. Bir gün gördü ki; İsrailoğullarından biriyle bir Kıbtî kavga ediyor. Hazret-Musa aralarına girip ayırmak için Kıbtîyi itip hafifçe göğsüne vurdu. Kıbtî yere düşüp öldü. Hazret-i Musa elinden böyle bir kazâ çıkmasına üzüldü. Firavun’un şerrinden çekinip, Mısır’dan ayrılarak Medyen’e gitti. Orada peygamber olan Şuayb aleyhisselamla buluşup, on sene Medyen’de kaldı ve Şuayb aleyhisselamın kızıyla evlendi. Daha sonra Mısır’a gitmek üzere Medyen’den ayrıldı.

Tur Dağına geldiği sırada mekânsız olarak Allahü teâlâ ile konuştu. Kendisine ve kardeşi Harun aleyhisselama peygamberlik verildi. Elindeki asânın yılan olması mucizesi ve elini koynuna sokup çıkarınca bembeyaz olup, ışık yayması mucizeleri verildi. Sonra da Kur’ân-ı kerîm’de meâlen şöyle vahyedildiği bildirilmektedir:

“Bu iki mucize Firavun ve adamlarına karşı Rabbinin iki delîlidir. Doğrusu onlar yoldan çıkmış bir millettir. Firavun’a git, doğrusu o azmıştır.” (Kasas sûresi: 32-33)

Hazret-i Musa Mısır’a varıp, kardeşi Harun aleyhisselam ile görüşüp, durumu anlattı. Firavun’a gidip onu dîne dâvet ettiler. İsrailoğullarını serbest bırakmasını istediler. Firavun ilâhlık dâvâsında bulunarak kabûl etmedi. Bunun üzerine Musa aleyhisselam elindeki asâsını yere bıraktı. Kocaman bir ejderhâ olup, hareket etmeye başladı. Elini koynuna sokup çıkardı, eli bembeyaz göründü. Bu mucize karşısında şaşırıp kalan Firavun, durumu vezirlerine anlatınca, o sihirbâzdır dediler. Hazret-i Musa; “Size gelen gerçeğe dil mi uzatıyorsunuz. Bu, sihir değildir. Bu, her şeyin yaratıcısı olan Allahü teâlânın verdiği bir mucizesidir.” diyerek onları îmâna çağırdı. Firavun ve adamları hazret-i Musa’nın sözlerini dinlemediler. Gösterdiği mucizelere inanmayıp, sihirdir diye ısrâr ettiler. Firavun; “Ey Musa! Sihirbâzlığın ile bizi yurdumuzdan çıkarmaya mı geldin? Biz de sana sihir göstereceğiz. Bir vakit ve yer tâyin et.” diyerek ülkesindeki bütün sihirbâzları topladı.

Musa aleyhisselam Allahü teâlâya dua ederek, sihirbazlarla karşılaşmayı kabûl etti. Mısır halkı önünde sihirbazlarla karşı karşıya geldiler. Sihirbazlar ellerindeki ip ve sopaları yere attılar, göz bağcılık ile bir takım yılanlar geziyor gibi gösterdiler. Bu sırada Musa aleyhisselam elindeki asâsını yere bırakıverdi. Mucize olarak dehşetli ve çevik bir ejderhâ olup, sihirbazların yere attıkları ve yılan gibi gösterdikleri şeyleri yuttu. Bunu gören sihirbazlar; “Bu mutlaka insan gücünün dışında bir mucizedir.” dediler ve hazret-i Musa’ya îmân ettiler. Bu hâdise karşısında Firavun iyice azgınlaşıp, baskı ve zulmünü arttırdı. Musa aleyhisselama inananları şehit ettirdi. Hazret-i Musa’ya îmân etmiş olan kendi hanımı Âsiye’yi de şehit etti.

Firavun ve kavmi küfürde ve imansızlıkta ısrâr edince, Allahü teâlâ onlara çeşitli belâlar verdi. Önce şiddetli bir kuraklık oldu ve çetin bir kıtlığa tutuldular. Sonra su baskını, çekirge, haşarât ve kurbağa istilâsına uğradılar. Başlarına belâ geldikçe hazret-i Musa’ya gidip belânın kaldırılmasını ve îmân edeceklerini söylediler. Fakat belâ kalkınca azgınlıklarına devâm ederek îmân etmediler. Tekrar belâlar başlarına geldi. Buna rağmen îmân etmediler. Firavun ve kavmine gönderilen bu belâlar Kur’ân-ı kerîm’in A’raf sûresinde bildirilmektedir.

Firavun ve kavmi, Musa aleyhisselamın gösterdiği mucizeler karşısında İsrailoğullarının Mısır’dan gitmelerine izin verdi. Musa aleyhisselam bir vakit tâyin ederek bir gece vakti bütün İsrailoğullarını toplayıp Mısır’dan çıktı. Bunun üzerine Firavun izin verdiğine pişmân oldu. Derhâl askerini toplayıp, peşlerine düştü ve sabaha doğru onlara Kızıldeniz kenarında yetişti. Önlerinde denizi arkalarında düşmanı gören İsrailoğulları endişeye kapıldılar. Bu sırada Allahü teâlâ Musa aleyhisselama meâlen;

“Asân ile denize vur.” (Şuarâ sûresi: 63) diye vahyetti. Hazret-i Musa bu emir üzerine asâsını denize vurdu. Deniz hemen ikiye ayrıldı her bir tarafı yüksek bir dağ gibiydi. Önlerine çok geniş ve kupkuru on iki tâne yol açıldı. On iki sülâle olan İsrailoğulları bu yollardan yürüyüp karşıya geçtiler. Firavun, askerleriyle birlikte peşlerine düşüp denizde açılan yola dalınca, açılan yol kapanıp sular kavuştu. Firavun, askerleriyle birlikte boğuldu.

Firavun boğulmak üzere iken “inandım” demişse de onun ye’se kapılarak söylediği bu sözü kabul olunmadı. Bu hususta Kur’ân-ı kerîm’de meâlen şöyle buyrulmaktadır:

“İsrailoğullarını denizden geçirdik. Firavun ve askerleri haksızlık ve düşmanlıkla arkalarına düştüler. Firavun boğulacağı anda, “İsrailoğullarının îmân ettiğinden (Allah’tan) başka bir ilâh olmadığına inandım, artık ben de Müslümanlardanım.” dedi.” (Yunus sûresi: 90) Ancak Allahü teâlâ Firavun’un îmânını kabul etmedi ve ona Cebrâil aleyhisselam vâsıtasıyla şöyle hitap buyurdu:

“Şimdi mi inandın daha önce baş kaldırmış ve bozgunculuk etmiştin.” (Yunus sûresi: 91) “Biz de bugün seni cansız bedeninle denizden yüksek bir yere atacağız ki, arkadan geleceklere bir ibret olasın. Bununla berâber doğrusu insanlardan birçok kimseler âyetlerimizden (ibret verici mucizelerimizden) gâfildirler.” (Yunus sûresi: 92) Tefsîr âlimlerinden Zemahşerî bu âyeti şöyle tefsir etmiştir:

“… Seni deniz kenarında bir köşeye atacağız… Cesedini tam, noksansız ve bozulmamış hâlde çıplak ve elbisesiz olarak, senden asırlar sonra geleceklere bir ibret olmak üzere koruyacağız.”

Firavun’un cesedi bir İngiliz araştırma ekibi tarafından Kızıldeniz kenârında kumlar arasında bulunarak İngiltere’ye götürülmüştür. Hâdisenin olduğu zamandan bugüne kadar üç bin yıl geçmiş olmasına rağmen, Firavun’un vücudu bozulmamış, etleri dökülmemiş, tüyleri kaybolmamış hâliyle secde eder vaziyette Londra’daki meşhur British Museum’da sergilenmektedir.

Musa aleyhisselam Kızıldeniz’i geçtikten sonra, İsrailoğullarını Ken’an diyârına doğru götürdü. Yolda putperest bir kavmin yurduna uğradılar. Bu kavim öküz sûretinde yapılmış bir puta tapıyorlardı. Onların bu hâlini gören İsrailoğulları onlara meyl ettiler. Hazret-i Musa’ya; “Yâ Musa! Onların tanrıları gibi bize de bir tanrı yap.” dediler. Hazret-i Musa onlara; “Siz câhil bir kavimsiniz. Allahü teâlâ size nîmet ve kurtuluş verdi. Allahü teâlâya îmân ediniz, şirkten ve putlardan kaçınınız…” diye nasîhat etti.

Allahü teâlâ Musa aleyhisselama bir kitap indireceğini vâdetmişti. Tûr Dağına çıkması bildirildi. Musa aleyhisselam, kardeşi Harun’u (aleyhisselam) yerine vekil bırakıp, kendisi Tûr Dağına gitti. Kırk gün Tûr Dağında kalıp, ibâdet etti. Vâsıtasız olarak Allahü teâlânın kelâmını işitti. Bu sırada Tevrat kitâbı nâzil oldu.

Musa aleyhisselam Tûr’da iken, Sâmirî adında bir münâfık İsrailoğullarının ellerindeki altınları topladı. Eriterek bir buzağı heykeli yapıp işte sizin ilâhınız budur diyerek İsrailoğullarını aldatınca, buzağıya tapmaya başladılar. Harun aleyhisselam her ne kadar nasîhat ettiyse de dinlemeyip, ona karşı çıktılar.

Musa aleyhisselam Tûr’dan dönünce, bu hâle çok gadaplanıp Sâmirî’yi reddetti ve yaptığı buzağı heykelini yakıp denize attı. Sâmirî de insanlardan ayrı ve uzak, vahşî bir şekilde, başkaları ona yaklaşamadığı gibi, o da başkalarına yaklaşamaz hâlde yaşadı. Bu hâlde bulunan Sâmirî sahrâda perişan bir hâlde helâk oldu. Harun aleyhisselama bu durumu sorunca; “Nasîhat ettim dinlemediler. Az kaldı beni öldüreceklerdi.” dedi. Böylece hazret-i Musa’nın gadabı geçti. Onlara, kendisine Tevrat’ın indirildiğini bildirdi. İsrailoğulları da Tevrat’ta bildirilen hükümlerle amel etmeye başladılar. Putlara tapmaktan vazgeçtiler. Şirkten kurtulup, Allahü teâlâya îmân ve ibâdet ettiler.

İsrailoğulları Tih Sahrasında kaldıkları sırada Musa aleyhisselamın bildirdiklerine uymayıp yine taşkınlık gösterdiler. Musa aleyhisselamdan çeşitli isteklerde bulundular. Allahü teâlâ Musa aleyhisselamın duası üzerine, Tîh Sahrasında susuz kalan İsrailoğullarına su ihsân etti. Allahü teâlânın emriyle Musa aleyhisselam asâsını yere vurup, on iki tâne pınar fışkırıp İsrailoğulları içtiler. Allahü teâlâ onlara “selva” denilen bıldırcın eti ve “men” denilen kudret helvası ihsân etti. Nihâyet; “Biz bunları yemekten usandık, bakla, soğan gibi hubûbat ve sebze isteriz” dediler.

Bu nîmetlere karşı nankörlük yapan İsrailoğulları, Musa aleyhisselamın Ken’an diyârında bulunan Cebbâr (zâlim) kavimlerle harp etmeleri isteğini de kabul etmediler. Musa aleyhisselama; “Sen ve Rabbin cebbârlara karşı gidip savaş edin.” dediler. Musa aleyhisselamın akrabâlarından olan Karun, Musa aleyhisselama karşı iftirâda bulunduğu için malları ve servetiyle yerin dibine battı. İsrailoğulları böyle taşkınlıklar gösterdikleri için Allahü teâlâ onları kırk sene müddetle Tîh Sahrâsında kalmakla cezâlandırdı. Kırk sene müddetle Tîh Sahrâsında şaşkın ve perişan bir hâlde dolaşan İsrailoğulları, perişan hâlde telef oldular.

Nihâyet aradan epey bir zaman geçip İsrailoğullarının çocukları itâatkâr ve savaşacak bir tarzda yetiştiler. Bu sırada Harun aleyhisselam da vefat etti.

Musa aleyhisselam, İsrailoğullarını alıp, Lut Gölünün güney tarafına getirdi. Buradan da hareket ederek Üç bin Unk adında zâlim bir kralın ordusu ile savaş yapıp gâlip geldiler. Böylece Şeria Nehrinin doğusuna sâhip oldular. Eriha şehrinin karşısındaki dağa çıktılar. Buradan Ken’an diyârı gözüküyordu. Bu sırada yüz yirmi yaşında bulunan Musa aleyhisselam vefat etti.

Musa aleyhisselamın nerede vefat ettiği ve kabrinin nerede olduğu husûsunda muhtelif rivâyetler vardır. Kudüs civârında veya Nebû Dağında olduğu bu rivâyetlerdendir. Hazret-i Musa’nın şerîati (bildirdiği dîni) hazret-i İsa’nın gönderilmesine kadar devâm etti. İkisi arasında gelen peygamberler hep Musa aleyhisselamın şerîatı ile amel etmekle mükellef oldular. İsrailoğulları daha sonra Tevrat’ı değiştirip hak dinden uzaklaşıp yetmiş bir fırkaya ayrıldılar. Bunlara Yahudiler denilmiştir.

[inanclaristanbul]

Domuz Eti Üzerine Açılan Tartışma

Vay efendim, Diyanet İşleri Başkanı Tayyar Altıkulaç, “Domuz eti yemek haramdır” diye nasıl demeç verirmiş. Laik bir devletin görevlisi Diyanet İşleri Başkanı nasıl böyle konuşurmuş?Koç gündür bazı çevrelerde bu tartışılıyor.

