Bittner's Special @maciejbittner - Tumblr Blog

Druga edycja lożowego wyjazdu rocznego okazała się frekwencyjnym sukcesem, co spowodowało konieczność wyruszenia busem. Generalnym kierunkiem była rumuńska Transylwania, choć większość czasu i tak spędziliśmy w regionach Marmarosz i Bukowina. Dziwny ten kraj ta Rumunia, przyzwyczajonym będąc do jednorodnej struktury etnicznej i kulturowej jaką mamy w Polsce, można przeżyć mały szok. U nas, czy to jesteś pod Radomiem, czy w Pile czujesz się zasadniczo podobnie. Nawet folklor gór czy Kaszub zdaje się wynikać raczej z chęci utrzymania tradycji niż autentycznej różnorodności. U nas Grażyna jest Grażyną a Janusz Januszem, gdziekolwiek nie mieszkają. Tu natomiast człowiek nieustannie trafia na mniejsze lub większe niespójności i pęknięcia w tożsamości. Na każdym kroku widać ślady ciężkich saskich butów, węgierskiej dawno minionej chwały i cygańskiej kontrkultury. Trudno nawet stwierdzić jaki jest typowy Rumun - no może poza tym, że nie umie jeździć samochodem.

Dzięki uprzejmości znajomych udało się nam otrzymać listy polecające do lokalnej synagogi. To już taka mała tradycja tych wyjazdów, że obserwujemy jak funkcjonują neoni w innych krajach. Rumunia jest w sumie dla nas krajem misyjnym, więc lokalne wspólnoty były o tyle rumuńskie, co węgierskie i włoskie zarazem. Udało nam się bezpardonowo wprosić do lokalnego seminarium Redemptoris Mater, które okazało się jeszcze mniejsze niż łotewskie z zeszłego roku. Spotkaliśmy tam nawet polskiego seminarzystę, który wspomógł nas w walce z językowym żywiołem lokalnych wspólnot. Na koniec nawet zrobiono kolektę na rzecz naszej dalszej podróży - prawdopodobnie przez wygląd naszego samochodu, lichy przyodziewek i fryzury za zero złotych.

Podróż rozpoczęła się jednak od Kluża, czyli stolicy Transylwanii, do którego dojechaliśmy późnym wieczorem. Nie zważając na strudzenie podróżą, od razu ruszyliśmy do lokalnego punktu rozrywkowo-tanecznego. Bardzo niewielki obiekt z bardzo przeciętną muzyką, ale wystarczającym nasyceniem lokalnymi indywiduami, co jak zawsze gwarantuje przygody. Poziom otwartości na nowe kontakty, charakterystyczny dla tego typu miejsc, nie zawiódł i tym razem. Noc poszła w niespodziewanym kierunku, choć przyjemnym i kontaktującym z dawno nieeksplorowanymi częściami osobowości. Nie zatraciłem swoich umiejętności.Nawet kac dnia następnego nie okazał się jakoś szczególnie dotkliwy.

Co do zwiedzania według klucza alkoholi świata, to tutaj sukcesy były mniejsze - nie udało nam się skosztować czujki, więc przez większość czasu jechaliśmy na bardziej zachodniej palince, która choć niedobra, rozgrzewa serca i odgania złe myśli, a jako wyrób home made nie powoduje przykrych konsekwencji dzień po.

Właściwie od początku napotykaliśmy także alternatywny rumuński świat - Cyganów, którzy choć zrezygnowali już z nomadycznego trybu życia, to jednak nadal silnie odznaczają się na tle reszty społeczeństwa. Kobiety nie mają oporów przed chodzeniem po ulicach w tradycyjnych sukniach a bryczka rodem z dziewiętnastego stulecia pojawia się na wszystkich drogach. Nie są jednak zainteresowani kontaktami poza społecznością, co tylko wzmaga stereotypy i niezrozumienie ze strony większości. My jednak przekonaliśmy się, że mają w sobie mnóstwo życzliwości, pokoju serca i zdolności do wybaczania. Żal tylko, że można się było przyjrzeć ich życiu z bliska.

Istotnym elementem wyjazdu było także muzykowanie, w czym niestety, nie miałem żadnego udziału. Moi towarzysze mniej lub bardziej biegle władali instrumentami, dzięki czemu można by stworzyć małą orkiestrę z gitary, kahonu oraz… klarnetu. Ja jako użytkownik niezaawansowany otrzymałem Kazoo, choć bez spektakularnych sukcesów w posługiwaniu się nim. Najwyraźniej powołany jestem do konsumowania muzyki, a nie jej wytwarzania - choć szkoda.

Wyjazd był specyficznym miksem, który kosztował mnie wiele fizycznej energii, ale dodawał innej. Dopiero po powrocie całe to napięcie zeszło i nadrobiłem wszystkie deficyty snu. Konieczność przebywania z innymi osobami przez tyle dni 24/h również nie należała do najłatwiejszych, biorąc pod uwagę mój samotniczy tryb życia. Chciałbym się teraz trochę odbodźcować w mojej pustelni, ale mamy maj. Maj czyli miesiąc w którym wszyscy mają urodziny, są setki wydarzeń, tysiące zaproszeń i jeszcze więcej okazji do dionizyjskich aktywności. Już za kilka dni wyjazdowa impreza roku…

#romania #hungary #rumunia #cyganie #romowie #transylwania

Trzy tygodnie temu minęło dziesięć lat odkąd zamieszkałem na Zielonym Żoliborzu. Pamiętam pierwszą, sylwestrową noc na karimacie w pustym mieszkaniu, gdzie echo roznosiło się przy każdym kroku. Bez kotów, bez rodziny, bez współlokatorów. Wielka cisza spóźnionego dorosłego życia. Kolejne lata to już rozpędzony korowód wrażeń, którego świadkiem były te cztery ściany i dwie izby. Zaczynałem jako młody przedsiębiorca na adrenalinie - otumaniony reklamowym światem, gdzie wmawiałem ludziom, że picie badziewnego napoju sprawi, iż przemienią się w dusze towarzystwa i osoby absolutnie na czasie. Teraz, po dekadzie tak wiele się zmieniło. Zamiast biznesowego sznytu jest sprzątanie mieszkań i wydawanie kluczy. Zamiast adrenaliny, spokojnie płynące dni z książkami, kotami i biblijną medytacją Koheleta. Zamiast towarzystwa, które Boga się nie boi i nie liczy z ludźmi, trochę starych przyjaciół i jeszcze więcej nowych, ale już z innego świata.

Jedno się nie zmieniło - moje cztery kąty pozostały miejscem spotkania. Przez te dziesięć lat odbyło się tutaj setki indywidualnych spotkań. Ze śmiechem, łzami, żalami, anegdotami, plotkami, dzieleniem się życiem, a czasem i śmiercią. Imprez było dziesiątki, podobnie jak wizyt policji, sąsiadów i srogiej pani Tereski z ochrony. Kiedy tak przeglądam listy gości z ostatniej dekady, widzę jak bardzo się zmieniały. Nieustające fale nowych znajomych wdzierały się do mojego życia, ze zmienną intensywnością, ale konsekwentnie. Niektórych wypłukały małżeństwa, dzieci, czy bliższe lub dalsze wyprowadzki. Niektórych wypłukałem sam zmieniając system wartości i sposób życia.

Do tej pory jednak wypija się tutaj litry herbaty na wieczornych, snujących się w subtelnym świetle ledów rozmowach. Imprezy też nie zniknęły z kalendarza i właściwie, z małymi modyfikacjami, zachowały swoją dotychczasową formułę. Mniej jest harcerzy, studentów filozofii czy sośial midia specjalistów, więcej synagogalnej młodzieży i osób z alternatywnym sposobem życia. Jest mi jednak bardzo miło, że nadal chętnie mnie odwiedzacie, a na wieczornych przyjęciach wiją się nieustające korowody taneczne. Koty mają jakimś cudem jeszcze do tego cierpliwość.

Mijający rok w tej dekadzie ma też miejsce szczególne. Poczułem się wreszcie odmrożony całkowicie - zarówno zawodowo jak i prywatnie. Nieustające dyskusje na temat dziesiątej fali i piątej dawki odeszły w niepamięć, choć wiele mnie nauczyły o lękowej przemianie społeczeństwa. Był to jednak także rok wojny. Tej, która bezpośrednio odebrała mi znaczną część mojego świata. Tej o której myślę każdego dnia i tej, która złamała we mnie pasję podróżowania. Gdyby nie mulety, sztyblety i wąsy - przebojem wdzierające się na mój horyzont, musiałbym napisać, że był to rok najgorszy.

Jakie będzie kolejne dziesięć lat? Świat zmienia się tak szybko, że można puścić pawia od wirowania kuli ziemskiej. Polska 2012 była szybko rozwijająca się, optymistyczna i otwarta na zmiany. Polska 2022 - poturbowana przez wirusową histerię, koszmarnie zadłużona, z wojną za ścianą. Życzę sobie i Wam, żeby kraj nasz umiłowany w 2032 przypominał bardziej ten, gdy kładłem moje doczesne szczątki na karimacie w pustym żoliborskim mieszkaniu.

Bardzo chciałem uwolnić się choć na kilka dni od zapachu gładzi szpachlowej, olejowanego drewna i problemów z opóźnieniem w dostawie baterii wannowych.

Normalnie o tej porze roku już dawno byłbym na Ukrainie pijąc piwo, paląc papierosy z szarikom i pocąc się w marszrutkach. Tymczasem jednak urlop 2022 miał się zamknąć kilkoma dniami w Pradze. Ostatni raz byłem tam jeszcze w liceum, czyli tuż przed wybuchem powstania styczniowego. Dlaczego więc nie pomaszerować śladami Kafki, Hrabala czy Cwietajewy albo nie zanurzyć się w alchemicznych oparach ciasnych uliczek na Hradaczanach lub poczuć klimat żydowskiego mistycyzmu szukając Golema?

