Wat zei een Franse kunstcriticus jaren geleden over mijn kunst en hoe voelt 't om dat terug te lezen? In dit blog deel ik een beschouwing van Gerard Rücker over mijn schilderijen, geschreven voor het kunstboek Dix ans et plus, uitgegeven door Galerie Quadrige in Nice.
Over reizen, mijn schilderkunst en werelden die je erin herkent zonder er ooit te zijn geweest.
Lees het hele verhaal in TOOS&ART van deze week.
"Toeval is een gebeurtenis zonder oorzakelijkheid of zonder bekende oorzaken. Voor natuurkundigen geldt dat gebeurtenissen voor ons ogenschijnlijk toevallig zijn als wij de begincondities niet precies kennen en ook niet goed genoeg kunnen rekenen en voorspellen. Volgens de klassieke natuurkunde is het bestaan van toeval dus eigenlijk een puur menselijke illusie!"
Bestaat toeval? Werkelijk niet. Het is een abstracte hoedanigheid. Wij kennen de oorzaak niet, dus zullen wij de ons overkomende of de vanwege ons ontstane gebeurtenis als toevallige omstandigheid aanmerken. Om toeval uit te sluiten kun je de formule van Laplace daarvoor ter hand nemen. Deze berekent de kans wanneer een gunstige uitslag mogelijk voorhanden is, zodat van een onvoorzien voorval geen sprake kan zijn. Met deze formule bereken je oorzaak en gevolg. De omstandigheid is dan geen lotsbeschikking. Het is geen toeval dat mijn staatslot nooit een prijs krijgt toegedeeld. Het zou toevallig zijn wanneer ik weleens deel heb in de prijzenpot. Maar toeval bestaat niet en Laplace berekent het mij anders voor. Dus nee, dat gaat niet gebeuren.
Voor een eigenaardige uitgave van Ankie van Dijk heeft Harry van Doveren een tekst geschreven en het ontwerp gemaakt daarbij. Bij toeval blijkt die tekst een gedicht te vormen, dat toevalligerwijs vierkante vormen en kromme lijnen beschrijft. Dus niet, want toeval bestaat immers niet heb ik zojuist wetenschappelijk vastgesteld. Iedere strofe van het gedicht begint met toeval, het woord toeval. Dat woord wordt daarna meervoudig omschreven, gesynonimiseerd in deugden. Maar ook enkelvoudig geantonimiseerd als ondeugden. Het toeval reflecteert het bestaansrecht. Kijkt in de spiegel en ziet zichzelf niet, want het bestaat immers niet. Is niet onzichtbaar of zonder figuratie, het is normaalgesproken niet aanwezig. Toch kent het veel omschrijvingen en toedichtingen. Het toeval wordt een zijn toegeschreven door mensen die dus kop noch staart kennen. Het enige wat zij weten is dat ze niets weten. Die denken dat het ei er eerder was dan de kip, dat het toeval is dat het ovum ooit uit de lucht is komen vallen.
Wat voorzien is en willekeurig dat kunstenaar en dichter elkaar in deze vorm hebben ontmoet en samen optrekken in dit eerste kunstenaarsboek van Ankie van Dijk. Het presenteert zich als een pop-up boekje met een harmonica-effect. Voordat het beeld zich toont is er het woord. Dan valt het drukwerk verticaal te lezen in drie kolommen door de facetten om te slaan. Aldus kunnen afwisselend diverse werken naast elkaar gezien en in relatie worden gebracht. Voortdurend in een gewijzigde volgorde, terwijl de toonzetting van het woord hetzelfde blijft.
De bundel is tweetalig, terwijl de beelden geen grenzen hebben. De dichter dicht dan in de taal van de lage landen, het Nederlands. Een en ander betekent niet dat de bundeling enkel op het Hollandse veld terecht is. Ervan uitgaande dat de poëzie enkel op de manier waarop het is geprint is gedicht, betreft het klanken zonder betekenis te geven aan de uitdrukking. Deze toonzetting is als muziek, een taal die iedereen spreekt. Op die manier wordt het gebied voor deze vorm van kunst welhaast grenzeloos. Ankie van Dijk verwoordt dat zelf zo: "a visual poem demonstrating shapes liberated from perfectness. a combinatoric play of forms made for playful readers".