Niye konuşmasın?

Altıkulaç, devlet memuru. Görevi Diyanet İşleri Başkanlığı. Yani, halkının yüzde 99 onda 9’u Müslüman olan bir ülkenin en büyük din görevlisi. Adam, İslam’ın kurallarına aykırı bir şey görürse uyarmayacak mı? Uyarmazsa görevini yapmamış olur. İslamın kutsal kitabı nedir? Kuran… Kuran ne diyor? “Domuz eti yemek haramdır!” diyor.

‘Halkının yüzde 99 onda 9’u Müslüman olan bir. Ülkenin, bir başka devlet kuruluşu olan TRT televizyonunda bir adam ne diyor?

“‘Ben domuz eti yiyorum, bunda hiçbir sakınca yok!”

Demesin mi?

Bize kalırsa desin…

Ama izin verin de, bundan sonra da Diyanet İşleri Başkanı “‘Domuz eti haramdır” diye demeç verebilsin.

Biz, domuz eti yiyenlerden değiliz.

Kimseye de “Niye domuz eti yiyorsunuz?” diye karışmayız.

Kimseye de “Aman domuz eti ye!” demeyiz.

Kimsenin yediğine içtiğine karışmayız.

Ama Sayın Altıkulaç “Biz” değildir.

Bu ülkenin Diyanet İşleri “Başkanıdır.

Onun görevi, en azından İslam’ın kurallarını hatırlatmaktır.

Ne diyor Diyanet İşleri Başkanı:

“Domuz, çok hırslı ve obur bir hayvandır. Acıkınca, leş, fare ve kendi pisliği dâhil her şeyi yer. Bu beslenme özellikleri nedeniyle de etinde insan sağlığı için tehlikeli birçok parazitleri taşır. Diğer hayvan etlerine oranla domuzun eti ve yağı çok zor hazmedilir. Domuz eti ile beslenen insanların da bu hayvandan aynı özellikleri aldıkları dünkü ve bugünkü bilim adamlarının dikkatlerinden kaçmamıştır.

Trişinoz, domuz şeridi, samonallazlar, teptospirozlar, toxoplazmoz gibi tehlikeli hastalıklar domuzun beden yapısı ve beslenme özellikleri nedeniyle domuz eti yiyen in-sanların sağlığını ciddi biçimde tehdit eden parazitler veya hastalıklardır. Bu hastalıklar, alman çeşitli modem sıhhi tedbirlere rağmen, önlenememekte, buna karşılık domuz eti yemeyen insanların yaşadığı İslam ülkelerinde görülmemektedir.

Domuz yağının insan denen canlı organizmanın cinsel hayatında son derece önemli fonksiyonları olduğu bilinen E vitaminini tahrip ettiği, böylece cinsel hormonların düzenlenmesinde bozuklukların ortaya çıktığı bazı bilim adamlarınca ileri sürülmektedir.

İslam’dan önceki semavi dinlerle bazı batıl dinler de domuz etini haram kılmıştır. Yahudiler ve Hıristiyanlar, Tevrat ve İncil’deki ilahi naslarla yasaklanan domuz etini yememişlerdir. Yahudiler, bugün de Tevrat’ta geçen bu yasağa uyarak domuz eti yemezler. Bu yasağa ilk Hıristiyanlar da uymuşlardır. Domuz eti yemeye alışık olan Romalılarla, Yunanlıların Hıristiyan olmasından sonra Hıristiyanlar arasında domuz eti yemenin yaygınlaştığı anlaşılmaktadır.

Hak dinlerinin sonuncusu ve en mükemmeli olan İslam dini domuz etini yemeyi açık ve kesin bir surette yasaklamıştır. Bu kesin yasak, Kuran’ı Kerim’in Bakara: 173, Mai-de: 3, Enam: 145 ve Nahl 115 numaralı ayetleri ile sabittir.”

Sen çıkıp halkının yüzde 99 onda 9’u Müslüman olan bir ülkenin televizyonunda domuz etinin lehinde konuşursan o ülkenin Diyanet İşleri ‘Başkanı buna yanıt vermeyecek mi?

Vazgeçelim bu kafadan…

Bu kafa bir zamanlar namaz kılıp oruç tutanlara ikinci sınıf vatandaş gözüyle bakan kafadır.

Bu kafa, elinde “Yobaz damgası” önüne gelene bu damgayı vuran kafadır.

Bu kafa kilise çanlarına kulak tıkayıp sabah ezanlarından rahatsız olan kafadır.

Bu kafa Paris’e, Roma’ya, Bulgaristan’a, Romanya’ya giderken, hacılara karşı çıkıp “Memleketin dövizi” diye safsata yapan kafalardır.

Eğer bu ülkenin Paris’e Roma’ya gidenlere verilecek dövizi varsa, hacca gidenlere de verilecek dövizi olması gerekir. Ya hep, ya hiç!

Necmettin Hoca durup dururken ortaya çıkıp 1 milyon oyu devşirip kotarmadı.

Hep bu kafa yüzünden devşirip kotardı.

Ham sofuluğa da karşıyız, böyle ham yobazlığa da… Yobaz dediğin ille de çember sakallı elinde ibrik, gözleri devriklerden çıkmaz.

Bu kafalardan da yobaz çıkar.

Hem de yobazın âlâsı…

[inanclaristanbul]

Modernite ile Din Arasındaki İlişkiler

Bilindiği gibi çağlar arasında bir çok fark vardır. Toplumlar gelişmekte ve kültürler arasındaki etkileşim bilişim çağıyla çığ gibi büyümektedir. Bir çok bağlamda modernite diye tabir ettiğimiz gelişim ve popülerlik ile din arasındaki ilişkiyi bu yazımda bir söyleşiden derlediğim üç soru cevap ile sizlere sunuyorum.

Modernite ve Din arasında ne tür bir ilişkiden bahsedebiliriz? Din ve Modernlik birbirinin alternatifi midir?

Elbette Din ve Modernlik birbirinin alternatifi olamaz. Modernite, dinin öngörmediği bir hayat tarzını dayatsa da radikal zıtlıklardan kaçınmak gerektiğini düşünüyorum. Bu hususta daha ihtiyatlı, daha olgun, daha seçmeci, daha eleştirel bir bakış açısına ihtiyaç olduğunu ifade etmek isterim. Mutlak hakikat fikrine dayanan gerçek dinin her ortamda yaşanabileceğine inanıyorum. Geleneksel ortamın nasıl avantaj ve dezavantajları varsa modern zamanların da avantaj ve dezavantajlarından söz edilebilir. İslâm’ın hayatla kurduğu ilişki o kadar güçlüdür ki, her türlü modernitenin üstesinden geleceğine inanıyorum. Ancak biz Müslümanların bu ilişkiyi yüksek bir bilgi, metodoloji ve özgüvenle ortaya çıkarmakta geciktiğimizi de belirtmek isterim. Dünya Müslümanlarının birbiriyle kolayca temasa geçmesi, alternatif İslâmî görüşlerin seslerini duyurabilmesi, iletişim imkânları, bilgiye ulaşma imkânlarının artması, canlı bir fikri ortamın oluşması uzun vadede avantaj olacaktır.

Modernite ve Din arasındaki ilişkinin bu topraklardaki serüvenine bakacak olursak Türk Modernleşmesi çerçevesinde nasıl bir devlet-din ilişkisi görüyoruz, Diyanet İşleri Başkanlığı tam olarak nereye oturuyor?

Modernite ve Din arasındaki ilişkinin bu topraklardaki serüveni zaman zaman oldukça gerilimli, zaman zaman problemli, zaman zaman da ideolojik kutuplar üreten bir seyir izlemiştir. Bu ilişkinin en rahat kurulabildiği dönemler nisbeten Tanzimat Dönemi ve Cumhuriyetin ilk yılları olmuştur. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın bir kurum olarak nereye oturduğunu bütün yönleriyle tesbit edebilmek için mufassal bir Diyanet tarihine ihtiyaç vardır. Hatta sağlıklı bir Din-Devlet ilişkileri tarihi için de bu gereklidir. Ancak eldeki bilgilerden hareketle şunu söyleyebilirim. Diyanet İşleri Başkanlığı’nın en büyük işlevi, bu gerilimi, halk dindarlığının yanında yer alarak bir nevî arabulucu olmasıdır. Başkanların ve üst düzey yöneticilerin bilgisine, birikimine, kişiliğine ve dünya görüşüne göre değişiklik arz etse de Diyanet İşleri Başkanlığı’nın bu gerilimde dinin veya halk dindarlığının lehine bir tutum geliştirerek önemli vazifeler gördüğünü ifade edebilirim. Merhum Ahmed Hamdi Akseki’nin yirmibeş yıllık çabaları bu açıdan ele alınmaya muhtaçtır. Askerî müdahalelerden sonra bu meyanda gösterilen çabalar hem dinin hem devletin hatta milletin lehine olmuştur. Kitlesel dindarlığın siyaset dışı bir şekilde temiz tutulmasından sorumlu bir kurumun din-devlet ilişkilerini yumuşattığını söyleyebilirim.

Din ve Modernlik arasındaki (gerilimli) ilişkinin gündelik hayata tezahürü nasıl oluyor. Mesela bunun Ramazan’a yansıması ne şekilde oluyor?

Öncelikle Ramazan’ın bu ilişkiye nasıl tesir ettiğini söylemek isterim. Her yıl rahmetiyle bizi kuşatan Ramazan, bu ilişkideki gerilimi adım adım azaltmıştır. Bu sebeple aşırı ideolojik kutuplar bunun farkında oldukları için Ramazan’larda sunî gerilimler üretmişlerdir. Ben burada gerilimi modernliğin veya dinin kendisinden ziyade özellikle medyanın bunları sunuş tarzından veya ideolojik kutuplaşmalardan kaynaklandığını düşünüyorum. Ramazan neredeyse (Mevlana, Yunus Emre, Mimar Sinan gibi) tüm toplumun ortak paydası konumunda olmuştur. Ramazan gerçekten bir barış ve huzur kaynağı fonksiyonunu yerine getirmektedir. Hatta bahsi geçen gerilim adeta bu ayda askıya alınmaktadır. Yakın geçmişte, Ramazan’da ortaya çıkan gerilimler din-modernite ilişkisinden çok, bu gerilimin askıya alınmasına izin vermek istemeyen ideolojik kutuplardan oluştuğunu unutmayalım.

[inanclaristanbul]

Bu Ne İman İhtişamı Allah'ım!

İşte altın nesil ile adlandırılan nesil böyle idi… Hepsinin hayatı seraba birer menkıbe. Serapa birer ibret velhasıl. Baştan baba bizim için bir örnek!

Onun için o nesil bu ayet-i Kerime’de görüldüğü gibi methe lâyık olmuşlardır. Cenap-ı Hak, onların o durumlarını sit ayışla bahsedip, bütün dünyaya fedakârlıklarını, feragatlerini, insanlıklarını, Müslümanlıklarını ilân etmiş ve onları örnek bir nesil olarak göstermiştir.

Çünkü onlar, akraba nedir? Komşu ne demektir? Ana ve babanın anlamı nedir? Bütün bu soruların cevaplarını iyi kavramış ve güzel değerlendirmişlerdir. Birbirleri yardım etmenin faziletini, infak ve ihsan etmenin ulviyetini herkesten çok idrak etmişlerdir. Misafirin ve yolda kalmışlığın ne demek olduğunu da iyi kavramışlardır.

Onlara köylerine, kentlerine veya kasabalarına gelen herhangi bir misafiri ağırlamakta adeta birbirleriyle yarış yaparlardı. Kendileri fakrı zaruret içinde kıvranırlarken, yemeklerini ve ekmeklerini onlarla rahatlıkla paylaşabiliyorlardı. İşte az önce sert ettiğimiz ayet-i kerime onların bu müşfik durumunu tescil etmiştir.

Böylesine göz kamaştıran, akılları hayrete düşüren o mükemmel insanlar ve olgun Müslümanlar başka bir ayette şöyle anlatılırlar: “ İslam’da birinci dereceyi kazanan muhacirler ve ensar ile onlara güzellik ile tabi olanlar! Yok mu? Allah onlardan razı olmuştur. Onlar da Allahtan razı olmuşlardır. (Allah) bunlar için kendileri içinde ebedi kalıcı olmak üzere- altlarından ırmaklar akar cennetler hazırladı. İşte bu en büyük saadettir.”

Görüyorsunuz ya, Ensar ve muhacirler, sonra da onlara güzellikle tabi olup izlerinden gidenler cenneti nasıl hak etmişlerdir! Allah’ın rızasını nasıl kazanmışlardır? Evet, ayet-i kerime’de de anlatıldığı gibi Allah onlardan razı olmuştur, onlar da Allah’tan razı olmuşlardır. Bu ise çok büyük bir saadettir.

Bundan büyük mutluluk düşünülemez! Allah’ın rızasını kazanmaktan, onun mümin kulları için hazırlamış olduğu altlarından ırmaklar akan cennetine nail olmaktan daha büyük saadet olabilir mi? Asla! İşte onlar buna nail olmuşlardır.

Daha ölmeden Allah’ın rızası ve cennetiyle “müjdelenmişlerdir. Neden? Çünkü onlar, yukarıda da anlattığımız gibi, mümin kardeşlerini, mümin komşularım kendi öz canlarına tercih etmişlerdi. Evet onlar, tıpkı: “Yakın komşuya, uzak komşuya ihsan da bulunun” (ayet-i kerime’sinde anlatıldığı gibi komşularına yakın uzak;  akraba ve yabancı demeden ikram etmişlerdir. İhsan etmişlerdir. Evlerinde barındırmışlardır. Son derece iyilik yapmışlardır. Bu sebeple Allah’ın hem rızasını ve hem de cennetini kazanmışlardır.