Teraz już wiem dlaczego nie. Szybko przypomniałem sobie, z jakiego powodu nie jeżdżę już na Zachód. Praga jest podobno liderem wszystkich zmian w Europie Środkowo-Wschodniej, co może być złowieszczym zwiastunem przyszłości Warszawy. No może tylko na takie dobrze zorganizowane i liczne ordy turystów nie mamy co liczyć.

Podstawowym problemem z czeską Pragą jest brak Czechów lub ich śladowe ilości. Miasto zdaje się być zawładnięte, po pierwsze przez bezwładne falujące ciała turystów, wlewające się wszędzie, przelewające przez każdą przeszkodę jak zombie w „28 dni później”. Po drugie przez nieprzeliczone rzesze cudzoziemców przebywających w mieście w celach nieturystycznych. Jeżeli jesteś Niemcem z białymi zębami albo Grekiem pracującym zdalnie to nazywasz się expatem i możesz spokojnie wysiadywać w kawiarniach i nie znać czeskiego. Natomiast jako Ukraińcowi, Wietnamczykowi czy Filipińczykowi tytuł expata już ci nie przysługuje - jesteś po prostu emigrantem, choć znajomość czeskiego również nie jest od ciebie wymagana. Tytulatura i hierarchia jak zwykle zależne od kryterium dochodowego. Właściwie tylko w Uberze człowiek może poczuć się swobodnie, niemalże jak w domu, bo tu także jeżdżą Ukraińcy i można pogadać sobie po rosyjsku.

Dwa dni zajęło nam znalezienie Czecha w Czechach i na dodatek znalezisko to było dalekie od oczekiwań. Jakiś problem tożsamościowy tu wyraźnie występuje. Wizytując trzy imprezy na ŻADNEJ nie usłyszałem ani jednej czeskiej piosenki. Nic, zero. Organizatorzy uznali najwyraźniej, że wszyscy wolą katować się amerykańskimi rzygami z Radia Eska lub niemieckim techno. Dopiero wycieczka poza Pragę, nad jezioro, pozwoliła nam nie tylko usłyszeć czeski język, ale i muzykę. Niedobitki dzieci-kwiatów na mikrofestiwalu zanurzały wąsy w piwie i słuchały gitar. Najpiękniejszy moment wyjazdu. Aż się nie chciało wracać do zabytkowej Pragi zalanej plastikiem globalizacji.

Wszystko ratuje architektura, która pozbawiona statystów po zmroku lub wczesnym rankiem wydobywa z siebie czar dawnych wieków. Czeski barok czy praska secesja w jakiś dziwny sposób nie przeszkadzają sobie nawzajem. Przez to, że Praga jest miastem stosunkowo niskim, człowiek nie czuje się przytłoczony, a atmosfera zdaje się być nawet kameralna. Kafkę męczyła praca w biurokratycznym molochu procedur i kontrolowanego obiegu dokumentów, ale na pewno nie złote podwórka i zacienione alejki, którymi można krążyć kilometrami, unikając tym samym dużych arterii. To wielka przewaga nad Warszawą, gdzie nieustannie trzeba przekraczać jakąś dwupasmówkę.

Szczególne podziękowania należą się Gołębiowi, który poza uleganiem panicznym (niemalże wampirycznym) atakom lęku przed promieniami słońca stanowił dla mnie wielkie wsparcie.

„Tło historii opowiadanych przez budynki i place miejskie nasuwa mi pytanie, czy różnorodność stanowi wzbogacenie, czy też zagrożenie. To nie tylko zagadnienie praskie, to zagadnienie europejskie. W Pradze na to pytanie odpowiadano w rozmaitych epokach często w skrajnie różny sposób. Z ogromną satysfakcją obserwuję, że w ciągu ostatnich pięciu lat nowa różnorodność przywróciła radość życia twarzom, urozmaiciła odzież i obraz miasta. Widać prawdziwy rozkwit, równy niemal jakiejś eksplozji. Zagraniczni turyści i inwestorzy zbiegają się do miasta jak nigdzie indziej w Europie, ale czy też wzbogacają miasto, czy tylko jego kasy? Dawny spór rozgorzał na nowo, podobnie jak w innych krajach środkowoeuropejskich.

Idąc ulicami słyszałem niemal wszystkie języki europejskie, zwłaszcza niemiecki, co w związku z bliskością Niemiec jest oczywiste, a także amerykański. Nową mniejszość narodowościową Pragi stanowi około czterdziestu tysięcy Amerykanów z własną gazetą i własną kulturą. Mój czeski kuzyn opowiadał mi o swoim zamiarze przyjęcia amerykańskiej sprzątaczki:Amerykanki są tańsze niż Czeszki, a w dodatku nauczą jego dziecko podstaw języka światowego jakim jest angielski. (…) Ilu z tych czterdziestu tysięcy Amerykanów zna choć trochę czeski, tego nie wiem.”

Franz Thun

#Praga #Prague #Kafka #Hrabal #globalisation

Czas chyba wytłumaczyć się z długiej nieobecności. Miesiące mijają, a ja nie raportuje Wam codziennych zmagań z rzeczywistością.

24 lutego kawałek mojego świata zapadł się, prawdopodobnie na zawsze. Od wielu lat każdego roku jeździłem na Ukrainę. Po raz pierwszy, w kompletnej językowej ignorancji, nocując w hotelu dla pracowników cyrku we Lwowie, koczując pod namiotem w miejskim parku Szewczenki. Ucząc się, że słodka woda na Ukrainie znaczy zupełnie coś innego niż u nas. Kupując mleko od baby prosto z chodnika. Dziwiąc się, że wszyscy chodzą w czarnych kurtkach, jeansach i czarnych skórzanych butach, niezależnie od tego, czy mają lat 18 czy 70.

To na Ukrainie po raz pierwszy i ostatni wyrzucono mnie z klubu za pijaństwo (sic!).

Potem były wyjazdy na Krym, nocowanie w chacie obok wykopalisk, gdzie babuszka oprócz kotów miała cztery telewizory - niestety żadnego działającego. Największy pomnik Lenina na świecie. Arbuzy prosto z pola, jedne z pierwszych odwiedzonych meczetów, pola świetlików, wino nalewane do butelek po mineralnej i tydzień w obozie dla pionierów, gdzie posługiwałem się fałszywymi dokumentami na nazwisko Niczeparenko. Całe szczęście, że legitymacja nie miała zdjęcia, bo prawdziwy Niczeparenko ważył 50 kg więcej ode mnie.

Kijów, gdzie nie można normalnie przejść przez ulicę, tylko przebijasz się przez nieskończone tunele pełne handlarek zeschłych ciastek, sznurowadeł, ciuchów xxl i magazynów z poprzedniego roku. Klub ukryty na jednym z ostatnich pięter opuszczonego biurowca. Ostatnie punki w Europie.

Charków z parkiem, gdzie wszyscy tarzają się w liściach, a panie na bazarku parafialnym piją wódkę z plastikowych kubeczków. Tańce seniorów. Synagoga pełna modlących się żydów niczym wyjęta z dziewiętnastego wieku. Cieć, który ma chronić mieszkańców przed pijakami, jednocześnie samemu będąc pijanym już wczesnym popołudniem.

Sumy, gdzie pierwszy raz w życiu zobaczyłem bezkres czarnoziemu. Niekończący się szlak monastyrów. Najlepsze nalewki sprzedawane w aptekarskich dzbanach. Podgrzany polistyren - zapach mojego dzieciństwa. No i przyjaciele.

Na przestrzeni lat setki ludzi, których ścieżki przecięły się z moimi. Maksim, kowal artysta, który podarował mi rzeźbę żurawia do dziś stojącą w mojej kuchni. Profesor matematyki z Kijowa, chcący dyskutować nad swoją książką - tak daleką od mojego pojmowania. Pani Maria z ruskiej bani we Lwowie, witający wszystkich jak dawno niewidzianych krewnych. Lekarze pijący litr wódki na głowę. Jura opiekun lwowskiej młodzieży. Timur z Pierebalnoje, syn krymskiego generała. Student filologii tatarskiej z Kijowa. Pers, któremu zachciało się studiować w Charkowie. Kijowski taksówkarz w Ładzie starszej ode mnie, ładujący swój rozrusznik serca w gniazdku auta. Setki bohaterów drugiego planu dzięki którym każdy wyjazd tam zmieniał mnie wewnętrznie. Dawał wytchnienie od konsumpcyjnego, powierzchownego i skoncentrowanego na sobie zachodniego stylu życia. Różnorodność i kolory tęczy tak liczne, że żaden Amsterdam nigdy temu nie dorówna.

Teraz została mi po tym jakaś wielka pustka. Część mojej tożsamości ulotniła się. Może dlatego tak długo i właściwie do ostatniej chwili wątpiłem, że ten najczarniejszy scenariusz okaże się prawdą. Trudno jakoś żyć normalnie, zajmować się „swoimi sprawami”, myśleć o przyszłości.

Zawsze byłem rusofilem. Literaturę rosyjską obok francuskiej uważam za niedoścignioną. „Mistrza i Małgorzatę” czytam raz do roku, za każdym razem, gdy zbliża się żydowski miesiąc Nisan. Podróż koleją transsyberyjską z rosyjskimi żołnierzami przy wódce i gitarze uważam za jedno z najlepszych doświadczeń podróżniczych w mojej karierze. Skakanie po bani prosto do rzeki na Syberii podobnie. Równie życzliwych jak Rosjanie ludzi spotkałem tylko w Syrii. Babuszka krojąca zakuski w pociągu dla zupełnie sobie obcych ludzi. Dzielenie się ostatnimi ziemniakami w wiejskiej chacie na Bajkale. Nocowanie u emerytowanej lekarki w Irkucku, która ostatnie oszczędności wydała na pralkę, ale i tak chciała przyjmować gości.