Beider zicht op de werkelijkheid is geen lot, maar heeft kans van slagen. Het gedicht is geen onderschrift van de vorm en de vorm is geen illustratie van het gedicht. Beiderlei kunne als homo ludens sluiten nauw op elkaar aan. De woorden zijn het logo van het inzicht, het embleem van de spelende mens. Want al dollend en dartelend, frutselend en friemelend, lijkt mij deze woordenschat en die beeldentaal ontstaan. De vormen werden daarbij beeldmerk van de gedachte. Het schept eenvoud in meervoud. De woorden zijn opzettelijk trefzekere vooruitzichten, niet ongedwongen lukraak en onvoorzien. Van Doveren heeft verwoord wat hem inviel bij de drukwerken en de collages van Van Dijk. Zij speelt met de vorm zoals hij stoeit met de taal. Het geeft in beider geval een meer dan speelse uitkomst, een zichtbaar prettig resultaat.
Ankie van Dijk drukt zich uit in lettervormen, een beeldende taal. Eenvoudige figuraties met meervoudige zeggingskracht. Verbeeldingen die mij doen denken aan de grafische vormen van Hendrik Werkman. Deze boekdrukker liet onder meer loden letters het werk doen in zijn expressionistische kunst. Op die manier wist hij sterke uitdrukkingen te componeren. Het is niet toevallig dat Ankie van Dijk in zijn voetsporen treedt, of is het dat nu juist net wel? Of zij zijn werk kent is mij niet duidelijk. Dat het op elkaar aansluit berust dan misschien toch op toeval. Maar volgens natuurkundige wetten en regels zal hiervan geen sprake kunnen zijn.
De krachtige symbolen zijn het handelsmerk van Ankie van Dijk, zoals de axiomatische poëzie de vlag is waaronder het schip Van Doveren koers zet. Deze bewering is niet bewezen maar als grondslag aanvaard. Van Doveren is een bèta, dus voor hem is er geen toeval. Daarom kan hij er wel met alle stelligheid over schrijven. Met minimale middelen geeft de retro-avangardist Van Dijk commentaar op de omgeving. Ze laat zich in haar werk leiden door Bauhaus en Dada. Dat moderne constructivisme vind ik inderdaad terug in "shape".
Dat beeldende kunst en poëzie samengaan blijkt uit haar uitgave, een kunstenaarsgeschrift in eigen beheer uitgebracht. In woord en beeld, het design waarin het is uitgevoerd, is het opzettelijk irrationeel en ondergraaft het de algemeen geaccepteerde standaard. Toeval? Welnee, dat is de stijl van de dadaïst. De regels van Van Doveren kun je benaderen als klankuitingen zonder betekenis en bedoeling, enkel met een herkenbaar geluid en tongval. Zo zijn de assemblages van Van Dijk beelduitingen zonder betekenis en bedoeling, enkel met een herkenbare vorm en gestalte.
Dichtte Kurt Schwitters in 1923 al treffend poëtisch: "Wij w88888888 / Wij w88888888 / W88888888 / Wij tr88888888 / Wij tr88888888 / Te blijven w88888888 !!! / Stelt men ons opnieuw teleur / Dan hebben wij nog een 8erdeur / Wij w88888888 / W88888888 / Tot? ". Diezelfde typografie en geestigheid vind ik terug bij dit duo Doveren en Dijk. Dat kan geen toeval zijn.
shape. Ankie van Dijk, graphics. Harry van Doveren, word & design. Uitgave in eigen beheer, 2023. Presentatie 28 april 2024.
Geschreven door Marleen Kerkhofs van Kimarte, creatieve coach
Wat ontbreekt er?
Afgelopen decennia bezochten we meer dan ooit psychotherapeuten en zochten we alternatieven voor de aanpak van stress en disbalans. Een ruim coaching aanbod rolde via sociale media onze woonkamers binnen en we gingen op zoek naar technieken om nieuwe dingen voor onszelf te creëren. Spijts al het cursusgeld, de goedbedoelde oefeningen of raad, was niet iedereen onverdeeld happy met het resultaat. Sommigen bleven met een onbestemd gevoel achter. Zijn er misschien essentiële zaken over het hoofd gezien?
Wie ben jij eigenlijk?
Als jou de vraag wordt gesteld wie jij eigenlijk bent en wat jij specifiek nodig hebt, kan het zijn dat je het antwoord schuldig moet blijven? Als je niet goed weet wat je nu echt wil, zou het dan niet wenselijk zijn om eerst je blinde vlekken bloot te leggen? Hoe kunnen we naar onze essentiële ik zonder alle overtollige ballast? Wat anderen van ons willen werd ons immers al duidelijk gemaakt vanaf de eerste babystapjes. Mogelijk heb jij daardoor een kleine of grote rugzak vergaard die je authentieke zelf niet dient. Hoor jij ook af en toe een pieperig stemmetje zeggen van ”hé, ik ben er ook nog“? Tijd om er aandacht aan te schenken!