[inanclaristanbul]

Baba’nın Kızına Karşı Sorumluğu

Baba, kızını evlendirmekle, sorumluluktan kurtulmuş ve bu sorumluluğu koca yüklenmiş oluyor. Onun için, eşinin namaz kılmamasından, oruç tutmamasından hülâsa İslam’ın bütün icaplarını ifa etmemesinden koca mesuldür.  Bir koca kendini cehennem azabından koruduğu gibi, çoluk çocuğunu da koruyacaktır. Buna dinen mecburdur.

Evet kızlarını, oğlanlarını ve hanımını da korumaya mecburdur. Arz edin ki bir baba çoluk çocuğu ile bir uçurumun tam kenarında bulunmaktadır. Kendini o uçuruma yuvarlamaktan koruyor. Şimdi gözleri önünde eşinin ve yavrularının o uçuruma yuvarlanmasına gönlü razı olur mu? Yoksa ölümü bahasına da olsa öne atılıp onları kurtarır mı?

Elbette ki öne atılıp eşinin ve evlatlarının ellerinden tutmak suretiyle onları kurtarıp selamete çıkarır. İşte dünya hayatında onları nasıl tehlikelerden koruyorsa, ahirette de yakıcı ateşten öyle koruması gerekir.  Ateşten koruması demek, ateşe sürükleyecek kötü işlerden koruması demektin

Namaz kılmamak çok kötüdür. Allah’ın ‘emrini hiçe saymaktır. Bir baba olarak evladını bu gibi hallerden ^koruması ve kurtarması gerekir. Çocuklarının bey namazlığına; koca olarak ta eşinin serkeşliğine göz yumamaz. Günahtan ve her türlü kötülüklerden onları koruması lâzımdır. Aksi halde bile bile, gözleri göre göre,  evlatlarını ateşe kendi elleri ile hazırlamış olur. Hâlbuki onları o ateşten korumak kendi asli vazifesidir. Cenap-ı Hak onu bu vazife ile görevlendirmiştir.

“Ey iman, edenler, gerek kendilerinizi, gerek ailelerinizi öyle bir ateşten koruyun ki, onun yakacağı insan ile taştır (ve o ateşin) üzerinde iri gövdeli, sert tabiatlı melekler vardır, (memurdur ki) onlar Allah’ın kendilerine emrettiği şeylere asla isyan etmezler. Neye de memur edilirlerse yaparlar.”

Görüldüğü gibi bu ayet, bizlere çoluk çocuğun ateşten nasıl korunacağını çok açık ve pek beliğ bir tarzda anlatmıştır. Ateşten korumak demek, ateşe’ sürükleyecek kötü işlerden korumak demektir. Günahtan, isyandan, yalandan, gıybetten, bühtandan, iftiradan, haramdan ve malayaniden korumak demektir.

Bey namazlıktan, açık saçık gezmekten, komşuya eziyet etmekten, müminleri hırpalamaktan, Müslümanlara kötü davranmaktan korumak demektir. “Gerek kendilerinizi, gerek ailelerinizi” kavli Celili, aile reislerinin, yalnız kendilerini değil, aynı zamanda çoluk çocuklarını da düşünmelerini gerektirmektedir.

Nice hacıları, nice hocaları tanırız ki, kendileri beş vakit namazlarını camide cemaatle kılmaktadırlar. Fakat yetişmiş çocukları kahve köşelerinde, kumarhanelerde kumar oynayıp günlerini gün etmektedirler. Hanımları günlerde toplanıp onu bunu çekiştirmektedirler.

Camiye gidip beş vakit namaz kılmak ve İslam’ın diğer emirlerini harfiyen yerine getirmekle kendilerini ateşten koruyorlar da acaba çoluk çocuklarını niye?

Onlar bu hareketleri ile mezkûr ayetin hükmüne muhalefet etmiş olmuyorlar mı? Evet, bile bile mezkûr ayetteki ilahi emri çiğniyorlar… Fakat bunun farkında değildirler. Oysa görevleri hem kendilerini hem de aile efradını o alev alev yanan ateşten korumaktır. Yeter artık, gaflet uykusundan uyanmak gerek.

Hey şey den evvel İslam’ı iyi anlamalı.  Sonra öğrenip tatbik etmeli.

Şurası da bir hakikattir ki, İslamiyet bölünmez bir bütündür. Onun bir kısmını değil, tümünü tatbik etmek lazımdır. Kendimizi azap-ı elimden korumak için, dinimizin icaplarını harfiyen ifa ederken, evlatlarımızı kendi hallerine terk edemeyiz. Eşlerimizi kendi hallerini terk edemeyiz. Onları da korumamız gerekir. Onları da uyarmamız gerekir. Dini merileri onlara da tatbik ettirmemiz gerekir.

Aksi halde, yarın kıyamet gününde o dehşetli ateşte çocuklarımızın ve eşlerimizin cayır cayır yanmalarına sebep oluruz.

[inanclaristanbul]

İslam’da Evlatlarının Evlendirilmesi

Yeryüzünü fitneye fesaddan kurtarmak için bekarları evlendirmek lâzımdır.. Bekârları evlendirmek işi yukarıda da bahs ettiğimiz gibi herkesten önce ana-babaya düşer.. Çünkü onların çocuklarına karşı olan hak ve vecibeleri ifa etmeleri gerekmektedir. Evlilik işi de bu hak ve vecibeler zincirinden çok önemli bir halkadır. Eğer o halka olmazsa, cemiyet, cemiyet de olmazsa millet tekevvün etmez.

Böyle mühim bir görevi ana ve baba katiyen ihmal etmemelidirler. Üstelik bu görevi yerine getirdiklerinde büyük bir mükâfata da nail olacaklardır. “Kim. üç kızı olup da onları barındırırsa, onlara merhamet ederse,  onlara bakarsa cennet mutlaka ona vacip” (sabit) olur.

Denildi ki:

—Ey  Allah’ın Rasülü, Ya kızlar iki olursa? Cevap verdiler:

—İki olursa da öyle. sorsaydı mutlaka şu cevabı verirdi:  “Bir tane olursa da öyle.” Bu hadis taberani de: Onları evlendirirse.” lâfzı ile rivayet edilmiştir.

Bu hadisten anlaşıldığına göre, kızlarına iyi bakıp, büyütüp zamanı gelince evlendiren baba cenneti hak ediyor.

Demek ki çocukları evlendirmek, cenneti hak ettirecek katfar sevablı bir görevdir. Kızlarına iyi bakan, onları azmeden döğmeden büyütüp yetiştiren, gelinlik çağma geldikleri zaman, onları evlendirip birer yuva sahibi yapan baba, övülmekte, üstelik cennetle de müjdelenmektedir.

Şurası da kesinlikle bilinmelidir ki, erkekleri de evlendirmek, onlan da ev-bark sahibi yapmak sevabdır.  Evet onları da evlendirmek bir babanın başlıca’ görevlerindendir. Karşılığında alacak olduğu mükâfat da şüphe yok ki pek büyüktür. Hülâsa kızlarını ve oğullarını evlendirip yerleştirmek babaların görevleridir. Babalar bu görevi yapmakla mükelleftir.

Kızlarını ve oğullarını öyle sokak ortasında başı boş bırakamazlar. Her bakımdan onlarla ilgilenmek, onlara mal-mülk bırakmak, onları herkese muhtaç durumda bırakmaktan elbetteki  dafca iyidir. Bu hususta Allah elçisinin buyurduğu vardır. Bir babanın bunları düşünmesi ve babalık görevini yapması lâzımdır.

Ahiret işlerini ihmal, etmeden dünya işlerini de yürütmesi, evlatlarına güzel bir istikbal hazırlaması gerekmektedir. Bir baba ve bir anne ancak böyle mutlu olabilir. Evlatlarının asüde bir hayat yaşadıklarını  görünce, kendileri de mutlu olurlar. Bu gözle görülecek, elle tutulacak kadar açık bir gerçektir. Bir baba ve anne hiç bir zaman evlatlarının kötülüğünü istemezler.

Evlatlarını kıskanmazlar. Onların zengin olmasından, kimseye muhtaç olmamasından adeta zevk duyarlar.

Onların müreffeh hayat yaşadıklarını görünce, kendilerini çok daha başka his ederler. Gurur duyarlar, göğüsleri kabarır. Hele zenginlikleri kendilerinin bıraktığı ve sağlıklarında verdikleri sermaye sayesinde olmuş ise bundan çok memnun olurlar. İşte babalar buna çok dikkat etmeli, hem kendi mutlulukları, hem de evlatlarının mutlulukları için çalışmalı. Onların hem maddi hem de manevi hayatlarını temin, her İlci cihan için yararlı bir unsur haline getirmek için çalışmak, onların başlıca gayeleri, ve vazgeçilmez hedefleri olmalıdır.Annelik ve babalık görevleri ancak böylelikle ifa edilir.

[inanclaristanbul]

Belirli Bir Yaşa Kadar Çocukların İaşe Ve İbatesi

Belirli bir yaşa kadar çocukların iaşe ve ibatesi yani yedirilip giydirilmesi, sıhhî evlerde barındırılması, evladın baba üzerindeki haklardandır.

Cenab-ı Hak, çocuklara bakma, yiyecek, içecek giyecek ve barınacak gibi hayatî ihtiyaçları temin etmek görevini babaların uhdesine tevdi etmiştir. Evlatların yiyecek, içecek, giyecek ve – barınma masraflarım görmekle anne değil, baba yükümlüdür. Bir baba, maddi imkânlarına^ göre bu masrafları ve harcamaları yapar. Malî imkânları yerinde olan baba, israfa kaçmadan, haddi aşmadan güzel harcamalar yapıp çocuklarını memnun eder. Bunun aksine maddi durumu yerinde olmayan fakirler de harcamaları, kendi dar imkânlarına göre yaparlar.

Allah hiç bir zaman kişiyi, kendisinin verdiğinden fazlasını vermekle mükellef kılmaz. Allah onu, ne kadar verdi ise o nisbet te harcamakla yükümlü kılar. Nitekim mezkûr ayette, bu hususlar son derece açık ve seçik olarak beyan edilmiştir. işte babalar, bu ayeti kerimenin ışığı altında kendilerini ayarlarlar. Mezkûr ayetin gereğini tam manasiyla  yerine getirmeye çalışırlar.

Maddi durumları yerinde olan babaları israfa kaçmadan bolca harcarlar. Cimrilik gösterip çoluk çocuklarına sıkıntı ve darlık çektirmezler. Nice paraperest zengin babalar vardır ki,  cebleri  ve kasaları para ile dolu olduğu halde, cimrilikleri yüzünden evladlanna kıyamazlar. Onları sıkıntı içinde kıvrandınrlar. Sefil bir hayat yaşamalarına sebep olurlar. Yavrularını toplum içerisinde pejmürde bir kılık ve kıyafet içinde gezdirirler…

Emsalleri yanında onları küçük düşürüp manen ezdirirler.  Şeref ve itibarlarını sarsarlar. Zavallı çocukların toplumda yerleri olmaz. işte İslâm buna karşıdır.

Kişinin cebindeki parasına karışmaz. Onu zor kullanıp almaz amma, o parayı çoluk çocuğuna imkânı nisbetinde harcamasını emreder. Harcamadığı zamanda buna zorlar. İslam hukukunda bu babta, akıllan hayrette bırakacak, gözleri kamaştıracak kurallar vardır. Bu kısa eserde o kuralların tümünü serd etmeye imkân yoktur. Şunu demek istiyoruz:

Her baba, kendi maddi durumuna göre evlatlarının refah ve saadeti için harcıyacak tır. Bu evlatların baba üzerindeki haklandır. Babalar bu haklan mutlaka ödemelidirler. Bu yükün altından behemhal kalkmalıdırlar.

Bu hakları ödemedikleri ya da ödemekte ihmalkâr davrandıkları takdirde, çocuklar dünyada olduğu gibi ahret te de onlardan davacı olurlar. Babalar da bunun hesabını vermek zorunda kalırlar. Evde bu harcamaları yaparlarken de, kız-erkek ayırımı yapmazlar. Evlatlar arasındaki eşitliğe son derece dikkat ederler.

Bir babanın evladları arasında adaleti gözeltme den haksızlık ederek, aralarında kin ve husumet tohumlarını ekememesi gerekir. İnsanlar yabancılara karşı adaletle emredilirken, kendi öz evlatlarına karşı haksızlık yapabilirler mi hiç? Aralarmda adaletsiz hareket edebilirler mi hiç? Şimdi Buharî’de yer alan bir emr-i peygamberi’yi beraber okuyalım.

Allah’ın Rasulü sallelahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuşlardır: “Bahşiş (ve hediyede) çocuklarınızın arasını eşit tutun.” Görüldüğü gibi bu bir peygamber emridir.. Biz, müslüman olarak, peygamber’in bir ümmeti olarak bu emre uymak ve ona göre hareket etmek mecburiyetindeyiz.

Peygamberimizin bu yüce emrini dinlemeyip de, daha ölmeden evlatlarını birbirine tercih etmek suretiyle yerlerini birinin üzerine tapu yapıp da malı diğerinden kaçıran, asıl varisleri bırakıp malı başka tarafa aşıran babaların bilmem ki yatacak yerleri var mıdır?

Böyle yapanlar apaçık Allah’a asi gelmektedirler. İlahî emirleri bir yana itmektedirler. Rasûlüllah efendimizi dinlememektedirler. Yukarıdaki hadisle de belirttiğimiz gibi, Allah Rasûlün’ün bu babta kesin emri vardır. Şimdi hangi müslüman bu emre muhalefet edebilir. Kim, bu emri dinlemiyorum, diyebilir?