To też się skończyło. Serca zatrute propagandą, Polska przedstawiana jako sojusznik faszyzmu. Ściąganie z afiszy Czechowa. Sankcje, które uderzają w nie tych w których trzeba. Przepaść jaką zasypuje się przez pokolenia. Panslawizm nie do odkopania spod gruzów niszczonych miast. Kto dziś jeszcze kojarzy Rosję z Turgieniewem, Tołstojem, Czajkowskim albo chociaż Brodskim czy Sołżenicynem?

„W strachu, ale też i w radości, w każdym razie póki Piotruś był ze mną, w niepokoju o bliskich, w zgrozie, kiedy myślałam co się stało z narodem niemieckim. Nie mogłam zrozumieć jakim cudem naród tak kulturalny, tak oświecony, tak cywilizowany mógł popaść w taką otchłań zbrodni. Nie mogłam ich wszystkich nienawidzić, bo przecież pamiętałam Waltera, Tucholskyego, Ossietzkyego, tych których spotkałam w Paryżu i którzy mnie wówczas ostrzegali. Oni wiedzieli do czego jest zdolny naród, już w 1925 roku. Znałam Niemców porządnych, zacnych, myślących podobnie jak ja. Ale wiadomości, które przychodziły o ich zbrodniach, o bestialstwie, makabrze, obozach - kompletnie przerażały. I to właśnie mnie zastanawiało, jak jest możliwy taki regres cywilizacyjny.”

Irena Krzywicka „Wyznania gorszycielki”

Przy okazji chciałem podziękować tym wszystkim Polakom z którymi mogłem dzielić się Ukraińskimi przygodami: Andrzejowi, Jakubowi i Aleksandrze.

#russia #ukraine #war #hate #propaganda #travels

Jak już wam tutaj kiedyś wspominałem, od kilku lat podejmuję czytelnicze wyzwanie pod tytułem: jedna książka tygodniowo, czyli 52 w roku. 2021 mamy już za sobą i uwaga uwaga - znowu się nie udało. Na liczniku pojawiła się liczba 47. Winę zwalam głównie na „Mein Kampf”, która zabrała mi 3 tygodnie, ale też na humory, imprezy, gry komputerowe, wyjazdy. Nie poddaję się jednak i być może ten rok wreszcie okaże się przełomowy, choć zaczynam go od 800 stronicowej biografii Susan Sontag.

Warto byłoby pewnie sklecić jakieś podsumowanie mijającego roku, ale niestety od dwóch lat, pozostajemy w stanie półhibernacji, kompromisów, endo i egzogennego ograniczania. Nie chce mi się znowu na to wszystko uskarżać. Walka z Wielką Entropią trwa i trzeba się cieszyć z każdego, nawet małego sukcesu.

Z istotnych ciekawostek, to może tyle, że dałem się tym razem namówić na sylwestrowe wyjście. Znacie mój sceptyczny stosunek do tej napompowanej imprezy, którą wolę spędzać z kotami niż wydawać 120 pln na powrót Uberem do domu. Tym razem jednak magnetyczny wpływ Synagogi zwabił mnie do mieszkania pewnej seniorki w samym centrum Warszawy. Urocza staruszka zaginęła na 48 godzin w niejasnych okolicznościach, pozostawiając jednak przestronne wnętrza i zestaw stereo nadający Radio Maryja w systemie 5.1

Kontrolę nad lokum przejęła młodzież, której życzeniem było zorganizowanie Sylwestra w, jakże oryginalnej, konwencji lat 20-30. Determinowało to elegancki, klasyczny ubiór, w mniejszym lub większym stopniu nawiązujący do klimatu epoki. Nie jest tajemnicą, że odkąd nie muszę nosić marynarek, omijam je szerokim łukiem, a pół nocy spędzone w pełnym garniturze wydawało mi się koszmarem. Nie mówię tylko o wygodzie, ale również o fakcie znacznego utrudnienia w maskowaniu wieku. Większość zaproszonych oscylowała w okolicach dwudziestki. Byłem pewny, że ubrany elegancko padnę ofiarą podejrzeń, iż w istocie rzeczy jestem gościem zaginionej seniorki.

Kolejny problem pojawił się po wyciągnięciu mojego, najbardziej retro, garnituru. Nie wiem od ilu lat wisiał w szafie, ale zostawianie przymiarki na ostatnią chwilę nie było dobrym pomysłem. Okazuje się, że niestety także ja wraz z wiekiem zaczynam poszerzać swój obwód. Tylko dzięki wyjątkowej koncentracji i technikom relaksacyjnym udało mi się dopiąć spodnie. Przez większość nocy unikałem nie tylko jedzenia, ale także wizyt w toalecie. Nikt przecież nie dawał gwarancji, że spodnie dadzą się zapiąć ponownie!

Na potrzeby płynnej ponowoczesności uznałem, że zmienna tożsamość w obcym środowisku może uczynić tą sytuację odrobinę znośniejszą. Tym samym, z drobną pomocą organizatorów stałem się jednocześnie tatą nastoletniej Ani, jak również wykładowcą SGH. Przykrywki te funkcjonowały obok komentarzy, iż rzekomo jestem przedstawicielem rocznika 00. Tak wiele twarzy, że na dłużą metę nie wiedziałem jak sobie z nimi wszystkimi radzić.

Impreza była jednak wyśmienita. Na piciu nie oszukiwano, lecz zarazem dało się uniknąć zgonów. Tańczono i do muzyki bałkańskiej i do tanich radiowych hitów. Były grupowe układy choreograficzne i indywidualne popisy. Ktoś się kłócił, ktoś godził, ktoś płakał, ktoś kłamał, ktoś dawał się oszukiwać, ktoś chciał być gdzie indziej, a ktoś inny żałował, że nie ma jeszcze kogoś. Całe spektrum przeżyć w intensywności jakiej dawno nie obserwowałem. Szkoda, że teraz tak szybko się męczę.

Rok rozpoczął się także drugim, ważnym wydarzeniem, którego nie mogę pominąć. XXX leciem pewnego znanego lekarza weterynarii.

Impreza ta również pełna była kontrastów. Spektrum wiekowe oscylowało pomiędzy 25 a 83, co wreszcie czyniło mnie niewyróżniającym się w tłumie. Wyróżniał się natomiast lokal - magiczna restauracja w sercu starej Pragi, gdzie pani kierowniczka w trwałej ondulacji karmi pierogami i strogonowem. Knajpa ostatni raz remontowała była w latach 70’tych co czyni ją unikatowym miejscem - bez zadęcia i z uroczą nutką demokracji ludowej. Jakby człowiek się znalazł na wczasach pracowniczych albo na akademii z okazji święta elektromontera. Wspaniałe uczucie.

Jubilat zgromadził bardzo liczną rzeszę znajomych i przyjaciół. Nie było to wcale łatwe w środowisku pełnym napięć i frakcji. Święto okazało się jednak tak duże, że postanowiono zawrzeć powszechne zawieszenie broni.

Szybka akcja pozwoliła naszemu stronnictwu przejąć konsoletę i przegnać działaczy pewnego miejskiego ruchu, którzy w ogóle nie znają się na muzyce. Tak spektakularne tańce wspomniany lokal widział pewnie ostatni raz w czasach towarzysza Edwarda albo nawet wcześniej.

Impreza zaczęła się w piątkowy wieczór, ale wiem, z pewnych źródeł, że niektórzy zakończyli ją w niedzielne przedpołudnie. Z dziećmi Polski Ludowej nie jest jeszcze tak źle.

„Czy twoim zdaniem istnieje coś takiego jak wrażliwość nazistowska?

Tak, sądzę, że taka wrażliwość istnieje i przenika wiele zjawisk. Dość wcześnie w życiu uświadomiłam sobie, że występuje nawet w wielu działaniach nowej lewicy. Bardzo mnie to zaniepokoiło. Było to coś, o czym nie mówiło się zbyt głośno pod koniec lat sześćdziesiątych i na początku siedemdziesiątych, kiedy skupiano się przede wszystkim na doprowadzeniu do zakończenia amerykańskiej wojny w Wietnamie. Było jednak zupełnie jasne, że wiele działań nowej lewicy nie ma nic wspólnego z socjaldemokracją. Przenikał je antyintelektualizm, który jak sadze, był jedna z cech składających się na ów faszystowski klimat - antykulturalny, brutalny, przeniknięty pewnym rodzajem nihilizmu. Niektóre elementy retoryki faszystowskiej brzmią jak hasła nowej lewicy (…)”

„Myśl to forma odczuwania” Susan Sontag w rozmowie z Jonathanem Cottem

#2021 #2022 #reading challenge #new year #prl #xxx #anniversary

Nagły spadek temperatury i pogłębiające się ciemności skłaniają wielu z Was do mniejszej aktywności fizycznej i do częstszych lektur. W związku z tym, chciałem się z Wami podzielić kilkoma pozycjami mogącymi poszerzyć horyzonty. Choć pozycje non-fiction stanowią mniejszość czytanych przeze mnie książek, to jednak łatwiej się o nich pisze, a poza tym są bardziej przystępne dla powiedzmy - mniej wyrobionego czytelnika.

Lubię też czytanie wątkami tematycznymi lub autorami. Tą metodą poznałem Bruca Chatwina, Paula Bowles’a czy Izaaka Singera (który poprowadził mnie potem do kolejnych pozycji z literatury jidisz. Tym razem dzielę się lekturami z wątku tematycznego jakim są szeroko pojęte amerykańskie stosunki ekonomiczne na rynku nieruchomości.

Jesteśmy przyzwyczajeni do codziennych dramatycznych nagłówków internetowo-gazetowych na temat wzrostu cen nieruchomości w Polsce, domniemanej bańki, „patodeweloperki” czy zagrożenia reprywatyzacją. Jeżeli zechcecie przeczytać „Eksmitowanych”, „Nomadland” czy „Detroit” szybko zauważycie, że nasza sytuacja jest tak jakby luksusowa.