Je blinde vlekken herkennen…
Het kan niet genoeg benadrukt worden, als we op zoek gaan naar onze blinde vlekken is vaak onze kindertijd waar het om draait! Dat kindje waar jij al lang afstand van hebt genomen in je drang volwassen te zijn, heeft nog geen deftig afscheid van jou genomen. Het zit met onopgeloste emoties of ervaringen. Het kan bijvoorbeeld dat je out of the blue, wordt getriggerd door iets, in de stress schiet of enorm emotioneel wordt. Je hart gaat sneller kloppen, je krijgt het warm of net ijskoud en misschien floep je er uit wat je normaal nooit zou zeggen als je kalm bent. Je sleurt je partner, je collega’s of je kinderen mee in een bad vol emoties. Eens je weer met je voeten op het droge staat, vraag je je af waar al die heisa om ging. Je begrijpt jezelf niet en voelt je wat gegeneerd voor het drama dat je bij anderen ten tonele bracht, herkenbaar? Tijd om je blinde vlekken te ontdekken en er bewust mee leren om te gaan.
Wat jouw eigen expressie voor je kan doen…
Je kan je bewust worden van je eigen blinde vlekken via creatieve therapie, het is een recente maar doeltreffende therapievorm. Beeldende expressie verrijkt met woord, muziek, dans en natuurcoaching verschaffen toegang waar de reguliere & klassieke psychotherapie zelden geraakt. Het gaat voorbij het verstand het onderbewustzijn in, waar de impulsen zitten die ons gedrag aansturen vanuit onverwerkte of onbewust emotionele inhouden. Het is inhoud die je niet zo goed bovenhaalt via de gesproken taal omdat je als kind tot de leeftijd van acht jaar veel meer lichamelijk ervaarde. En ook was je als kind bijna uitsluitend gericht op beeldtaal. Eén op de vijf mensen trouwens blijft ook in het volwassen leven een beelddenker. Het zijn mensen waar de school vaak geen weg mee weet omdat ze niet zo goed in een vakje passen. In onze Westers georiënteerde concentratie op de taal, het logisch denken en het stap voor stap in de tijd denken, is er weinig ruimte voor deze beelddenkers. Hoopgevend voor hen is dat er zoiets als creatieve therapie bestaat. De creatieve therapie is nog jong en ze zijn wetenschappelijk aan het aftoetsen wat de resultaten ervan zijn, maar het heeft in de praktijk al meermaals zijn vruchten afgeworpen, vooral bij diegenen die voelen dat ze niet geholpen zijn met op een stoel te zitten praten over hun problemen.
Aan de slag…
Wil jij niet meer zo snel getriggerd worden of je emotioneel omvergeblazen voelen, ga dan misschien eens aan de slag met creatieve therapie. Een creatieve therapeut kan je diverse middelen aanreiken en kan je ook vakkundig begeleiden om met deze middelen emotionele blokkades en oude denkpatronen die disfunctioneel zijn op te sporen en los te laten.
Eerst kunnen er een aantal creatieve oefeningen worden ingezet die oriënterend zijn waarna je meer persoonlijk gericht met jouw problemen aan de slag gaat. De vormen, kleuren en symbolen die jij als cliënt gebruikt hebben allemaal hun betekenis en jouw lichaam of brein kent onbewust deze taal. Beeldtaal is trouwens ook de taal van je dromen en dromen dienen vaak om je te richten op iets dat aandacht vraagt of om dingen te verwerken. Terwijl jij aan de slag gaat met tekenen, schilderen, boetseren of andere creatieve technieken ben je meer met je eigen persoonlijke groei bezig dan jij ooit had vermoed.
Meer informatie over Marleen Kerkhofs van Kimarte en alle activiteiten vind je hier en op www.kimarte.com.