Rasûlüllah efendimizin emrine muhalefet ederlerse, Kur’an-ı Kerim’den elim bir azab ile tehdid edilmişlerdir. Şimdi gelin bu ayeti hep birlikte okuyalım:”Artık onun emrinden uzaklaşıp gidenler kendilerini (dünyada) bir fitne (ve belâ) çarpmasından, yahut (ahirette) onlara acildi bir azab (gelip) çatmasından çekinsin(ler).”

Peygamber’in emrini dinlemeyenler, ona sırt çevirenler yahut onun emrini benimsemeyenler ve önemseyenler ayette de görüldüğü gibi büyük bir azapla tehdid edilmişlerdir. Evet o emri dinlemeyenler ya dünyada büyük bir fitneye uğrarlar yahut da ahirette azabı elim onları bekler. Ahirete göçtüklerinde o azaba çarptırılırlar. Bundan büyük bir ihtar olur mu? Bundan daha etkili bir uyarıya rastlamak mümkün müdür? Onun için çok dikkatli olmalı, Rasûlüllah’ın emrini kayıtsız şartsız dinlemeli. Bilhassa babaların buna çok önem vermesi gerekmektedir. Çünkü emir onlaradır. Kendilerinden, evlatları arasında eşitliği sağlamaları istenmektedir. Hatta bu, kendilerine emredilmektedir. Evlatları arasında, katiyen adaletsizliğe sapmadan, zulüm yoluna girmeden mutlaka ve behamhal eşitliği sağlamalıdırlar. Haksızlık yapmamalıdırlar.

Birini,  diğerine tercih etmemelidirler. Zira çocuklar kendi şüphelerin den geçmedir.

Babanın isim vermesi,  İsimler ve İslam,  güzel isimler vermek, iaşe ve ibatesi, Mezkür ayeti, çocuklara bahşiş,  Hediye verme, evlatlar arası eşitlik, babaların cimriliği.

[inanclaristanbul]

İslam’da Baba’ya Karşı Çocukların Olması Gereken Tutumu

Babalarımıza diş işlerde, akşama kadar oturmadan dinlenmeden çalışmış ve bizim maişetimizi temin etmişlerdir. Yememişler, yedirmişlerdir. İçmemişlerdir, içirmişlerdir. Giymemişlerdir, giydirmişlerdir. Daha neler? Neler! Bir ömür boyu bize hizmet etmişlerdir. Müreffeh bir hayat yaşamamız, kimseye muhtaç olmamamız, fakr-ü zaruret içinde kıvranmamamız ve sefil kalmamamız için çalışmalardır. Didinmişlerdir… Bizim için mal ve servet edinmişlerdir…

Nice zorluklara, meşakkatlere göğüs germişlerdir. Zahmetlere katlanmışlardır.

Bütün bunları bizim için evet, bizim için yapmışlardır. Şimdi onlar yaşlandılar. Elden ayaktan kesildi-leb. Öyle ise şimdi hizmet sırası bizde… Çalışma, didinme sırası bizde. Sabır,  metanet, azim ve feragat sırası bizde. tahammül göstermek, söylenen sözlere katlanmak nöbeti bizde,.

Çünkü onlar çalışamaz hale geldiler. Kımıldayamaz çağa erdiler. Artık biz onlardan değil, onlar bizden hizmet ve himmet beklemektedirler.Elimize, avucumuza bakmaktadırlar..

Onlara tam anlamıyla hizmet etmeliyiz!  Üzerimizdeki haklan harfiyen hatta fazlasıyla ödemeliyiz.

Evladlık görevlerini de ifâ etmeliyiz. Şurası da bir gerçektir ki,  onlar  haklarını ödemek pek kolay değildir. Şimdi konumuzu aydınlatacak diğer bir hadisi serd ediyoruz.

Bir Adam Allah’ın Resulüne gelerek dedi ki :

—        Allah Teala’dan ecir dilemek maksadiyle, hem hicret hem de cihat etmek üzere sana biat ediyorum. Rasulüllah  sallellahu aleyhi ve sellem şöyle buyurdular : “Ana-babandan biri sağ mıdır?”

—        Evet, her ikisi de hayattadır.

“Allah’tan güven mi istiyorsun?”

—        Evet!

“Haydi anne-babana dön ve onların hizmetini iyi yap!”

Görüyorsunuz ya, Allah Elçisi, ana-babaya hizmeti, hicret ve cihad kadar önemli saymıştır.. Hatta hicret ve cihaddan daha ileri tutmuştur. Harbe iştirak etmek isteyen kişiye (onların hizmetini iyi yap) diyerek ana-bebaya hizmet etmesini, onlara saygı gösterip gönüllerini hoş tutmasını tavsiye etmiştir.

Demek ki ana-babayı mutlu etmek için onların gönüllerini hoş tutmak, onlara karşı güzel ve tatlı sözler söylemek suretiyle gönüllerini almak, kalblerini kazanmak cihad kadar hatta ondan daha fazla makbul ve mahbubtur.

Sevap ve derece bakımından ne hicretten ve ne de cihaddan aşağı kalmamaktadır, hatta onlardan üstündür de! Harbe iştirakle Allah yolunda savaşmaktan daha fazla sevap almak istiyorsak, ana babaya hizmete koşmalıyız.

Neden mi?

Çünkü bizleri büyütüp yetiştirdiler.. Okutup her birsilerimizi birer meslek ve sanat sahibi ettiler.

Mademki onlar bizi büyütüp yetiştirdiler, terbiye edip ahlaken gelişmemizi, ruhan tekamülümüzü sağladılar, öyle ise biz de onlara hizmet etmeliyiz, onların sağlıklı ve uzun ömürlü olmaları için Cenab-ı Hakka dua ve tazarruda bulunmalıyız.

Nitekim Allah mezkûr ayette bizlere böyle davranmamızı emretmiş ve şöyle buyurmuştur :”Ve  “Yarab, Onlar beni çocukken nasıl terbiye ettilerse, sen de kendilerini (öylece) esirge!” de..”

Demek ki bizden beklenen yalnız hizmet ve itaat değil, aynı zamanda onların sağlıkları, saadet ve selamette olmaları, uzun ömürle hayat geçirmeleri için de dua etmemizdir.  Evet onlar sağ oldukları müddetçe sıhhat ve selametleri için dua etmeliyiz. Öldükten sonra da afv ve mağfuriyetleri için Cenab-ı Hakka yalvarmalıyız.

Zaten müslümanlar Allah’a dua ederlerken yalnız kendi nefisleri için değil, anaları ve babalan, hatta diğer mümin kardeşleri için de dua ederler:  ^

Şu ayeti kerime bu konuda bizleri ne kadar güzel aydınlatmaktadır :” Ey Rabbimiz, (Kıyamette) hesab ayağa kalktığı gün, beni, ana ve babamı ve bütün iman edenleri yarlığa” Sağlıklarında kendilerine hizmet ve dua etmekle mükellef olduğumuz gibi, öldükleri zamanda da kabirde faydalanmaları için, orada ruhlarının şad ve mesrur olması için hem dua yaparız, hem hayr ve hesenatta bulunuruz.

Müminler için bu vazgeçilmez pek önemli bir vazifedir. Bu vazife, nasıl önemli olmasın ki, Allah onlara minnettar kalmağı kendisine şükretmeğe Makrun kılmıştır. Kendisine şükür vazifesini icra ettikten sonra, ana-babaya da müteşekkir ve minnettar kalınmasını emretmiştir.

İşte bu hususu aydınlatan ayeti kerime:

“Bana ve ana-babana şükret. Dönüşün ancak banadır”

Görülüyor ki, Cenab-ı Hak kendi zati ilahiyesine şükrü emreder etmez derhal ana-babaya müteşekkir ve minnettar kalınmasını da ferman buyuruyor. Demek ki Anne-babaya müteşekkir ve minnettar kalmadıkça kişi Allah’a şükretmiş sayılamaz.

Anne babasını razı etmedikçe Allahın hoşnutluğunu da kazanamaz. Zira Allah’ın rızası Anne-babanın rızasındadır. Onun gazabı da anne-babanın gazabındadır.

Bu sebepledir ki Cenab-i Risâlet-meâb efendimiz şöyle buyurmuştur .

“Allahın rızası, anne-babanın rızasında; Gazabı ise Anne-babanın gazabındadır.

Bundan anlaşılıyor ki, Anne-babanın rızasını kazanmak, onların gönlünü almak, Allah’ın rızasına nail olmak demektir. Allah’ın rızasına nail olmak ise en büyük saadettir. Ondan büyük bir saadet olamaz. Onun için iyiliğini gördüğün kimseye bin defa teşekkür ederim, diyeceğine bir kere Allah senden razı olsun! de, daha iyi olur.Yukardadaki hadisin ikinci kısmından da şu anlaşılıyor :

. Anne-babayı kızdırmak Allah’ın gazabım mucip oluyor: Allah’ın gazabını mucip olanak bir harekette bulunmak ise bir kişi için bedbahtlığın ta kendisidir. Öyle bir insanın hem dünyası ve hem de ahireti harap olmuş olur. Onun için buna çok dikkat etmek, anneyi ve babayı katiyen kızdırmamak gerekir.

îbni Abbas (r.a.) anlatıyor :

“Üç ayet vardır ki üç şey ile mekrun olarak nazil olmuştur. Ö üç şeyin hiç biri, beraberinde zikredilen ibadet kabul edilmedikçe, kabul edilmez” :

1)        Allah buyurmuştur:

“Allah’a itaat edin, Peygambere de itaat edin!” kim Allah’a itaat edip de peygambere itaat etmezse, Allah onun kendisine karşı yapmış olduğu itaati da kabul etmez.

2)        Allah buyurmuştur :

“Namazı dosdoğru kılın. Zekâtı da verin!” Buna göre, kim namaz kılıp da üzerine zekât farz olduğu halde, zekâtını vermezse Allah onun namazını da kabul etmez.

3) Allah buyurmuştur .

“Bana ve annene ve babana şükret (dedik),” Binaenaleyh kim Allah’a şükredip de Ana-babasına minnettar ve müteşekkir kalmazsa Allah kendine yapılan şükrünü de kabul etmez.”

[inanclaristanbul]

Ana Ve Baba’nın Duası

Kabul olunan dualardan birisi de, Anne ve babanın evlada yaptığı duadır.

Evladlann bu müstecab duaya mazhar olmaları için, son derece dikkatli, temkinli ve tedbirli olmaları gerekir. Anne ve babayı üzmemek, onları hoşnut etmek için çaba sarfetmeleri gerekir.

Anne ve babalar genellikle kendilerine itaat edildiği baş kaldırılıp isyan edilmediği zamanlar çok mutlu ve huzurlu olurlar. İşte dualarinı almak için, onların o mutlu ve huzurlu zamanlarını yakalamak lâzımdır. Çünkü o zamanlarda yaptıkları dualar, müs-teçab dualardır.

Müslüman anne ve babalar, oğullarının dindar olmasını, dini icablan yerine getirmelerini gönülden arzu ederler. Hele bir de camiye gidip cemaatle namaz kılarlarsa anne ve babanm sevinci bir ö ‘kadar daha artar.

Evde temizliğe riayet eden, derli-toplu olan, İslâmî tesettüre riayet eden mestüre bir hâlde nuranî bir yüzle namaz kılan bir kızını, ve gelinini gören an-.’ neyi düşünebiliyor musunuz, O, ne kadar niütlu olur!.. Ne kadar sevinçli ve neşeli olur! Sevincinden adeta uçacakmış gibi ölür. Evet baba, oğlunun dindarlığından, camiye gidip cemaate karışarak huzur içinde namaz kılmasından memnun olurken; anne de kızının ve gelinin mütia, mestûre ve ibadete düşkün olmasından memnun olur.

îşte az önce arz ettiğim gibi, yavrularının bu halv lerini gönül huzuru ile içleri neşe dolu bir halde seyr ve temaşa eden ebeveyinin o anda yapacakları duanın müsteçap olmasına hiç bir engel yoktur.. Kabul olmaması için hiç bir sebeb yoktur. Mutlaka kabul olur. Yeter ki evladlar anne ve babalarını mutlu edebilsinler. Yeter ki evladlar anne ve babanın mutluluk anlarını yakalayabilsinler. Onların teveccühlerine mazhar olabilsinler. Onların himmet ve şefkatlerini elde edebilsinler. Bu durumda yapacakları dua mutlaka ve behemhâl kabul edilir.

Yine yukarki sahifelerimizde arz etmiştik: anne ve baba’ya yapılma itaat ve iyilikler kişinin ömrünün artmasına ve rızkının çoğalıp bol olmasma sebeb olur, demiştik. Ve bu babta da bir hadis serd etmiştik. Onlara sadece bir iyilik yapmakla, ömür uzar, nzık bollanıp çoğalırsa, ya bir de dualarına mazhar

olmanın semeresi ve faidesi ne olur, bir düşünün!.. Bir babanın oğluna içtenlikle “Oğlum, Allah senden razı oisun!” demesi, bîr annenin de kızma ve gelinine:

“Kızım Allah senden razı olsun!” demesi ne kadar büyük bir duadır, bilirmisiniz!

Bundan daha büyük bir dua olur mu hiç?