To co przewija się w każdej z tych książek jest absolutny brak zabezpieczeń praw lokatorów. Prawo własności interpretowane jest w sposób jednoznaczny i bezwzględny, a od otrzymania wezwania do opuszczenia mieszkania do eksmisji w asyście policji, mija często mniej niż 30 dni. Nikogo nie interesuje czy masz gdzie się podziać. Niektóre samorządy wprowadzają moratorium na eksmisje w okresie zimowym, ale często nie jest ono poszerzane na odcięcie elektryczności czy ogrzewania. W przypadku eksmisji, wynajęta firma umieszcza twoje bambetle na chodniku lub oferuje przechowanie ich w swoim magazynie - za co jednak musisz zapłacić, inaczej nie odzyskasz swojej własności. W miastach takich jak Milwaukee (600 tysięcy ludzi) nawet jedna czwarta mieszkańców doświadczyła w swoim życiu eksmisji na bruk. Widok mniej lub bardziej spakowanych rzeczy na chodniku to codzienność i nie budzi szczególnego zainteresowania. Elżbieta Jaworowicz miałaby tam materiału na kilka kolejnych wcieleń.

Co można robić, jeżeli nie stać Cię na mieszkanie? Na przykład zamieszkać w samochodzie. „Nomadland” skupia się przede wszystkim na losie seniorów, którzy przez brak zabezpieczenia emerytalnego, nieporadność i złe stosunki rodzinne są zmuszeni przez cały rok krążyć po kraju w poszukiwaniu zajęcia. Mieszkają w furgonetkach, przyczepach i innych wehikułach adaptowanych do warunków mieszkalnych - lepiej lub gorzej. Ich kalendarz zorganizowany jest wokół prac sezonowych - letnie campingi, jesienne zbiory buraka cukrowego, czy grudniowy Black Friday w magazynach Amazona. Ten ostatni zatrudnia w swoich halach - wielkich jak egipskie piramidy - tysiące emerytów za najniższą stawkę i miejsce na parkingu przyczep. W ciągu jednej zmiany pokonują oni piechotą często ponad 30 km po betonowych korytarzach magazynu. Na każdym zakręcie znajdują się dystrybutory z ibuprofenem i zalecenia, żeby dużo pić. Brzmi słabo, szczególnie jeżeli taki reżim dotyczy pracowników 70+

By być uczciwym, autorka „Nomadland” wskazuje na liczne przykłady osób, które lubią takie życie bez zobowiązań, w wiecznej podróży, samotności, bez opresji pracy 9-17. Często jednak to życie nie jest dobrowolne i niczym nie przypomina romantycznych ballad z cygańskich taborów.

Ukoronowaniem tej trylogii o rozpadzie jest na pewno „Detroit” w luźnej formie przytaczające historię wielkiego miasta, które było podawane jako przykład sukcesu i realizacji amerykańskiego snu o powszechnym zatrudnieniu, równości rasowej, możliwościach dla „chcących”. W pewnym momencie sięgało 2 milionów mieszkańców, by potem zjechać do poziomu 700 tysięcy. Nieprzeliczone szeregi opuszczonych budynków straszą tam cały czas, ceny nieruchomości są bardzo niskie, ale i to nie powstrzymuje wspomnianych już eksmisji. Detroit było przedstawiane również jako wzorcowy przykład emancypacji ludności afroamerykańskiej - wszystkie kluczowe stanowiska w mieście od lat 70’tych obsadzali czarni. Nie ma w tym nic dziwnego, skoro stanowią oni prawie 80% populacji. Rządy te z wyjątkowym poziomem korupcji doprowadziły do zapaści właściwie wszystkich usług publicznych. Sytuacja osiągnęła tak krytyczny poziom, że w 2014 czarni mieszkańcy gremialnie wybrali… białego burmistrza.

Ostatnie dostępne statystyki wskazują, że jedynie 50% młodzieży udaje się skończyć szkołę średnią. W wyliczance kontaktów większość osób może wymienić szwagra dealera , ciocię prostytutkę i osobę, która zginęła w wyniku postrzału.

Inna to wizja niż serialowo-netflixowa klasa średnia, czy dobrze wyposażona policja z CSI. Mniej masła orzechowego, balów maturalnych, małej ligi baseballa, cheerlederek i Kevina samego gdziekolwiek.

Polska jest być może Radomiem Europy, rządzonym przez ayatollahów, gdzie ludzie walczą na wyprzedażach w Lidlu i nie potrafią segregować śmieci. Mnie jednak aktualnie bliżej do Radomia niż do Milwaukee.

#usa #evition #detroit #milwaukee #eviction #nomadland

Osłabia mnie ten czas egipskich ciemności, zgniłych liści, lepkich mżawek i trudności w określeniu jak się ubrać. Bluza to za mało, puch to za dużo. Tragiczne modowe wybory dnia codziennego. Bunkrowanie się w domu i próba utrzymania czytelniczego tempa wychodzi całkiem nieźle. Przydałby się jakiś wyjazd w kojące słoneczne krainy - tak jak dwa lata temu przed wirusową histerią. Tylko dobrzy ludzie wracają i przywożą mi suweniry z Senegalu, Meksyku, czy Karaibów. Mogę się trochę w ich blasku poopalać zanim wrócę z powrotem do wydawania miarowego mlask mlask krocząc po pokrytych rozkładającymi się liśćmi chodnikach Żoliborza.

Trzeba jednak akceptować rzeczywistość. Tymczasem poza pracą i literaturą staram się także nie odpuszczać tematu edukacyjnego programu dla dzieci uchodźców. Jakiś czas temu zabrałem Alego na spacer po Warszawie - od śródmieścia po Nowe Miasto. Całe szczęście słońce towarzyszyło nam niemalże do końca. Spacer był pouczający chyba dla obydwu stron. NIe wiem czy Wam wspominałem, ale trudna historia podzieliła społeczeństwo Tadżyckie na dwie zasadnicze zwalczające się grupy - „postkomunistyczną”, zrzeszającą tych wszystkich, którzy czerpali korzyści z obecności Tadżykistanu jako części ZSRR, ateistyczną, materialistyczną, ze skorumpowanymi przez system liderami oraz „islamską”, bardzo przypominającą w puryzmie swoich afgańskich sąsiadów. Odmienna wizja świata, podejście do wszystkich właściwie obszarów życia społecznego, spowodowały krwawą wojnę domową, która zakończyła się kruchym pokojem wymuszonym przez potężnych sąsiadów. Frakcja „postkomunistyczna” została przy władzy, ale grupa „islamistyczna” otrzymała pewne wpływy, przede wszystkim w regionach. Wojna utrwaliła jednak podział i położyła się cieniem na kolejnych pokoleniach, urodzonych na wiele lat po upadku ZSRR. Wzajemna niechęć dotyka również samych uchodźców. Tadżycy w Warszawie nie utrzymują ŻADNYCH kontaktów z przedstawicielami drugiej strony, nawet jeżeli mieszkają na tym samym osiedlu.

Rodzina Alego przynależy do frakcji „islamskiej”. Nie mówią do dzieci po tadżycku i wydają się nie patrzeć na swój kraj z sentymentem. Ich prawdziwą ojczyzną jest islam i kontaktów na tym gruncie szukają w Warszawie.

Wracając jednak do spaceru. Wiało wichrem lodowatym, co dla osoby nie posiadającej włosów jest niedogodnością wyjątkowo przykrą, ale uznałem, że kolejna okazja może szybko się nie powtórzyć.

Ali choć jest osobą niezwykle introwertyczną, to jednak miał sporo pytań i zwracał uwagę na rzeczy do których my jesteśmy już tak bardzo przyzwyczajeni, że nawet ich nie zauważamy. Architektoniczny eklektyzm PRL, fake średniowiecza, lat 90tych i czasów współczesnych niesie mnóstwo dziwnych skojarzeń. Już nie mówiąc o pomnikach. Dlaczego Słowacki stoi z obnażoną piersią w samej pelerynie? I to w listopadzie?

Bardzo szybko pojawiła się także dychotomia czyste-nieczyste (halal-haram), która w islamie organizuje życie codzienne zmuszając do podejmowania całego szeregu decyzji.

Na chodnikach co chwila mijamy ludzi z psami. Ali mówi, że chciał mieć psa, ale niestety w domu to niemożliwe. Pies w domu haram. Może być tylko na zewnątrz, a jak mieszkasz w bloku to nie ma opcji. Pies istotą nieczystą. Za to kot już czysty. Można w domu trzymać. Nawet Prorok miał swojego kota - Muezze. Prawdopodobnie rzygi i kuwetę sprzątała za Proroka jedna z żon.

Po drodze napotykamy mnóstwo barów, knajp, restauracji. Chwalą Alemu bogactwo oferty gastronomicznej. Wspominam, że jak ja byłem w jego wieku, to największą egzotyką było sushi (i tak poza finansowym zasięgiem szarego Polaka). Alego to jednak nie interesuje, ponieważ on może spożywać jedynie mięso z uboju rytualnego. Certyfikowane, z pieczątką napewno jakiegoś tam ważnego inspektoratu islamskich standardów. Kebab choćby się nazywał „Sahara” czy inny „Ali Baba” i miał menu po arabsku odpada. Mięso nieczyste.

Dochodzimy na Plac Teatralny, wielki gmach Teatru Narodowego przywodzi temat baletu. Ali łaskawie taniec dopuszcza, niestety nie baletowy. Zdumiewam się, bo cóż może być niestosownego w tej jakże archaicznej formie sztuki - powstałej na wieki przed wygibasami na rurze striptizerek w cekinowych trykotach. Okazuje się, że jednak i tu strój jest niestosowny. Nazbyt obcisły. Nazbyt elastyczny. Aż nadto ciało tancerki eksponujący. Gdybyż to tylko Ali wiedział jak niewygodnie tańczy się w stroju tych walorów pozbawionym.