Fine Fine Erik is een houten beeld gemaakt door Robert Pennekamp. Het bestaat uit gevonden hout, sloophout, afvalhout. Het meest gebruikte hout in dit beeld is multiplex hout. dat is gevonden op verschillende locaties, bij grof afval containers, vuilnisbakken en oude panden, vorige ateliers. Het beeld is beschilderd in verschillende kleuren blauw in de zogenaamde dripping techniek. Deze techniek…
In zijn werk is Kees van de Wal op zoek naar de ultieme vorm, een vorm die niets voorstelt, maar alles zegt. Zestien jaar geleden is die avontuurlijke reis in beeldtaal begonnen. En of hij die ultieme vorm inmiddels heeft gevonden is niet te hopen, want zijn zoektocht kent interessante vondsten en intrigerende vindingen. Zijn werk is te omschrijven als non-figuratief minimalistisch. Met weinig middelen weet de kunstenaar veel te zeggen. Een abstracte beeldtaal die aanspreekt, “één beeld zegt meer dan duizend woorden” zoiets. Kortom de kunst van Kees van de Wal moet gezien worden. Via exposities, tentoonstellingen en de uitgave in eigen beheer van kleine boekjes is zijn omzwerving in de kunst te volgen. Maar Van de Wal dwaalt echter niet, hij gaat recht op zijn doel af: de ultieme vorm, die niets voorstelt maar alles zegt.
Op dit moment laat hij zich in de zoektocht evenwel toch afleiden of beter omschreven begeleiden door bestaande vormen waaraan hij een eigen draai geeft. Het is geen afleiden in de zin van dat hij zich laat wegvoeren van het rechte pad, maar dat hij voor dit moment een andere weg inslaat. Een weg die hem uiteindelijk weer in de juiste richting zal brengen. De vormen van kartonnen dozen begeleiden hem op dit spoor. Het werken met karton start als experiment om de techniek van het scheuren en kleuren van het golfkarton in de vingers te krijgen. Dat is meer een ontdekkingsreis dan dat het een zoektocht is. Want met het karton, min of meer in zekere zin eigenzinnig materiaal, speurt hij niet naar de vorm maar loopt er als het ware tegenaan. De kunstenaar is niet leidend in deze, hij volgt op wat het materiaal hem geeft, aangeeft. Dat is de leidraad, het gegeven. Wel heeft hij in zoverre macht dat hij het karton kan scheuren en onderdelen samenvoegen, nadat hij eerst de vorm sec heeft bekeken en aangevoeld.
In tegenstelling tot eerdere creaties ontstaat de vorm niet tijdens het werk, maar is al in principe aanwezig. Wat Van de Wal doet is het vervormen. In eerste aanzet, in de verkenning, laat hij de doos als doos blijven zij het opengevouwen. Want niet de vierkante vorm met inhoud, de doos als verpakkingsmiddel op zichzelf, is het middel om te uiten maar het uitgevouwen patroon. Wanneer een doos uiteen getrokken wordt en plat neergelegd is er een vorm ontstaan met vouwlijnen. Dit is voor Van de Wal het uitgangspunt om verder te fantaseren en nieuwe uitdrukkingen op te verzinnen. In eerste instantie dus dit ruimtelijke model dat tot plat vlak is geworden. Hij beziet de mogelijkheden en gaat delen tussen de vouwlijnen kleuren. En laat het zijden de ruimte ingaan, doordat het eens en voor langere tijd vierkant ruimtelijk gevouwen karton weerbarstig deze hoedanigheid terug opzoekt. Daardoor kunnen flappen naar voren komen op de weg terug naar waar het ooit voor bedoeld was.
Eerst dat is het gegeven wat de kunstenaar gebruikt. Daarna gaat hij scheuren en snijden, knippen en plakken. Er ontstaan collages van karton, assemblages waarin op verzamelde details kleur is toegevoegd. Op dat punt neemt Van de Wal de leiding weer in handen en vormt het karton naar zijn hand tot er de vroeger gehanteerde beeldtaal in is verwerkt. De samengestelde vormen, waarbij dankbaar gebruik is gemaakt van gestanste handgrepen en ontluchtingsgaten. Deze openingen spelen mee in het object, vooral om het daarmee aan de wand te kunnen hangen. Maar deze schijnbare natuurlijke ophanging stoort niet in het geheel. Het was een noodzakelijk onderdeel van de doos en is een detail van de uitdrukking geworden. Wel een handig detail, maar even bruikbaar als de doos zelf.