Bu nederf çok büyük bir dua olmasm ki, Allah’ın rızası ana ve babanın rızasına bağlıdır. Onlar bu duayı yaptıkları anda, evlatlarından razı olduklarını belirtmek istiyorlar.Evet onlar evlatlarından razı olmuşlar ki M duayı yapıyorlar. Yani şühÜ demek istiyorlar : «Siz bize

itaat etmekle, bizleri son derece şuur ve feraha boğdunuz, gönlümüzü alıp razı ettiniz! Allah da sizleri sizden razı olarak sevindirsin.”

Allah’ın bu hususta razı olması ise, mükâfatların en büyüğüdür!  Şu halde bütün mesele anne ve baba’ya bu duayı yaptırabilmekte!. Bütün mesele onların hoşnutluğunu alabilmekte.Onlar bir hoşnut oldular mı, artık ağızlarından inci tanesi gibi pırıl  dualar dökülecektir. Zakkum ağacını andıran beddualar  değil!.

Çocuklarının hem dünyada hem ahiretle  mutlu olmaları için Allah’a yalvaracaklardır. Allah hiç şüphe yok ki onların bu duasını kabul  edecektir. Çünki halisane yapılan duaları kabul edeceğine dair, Ce-nab-ı Hakkın mü’min kuklalarına kesin vâ’adi vardır. Kur’an-ı Kerimin bir ayetinde şöyle buyurmuştur;

“Rabbiniz buyurdu : Bana dua edin size icabet edip duanızı kabul edeyim.”

Görüldüğü gibi, Cenab-ı Hak bu ayeti kerimede bizlere halisâne yapılacak olan duaları kabul edeceğine dair kesin bir va’ada bulunmuştur.

Allah hiç bir zaman vadinden hulf etmez yani kullarına verdiği sözden caymaz. Nitekim bizlere ,va’dinden asla hulf etmiyeceğini de bir ayete şöyle açıklamıştır :

“Ey Rabbimiz, muhakkak ki sen (vukuunda) hiç bir şüphe olmayan bir günde insanları toplayacak olansın. Şüphesiz Allah verdiği sözden caymaz.”

Mademki Allah, verdiği sözden çaymıyacaktır, bize bunu bu ayette kesin olarak bildirmiştir, öyleyse halisane yapılan duaları da kabul büyüracak tır.

Çünkü bu hususta da kullarına karşı kesin sözü vardır.

Şu halde anne ve babanın evladlarına  yapacakları duaları, Allah yukardaki ayette görüldüğü gibi kabul buyuracaktır. Yeter ki yaptıkları dua halisâne ve içten olsun. Yeterki yaptıklan duanın kabul edileceğine dair kesin bir ümitleri bulunsun.

Peygamber efendimiz de anne ve babanın duasını, kabul edilen dualar meyanında saymışlardır!” Hatta bu hususta şöyle buyurmuşlar dır :

Üç müstecab dua vardır ki kabul edilmelerine asla şüphe yoktur :

1)        Mazlumun (haksızlığa uğrayan kimsenin) duası (ahi),

2)        Misafirin Duası.

3)        Baha’nın evlada yaptığı dua.”

Bu hadiste görüldüğü gibi, Allah’ın Rasülü sal-lellahu aleyhi ve sellem efendimiz hazretleri, babanın evlada yapdığı duayı da makbul dualar meyanında zikretmiştir.

Peki annenin duası?

Babanın evlada karşı yapmış olduğu dua kabul edildikten sonra anneninki haydi haydi kabul edilir.

Çünkü annenin emeği baba’ya nisbetle daha çoktur.  Yukarki sahifelerde de arz etmiştik; annenin zahmeti babaninkinden daha fazladır.  Sonra annenin yüreği babaninkinden daha yumuşaktır. Annede acıma hissi babadan çoktur. Onun için yaptığı dua muhakkak içten ve yürekten olur,  ve bu suretle de anında kabul edilir. Bunda hiç kimsenin şüphesi olmasın.

Bize düşen görev, her zaman söylediğimiz gibi onları memnun edip dualarına mazhar olmaktır. Onları incitecek, kalblerini kıracak hareketlerden kaçınmaktır. Onlara karşı güzel muamelede bulunup gönüllerini her zaman ve her vesiyle ile hoş tutmaktır.

Hadiste mazlumun ahi da geçmiştir. Konumuz bu olmamakla beraber bu babta bir iki söz söyliyelim :

Mazlum demek,  zulma uğrayan kimse demektir.  Zalimlerin zulmu varsa, mazlumun da “Ahi” vardır, diyen atalarımız bu sözü boşuna söylememişlerdir.

Zalimleri Allah sevmez. Zulüm sevilmez;  zalim katiyen alkışlanmaz. Çünki kendisine tutulan alkışlar, cesaretini artınr ve yaptığı zulmu çoğaltır. Onu alkışlamamak, zulmundan alıkoymak. Mazlumu elinde kurtarmak.

Çünkü mazlumun ahi ile Allah arasında hiç bir perde yoktur. Böyle buyuruyor, Rasûlüllah efendimiz. Bir ah bastımı hemen kabul edilir. Onun için zalimler, hiç bir devirde paydar olmamışlardır. Hiç bir devirde dünyada mesut olamamışlardır. Tarih bunun örnekler i ile doludur.

Evet.. Anne ve babaya itaat edip onlann dualarını almak lâzımdır; beddualarını değil. Çünkü beddualarını alan bedbahtların iki yakası bir araya gelmez.

[inanclaristanbul]

Çocukların; Dini, Millî Manevî Ve Ahlaki Bilgiler Veren Neşriyatı Okumaya Teşvik Etmek

Çocuklar doğduğu günden itibaren, henüz konuşmağa başladıkları zaman, onlara faideli aşılar yapmak, bir insanın başta gelen görevlerindendir.

Müslüman bir anne ve baba’nın çocuklarına ilk öğretecekleri şey: “Allahtır. Yani Allah demesini öğreteceklerdir. Ondan sonra kelime-i şehadet öğretirler.

Daha sonra tedrici surette İslâm’ın icablarını, dini bilgileri öğretirler.

— Bu bahis ileride gelecektir.

Okur yazar bir yaşa geldikleri zaman, dinî, manevî ve ahlaki neşriyat yapan kitap, gazete ve mecmuaları okuturlar. Evlerinde böyle  kitab’lar,  gazeteler ve mecmualar bulundurur lar. Okumaya meraklı olan çocuklar, foto-roman yerine bunları okurlar. Bilgi edinirler… Böylece Allah korkusu kalblerine yerleşir.

Peygamber muhabbeti ve Kur’an sevgisi ile kalbleri ve gönülleri dolup taşar. ah laki değerleri idrak etmeye başlar.. Hergün bu değerlerden edinir. Boy attıkça, ahlakın yükselmeğe, vücutça geliştikçe ruhan tekâmül etmeğe, zihnen olgunlaştıkça iman bakımmdan adeta şahikalara çıkmağa başlar.

Burada önemli bir noktaya işaret etmek isterim: Manevî değerleri, ahlaki ve  mukaddesatı öğretmek için çocuğun mümeyyiz hale gelmesi beklenmezi Ona» daha doğduğu günden itibaren bu mukaddes mefhumlar aşılanır.

Düşündünüz mü hiç?

Neden çocuk doğduktan yedi gün sonra kulağına ezan okunuyor? Mutlaka bunu bir sebebi olmalıdır..

Çünkü ezanın anlamı pek büyüktür! Yavrunun ilk defa körpe dimağına yerleştirilmek üzere, kulağına Allah’tan başka hiç bir ilahın bulunmadığı, Muhammed aleyhisselam’ın  da onun kulu ve elçisi olduğu, daha çocuk yedi günlük iken okunup aşılanır.

Neden mi? Çünkü her doğan çocuk, Rasûlüllah’ın da buyurduğu gibi, İslâm fıtratı üzerinde doğar. Mademki İslâm fıtratı üzerinde doğmuştur, öyle ise daha gözünü açar açmaz bu dinin ana prensibi olan ve Allah’ın varlığını, birliğini,  de onun hem kulu hem Resülü olduğunu bildiren şehadet kelimesi kulağına okunup aşılanmalıdır. İşte çocuk daha yedi günlük iken kulağına bu sebeble ezan okuyoruz.

İşte bunun için diyoruz ki: Bu mukaddes kavranılan Öğrenmek için, yavrunun mümeyyiz hale gelmesi beklenmez. Beklenmemelidir de. Sonra şunu da iyi bilmeliyiz ki, İslam’da çocuk terbiyesi bambaşkadır!

Çocuk psikolojisine çok önem verilmiştir. Eğer toplumumuzda bulunan insanlar, yavrularım İslam’ın terbiye sistemleri doğrultusunda yetişirseler, cemiyette fena ruhlu kimse kalmaz!.. Amma ne gezer? Çocuk gınadan doğar doğmaz, bırakırlar onu Televizyonun karşısına.: Yavru da o küçük gözleri ile seyreder oradaki dansları, cazları.  Davulları ve zurnaları.  Açık saçık resimleri.

Çocuğun önüne sererler müstehsen gazete ve mecmuaları. Yavrunun gözü açılır açılmaz seyreder onları. Söyleyin bakalım, böyle bir evde, böyle bir ortamda büyüyen çocuk ne olur?

Bu ortamda gelişen çocuğun ruh yapısı ne olur? Böyle bir zeminde yetişen yavrunun beden ve ruh sağlığından nasıl söz edebilirsiniz? Bunlara hiç dikkat edilmez, kimse bu asıl meselelerle ilgilenmez. Sonra da tabii şikayetler başlar. Yakınmalar birbirini kovalar:

Bugünkü gençlik çok fena!  Gençlik asidir. Söz dinlemez çocuklar!  öğretmenini döven hatta öldüren öğrenciler!. Mukaddimeyi hazırlayan sensin.. Hem iki elinle hazırladın. Şimdi netice’ye isyan eden yine sensin.. Mukaddimeyi hazırladın da şimdi neticeye neden isyan ediyorsun? ?

Mantık kaidesidir. Mukaddimeler doğru olursa neticeler de doğru olur. Şayet mukaddimeler yanlış kurulmuş ise netice de yanlış çıkar Matematikte de durum aynî değil midir?Şu halde bir anne ve baba olarak mukaddimleri doğru kurmalıdırlar ki, varacakları netice doğru Olsun…

Çocukların terbiyesi hususunda de.  Son derece  dikkatli ve uyanık olmalıdırlar. Erkek-kız ayırt etmeksizin, henüz dünyaya gözlerini açtıkları zaman gereken telkinatı  yapmalıdırlar. Haftasında kulaklarına okunacak o ezana bilhassa dikkat etmelidirler. îhmâl etmeden hemen okutmalıdırlar. Müslüman çocuğun kulağına ezanlar, laf olsun diye okutulmuyor. Mutlaka bir sebebi vardır. Bu ezandan alınacak, dersler, alınacak ilhamlar vardır. Bu dersleri ve ilhamları mutlaka almak lâzımdır.

Bu şu demektir: Ey Müslüman anne ve baba! Dikkat ha, bu yavru Müslüman dır! Müslüman anne ve babamdan dünyaya gelmiştir. Onu tıpkı kendin gibi Müslüman olarak yetirtirmelisin!

Şu anda ilk işini yapıyorsun. Bu ilk aşıdır. Bu aşının tutması için, Onu bir takım harici ve dahili tesirlerden korumalısın. Zararlı haşarata karşı gerekli tedbirleri almalısın! Aksi halde o aşı tutmaz. Daha tomurcuk halindeyken zararlı haşarat onu mahv eder.

Yalnız aşı tutması ile de iş bitmiyor: Bu aşı tuttuktan sonra, büyüyüp gelişmesi, yetişip meyve vermesi için de bakımım yapman lâzımdır. Zamanında sulayacaksın! .Zamanında budayacaksın. Sulama ve budama işlerini katiyen ihmal etmiyeceksin!

Gerekli ilaçlamalarını da zamanında yapmalısın. Vakti geçtikten sonra hiç bir faidesi olmaz. Belki de zararı olur. Evet mevsimi geçtikten, zamanı aştıktan sonra yapacağın ilaçlama hiç bir işe yaramaz.

Ana ve baba bu ezandan gerekli dersi aldıktan ve gerekli aşıyı yaptıktan sonra, onların asıl görevleri başlar. Bu görevleri tekrar etmeye lüzum yok.

Yukarıda arz etmiştik. Çocuklarım yıkıcı ve ahlaka zarar verici yayınlara karşı korumaları, onların istikballerini müsbet bir şekilde hazırlamaları, topluma ve vatana onları imalı, ahlaklı bir unsur olarak yetiştirmeleri bu görevlerinin başında gelir.

Böyle yaparlarsa anne ve babalık vezifesini yapmış olurlar. Yoksa ana ve baba demek yavrulan sokağa salıvermek demek değildir. Gerçek anne ve baba olmak çok zordur. Fakat sonuç bakımından çok güzel ve memnuniyet vericidir. Onları yetiştirmekte çekilen zahmetlerin meyveleri bir bir toplanırken, bir anne ve babanın duyacağı haz cidden büyüktür!

Ne mutlu o annelere! Ne mutlu o babalara! Allah bu babtada yardımcımız olsun! Amin..

[inanclaristanbul]

Ana - Baba’ya Başkaldırmanın Vebali Ve Cezası

Büyük günahlardan bir tanesi de ana-babaya asi gelmek ve onları dinlememektir. sahiheyn (Buharî ve Müslim) de şöyle varit olmuştur:

“Size büyük günahların en büyüğünü haber vereyim mi? Allah’a şerik (ortak) koşmak.  Ana-babaya asi gelmek”

Ana-babaya asi gelmek, şirke yakın büyük bir günah olduğu için, Rasûlüllah efendimiz büyük günahları sıralarken şirkin ardından hemen bunu zikretmişlerdir.