Dobiwszy w końcu na Rynek Starego Miasta natrafiamy na pomnik warszawskiej syrenki. Opowiadam Alemu całą historię godła Warszawy, różne wersje, perypetie pomnika, historię drugiego nad Wisłą. Mówię, że syrenkę można spotkać i w ratuszu i na mundurze straży miejskiej, czy pokrywie studzienek kanalizacyjnych. Że jak będzie pił piwo pod chmurką (co się zapewne nigdy nie zdarzy) to wspomniana straż również mandat wręczy mu z wizerunkiem naszej bohaterki.

Zbliżając się do pomnika dostrzegam jednak, coś na co wcześniej nie zwróciłem uwagi, a na co moralne pouczenia Alego mnie teraz uwrażliwiły. Otóż syrenka na rynku Starego Miasta poza obnażonym biustem ma również niepełne „ułuskowienie” w okolicach lędźwiowych. Te wszystkie obfitości się tam wylewają niemalże do połowy uda. Z fizjologicznego punktu widzenia jest to zapewne higieniczne i praktyczne, ale moralnie sprawa ma się jeszcze gorzej niż ze Słowackim. Przestrzegam Alego, żeby nie patrzył. Ten grzecznie wzrok odwraca, nie chcąc wpaść w syrenie sidła jak Odyseusz. Jeden przed śpiewem się bronił, drugi atak pośladków przetrwać musi.

Któż by pomyślał, że spacer będzie tak pełen emocji, tak poszerzy horyzonty. Jeszcze bardziej empatyzuję z Alim, który zmierzy się z wieloma inwazyjnymi formami kultury - jej subtelne pułapki będą zdecydowanie bardziej niebezpieczne i destruktywne niż spiżowe tyłki w rozmiarze XXL. Jednocześnie tak sobie myślę, że chrześcijaństwo z wolnością sumienia jest jednak najpiękniejszą z dróg. Tak jak streścił ją nasz czołowy aforysta święty Augustyn: „Kochaj i rób co chcesz!”

#warsaw #poland #islam #tajikistan

Piszę tę notkę po zjedzeniu podwójnego burgera, czego przysiągłem sobie nigdy więcej nie robić. Zwierzęcy głód popycha do zamówienia takiego bydlaka, a potem człowiek przez wiele godzin próbuje zwalczyć insulinowe fale kołyszące go do snu. Kara za nieumiarkowanie.

W związku z tym, notka będzie miała również charakter nieco fast foodowy. Teksty o literaturze, o świecie, przemianach społecznych cieszą się mniejszym zainteresowaniem niż żywe mięso kroniki towarzyskiej.

A dookoła dzieje się sporo, jakby wszystko w tej postpandemicznej rzeczywistości ulegało inflacji - także kontakty międzyludzkie. Jesienny maraton urodzinowy powoli zbliża się do końca, ale jak do tej pory był całkiem obfity.

Pierwszym wielkim come backiem było nagłe objawienie się Lenny’ego, którego nie widziałem 10 lat. Wystarczająco długo, żeby zasłużył na wzmiankę tutaj. W międzyczasie zdążył się ożenić, doczekać dwójki dzieci i otrzymać papiery rozwodowe. Gdy tylko zaczął swoje nowe rodzinne życie, pożegnał definitywnie wszystkich znajomych - łącznie z piszącym te słowa. Uznał, że głęboki reset będzie dobrym gruntem na nową drogę życia. Nie był. Teraz Lenny udziela nam nauki moralnej: nie stawiaj wszystkiego na jedną kartę!

Urodziny Antoniego to obowiązkowy punkt programu w październiku. Co prawda, w ostatnich latach podupadł trochę catering (gdzie jest zupa cebulowa?), to jednak goście - trzymając się gastronomicznej terminologii - nabrali pikanterii. Emerytowana gwiazda rocka, wdowa po pewnym bardzie, wykładowca designu, organizator pielgrzymek. Kogo tam tylko chcecie. Ktoś właśnie wyszedł z Monaru, ktoś właśnie jedzie na Kolską, a jeszcze inny opowiada o swoim wernisażu. Niestety, często trudno się połapać, który jest który!

Tu znowu jednak teoria wielkiego powrotu! Na przyjęciu pojawił się Gustlik, niewidziany w towarzystwie lat 12. Żonaty, troje dzieci, przeszedł na baptyzm. Doskonały przykład tego, że cechy charakteru wzmacniają się wraz z wiekiem. Teraz wielki patriarcha, czyni sobie żonę poddaną. Próbuję uciemiężonej małżonki bronić, rozbrajać te gustlikowe słowa potępienia na niedość zaangażowaną, niedość pokorną, a przede wszystkim niedość skuteczną, gdy potomek wrzeszczy w drugim pokoju. Żona jednak obrony sobie nie życzy. Z losem pogodzona, miejsce swoje zna i lubi. Czwarta fala feminizmu jej nie interesuje, podobnie z resztą jak trzy poprzednie. A po co to komu?

Robimy sobie wspólne zdjęcia, co by za kolejne 12 lat porównywać na kim to ząb czasu gorsze spustoszenie uczynił. Gustlik nie bardzo chce, twarz odwraca, jęczy.

Żona poszkodowanego broni: - bez flesza, bez flesza, bo Wojtek od tego dostaje migreny!

Końca imprezy nie doczekałem, bojąc się, że czar dawnych lat pryśnie.

Ostatni weekend to natomiast urodziny Stana Lake’a. Właśnie wyszedł z czyśćca po dwóch latach. Stan na swoim przyjęciu zaprowadził szeroką politykę równościową, pod względem płci, wieku, koloru skóry i gustów muzycznych. Była znana aktora (ze wspomnianych wcześniej „Chłopaki nie płaczą), Afroamerykanin, przedstawicielka koła łowieckiego „Sokół”, czy prawnik i tancerz z Białegostoku. Był także Boguś rocznik `41. Tym samym moje wyjście na 18nastkę przestało być jakimkolwiek wyczynem. Boguś od najmłodszego uczestnika imprezy był młodszy o lat 60 i doskonale się w tym towarzystwie odnajdywał.

Całą imprezę dzieliłem właściwie pomiędzy niego, a Izę i Justynę. Zabrakło Pauliśki - podobno była na randce z byłym chłopakiem. Próbowaliśmy zgadnąć z którym, ale szansa to jak jeden do tysiąca!

Boguś uporczywie namawiał mnie do robienia doktoratu z psychologii, bo moje diagnozy rzekomo trafne, a spostrzeżenia celne. Szkoda tylko, że tak źle znoszę akademicki tok pracy.

Było to przyjęcie o znacznie mniejszej dynamice niż ta do której przywykłem, ale to miła odmiana. Pokonało mnie dopiero wypalenie ukraińskiego papierosa o smaku gumy balonowej, które to cygarety Iza przemyciła w staniczku zza wschodniej granicy. Taka mnie jakaś słabość po nich wzięła, że nawet się cieszyłem, iż jednak żadnych tańców nie ma. Wyszedłem po angielsku.

Na koniec chciałem jeszcze poruszyć ciekawy wątek rosnącej świadomości społecznej i drugiego życia przedmiotów. Otóż, jakiś czas temu, przynaglony opresję malejącej przestrzeni życiowej, postanowiłem pozbyć się nieużywanych rzeczy. Na pierwszy ogień poszły płyty Blu Ray i DVD, jedne zasiliły Allegro, a drugie postanowiłem rozdać. Legion znajomych zdziesiątkował moją kolekcję, ale i tak zostało ich całkiem sporo. Wrzuciłem je więc na legendarną grupę „śmieciarka jedzie”. Chętny na całą kolekcję znalazł się już po kilku minutach.

Tak się palił do odbioru, że zechciał przyjechać z Woli na Żoliborz o 8 rano, aby zetrzeć z moich oczu resztki snu.

Dzwoni rano spod bramy. Jest, czeka, gotowy do odbioru.

Schodzę. Widzę jegomościa po sześdziesiątce, kurtka długa, ciepła, czapka złodziejka ledwie przykrywa niesforne siwe kosmyki.

Gdy tylko przekazuję mu torby z płytami, ten rozpływa się w podziękowaniach.

Opowieść rozpoczyna. Bardzo filmy lubi. Sam gra. To znaczy statystuje.

Pyta czy widziałem „Żeby nie było śladów”

Nie widziałem, ale słyszałem.

Poleca gorąco, bo tam też właśnie statystował, ale statystował w sposób pierwszoplanowy i eksponowany.

Jak to? Pytam. To statystował, czy pierwszoplanowo?

Właśnie statystował pierwszoplanowo. Na posiedzeniu Komitetu Centralnego. Obok samego Kiszczaka.

Pyta czy znam Kiszczaka.

Nie osobiście, odpowiadam, ale miałem taki sam szlafrok jak on

Gratuluje mi i odchodzi

#party #kiszczak #nowaste #old #friends

Jakiś czas temu wspominałem Wam, że zgłosiłem się do projektu nauczania dzieci uchodźczych. Wszystkie warsztaty i szkolenia miałem już za sobą w połowie września, a po nich przyszedł czas oczekiwania na przydział. W preferencjach wskazałem raczej starszą młodzież - ze szczególnym uwzględnieniem tych osób, które będą przygotowywać się do matury z przedmiotów takich jak polski, historia czy WOS. Dobieranie dzieci do tutorów to skomplikowany proces, który musi uwzględniać nie tylko kwestie edukacyjne, ale także logistyczne, jak miejsce zamieszkania. Spodziewałem się więc, że przydzielą mi dziecko o szczególnych zamiłowaniach humanistycznych z Żoliborza lub dzielnic ościennych.

Jednakże, wolontariat w fundacji to nie supermarket, gdzie wybierasz sobie pasujący Ci towar. Ostatecznie dostał mi się delikwent, którego chyba nie za bardzo ktokolwiek chciał uczyć.