Het karton gevouwen als doos op zichzelf is een gebruiksmiddel, een mogelijkheid om producten beschermd te vervoeren. Maar heeft het de functie bewezen verdwijnt het in stukken gescheurd in de container om als oud papier hergebruikt te worden. De idee en het wezen van de doos is daarmee verdwenen. Kees van de Wal echter brengt nieuw leven in het materiaal na bewezen diensten. Niet de container is de voorlaatste rustplaats, maar de wand van de expositieruimte.
Al eerder was het karton door de beeldende kunst ontdekt als materiaal om mee te werken. Maar de manier waarop Van de Wal het inzet op zijn zoektocht naar de ultieme vorm is een abstract hergebruik. De doos als uitgangspunt blijft herkenbaar. Het is geweld aan gedaan, vooral in de composities waarbij diverse lagen karton op elkaar geplakt en er vormen uitgezaagd zijn, maar de grondslag is bewaard gebleven. In die collages heeft de kunstenaar het materiaal zo naar zijn hand weten te zetten dat de uiteindelijke vormen in lijn zijn met zijn andere werk uit geëxtraheerd polystyreen ofwel xps. De geschakelde en geverfde onderdelen hebben eenzelfde sfeer. Een volgende stap op de tocht waarin Van de Wal zoekt naar de vorm die alles zegt. Het is een fascinerende voortgang, een avontuurlijk stadium. Is het kunststof weleens weerbarstig, het karton laat zich gedwee in allerlei standen vormen en vouwen. Enkel wil het nog wel koppig terugplooien in de oude vorm.
Kees van de Wal is ondernemend op weg in de kunst. Het beelden met karton is een speelse manier om een nieuw hoofdstuk aan zijn abstracte verhaal toe te voegen. De kleuren die hij toevoegt aan de ondergrond van bruinen, vouwkarton is natuurlijk een mengsel van oud papier waarin vele tinten zijn opgesloten en zich mengen tot het bruin in vele varianten, geeft het dode materiaal een levende uitstraling. De gebruikerssporen hebben een functie, worden wel geaccentueerd of zijn onderdeel en bijzaak in het geheel.
Wanneer de kunstenaar dicht bij het karakter van de doos blijft geeft het een spannend beeld op welke manier de uitgevouwen kubus tot kunststuk wordt. Voegt hij zijn eigen beeldtaal en kleurgebruik toe dan eigent de kunstenaar zich het materiaal toe, is het zijn werkstuk, zijn kunststuk en is de materie minder meer van zichzelf. Hoewel Van de Wal het karton zo eerlijk mogelijk wil gebruiken, het niet mooier maken dan dat het is, lukt hem dat na de eerste kennismaking niet. In aanvang laat hij zich nog leiden door het materiaal, gebruikt het middel zoals deze zich aan hem voorstelt. Maar naarmate ze elkaar beter leren kennen neemt Van de Wal het heft in handen en maakt nu de doodnormale doos mooier dan deze in feite is. Hij verheft het naar zijn stijl en in zijn techniek tot een kunstwerk. De doos krijgt een voetstuk. Een wand om te shinen.
05 Oude kartonnen dozen gaven me inspiratie. Kees van de Wal. Uitgave in eigen beheer, december 2022.
|en| Unfortunately, the booklets are only available in the Dutch language. If you are interested in the English version, please let me know.
De Belgisch surrealistische schilder René Magritte (1898-1967) zal altijd herinnerd worden als de kunstenaar die wolken, pijpen, bolhoeden en appels schilderde in een vreemde context. Om met de wolken te beginnen: in de serie L’empire des lumières zijn er wolken te zien. Heldere hemel, blauwe lucht. Daalt ons oog naar de onderkant van het schilderij dan zien we iets totaal anders. Donkere…
"Kinderen en jongeren groeien op in een beeldcultuur. Van speelfilms tot nieuwsitems, van vlogs tot Snapchats: we drukken ons uit en communiceren dagelijks via beeldverhalen. Daarom is leren over en met beeldtaal net zo belangrijk als leren lezen en schrijven. FilmHUB OOST adviseert, ondersteunt en inspireert organisaties in Gelderland en Overijssel die bezig zijn met film- en beeldeducatie. We verbinden en bemiddelen tussen het culturele veld en het onderwijs. Samen leren we leerlingen over de kracht van bewegend beeld en de duizenden zichtbare & onzichtbare keuzes die achter elk beeldverhaal zitten."
Hebben en houden #beeldtaal #eenvoud #warmte #zorg #houdenvan #zorgvoorelkaar # (bij Kip van Troje) https://www.instagram.com/p/B-6SvBngDKm/?igshid=8fbo28d2793l
