Eline Vree

Een accountant die schrijft. Meestal over jeugd, kinderen, onderwijs, zorg en soms over accountants en aanverwante artikelen.

[jeanine74]

"Bij elk afscheid wordt een herinnering geboren"

Het is maandagavond. Ik zit op een terrasje in Zuid-Frankrijk. Ik kijk op mijn telefoon of ik nog mails heb gekregen. De mails ploppen op. En ineens zie ik het mailtje staan van de atletiekvereniging met het onderwerp ‘overlijden Jan’. Het is 25 graden in het avondzonnetje maar ik heb kippenvel. Nee, schiet het door mijn hoofd, het is hem niet gelukt.

Ik denk terug aan een dinsdagavondtraining van pakweg 8 weken geleden. We werkten op de baan ons programma af en Jan liep in zijn eentje rondjes op het gras. Zijn karakteristieke loopje met hoofd en schouders iets vooruit gestoken alsof hij door de wind heen ploegt. Een paar jaar terug zat ik met Jan in het bestuur van de atletiekvereniging. Nadien sprak ik hem niet vaak meer. Ik had gehoord dat Jan ziek was. Ik twijfelde. Zal ik naar hem toelopen? Maar wat zeg je tegen iemand die te horen heeft gekregen dat hij ernstig ziek is? Ik liep nog een paar rondjes op de baan en besloot toen dat ik geen knip voor mijn neus waard was als ik niet naar hem toe zou lopen. Ik liep het gras op en ging met lood in mijn schoenen naast Jan lopen. “Hoe gaat het met je?”, vroeg ik. Wat een stomme vraag schoot het nog door mijn hoofd, maar Jan leek het niet te storen. “Kom, loop je een stukje mee?”, vroeg hij. Jan stak van wal en vertelde wat er de afgelopen weken was gebeurd. Ik liep naast hem en luisterde. Na drie rondjes rustten we uit. Ik was verbaasd over zijn goede conditie - niet iemand die ten dode was opgeschreven- en dit vertelde ik ook. Ik vroeg hem wat dit alles met hem deed. Hoe hij het voor elkaar kreeg om rondjes te komen lopen bij atletiekvereniging terwijl er misschien wel zo veel andere dingen waren die je kan doen. Jan vertelde me dat hij geloofde in zijn innerlijke kracht. In je eigen positieve energie. Daarmee kan je alles aan en misschien zelfs wel een dodelijke ziekte overwinnen. Jan was vastbesloten. “Ik wil de normale gewone dingen doen. Ik weet zeker dat ik sterk ben en ga er alles aan doen om beter te worden.  En anders heb ik in ieder geval wel een heel fijn leven gehad”. Ik vond het indrukwekkend. En ik geloofde hem! Ik wilde hem ook geloven. Wat zou het mooi zijn als je innerlijke kracht en wil om te leven zo groot is dat het ziekte overwint? Zichtbaar geëmotioneerd bedankte Jan me dat ik naar hem toe was gekomen. Met tranen in mijn ogen omhelsde ik hem en gaf hem een zoen op zijn wang. Ik ging terug naar mijn loopgroep en maakte mijn training af.

En nu –maar een paar weken later- is er dus die mail. Naast dat het niet te bevatten is dat Jan een paar weken geleden nog zo goed rondjes rende op het gras, was ik ook teleurgesteld. Het kan dus niet. Met positieve energie, met innerlijke kracht sterker zijn dan kanker. Het leek daar op het terrasje van Frankrijk wel of mijn eigen energie weg stroomde.

Ik klik op het pdf bestandje dat in de mail is gesloten. Het is de rouwkaart. Ik zie Jan zijn gezicht op de kaart en ik lees de tekst. Een tekst zonder wrok, zonder spijt, zonder zelfbeklag: “met dankbaarheid terugkijkend op een mooi leven”. En ineens snap ik het. Het is Jan toch gelukt. Innerlijke kracht heeft misschien niet deze dodelijk ziekte overwonnen, maar het heeft wel spijt en teleurstelling overwonnen. De innerlijke kracht stroomt van de foto. Hoewel ik me verdrietig voel, heb ik nu toch een klein glimlachje. Jan, ik zal me ons afscheid altijd herinneren. Bij elk afscheid, wordt namelijk een herinnering geboren (red - tekst van de rouwkaart).

[jeanine74]

Les 1: De eer van de stand

Met stijgende verbazing lees ik de berichtgeving over voormalig-accountant Ten Wolde, die 9 juli jl.  van de Accountantskamer de predicaten ondeskundig, onzorgvuldig en onprofessioneel opgeplakt kreeg. Deze twijfelachtige eer viel hem ten deel vanwege het onderzoek dat hij onder de vlag van BING verrichtte naar de ‘Wassenaarse seksrel’. De Accountantskamer is niet mals in haar kritiek op het onderzoek. Het liefst hadden ze de accountant in kwestie geschorst, maar die voelde de bui blijkbaar al hangen en schreef zichzelf uit het register uit. Hierdoor behoorde slechts een berisping nog tot de mogelijkheden van de Accountantskamer.

Tot zover alles wat u ook in de krant kon lezen. Waar mijn verontwaardiging begint is de reactie van Ten Wolde op zijn veroordeling. In het Financieel Dagblad van 9 juli laat Ten Wolde optekenen dat hij het onjuist vindt dat de Accountantskamer de gedragsregels van accountants van toepassing acht in deze zaak. “Dit onderzoek heeft niets te maken met accountancy en het correct optellen en aftrekken van getallen’, aldus Ten Wolde. 