Ali ma 17 lat i wraz z rodziną przyjechał do Polski z Tadżykistanu. Tadżykistan, jak dobrze wiecie, kojarzy się z tym samym, co Uzbekistan, czy Kirgistan - czyli z niczym. Pokryty górami kraj był wcześniej częścią ZSRR, a po jego rozpadzie zaczął się degenerować w brutalnych walkach postkomunistycznych watażków i islamskich bojowników. Obecnie, jego gospodarcza kondycja jest niewiele lepsza niż sytuacja głośnego ostatnio Afganistanu. Język tadżycki jest jednak bliżej spokrewniony z perskim - czyli farsi. Ali jednak zna tadżycki tyle o ile, bo rodzina uciekła z kraju, gdy był w czwartej klasie podstawówki. Był to początek odysei, która miejmy nadzieję dobiegła końca. Kilka lat w Rosji, rok w Turcji, potem kilka lat na Ukrainie, gdzie spotkało ich kolejne wydalenie. Od roku Warszawa. Cała ta peregrynacja spowodowała, że Ali zna 4 języki, ale niestety żadnego porządnie. W domu mówi wyłącznie po rosyjsku, modli się po arabsku, ale w szkole językiem wykładowym jest polski.

Celem jest doprowadzenie Alego do zdania matury z polskiego na podstawowym poziomie w dwa lata. Wymęczenie tych 30% z Dziadów, Potopów, Balladyn i czytania ze zrozumieniem. A z tym zrozumieniem właśnie są kłopoty. Przyszło mi więc uczyć go polskiego jako obcego. Nie meandrów młodopolskiej dekadencji, ale czterech stron świata. Ali jest na dodatek obrzydliwie uprzejmy i nie chce sprawiać kłopotów, więc często nie przyznaje się, że czegoś nie rozumie. Aby uniknąć jego krętactw stosuję metodę krzyżową - moją wypowiedz, którą podejrzewam, że może być poza jego zasięgiem, każę mu przetłumaczyć na rosyjski. Łatwo dzięki temu odkryć wielu „fałszywych przyjaciół”, czyli polskich słów, które brzmią podobnie jak rosyjskie, ale znaczą zupełnie co innego.

Ciężko mi sobie wyobrazić jak trudnym doświadczeniem jest takie ciągłe „zaczynanie od zera”. Znowu nowy kraj, nowy język, nowa szkoła. Nie chciałeś być Tadżykiem, miałeś zostać Rosjaninem, Turkiem, Ukraińcem - uczyłeś się lokalnej mowy i zwyczajów, a tu ciągle dupa. Całe moje życie upłynęło jak dotąd w obrębie jednego miasta, a właściwie trzech jego dzielnic. Zawsze wszystkim powtarzam, że nie mógłbym mieszkać na Wilanowie… bo nikogo tam nie znam. Nie oddalam się od Chomiczówki na więcej niż kilka kilometrów, bo boję się, że stracę tożsamość.

Nie łatwe to będą spotkania lokalnego patrioty z kosmopolitą bez wyboru. Czy kiedykolwiek uda mu się zrozumieć polską duszę, która tak bardzo łączy nas z tą ziemią, a jednocześnie każe na nią narzekać? Te nadwiślańskie sprzeczności, kiszone ogórki, pierogi, zakaz witania się przez próg, czy oczekiwanie na powrót bocianów? A co z kolegami z trzepaka, gdy trzepaków już nie ma, sentymentom do gumy Turbo, grą w klasy, czy polskim hip-hopem. Niekończące się strumienie kodów kulturowych, które powodują, że czujemy się tu swobodnie i wiemy czego nam brakuje zagranicą. Czy kiedykolwiek pojmie dlaczego uwielbiamy „Chłopaki nie płaczą” a Stanisława Ryster z „Wielkiej gry” jest królową kampu?

Liceum było najlepszym i najśmieszniejszym okresem mojego życia. Chciałbym, żeby Ali mógł powiedzieć to samo.

Miałem wrzucić tu jeszcze relację z naszego spaceru po Warszawie i międzykulturowe wymiany spostrzeżeń, ale chyba na dzisiaj wystarczy. Znowu tekst wyszedł za długi.

„Dziewczyna patrzy na pana i widzi dżinsy „Levis” klasyczne, żadne tam plecionki, to dobrze, to jest teraz najwyższy szpan, i kurtka „Levis” też szpan, ale buty już nie, bo krajowe (…) Największy szpan to marynarka dżinsowa, kurtka już nie to, w żadnym przypadku motocyklowa, bo motocykl kojarzy się ze wsią i brutalną siłą. A szpan to staranna elegancja. Typ: ładny chłopiec. Typ: ładna dziewczyna. Dobrze widziany jest styl retro. Dobrze widziany jest garnitur (…) Szpan w gruncie rzeczy to styl na cinkciarza i prostytutkę. Może nie na prostytutkę, ale na ładną dziewczynę, która robi brzydkie rzeczy. (…) Tak mówi Staś, który ma dystans do szpanu i 18 lat. Ale dystans do szpanu to też szpan. (…) Będąc szpanerem człowiek po prostu czuje się lepiej (…) Biorę do kawiarni dziewczynę dżinsówę. Prowadzę na chatę, a ona wyjmuje z torebki wiersze i czyta. Własne. Liryki. Więc jestem subtelny, biorę ją na spacer. Łazienki, Chopin, koncert, alejki, rozmowa o poezji. A ona rzuca okiem w bok, raz, drugi. To nie szedł Herbert ani Przerwa-Tetmajer nie wstał z grobu. To szli chłopcy w sztybletach, szpanerzy. Więc kupiłem sztyblety. Tak mówi Staś, inteligentny chłopiec z dobrego domu. (…) Staś zna angielski perfekt. Staś był na „Barwach ochronnych”. Staś przeczytał nawet Sartre’a na wypadek gdyby znowu miał wrócić do łask. To znaczy, można o Sartrze ze Stasiem podyskutować, jedno zdanie zna nawet na pamięć. Można o Zanussim i o warsztacie Wajdy. Stasia te rzeczy interesują i należy wierzyć, że naprawdę. (…) - Jak napiszesz - mówi Staś, bo przechodzimy ze Stasiem na ty - że siedzimy w „Sejmowej”, to każdy będzie wiedział, że jestem z Batorego. Każde liceum ma swoją kawiarnię. Batory - „Sejmową”, Żmichowska - „Świteziankę”, Czacki miał „Ulubioną”, a teraz ma „Arkady”. Rej siedzi w „Aurorze. (…) Dobrze być z kelnerkami po imieniu. Elu masz francuski szampan? Właśnie w tym „Elu masz” jest styl. Na ten bajer dziewczyny się biorą. (…) - Mały fiacik to duży szpan - mówi Staś - Bryczka liczy się najbardziej, ale gdy jeździsz dużym wozem, to zachodzi podejrzenie, że kluczyki pożyczone od tatki. Mały fiacik - wiadomo, że własny. (…) Mój przyjaciel - ciuchy, owszem, ma i lubi wydać, ale ceni tak zwane wartości wyższe. Podpadł już wszystkim, bo lubi wykazywać ich umysłową nicość. I z dziewczynami mu nie wychodzi, bo chce na full, czyli na całego, u niego albo-albo, dziewczyna jest ze wszystkim, z przyjaźnią do końca albo nie ma jej wcale. (…)

- Stasiu - mówi - wpadnij do mnie rano, skoczymy na giełdę.

Giełda to plac na Żoliborzu, gdzie handluje się dżinsami, longami i singlami. W każdą niedzielę zjeżdżają tu chłopcy na szpanie z całego miasta.”

G. Nawrocki „Szpan” 1980

#poland #fashion #refugee #education #tajikistan

„(…) chodziłem po korytarzu, nękany mdłościami - i co z tego, że poświata księżyca, Avinion, kiedy nie sposób pojąć, ogarnąć rozumem, kiedy nie można pogodzić się z tym, że ludzie się nawzajem mordują. Francuzi prowadzą wojnę w Syrii, a do tej kampanii potrzebni są ci skośnoocy annamiccy żołnierze. Ale gdzie są Francuzi? Mój przedział jest pełen Francuzów, z których jeden je pomarańczę, drugi wąsaty, śpi z otwartymi ustami, trzeci czyta powieść grozy. (…) Nigdy i nigdzie. „Francuzi” kochają życie, dobre wino, dużo pieniędzy, kobiety, wyrafinowane przystawki, nie zaś brud, wszy, rany, trupy, wojnę (…)”

Temat medialnej manipulacji jest jedną z najczęściej poruszanych (w mediach!) kwestii. Większość interpretuje go wedle najbardziej prymitywnych telewizyjno-internetowych standardów. O bańkach informacyjnych powiedziano już wiele. Lewica, prawica, liberałowie, konserwatyści - wszyscy mają nie tylko swoich publicystów, portale, ale nawet strony z memami (niektóre dotowane nawet z partyjnych kas).

Mnie ciekawi zjawisko bardziej subtelne, ale zdecydowanie skuteczniejsze. Selekcja informacji. Większość masowych portali informacyjnych utrzymuje się z reklam rozliczanych w systemie CPM (konkretna kwota płacona jest wydawcy za każde 1000 wyświetleń reklamy) lub w pokrewnych modelach - wszystkich jednak zależnych od liczby odwiedzin, jak największej liczby podstron.

Klikamy na newsy i artykuły, które interesują nas najbardziej, co po pewnym czasie pozwala ustalić pewien algorytm zainteresowań i reakcji czytelników. Wydawca na podstawie tych danych wprowadza kolejne treści o podobnym profilu. Prosty, ekonomiczny model, który powoduje jednak, że po pewnym czasie na portalach zaczynają dominować cały czas te same treści. Ich ogólny poziom (zważywszy na nasze prymitywne gusta) także zaczyna się obniżać. W związku z tym, w dziale wiadomości ogólnych można znaleźć takie perełki, jak to, że w Lublinie klacz zerwała się z uwięzi i biegała po centrum miasta albo dramatyczne wieści o wypadku z udziałem pijanego wójta Falęcina.