Yine Buharî ile Müslim rivayet etmiştir. Ebu Bekr (r.a.) dan:

Allah’ın Rasûlü sallellahu aleyhi ve sellem buyurdular: «Size büyük günahların en büyüğünü bildireyim mi? -Üç kere dedi-

Evet, ey Allah’ın Rasûlü, dedik. “Allah’a ortak koşmak.. Ana-babaya asi gelmek!”dedi.

Bir yere dayanmışlardı, oturdu ve doğruldu, sonra şöyle buyurdu: “Dikkat edin! Yalan söz. (Yalancı şahitlik etmek).” Bu sözü o kadar tekrar etti ki, nihayet «Ah keşke sukut buyursa.» dedik. İmam Buharî rivayet etmiştir:

Rasûlüllah sallellahu aleyhi ve sellem’e büyük günahlardan, sorulduğunda, şöyle buyurdu: «Allah’a ortak koşmak.. Ana-babaya asi gelmek, İnsan öldürmek.. Yalan yere şahitlik etmek”. Bu hadiste de anne-babaya asi gelmek, Allah’a ortak koşmaktan sonra zikredilmiştir. Bundan da anlaşılıyor ki ana babaya asi gelmek şirke yakın büyük bir günahtır.

Ana – Baba’ya Sövdürmek

Kişi, kendi anasına ve babasına sövdürmemek ı için, hiç kimsenin ana ve babasına sövmemesi gerekir. Çünkü kendisini birinin an asma veya babasına hakaret eder veya söverse o da kendi anasına veya babasına hakaret edip söver. Onun için sabır ve tahammül göstererek, gayet soğuk kanlı davranarak kimsenin annesine veya babasına küfretmemesi lâzımdır. Aksi halde aynı küfür ve hakaretleri karşı taraftan duyar ve bu süratle annesine veya babasına küfür ve hakaret ettirmiş olur. Onun için buna çok dikkat etmek, ufacık şeylere öfkelenip kimsenin anasına veya babasına hakaret edip sövmemek gerekir.

Şimdi bu hususta da Allah’ın Rasûlü sallellahu aleyhi ve sellem  efendimiz hazretlerini dinleyelim. İmam Buharî ve Müslim Rivayet etmişlerdir-, Allah’ın Rasûlü sellellahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuşlardır:

«Kişinin anne ve babasına lanet etmesi, büyük günahların en büyüğündendir.»

Denildi ki :

— Kişi, annesine ve babasına nasıl lanet eder?  şöyle buyurdular: “Bir adamın babasına söver, O da onun babasına söver.. Anasına söver o da onun anasına söver.”

Nisaî, El-Bezzera ve el-Hakim rivayet etmişlerdir.-“Üç kimse vardır ki Allah kıyamet gûnü onların yüzüne bakmaz:

1)        Ana ve babasına asi gelen,

2)        Devamlı şarap (ve içki) içen,

3)        Yaptığı her hangi bağışı başa kakan.

Şu üç kimse de cennete giremez:

1)        Ana ve babaya asi gelen,

2)        Deyyüs olan kimse,

3)        Kadınlardan kendisini erkeklere benzeten.

Bu hadislerde de Anne ve babaya sövdürmenin çok büyük bir günah olduğu anlatılmıştır. El-Hakim’den: “Dört kimse vardır ki Allah’ın onları cennetine koymaması, ve nimetini tattırmaması Hakkıdır:

1)        Devamlı içki içen…

2)        Riba yiyen…

3)        Haksız yere yetim malı yiyen…

4)        Ana ve babasına asi olan.”

Bir adam Allah’ın Rasûlü  ne gelerek dedi ki:

— Ey Allah’ın Rasûlü, Allah’tan başka hiç bir ilah bulunmadığına, senin de Allah’ın elçisi olduğuna şehadet getirdim.

Beş vakit (namazı) da kıldım. Malımın zekâtını da verdim.Ramazan orucunu da tuttum. Rasûlüllah (onu dinledikten sonra) şöyle buyurdu:

“Kim bu hal üzere ölürse -Ana ve babaya asi gelmedikçe- kıyamet gününde Nebiler, sıddıkler, şehitler ve salihlerle  -iki parmağını dikerek- böyle olur.”

bini Hibban’m nakl ettiği diğer hadiste ise şöyle buyurulur :  ”Allah, ana ve babasına söven kimseye lanet etmiştir

Bu, ve benzeri hadisler Anne-babaya sövmenin veya sövdürmenin, onlara karşı gelmenin veya hakaret etmenin ne kadar ağır bir vebalı mucip olduğunu göstermektedir. Onun için ana-babaya hakaret etmemek, onlara sövmemek ve sövdürmemek gerekir.

Onları hoşnut edemiyen  kimse cidden bedbahttır. Suçludur. Bu suçunun cezasını mutlaka çekecektir. Böyle bir kimsenin Allah korusun, imansız gitmesinden korkulur. Bu sözümü teyid ve te’kit edecek bir kıssayı burada anlatmakla konuya daha aydınlık kazandırmış oluruz..

Abdullah b. Ebî Evfâ (r.a.) dan:

Peygamber sallellahu  aleyhi ve sellem ile birlikte idik. Bir adam geldi ve dedi ki:

— Bir genç Var… Can çekişiyor.. Kendisine teyhid kelimesi telkin edildi. Fakat bir türlü dili dönmedi. Şahadet getiremedi

Peygamber aleyhisselam buyurdu ;

“Namaz kılar mıydı?”

— Evet!Bunu duyar duymaz Allah’ın Resûlü  hemen ayağa kalktı, biz de kendileri ile birlikte ayağa kalktık. Doğru O gencin (evine! gittik. Ve Yanına girdi

Gence

—        Haydi (La ilahe illellah) de, dedi.

—        Buna gücüm yetmiyor, söyliyemiyorum.

—        Neden?

O anda biri ayağa fırlayıp şöyle konuştu

—        Bu annesine asi gelmiştir,.

Peygamber aleyhisselam buyurdu

—        Pekâlâ annesi sağ mıdır?

—        Evet!

—        Derhal çağırın, buraya gelsin] buyurdu.

Hemen çağırdılar ve kadın -i saadete geldi…

Peygamber aleyhisselam kadına sordu

— Bu genç senin oğlun müdür?;

Kadın.

—        Evet, dedi.

Peygamber aleyhisselam; şöyle buyurdu

—        Biz şimdi buraya büyük bir ateş yaksak, ve sana

“Bu oğlunu afvedip şefaat edersen, onu salıvereceğiz, aksi takdirde onu bu ateşte yakacağız!” dersek, sen oğlunu affedip şefaat eder misin?

—        Tabii ederim!

—        Öyle ise, haydi bakalım, bu oğlundan razı olduğuna dair, Allahı  ve beni şahit göster!

Bunun üzerine kadın şöyle haykırdı

—        Allahım, seni ve Rasûlünü oğlumdan razı olduğuma dair şahit gösteriyorum! |

Ondan sonra Allah’ın Rasûlü  gence dönerek

—        Haydi ey genç, Allah’tan başka hiç bir ilah bulunmadığına, bir olduğuna, ortağı bulunmadığına  Muhammedin  de onun kulu ve Resülü   olduğuna şehadet  getir! dedi.

Genç hemen kendisine telkin edilen bu şahadet kelimesini gayet kolaylıkla hiç zorluk çekmeden söyledi.  Onun bülbül gibi şehadet  kelimesini söylediğini gören peygamber aleyhisselâm şöyle buyurdu

“Bu genci cehennem ateşinden kurtaran Allah’a hamd olsun.”

Bu kıssada adı geçen gencin (Ilkıma) adamda bir genç olduğu söyleniyor.

Ilkıma, aslında son derece dindar bir genç imiş.. Namazını kılar, orucunu tutar zekâtım verir, hülâsa Islâmın  bütün icablarını yerine getirirmiş. Amma her nedense bir türlü annesini kendisinden razı edememiş.Bazdan buna sebebe, hanımı olduğunu söylemişlerdir.

Annesini bir türlü kendinden hoşnut edemediği için bu hal başına gelmiş. Eğer son nefesinde Allah’ın Resülü  sallellahu  aleyhi ve sellem imdadına yetişmeseydi, az kaldı, imansız gidecekti. Yani Annesine olan isyanı onu imanından edecekti.

Biz bu sebeble  kıssayı nakl etmeden önce, bu kıssanın son dere manidar ve ibretsiniz bir kıssa olduğuna dikkati çektik. Bu kıssa hakikaten çok manidar ve ibretamiz dir.

Demek ki ana babaya asi olan kimseyi, ne namazı, ne orucu, ne zekâtı ve ne de diğer ibadetleri katiyen kurtaramıyor. Biz bu kıssadan bunu anlamış bulunuyoruz.  Kendi hayatımızda inşallah bu kıssa bir ışık olur da aydınlığında anamıza ve babamıza hürmetkâr oluruz…

Bir kıssa daha : Bu kıssayı, eEisfihanî ve diğerleri rivayet etmişlerdir.

Aynı kıssayı Ebul-Abbas el-es’am da Hadis hafızlarından oluşan kalabalık bir topluluk içinde anlatmış ve içlerinden hiç kimse ona itirazda bulunmamıştır.

Kıssa şu :

Avvam b. Huşab dedi ki:

Bir mahalleye gittim.  O mahallenin tam yanında bir kabristan vardı.

  Kabristandan bir kabir açıldı. İçinden, başı merkep başı, cesedi insan cesedi olan bir adam çıkıverdi. Üç kere (eşek) gibi anırıp tekrar kabrine girdi ve üstü kapandı. Etrafa şöyle bir bakındım. Yün eğiren yaşlı bir nine gözüme ilişti.

Yanında oturan başka bir kadın kendini tutamadı şöyle konuştu :

—        Bu nineyi görüyorsunuz ya?

—        Ne olmuş ona? diye sordular.

—        Az evvel kabirden çıkıp da merkep gibi anıran adam var ya işte bu kadın onun annesidir.

—        Pekâlâ bu adamın, ölmeden önceki hali ne idi?

—        İçki içerdi.  Annesi de buna çok kızardı. Ve durmadan şöyle nasihat ederdi :”Oğlum, ne zamana kadar içeceksin? Sen Allah’tan’ korkmaz mısın hiç?”

Annesi ona böyle öğüt verdikçe o annesine sıkılmadan şu'”karşılığı verirdi : “öyle merkep gibi niye anırıp duruyorsun?”  Bir ikindi vakti idi, adam öldüğü zaman.  İşte o gün bugün, her ikindi vakti bu adam kabrinden çıkar, üç kere merkep gibi anırdıktan sonra, tekrar kabrine girer ve üstü kapanır. işte anaya hakaret etmenin cezası!  işte anaya ve babaya “bunak!” diye bağıranların çarpılacağı ceza!

Bu ve benzeri cezalar, yarın mahşer günü, mahşer halkı yanında rezil olduktan sonra cehenneme girip, ateşinde cayır cayır   yanmak cezası yanında hiçtir.

Evet ana ve babaya asi gelenleri kıyamette büyük ve elim bir azab beklemektedir, cayır cayır yakmak için. Rasûlüllah sallellahu aleyhi ve sellem efendimiz buyurmuşlardır :

«Mi’rac gecesi cehennemde ateş ağaçlarının dallarında asılmış olarak elim bir işkenceye tabi tutulan bir takım insanlar gördüm. Cebrail Aleyhisselam’a sordum:

—        Kim bunlar?

—        Bunlar, dünyada anne ve babalarına söven kimselerdir!, diye cevap verdi.”

Bu hadis, anne ve babaya şovenler hakkında çok korkunç bir haber vermektedir.

Evet anne ve babaya hakaret, edip incitenler, ruz-i mahşerde cehennemde ateş ağaçlarının dallarına asılacaklar ve orada yandıkça yanacaklardır.

Bundan büyük ceza olur mu?

Bundan ağır işkence olur mu?

Eğer biz, böyle bir azab tan korkuyorsak -ki elbette korkarız- ana-babamıza itaat edelim, onları hoş tutalım, gücendirmiyelim, incitmeyelim. Onların dileklerini yapalım, emirlerini de harfiyen yerine getirelim, Ancak bu suretle azan ve ikabtan kurtulabiliriz. Bu suretle ak alınla hesab verebiliriz. Ancak bu suretle Peygamber aleyhisselâmın  şefaatına  mazhar olmaya hak kazanabiliriz.

Yine şöyle rivayet edilmiştir :

“Anne ve babasına asi gelen, onların sözünü dinlemiyen  kişi ölüp kabre defn edildiği zaman, kabir vücudunu öylesine sıkar ki, kaburgaları birbirine geçer .”

Sen ana-babana itaat edip iyi bakarsın, Allah sana uzun ömür verir ve sana bir ömür boyu itaat edecek, sözünü dinleyecek salih  bir evlât ihsan eder.

  Sen, anne ve babana gereği gibi bakmaz, onları hakaret yağmuruna tutarsan, elbetteki  Allah da senin Ömrünü kısaltır ve sana kıyamete kadar çektirecek olan, çok çirkin huylu ve sert bakışlı serkeş bir evlat ihsan eder. O çocuk ölünceye dek seni perişan eder. Sana ak ile karayı seçtirip. Sana iyi bir gün göstermez. Ya hakaret eder, yahut da döver, dövmezse de söver.  Böylece anne ve babana yaptıklarının cezasını, daha ölmeden dünyada iken Allah sana verir.

Çünkü evlatların senin ana-babana reva gördüğünün aynısını hatta fazlasını reva görür.