Waar was Ten Wolde tijdens de introductiedagen van de accountancy opleiding van (voorheen) het NIVRA? Plassen? Laat ik u maar niet vermoeien met de nieuwe gedrags- en beroepsregels voor accountants die sinds 1 januari 2007 van kracht zijn. Zelfs van de oude beroepsregels –waaronder Ten Wolde toch circa 30 jaar diende- heeft hij klaarblijkelijk weinig kaas gegeten. Les nummer 1 is dat iedere accountant niets doet wat ‘de eer van de stand der accountants kan schaden’. In normaal Nederlands betekent dit dat iedere accountant de plicht heeft om geen dingen te doen waarvan de accountant weet of behoort te weten dat hij hiermee het beroep schaadt. Ondeskundig, onzorgvuldig en onprofessioneel te werk gaan, draagt bepaald niet bij aan het vertrouwen dat mensen hebben in accountants.

Het is weinig relevant of het in diskrediet brengen plaats vindt bij het ‘correct optellen en aftrekken van getallen’ of bij het ‘concluderen dat een wethouder met 99,5% zekerheid een uitspraak niet heeft gedaan’. Het gaat er immers om dat een accountant, en zeker als deze zich ook profileert als accountant, bij zijn beroepsuitoefening het accountantsberoep geen schade toebrengt. Ten Wolde doet net alsof deze fundamentele basisregel niet zou gelden voor een integriteitsonderzoek. Als hij kans van slagen had willen maken met deze stellingname, had hij er beter aan gedaan zijn accountantstitels uit het rapport weg te halen en zeker geen woorden als ‘met 99,5% zekerheid’ in de mond te nemen. Immers, dat is toch waartoe accountants op aarde zijn? Om zekerheid toe te voegen aan uitspraken (in vaktermen ook wel ‘beweringen’ genoemd) van het object van onderzoek? Hij maakt zich bekend als accountant en dus is de tuchtrechtspraak van toepassing. Les nummer 1 lijkt me!

Om mijn verontwaardiging compleet te maken, lees ik in het NRC van 10 juli dat deze ‘accountant’ de ‘vertrouwenspersoon integriteit’ was van de beroepsorganisatie van de accountants, de NBA. Eind 2012 verzocht de NBA hem die functie op te geven na een klachtenregen. Een verzoek van het NBA? Pardon! Typisch een gevalletje van ‘bij de loodgieter thuis lekt de kraan’. Als de zaak niet zo ernstig was zou ik hier om gniffelen. Het is diep treurig. Ik durf te stellen dat het NBA een ‘vertrouwenspersoon integriteit’ had die les nummer 1 van het accountantsberoep niet kent en erkent. Met 99,5% zekerheid zelfs.  

[jeanine74]

 Zo komt de #beeldtaal van TWAALF super tot zijn recht! Het eerste kamerstuk in full color.

[jeanine74]

Blog geschreven over #straatcoaches, #buurtwerkers en soortgelijke sociale projecten die zinloos zijn. Tenminste..als je de cijfers mag geloven. 

[jeanine74]

Mooie mini-infographics van @twaalf in het rapport van de Algemene Rekenkamer over 'contractmanagement bij DBFMO-projecten'. 

[jeanine74]

12 misverstanden over beeldtaal. En mooie voorbeelden van beeldtaal. 

[jeanine74]

Zwaar gestraft

In Hoogvliet bij Ome Jan ontmoet ik Danielle. Danielle zit in het project Opboxen van Jan en John Schildkamp. Ze schudt me netjes de hand en vertelt wat over het dagelijks programma van Opboxen. Eigenlijk is Danielle een heel gewoon meisje. Lange haren hangen over haar schouders, armbandjes rinkelen om haar pols. Ze heeft een strakke spijkerbroek aan en een t-shirt waarop met grote letters staat ‘fashion queen’.

Als ik aan haar vraag waarom ze niet op school zit, wordt ze bedachtzamer. Ze zoekt de juiste woorden.

Ik voelde me onzeker en werd op school vaak gepest. Soms bleven die meiden maar treiteren. Op een dag kon ik er niet meer tegen. In een les liep het uit de hand. Ik stak met een scherp voorwerp. Toen werd ik van school gestuurd met de mededeling, dat ik niet meer welkom ben.

John legt uit dat de huidige school in principe verantwoordelijk om in samenspraak met Danielle een andere school te vinden. Maar de andere scholen geven niet thuis en Danielle kwam dus thuis te zitten. De school meldde het verzuim bij de gemeente. Op de verzuimmelding ondernam de afdeling leerplicht actie. Danielle mag, totdat er een oplossing is gevonden, naar ‘Opboxen’. John vertelt dat hij Danielle de afgelopen weken heeft zien opbloeien.

Ze zit nu tussen ‘pesters’. Hier komen vaak jongeren die op hun school onhoudbaar waren, mede door pestgedrag.

Tussen deze jongeren en met begeleiding van Opboxen krijgt Danielle steeds meer zelfvertrouwen. En het programma geeft structuur aan haar dagen. Opboxen is echter geen onderwijsprogramma. Danielle geeft aan dat ze graag weer naar school wil.

Ik wil later werken in de zorg. Mijn ouders doen hun best om me op een school te krijgen, maar het lukt nog steeds niet. Nu heeft leerplicht het voor elkaar gekregen dat ik op een mbo-opleiding niveau 1 mag beginnen (de zogenoemde aka-opleiding – red.). Vanuit deze opleiding kan ik dan uiteindelijk alsnog instromen in een opleiding Zorg, niveau-2. Het kost me dan wel anderhalf jaar voordat ik op de goede school zit.

Opboxen heeft me geholpen. Ik voel me een stuk sterker nu. Wat er op school gebeurd is, zal me nu niet meer overkomen. Ik vind het wel jammer, dat het allemaal zo lang duurt voordat ik weer naar school mag. Ik ben wel heel hard gestraft.