W dziale zagranicznym również tendencja jest podobna. Nie przeczytasz tam pogłębionego komentarza albo przynajmniej kluczowych faktów ze świata. Z dużą dozą prawdopodobieństwa znajdziesz jednak informacje o tym, że w USA nauczycielka zaszła w ciążę z uczniem, a w Delhi 30 latek zmarł po ataku małpy (w artykule dowiadujemy się także co nieco o polityce w Indiach: „To nie pierwszy atak małp ze skutkiem śmiertelnym w ostatnim czasie. We wrześniu, podczas ucieczki przed małpami, zginęła żona lidera jednej z partii politycznych. Kobieta została zaatakowana przez agresywne zwierzęta na tarasie swojego domu, z którego wyskoczyła uciekając przed zwierzętami. 50-latka trafiła do szpitala z licznymi obrażeniami i tam zmarła.”)

Taki mniej więcej obraz sytuacji na świecie ma przecięty Polak, który nie czyta gazet i magazynów (bo trzeba za nie płacić), ale który bardzo chętnie zabierze głos w każdej dyskusji.

Ważniejsze jest jednak nie to, co mass media publikują, ale właśnie to, czego w nich nie można znaleźć.

W 2010 w czasie podróży po Syrii i Libanie trafiłem do Bejrutu. Niezbyt mi się tam spodobało. Studencki budżet nie wytrzymywał presji drogich noclegów i ogólnie drogiego życia nastawionego na gości z zagranicy (przede wszystkim w postaci arabskich szejków, którzy korzystali z licznych atrakcji liberalnego Libanu). Bejrut zwany Paryżem Bliskiego Wschodu szybko podniósł się po fatalnej wojnie domowej i brutalnej interwencji syjonistów. Salon Bentleya otworzono tam szybciej niż w Warszawie, a imprezy na dachach wieżowców odbywały się właściwie każdego dni. Gdyby nie pozostawiona pro memoria zniszczona wojną ulica, trudno byłoby uwierzyć, że konflikt zakończył się kilka lat wcześniej.

Tymczasem Liban 2021 to już zupełnie inne miejsce. W przeciągu ostatnich dwóch lat kurs lokalnej waluty spadł o 90% i nadal szuka dna. W tym samym czasie 78% obywateli zeszło poniżej progu ubóstwa. Prawie 7 milionów ludzi nie może niczego trzymać w lodówkach, ponieważ prąd wyłączany jest tak często, a ropa do agregatów tak droga, że wszystko się psuje.

Tydzień po tym jak my przeżywaliśmy dramat wyłączenie Facebooka i Instagrama na 6 godzin (co było oczywiście szeroko komentowane w poważnych mediach), w Libanie całkowicie wyłączono prąd z powodu braku paliwa w elektrowniach. News ten nie utrzymał się w polskich mediach zbyt długo, bo nie bardzo to kogokolwiek obchodzi. Większość Polaków nie tylko o tym nie przeczytała, ale pewnie nawet do końca nie wie, gdzie ten kraj się znajduje.

Lista krajów w których byłem i do których mógłbym wrócić systematycznie spada. Liban, kilka lat po Syrii, właśnie z niej wypadł.

Pewnie bym się tak tym nie bulwersował, w końcu wiadomo, że nie o wszystkim można pisać i nie wszystkich wszystko musi interesować. Ciężko jednak patrzeć na zdziwienie rodaków masowymi ruchami migracyjnymi, które teraz dotknęły także nas. A będzie tylko gorzej. Zainteresowanie światem zewnętrznym nie uchroni nas niestety przed konsekwencjami tego co się w nim dzieje, ale może pozwoli być bardziej odpornym na manipulacje, które tragiczne globalne zjawiska chce wykorzystać do celów politycznych.

Warto zadać sobie trochę trudu.

Ta notka niestety nie spełnia starożytnego warunku „klikalności” - nie jest krótka.

„Kiedy nieszczęsny generał Sarrail wyrzucił z sali balowej delegację druzyjskich przywódców, głupim gestem wykonanym ręką w giemzowej rękawiczce zadusił jedno z najpiękniejszych miast Wschodu, sypnął ogniem i siarką na te łagodne domy - naprawdę niepodobna ogarnąć rozumem i mimo wszystko pojąć, co my Europejczycy, wyczyniamy na świecie! Czego tu szuka Legia Cudzoziemska? Gdzie jest prawo, gdzie jest prawo ludzkie bądź boskie, deklaracja Ligi Narodów (…) Zajrzyj w puste ulice, w blade oblicza, z każdego gestu tych ludzi przemawiają gniew, nienawiść, rozpacz i pogarda - czego tu szuka, czego od nich chce, dlaczego uszczęśliwia ich swoimi czołgami i samolotami Europa? Co będzie, jeśli te tłumy kiedyś się poruszą i nas, Europejczyków, jednym gestem cisną z powrotem do naszej ojczyzny, razem z naszymi czołgami i umowami, i przegonią nas ze świata, stamtąd, gdzie zachowywaliśmy się zachłannie, chciwie, podle i okrutnie i gdzie przegraliśmy, lekkomyślnie utraciliśmy ich szacunek? (…)

Sandor Marai, „Śladami Bogów” 1926

#lebabon #liban #beyrouth #colonialism #france #marai #sandormarai #media

Ostatnio, czego bym nie napisał, to budzi kontrowersje. Obrażeni czują się albo znajomi o „lewicowej wrażliwości” albo ci ustatkowani od siedzenia w domu i grania w planszówki.

Warto byłoby przerwać tę czarną passę i podzielić się wrażeniami z jednej z lektur.

Jak niektórzy wiedzą, od kilku lat uczestniczę w wyzwaniu pt. „jedna książka w tygodniu”, czyli 52 w roku. Dziś po krótce przedstawię pozycję 34 - „W ciemnej dolinie” Roberta Kolkera.

To kolejna książka z serii amerykańskiej wydawnictwa „Czarne”. Po większość z nich można sięgać w ciemno, są starannie wybrane - przede wszystkim z wydawniczego rynku USA ostatnich 30 lat, ale nie tylko.

„W ciemnej dolinie” dotyka istotnego tematu chorób psychicznych, a właściwie jednej z najbardziej tajemniczych ich odmian - schizofrenii. Autor porusza się pomiędzy dwoma rejestrami narracyjnymi: wzorową amerykańską rodziną lat pięćdziesiątych i badaniami nad schizofrenią w ostatnim półwieczu.

Bohaterami jest malownicza familia Galvinów osiadłych na Środkowym Zachodzie Stanów Zjednoczonych. Państwo Galvinowie doczekali się dwanaściorga dzieci, co nawet w sześćdziesiąt lat temu było uznawane za pewien wyczyn. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, że w przeciągu stosunkowo krótkiego czasu sześciu synów zapada na schizofrenię. Pod koniec lat pięćdziesiątych oznacza to piekło nieskutecznych terapii i powracającego jak bumerang poczucia winy.

„Wszyscy rodzimy się szaleni. Niektórzy już tacy pozostają” S. Beckett „Czekając na Godota

Dlaczego poczucie winy? Przez długi czas (ja sam do momentu przeczytania tej książki tak myślałem) jako przyczynę schizofrenii wskazywano genetykę (pomiędzy teoriami o nawiedzeniu, traumach i lodowatych matkach). Rodzice sześciu chorych synów nieustannie mieli gdzieś z tył głowy, że to oni skazali na koszmarny los własne dzieci. Każde z nich próbowało sobie radzić z tym brzemieniem na własny sposób. Obwiniali też siebie nawzajem.

To chyba wspólne doświadczenie wszystkich rodzin dotkniętych jakąkolwiek poważną chorobą. Pytanie, dlaczego my, ale także czy mogłem zrobić coś, żeby temu zapobiec?

Antyczne fatum jest jednym z najciekawszych elementów przeżywania strasznego doświadczenia choroby genetycznej.

Okazuje się jednak, że udzielenie prostej odpowiedzi na trudne pytanie jest, jak zwykle fałszywe. Jak wskazują badania, choć zaburzenia w całych sekwencjach genów (często różnych) to za mało. Zaburzenia to nie kolor oczu i prosta genetyczna determinacja tutaj nie działa. Przekonanie o wrodzoności schizofrenii - a także wielu innych zaburzeń - nie jest już aktualne w świetle najnowszych badań.

Tak na scenę wchodzi Epigenetyka. Okazuje się bowiem, że nawet przy obciążeniu osoby dysfunkcjami genetycznymi, choroba może nigdy nie pojawić. Decydujące okazują się czynniki środowiskowe, które niejako „aktywują” zaburzenie. Oznacza to również, że jest ono w jakiś sposób stopniowalne.

„Najgorzej, gdy za pomocą proszków doprowadzają człowieka do stanu, w którym zdaje sobie sprawę, że jest wariatem. Oczy zasnuwa smutek, człowiek już wie, że nie jest Chrystusem, ale biedakiem, któremu brak zdrowych zmysłów czyniących z człowieka człowieka” O. Pavel „Śmierć pięknych saren”

Drugim elementem, który szczególnie przykuł moją uwagę podczas lektury jest kwestia ruchu antypsychiatrycznego. Funkcjonuje on właściwie od samego początku istnienia tej dziedziny medycyny, lecz ostatnio przybrał zupełnie nowe wcielenie.

Antypsychiatria wskazuje, że zaburzenia psychiczne powinny funkcjonować poza wartościowaniem, nie należy ich leczyć, ale traktować jako szczególny rodzaj doświadczenia. Zwraca uwagę, że długotrwałe stosowanie leków antypsychotycznych (chloropromazyny, klozapiny lub pokrewnych neuroleptyków) ma dla chorych fatalne skutki.

Antypsychiatria zgłasza postulat, by chorób psychicznych nie traktować jako niepełnosprawności (czy chorób właśnie), ale jako różnorodność.