El-Hakim ve El-Isfehanî’nin nakl ettiği bir hadis:

“Allah günahların cezalarından dilediğini kıyamete kadar erteler. Fakat Ana-babaya olan isyanın cezasını asla! Onu sahibine, ölmeden önce daha dünyada iken verir.” Bu hadiste bize ana-babaya yapılan isyanların ve kötü davranışların, sert bakışların dünyada cezasız kalmayacağını, Ölmeden önce sahibinin muhakkak o cezaya çarptırılacağını pek açık bir şekilde ifade etmiştir.

öylese  aklımızı başımıza alalım. Yaptıklarımızın karşılığım, evlatlarımızdan muhakkak göreceğimize inanalım da anne ve babamızı hoş tutalım,

Burada çok ilginç bir kıssayı anlatmadan geçemiyeceğim.

Kıssa şu : Bir adamın hanımı durmadan kaynanasını oğluna şikâyet edermiş..

Annen şöyle yaptı, böyle yaptı.. Şunu dedi, bunu dedi, diye.. Adam artık onun dırdırından usanmış.. Bir gün kendi kendine karar vermiş annesinden kurtulmağa bir yol aramış.

Nihayet onu bir çuvala koyarak sırtına almış, epey yürüdükten sonra soluğu bir uçurumun kenarında almış.. Orada oturmuş.. Düşünmüş, taşınmış annesini o uçurumdan yuvarlamaya karar vermiş. Ve annesini çuvalla birlikte o uçurumdan aşağı yuvarlamış.

Annesinin öldüğünü sanan o bedbaht eviad, tam bir sevinç içinde oradan uzaklaşırken, arkadan-gelen bir sesle irkilmiş.

O gelen ses, hiç de kulağına yabancı gelmemiş; Annesinin sesi idi. O:

Oğlum bi şey unuttun

—        Hayır anne, bir şey unutmadım!

—        Unuttun, unuttun! iyi düşün!

Bunun üzerine bedbaht evlam düşünür.  Düşünür.  Fakat hiç bir şey hatırlayamaz. Nihayet dayanamaz; her zamanki kaba ve sert çıkışı ile annesine bağırır :

—        Şöyle bakalım, neyi unutmuşum!

Zavallı ârine.  Her zamanki müşfik edasiyla konuşur;

—        Çuvalı oğlum, çuvalı unuttun!

—        Alaylı bir tarzla:

—        Ben senin gibi bir anneyi Unuttuktan sonra, çuvalı ne yapayım?

—        Yavrum, öyle deme; o mutlaka sana bir gün lazım olur

—        Nasıl ya’ni?

—        Bir gün evlatların, senden aynen böyle kurtulmak isteyecekler.. Belki seni’koyacak bir şey bulamazlar. Gün ola, harman ola, Bu çuval onlara lâzım ola.

Annesinin bu anlamlı ve çok ibretamiz sözünü duyunca, birden içini bir pişmanlık ” Sarar, koşa koşa aşağıya iner, annesini kaldırır, elini ve ayağım öper, bağrına basıp doğru eve götürür. Ondan som ra bir daha annesine asi gelmez.

Hanımına da o çok ibretli sözü nakl eder. Kadın da yaptıklarına pişmanlık duyar; kayınvalidesinden özür diler. Tıpkı kocası gibi hürmet etmeğe koyulur. Yaşlı kadın ölünceye kadar, huzurunda el-pençe dururlar, hizmetinde küsur etmezler.ve İşte bizim bu kıssa’dan alacağımız hisse büyüktür!   hem de çok büyük.     .

Biz ebeveynimize nasıl davranırsak evladlarımız da bizlere öyle davranırlar. Onlara hürmet edersek, hürmet görürüz. Eziyet edersek evladlarımızdan bizde eziyet görürüz. İkram edersek ikrama kavuşuruz, İsyan edersek, daha feci ve daha korkunç bir isyanla karşılaşırız.

Bakınız Allah’ın elçisi Hazreti Muhammed Mustafa sallellahu teâlâ aleyhi ve sellem bizleri ne güzel uyarmıştır :”Babalarınıza iyilik yapın ki, çocuklarınız da size iyilik yapsınlar.” Bu hadisi şerifi güzel bir isnadle Tabaranî nakl etmiştir…

Rasülüllah efendimiz bu mübarek sözü ile sanki yirminci asrın insanlarının içini okuyor. Ve ona göre söylüyor. Babalarımıza iyilik etmemizi resmen emr ediyorlar.  Ardında da sebebini izah ediyorlar. ”Çocuklarınız da size iyilik ederler”  Yani siz iyilik yaparsanız, mutlaka onlardan iyilik görürsünüz. Kötülük yaparsanız kötülük görürsünüz demektir, bunun anlamı.

Anne ve babaların kadr-ü kıymeti hayatta iken bilinmelidir. Öldükten sonra takdir edilmeleri hiç bir işe yaramaz. Evlatlar onların hasretlerini her ne kadar onların iyiliklerini dile getirmeğe çalışsalar da, yine de hasret gideremezler

Amma sağlıklarında onlara gereği gibi hürmet etmiş, saygı göstermişlerse o zaman yaptıkları iyiliklerden Baha etmek, yüreklerine biraz olsun ferah bir rüzgâr estirir. Tıpkı tatlı bir meltem gibi…

Kendilerinden memnun olmadan gitmişlerse, kabirde onları biraz zor memnun edebilirler. Yapacakları dualarla memnun etmeğe çalışırlar. Fakat nerde öyle evlat?

Ah! Vah! etmek istemiyorsak, anne ve babalarımızın kadr-ü kıymetini hayatta iken bilmeliyiz. Onlar vefat ettikten sonra çekilecek ah’ların, söylenecek vah! ların  hiç bir faidesi yok. İçimizde kalan ukdeyi daha da çözülmez hale getirir.

Allah asi evlatlara akıl, fikir versin. Amin.

[inanclaristanbul]

Süleyman Dede, Diderot ve Mühendis Taylor’un Hayatları

Süleyman Çelebi

Süleyman Dede diye de anılır. Hz. Peygamber’in hayatını anlatan Mevlid’in yazarıdır. 1360’a doğru Bursa’da doğdu, 1421’de aynı yerde öldü.

Süleyman Çelebi’nln Mevlid’i, yüzyıllardan beri Türk-Îslâm âleminde okunmaktadır. Süleyman Çelebi Murad Hüdaverdigâr’ın vezirlerinden Ahmet Paşa’hin oğlu olup Yıldırım Bayezid devrinin tanınmış bilgin ve şairlerindendir. Bursa’da, Ulucami’de imamlık yaptığı bilinmektedir. Bu ünlü eseri olan Mevlld’l Bursa’da 1409 yılında tamamlamıştır. Süleyman Çelebi bu eserinde Hz. Peygamber’in doğumunu, peygamberliğini Tanrı katına yükselişini ve ölümünü coşkun bir dille anlatır. 800 beyte yakın bu dini destan «Münacat», «Velâdet», «Risalet», «Miraç», «Rıhlet» ve «Dua» olmak üzere altı bölümdür. Mevlld, Türk-islâm dünyasının dini toplantılarında en çok okunan eserdir. Mevlid kandili. Regaip kandili, Miraç kandili, Berat kandili gibi kutsal günlerde ve ayrıca doğum, düğün, ölüleri anmak, adak adama gibi vesilelerle Mevlid okunması Türk-lslâm geleneklerine göre Idet olmuştur.

Diderot

Denis Diderot, Fransız yazan ve filozofu, 1713’te Langres’de (Fransa) doğdu, 1784’te Paris’te öldü.

İlk Fransız ansiklopedisini çıkardı ve yönetti, bu arada birçok edebî eser yazdı. Ingiliz gazetecisi Chambers’in yazdığı ansiklopediden ilham alan fransız yazarı Denis Dideroî, dostu d’Alembert’in de yardımıyla güçlü belgelere dayanan ve ilginç renkli sayfaların yer aldığı 35 ciltlik bir ansiklopedi yayımlayarak dev bir eser meydana getirdi. Bu oldukça zor bir işti ve büyük sabır istiyordu. Ama Diderot yılmadı. XVIII. yüzyılın bütün bilimsel ve felsefî bilgilerinin yansıması olarak kabul edilen bu eser yani Encyclopédie ya da Açıklamalı Bilimler. Sanatlar ve Meslekler Sözlüğü 1751 ile 1772 yılları arasında yayımlandı. İşte bu tarihten kısa bir süre sonra da Ingillzler, yüz altmış cildi aşan bir ansiklopedi yayımladılar. Denis Diderot’nun bu dev eserinden sonra fransız Pierre Larousse gibi birçok yazar ve bilim adamı ansiklopedi çalışmalarına yöneldi.

Taylor

Frederick Winslow Taylor, Amerikalı mühendis ve düşünür, 1856’da Germantown’da (A.B.D.) doğdu, 1915’te Phlladelphia’da (A.B.D.) öldü.

Çalışma organizasyonunun ve zincirleme çalışmanın öncüsü. Çalışmayı bilimsel açıdan düzenleyip örgütlemenin yâni işbölümünün amacı, daha fazla verim elde etmek ve işi işçi için daha az eziyetli bir hale getirmek üzere, işin yapılış biçimini basitleştirmektir. Taylor, toplu iğne yapan bir İşçiyi gözledi. Onun ma deni kestiğini, bükülmüş sapı açtığını, başını meydana getirdiğini, ucunu sivrilttiğini toplu iğneye beyaz rengini vermek için çalıştığını vs. gördü. Eğer birçok işçi aralı rında iş bölümü yaparak herbirl İşin belirli bir dalında ustalaşırsa üretimin artacı ğını ve kalitenin çok daha iyi olacağını düşündü. Çağımızda birçok sanayi kolu, çalı malarını bilimsel bir biçimde örgütlendirmiştir ve otomobiller (Ford gibi) olsun, ı biseler olsun, ya da radyo ve televizyon alıcıları gibi daha karmaşık cihazlar olst zincirleme üretimle yapılmaktadır.

[inanclaristanbul]

Tohum Benzetmesi ve İnsan Tutan Balıkçılar

Tohum Benzetmesi

Isa, Cese gölünün kıyısına geldiğinde yine büyük bir kalabalıkla karşılaştı. Herkesi rahatça görmek ve herkese sesini duyurmak için bir kayığa binip suya açıldı. İsa’nın çevresine toplanan halk can kulağıyla Otau dinlemeye hazırlanmıştı.

Isa hafta ders verirken bazen benzetmeler kullanırdı. Halk benzetmeleri kolay kolay unutmazdı Isa konuşmaya başladığında çevrede çıt yoktu. Yalnızca rüzgar, İsa’nın sesine eşlik eder gibi yapraklara çarpıp hışıltılar çıkarıyordu. Isa’nın sesi suların üzerinden yükselerek haftan kulaklarında çınlamaya başladı.

“Ekincinin biri tarlasına tohum ekmeye gider. Tohumları elleriyle tarlaya serptiği için her yere dağılır. Tohumların bir kısmı yol kenarına düşer. Kuşlar bu tohumlan alıp götürür.

“Diğer bir kısmı kayalıkların arasına düşer. Kayalar arasında toprak çok ince olduğu için tohumlar hemen filizlenir. Ama güneşin etkisiyle filizler kavrulur. Kökleri de derin olmadığından kurur.

Tohumların bir kısmı dikenlerin arasına düşer. Dikenler tohumların büyümesini engeller ve onları boğar. Verimli toprağa düşen tohumlar zamanla büyür ve gelişir. Bu tohumlar çok ürün verir. Bazıları yüz, bazıları altmış, bazıları da otuz kattı.

Acaba Isa bu benzetmeyle ne anlatmak istiyordu? Öğrenciler Isa’ya, “Bize söyler misin, bu benzetmenin anlamı nedir?” diye sordular. O zaman Isa anlatmaya koyuldu:

Tohum Tanrinın sözüdür. Yol kenarına düşen tohumlar Tanrinın sözünü duyan ama ona inanmak istemeyenleri niteler. Böyleleri Tamtam sözünü pek önemsemezler. Şeytan bu insanların yüreğine ekileni kuşların yol kenarındaki tohumlan yediği gibi alıp götürür.

Kayalıklara düşen tohum ise Tamtam sözünü duyan ve hemen sevinçle kabul eden birine benzer. Bu insanların bağlanışları pek derin değildir. Küçük bir sıkıntı ya da zorlukla karşılaşınca fikirlerini değiştirirler. Tanrının sözünü unuturlar. Bunun için o köksüz tohumlar nasıl kuruduysa, onlar da kuruyup gider.

“Dikenler arasına düşen tohumlar Tamtam sözünü duyan ve kabul eden birine benzer. Ne var ki, para ve zevkler gibi dünyanın aldatıcı güzelliği Sözün onların yaşamında ürün vermesini ve gelişmesini engeller.

“Oysa verimli toprağa düşen tohumlar Tanrının sözünü duyan ve Otau yaşamında uygulayan birine benzer. Böyleleri Tanrıya bağlı mutlu bir yaşam sürdürürler. Bunun için bol ürün verirler. Bazısı yüz, bazıları altmış, bazılarıysa otuz kattır. Tanrıların sözü iman edenler için yeni bir hayat, yeni bir umut ve yeni bir gelecek yaratır.

İnsan Tutan Balıkçılar

Isa dünyaya Tanrıhın sevgisini göstermek ve insanları günahtan kurtarmak için gelmişti Hizmetine başladığından beri ardından gelen birçok izleyicisi vardı. Isa onların arasndaı bazılarını seçecekti. Bu öğrencileri yanında bulunduracak, onlan Tann’nın sözünü insanlara duyurmak için elçi olarak gönderecekti.

