Hayatımda belkide ilk kez acıyla korkuyla karışık umut dolu bakan bir çocuk gördum. Korkuyla yaklaşıp yavaşca yanıma sokulan ufacık bir beden, elleri buz kesilmiş, dediklerimi anlamaya çalışan masum çocuk.. Ve belkide ilk kez utandım ayağımdaki ayakkabıdan, sırtımdaki ceketten, yaşadığım o mükemmele yakin hayattan.. Öyle bir baktıki gözlerime çocuk tir tir titreyen bedenine hakim olmaya çalışırken.. Umutlarla, korkularla ışıldayan gözleri yüreğimi deldi geçti.. Merhamet diledim Rabbimden, vicdan diledim insanlığa.. Dünyada dönenleri anlamayan, topraklarından kopan, neden koparıldığına anlam veremeyen çocuklar.. O çocuklara umut olun, onlara tebessümü hediye edin, hor görmeyin.. unutmayin çocukların türkü, kürdü, çeçeni, suriyelisi, almanı, fransızı, amerikalısı olmaz. Çocuklar özgürdür! Onlara aşkı öğretin, onlarla hayvanları sevin, doğanın kıymetini öğretin.. Peygamber efendimizin şevkatini hatırlayın.. bu yüzdeki gülüşlerin sebebi olun :)