Bu amaçla Yahya’yı izleyen bazı kişiler Isahın öğrencisi olmuştu. Yahya bir gün öğrencileriyle birlikteyken Isa’yı uzaktan görüp, ‘İşte dünyanın günahını ortadan kaldıran Tann Kuzusu* diye tanıklık etmişti. Bunun ardından Yahyahn iki öğrencisi ka’nn peşine takılıp Onunla kaldılar. Bu öğrencilerden biri Andreya idi. Andreya olanları ağabeyi Simun’a anlattı. Birlikte kaya gittiler, ka, Simun’a Kefas adını verdi. Kefas, Aramiceydi. Grekçe’deki Petrus gibi Kaya’ anlamına geliyordu.

Kefas daha sonra Filipusfu bulup, ona, ‘Ardımdan geir dedi. Filipus ka ile tanışmasını Natanyefe anlatınca o pek inanmak istemedi. Çünkü Kutsal Yazılarda Mesih’in Beytlehem’den çıkacağı yazılıydı. Ama ka Nasıralıydı. Ayrıca Nasıra yoksulların yaşadığı önemsiz bir yerdi. Ama onlar Isa’nın Beytlehem’de doğduktan sonra Nasıraya yerleştiklerini bilmiyorlardı. Onlar Isa’nın Nasıra’da doğduklarını sanıyorlardı.

Natanyel Isa’nın yanına gidip konuşunca inandı ve kâhin öğrencisi oldu. Hepsi işini gücünü bırakıp Isa’nın ardından gitmeye başladılar.

Bir gün Celile gölünün kıyısından geçerken bazı balıkçıları gördü. Onların arasında Petrus, Yakup ve Yuhanna da vardı. Ağlarını temizliyorlardı. Zaten Petrus ile önceden tanışmıştı. Ona yaklaşarak,

‘Derin sulara açılınr dedi. Petrus, ‘Efendimiz bütün gece çabaladık, bir şey tutamadık, ama senin isteğin üzerine açılacağız” dedi.

Böylece derin sulara doğru yol aldılar. Ağlarını atıp beklemeye koyuldular. Ağlan çekme zamanı gelince belki de ümitsizlikleri sürüyordu. Yavaş yavaş ağlann iplerine asıldılar. Ağı çektikçe ne kadar dolu olduğunu görüyor ve şaşkınlıkla karışık sevinçlerini gizleyemiyorlardı. Ağlan öyle doluydu ki neredeyse yırtılacaktı. Bir süre sonra yalnız başlarına çekemeyeceklerini anladılar. Kendileriyle birlikte gelen arkadaşlarını çağırıp onlardan yardım istediler. Teknelerini ağzına kadar doldurdular. Balıkların ağırlığından tekneleri iyice suya batmıştı.

Petrus bu olanlardan çok etkilendi. İsa’nın Tanrısal gücünü ve kutsallığını sezdi. “Rab ben günahlı bir insanım” diyerek İsa’nın dizlerine kapandı

Isa, ‘Korkma, artık insan tutan balıkçılar olacaksınız” dedi.

Bu olaydan sonra Yakup, Yuhanna ve Petrus teknelerini kıyıya çektiler. Her şeylerini bırakıp Isa’yı izlemeye başladılar.

[inanclaristanbul]

Hz. İsa’nın Mucizelerinden İki Hikâye

İsa’nın İlk Mucizesi

Isa, bir gün öğrencileriyle birlikte bir düğüne gitti. İsaftın annesi de oradaydı.

Konuklar sevinçle düğünün tadını çıkarıyordu. Oldukça kalabalıktı. İnsanlar dans ederek yerel oyunlarını yaparak eğleniyorlardı. Herkes keyifli bir şekilde zaman geçiliyordu. Ancak konuklara hizmet eden düğün sahipleri onlar kadar rahat değillerdi. Çünkü konuklara sunulan şarap tükenmişti. Düğünlerde konuklara şarap sunmak bir gelenekti. Bunu yapmamak düğün sahibini utandırırdı.

Isa’nın annesi de durumun farkına vardı. Hemen Isa’yı yanma çağırdı. Ona, “Şarapları bitti* dedi. Isa bu durumu değiştirebilirdi Ama Tanrının isteğine göre davranması gerekiyordu. Bir şeyler yapmak için Tann’dan buyruk almalıydı. Bunun için, “Anne benden ne istiyorsun? Benim saatim daha gelmedi* dedi.

Oysa annesi Isa’nın onlara yardım edeceğini biliyordu. Düğün sahiplerini bu zor durumdan kurtaracağına emindi. Onun için hizmetçilere, “Size ne derse onu yapın* dedi

Orada Yahudilerin geleneksel temizlikleri için kullanılan taştan yapılmış altı su küpü vardı. İçleri de boştu. Isa bu küpleri hizmetçilere göstererek “Küpleri suyla doldurun* dedi.

Hizmetçiler Isa’nın dediğini yaptılar. Belki de bu onlara garip geldi. Ama İsaftın annesi size ne derse onu yapın demişti. Bunun için karşı koymadan isteğini yerine getirmişlerdi Isa, “Şimdi bundan alıp şölen başkanına götürün* dedi.

Hizmetçiler şaşkındılar. Ama küplere doldurdukları su birden şaraba dönüşmüştü. Neler olduğuna inanamıyorlardı. Biraz önce su doldurdukları küplerden şarap almaya ve konuklara sunmaya başladılar.

Şölen başkanı, şaraba dönüşmüş suyu tadınca çok şaşırdı. Bunun nereden geldiğini bilmiyordu. Çünkü şarabın tadı çok güzeldi Düğün sahiplerine, “İyi şarabı en sona saklamışsınız” dedi.

Düğün sahipleri de, konuklar da zevkle eğlencelerini daldılar. Herkes mutluydu.

Isa’nın öğrencileri bu mucizeye tanık olmuştu. Gördükleri karşısında şaşkına döndüler. İsaftın çok özel biri olduğunu anladılar ve Ona iman ettiler. Çünkü Isa bu düğünde ilk mucizesini yaparak yüceliğini gösterdi.

Hastalara Doktor

Isa Damaskos ile Kefemahum arasındaki yoldan geçerken Mattayı gördü. O, Roma hükümeti adına halktan vergi toplayan bir görevliydi. Vergi görevlileri bazen gereksiz yere ya da fazladan vergi toplarlardı. Bunun için halk vergi görevlilerini pek sevmezdi Isa MattaVa, ‘Ardımdan gef dedi. Matta her şeyini bırakıp Isa’nın ardından gitti.

Daha sora Isa bir dağa çıktı. Bütün gece orada dua etti. Sabah olunca kendisini izleyenlerin arasından öbür öğrencilerini de belirleyip on iki kişiyi seçti.

Öğrencilerin adlan şunlardı: Petrus, Andreya, Yakup, Yuhanna, Filipus, Bartalmay, Matta, Tomas, Alfay Oğlu Yakup, Yurtsever Simun, Taday ve Yahuda Iskariyot Artık Matta da Isa’nın bir öğrencisiydi. Bu onu çok sevindirmişti. Mutluluğunu dile getirmek ve sevincini paylaşmak için bir şölen düzenledi. Birçok kişiyi şölene çağırdı. Şölene balıkçılar, çiftçiler, din bilginleriyle birlikte vergi görevlileri ve Ferisiler de katılmıştı Şölene katılanlann her biri farklı yapıda ve farklı yaşam şekline sahipti. Bazılan çok sevilir, bazjlan da sevilmezdi. Ferisiler yaşamlannı belirledikleri bu kurallara göre düzenlerlerdi.

Isa şölendeyken kimse arasında aynm yapmadan konuşuyor ve onlarla ayn ayn ilgileniyordu. Herkese karşı sevecen ve içtendi. Onlarla yemek yiyor, sohbet ediyordu. Birlikte aynı sofraya oturup yemek yemek sevginin en belirgin ifadesiydi.

Gel gelelim Ferisiler bu durumdan hoşnut değildiler. Isa’nın öğrencilerinin yanına yaklaştılar. Onlara, “öğretmeniniz neden vergi görevlileri ve kötü insanlarla birlikte yemek yiyor? ” diye sordular. Isa söylenenleri işitince, “Sağlıklı olanların değil, hasta olanların doktora gereksinimi var. Ben doğru kişileri değil, günahkarlan tövbeye çağırmaya geldim* dedi.

Tabii ki herkes ruhsal olarak hastadır. Günah herkesi kirletmiştir. Bunun için doğru olan hiç kimse yoktur. Dolayısıyla herkesin Isa’ya gereksinimi vardır. Ama yalnızca O doktora gereksinimi olduğunu kabul eden ve Oha kendisini verenler bu günah hastalığından kurtulacaktır.

Ferisilerîn sesi kesilmişti. İsa’nın önünde söyleyebilecek bir şey bulamadılar, ama içlerinden Oha karşı iyice diş bilemeye başladılar.

[inanclaristanbul]

Yahudi Hıristiyanlığı: Ebionites, Theodotion ve Elkesailer

Hıristiyanlık Yahudi bir ortamda doğmuş ve Roma dünyasında uzunca bir süre Yahudiliğin içerisinde ortaya çıkan yeni bir mezhep olarak anlaşılmıştı, ancak pagan çevrelere intikal ederken önemli bir tartışmayı da beraberinde getirmişti. Yeni din pagan dünyaya takdim edilirken, ortaya çıktığı coğrafyadaki Yahudi âdetlerine göre mi anlatılacak, yoksa farklı bir karakterde mi sunulacaktı? Yahudi âdetleri içerisinde önemli bir yer tutan, erkeklerin sünnet edilmesi meselesi, bu tartışmada yüzeye çıkan farklılıkların sadece birisiydi. Hakikaten Incil’in Resullerin İşleri verilen, havarilerin Kudüs toplantısının ana gündemi, Hıristiyan olan Helen kökenlilerin sünnet edilip edilmeyecekleriydi. Çünkü, Yahudilik içerisinde bir ‘yenilenme’ hareketi olarak doğan Hıristiyanlık aslında Yahudi geleneklerini de olduğu gibi miras alıyor ve devam ettiriyordu.

Kitab-ı Mukaddes’in ‘Eski’ ve ‘Yeni Ahid’ olarak bölünmesi bunun en basit göstergesidir. Eski-çağ’da anti-semitizmin (Yahudi düşmanlığı) önemli nedenlerinden birisi olan, erkek çocukların sünnet edilmesi Yahudilerin çevresinde yaşayan pagan dünyada çok tepki gören bir uygulamaydı. Aziz Paulus Hıristiyanlığı Anadolu’ya tanıtırken bu sünnet meselesi yeniden ortaya çıktı.

Paulus, aslında iyi eğitimli bir Yahudi olmasına ve esasen havari de olmamasına rağmen, Yunan dünyasında Hıristiyanlığı yayabilmek için, Yahudi hukukundan vazgeçilmesini ve bağımsız bir gelenek oluşturulması gerektiğini düşünüyordu. Bu düşüncesine paralel olarak Kudüs toplantısında erkeklerin sünnet edilmesi aleyhine bir tavır takınmış ve görüşünü benimsetmişti. Fakat, Kudüs’te kalan esas Hıristiyan çekirdek ise, Yahudi değerlerin muhafazasını savunuyordu, çünkü İsa esasen Yahudi geleneklerinin bir ‘yenileyicisi’ olarak gelmişti. Pratik âdetlerden başlayan bu ayrılık tartışması zamanla ilahiyat boyutuna da kaymış olmalıdır; hakikaten Ebionites veya ‘Yahudi Hıristiyanlığı’ olarak adlandırılan grup, aşağıda da görüleceği gibi, Paulus’u Yasa’dan ayrıldığı için gerçek havari olarak kabul etmiyordu.

Kilise literatüründe, kavram olarak ‘Yahudi Hıristiyanlığı’ dört şekilde tanımlanmaktadır. Hıristiyan Kilise’nin ilk biçimi ki, bunu oluşturanlar Yahudi olarak doğmuş fakat Mesih’e inanmışlardı. Tevrat’ın emirlerini esas kabul edip İsa inancını da buna dâhil eden legalist Yahudiler ki, bunlar kendilerini özgün ve yasal Hıristiyanlık olarak kabul ederken pagan Hıristiyanlığını ‘Hellenistik’ ve ‘Paulusçu’ olarak tanımlarlar. Yahudi vahiyci (apokalypsis) düşüncesini Hıristiyan çevreye uyduran seçmeci (eclectique) Hıristiyanlar, ancak bunlar çok belirli bir gruba atfedilemiyor. Yahudi Hıristiyanlığı kavramı, ikinci yüzyılda hem Katolik Kilise’ nin dışında hem de ‘Ortodoks Sinagog’un’ dışında kalanlan tanımlayan bir etiketti. Bütün bunların ortak noktası İsa inancının bir şekilde genel inanç tanımlaması içerisine dâhil edilmesidir.

Dördüncü tanıma uyan dini gruplar Katolik Kilise tarafından genel olarak ‘sapkın’, ‘vejetaryen’ ‘Gnostik’ veya ‘birleştirici’ olarak nitelenmektedir. Kilise her ne kadar bütün bu sıfatları sapkınların genel özellikleri olarak sunmakta ise de, bütün sıfatların her bir grup için tam olarak geçerli olmadığını belirtmeliyiz. Ebionites, Cerinthus ve Symmachius taraftarları, Elkesailer bu grupların birinci ve ikinci yüzyıldaki ilk örneklerini oluşturmaktadırlar. Bunlara ilaveten ikinci yüzyıl sonlarında ortaya çıkan ve gelecek yüzyıla kadar var olan bazı düşünce akımları da vardır ki bunlar monarkbia yanlılarıdır.