W Holandii powstał nawet ruch o bardzo wymownej nazwie pomagający oswoić się z doświadczeniem ze spektrum schizofrenii: „Sieć słyszących głosy”.

Szaleństwo zawsze miało kontrkulturowy potencjał, wystarczy choćby wspomnieć „Lot nad kukułczym gniazdem”, teraz jednak wydaje się, że relatywizacja poszła o krok dalej. Jeżeli tracimy kryterium normalności, okazuje się, że normalny nie jest nikt, a może normalni są wszyscy - w zależności od perspektywy.

Pamiętajmy jednak - proste odpowiedzi na trudne pytania są zawsze fałszywe.

#schizophrenic disorder #schizo spectrum #antypsychiatry #epigenetics

Zawsze uważałem, że posiadam wysokie zdolności adaptacyjne w różnych środowiskach. Tańczyłem z Kurdami, piłem wódkę z ukraińskimi lekarzami, odbywałem dyskusje teologiczne w meczecie, rozmawiałem o tajskim boksie z buddyjskimi nowicjuszami w Laosie, czy też smagałem dębowymi witkami weterana Armii Czerwonej w ruskiej bani. Tymczasem jednak na horyzoncie pojawiła się perspektywa wyjątkowego wyzwania.

Otóż zostałem zaproszony przez członka zaprzyjaźnionej synagogi na jego urodziny. Urodziny dodajmy… osiemnaste. W wyniku różnych zbiegów okoliczności, gospodarz miał być jedyną osobą, którą znałem na tym przyjęciu.

Dinozaur na osiemnastce. Sami przyznacie, że żadne tam wódki z Kurdami ani tańce z buddyjskimi mnichami się nie umywają. Nie miałem jednak wątpliwości, że taki test na umiejętność dobrej zabawy bardzo mi się przyda. Wielu moich rówieśników spędza spotkania towarzyskie na grach w planszówki albo opowieściach przy herbacie o planach na wakacje. Nigdy nie chciałbym dotrzeć do tego momentu.

Zaproszenie było jednak kłopotliwe o tyle, iż wymagało odpowiedniego kamuflażu - tak by pozostali uczestnicy zbyt szybko nie zorientowali się, że jeden z gości to uciekinier z Jurassic Parku. Czapka, bluza, ładne butki to za mało. Jeżeli kiedyś będziecie chcieli podjąć podobne wyzwanie, pamiętajcie o jednym: nigdy nie wchodźcie w strumień światła! Dobrze zacienione stanowiska to naturalny habitat dinozaurów.

Przybyłem też odpowiednio późno, by wypity alkohol również lekko zamglił bystre spojrzenia gości.

Wszelkie obawy, że aktualne osiemnastki to picie kolorowych drinków, nudne gibanie się do amerykańskiego rapu, czy zaszywanie się uczestników w telefonach komórkowych okazały się nieuzasadnione. Dla amatorów słabszych alkoholi proponowano dobrze schłodzoną wódkę, a osoby niebędące w ciąży mogły skosztować „Ducha Puszczy” - prosto z Podlasia i pięciolitrowego baniaka po wodzie „Dar Natury”. Brzmi eko? Takie było.

Na wstępie zapoznałem się z M., która przedstawiła się jako „amatorska wokalistka i profesjonalna fagocistka”. Trudno o bardziej zachęcające zestawienie. M. lubiła także tańczyć, gdy inny tego nie robił - zupełnie tak jak ja, kilka miesięcy wcześniej w pewnym prestiżowym warszawskim klubie.

Oszukiwania w piciu nie było. Najlepszym tego przykładem jest fakt, że nie byłem jedyną osobą, która nie popijała. Ten okropny, obcy naszej kulturze zwyczaj, powinien jak najszybciej wymrzeć!

Najmężniejsi w zmaganiach z procentami okazali się Maciek - perkusista in spe oraz Karolina, siostra znanej piosenkarki (nie, nie Ireny Santor, ale też dobrej). Byli blisko wykończenia dinozaura - broniłem się ostatkiem sił.

Imprezy nie dotknęła również inwazja rzygów w rodzaju amerykańskiego r’n’b i pokrewnych odmian raka. Znalazło się miejsce i na Beatę Kozidrak, i na turbofolk i na współczesnych polskich raperów. Hołd naszej mowie ojczystej został oddany.

Ciekawe, że piosenka, która wzbudziła najwięcej emocji brzmiała mniej więcej tak:

„Mieszkam z rodzicami i nie mam prawa jazdy. Gram w LOL’a z kolegami i mam IQ rozgwiazdy (…) Więc pocałuj mnie i chodźmy stąd”

Nie próbowałem walczyć o prawo do konsolety, ale myślę, że i „Już nie ma dzikich plaż” znalazłoby swoje miejsce.

Teraz czas na najbardziej dramatyczny moment. Koło drugiej w nocy, jedna z uczestniczek zdobyła się na odwagę, żeby zadać mi kluczowe pytanie:

R. - Hej, sorry, że tak bezpośrednio, ale mogę Cię zapytać ile masz lat?

<Kłąb myśli, wyrzuty, że straciłem czujność i nie trzymałem się cienia, nerwowe szukanie wyjścia z podbramkowej sytuacji>

Ja - A ile byś mi dała? (Odpowiadanie pytaniem na pytanie jest podobno niezbyt eleganckie, ale nic innego nie przyszło mi do głowy)

R. uważnie taksuje mnie spojrzeniem, wychwytuje te wszystkie grzechy młodości i nieprzespane noce, które czynią z naszych twarzy tylko wspomnienie dawnej świetności.

R. - Hmmm. Dwadzieścia trzy?

Ja - Dwadzieścia cztery…

R. Ha! Zawsze mówiłam, że jestem ZAJEBISTA w szacowaniu wieku!

Nie czekałem do rana, by pierwsze promienie świtu rozwiały wszelkie iluzje. Dyskretnie wróciłem do swojego rezerwatu. Szumiący w głowie „Duch Puszczy” szybko wziął mnie w objęcia i utulił do snu.

Bardzo dziękuję Filipowi za zaproszenie. To prawdopodobnie ostatnia osiemnastka na której byłem. Wspaniałe doświadczenie, które dało mi pewien pogląd na kondycję ludzi, którzy właśnie wchodzą w dorosłość.

Nie musimy się martwić kochani - sztafeta pokoleń biegnie dalej bez przeszkód! Polszczyzna w muzyce, narodowe trunki, polska gościnność przetrwają próbę czasu. Nie ma szans na islamizację z jej wstrętem do alkoholu i lękiem przed koedukację dinozaurów i fagocistek. Wszystko w normie! Nie lękajcie się!

#dinozaur #birthday #18

Od bardzo dawna realizuję moje potrzeby partycypowania w działalności społecznej poprzez edukację. Ostatnimi czasy głównie w ramach Synagogi, gdzie młodsi współbracia przygotowywali się do matury. W tym roku jednak źródełko kandydatów do mojej edukacyjnej ścieżki zdrowia wyschło. Z tym większą sympatią zwróciłem uwagę na ogłoszenie pewnej prężnej fundacji zajmującej się szerokopojętą tematyką uchodźczo-migracyjną. Prowadzi on długofalowy program edukacyjnego wsparcia dzieci z rodzin ubiegających się o ochronę międzynarodową na terenie RP. Temat znowu niestety bardzo aktualny. Postanowiłem zgłosić mój akces, choć raz wyjść poza czysto intelektualne wsparcie, jakiego hojnie udzielam wszystkim - niezależnie czy sobie tego życzą, czy nie.

Przed rozpoczęcie właściwej pracy, każdy chętny zobligowany jest do udziału w serii warsztatów i wykładów przygotowujących do roli tutora. Jedne dotyczą kwestii prawnych, inne bardziej edukacyjnych, a jeszcze inne przybliżają sytuacje uchodźców i case studies z poprzednich lat.

O samych warsztatach ani wykładach nie będę pisał, bo są one dobrze skonstruowane, ciekawe i prowadzone w sposób profesjonalny. Dużo bardziej interesujące jest towarzystwo, które podobnie jak ja zgłosiło się do udziału w tym programie.

Duża sala w „Ukraińskim domu w Warszawie”, stół konferencyjny, rzutnik, kilkanaście krzeseł. Ja spóźniony, bo ktoś spóźnił się na spotkanie z kimś, kto potem spóźnił się na spotkanie ze mną. Prowadzące i uczestniczki to same kobiety. Trafiam na sam początek, gdzie każdy coś tam ma o sobie opowiedzieć. Wszedłem akurat, gdy mówiła wysoka czarnoskóra dziewczyna z palcami długimi jak u pianistki. Okazuje się, że jest urodzoną w Polsce skrzypaczką. Robi sympatyczne wrażenie, jednakże w ten pociągający wizerunek wkrada się zgrzyt. Otóż nasza nokturnowa rodaczka dziwi się, że wielokrotnie w różnych sytuacjach ludzie nie biorą ją za Polkę… Trudno uwierzyć, że w XXI wieku w kraju nad Wisłą jakieś osoby mogłyby nie dostrzec słowiańskiego charakteru wyrobionego przez długie pasaże chopinowskiego trio g-mol!

Usiadłem obok subtelnej dziewczyny w za dużej bluzie i starannie wystylizowanych na naturalny rozgardiasz włosach koloru blond. Na oko dwadzieścia kilka lat. Na piersi dumnie przyczepiona plakietka z imieniem: Wojtek

Przechodzimy do zajęć warsztatowych, lecz co chwila w wypowiedziach uczestników, uczestniczek, uczestnikoosób przebija się jednostajna mantra: brak empatii, wiadomo co się dzieje, sami wiecie, trauma, ten kraj prawie faszystowski, na każdym roku wykluczenie.

Jedna z uczestniczek smutnym głosem wyznaje, że chyba jest uprzywilejowana, że ma z tego powodu wyrzuty sumienia i może dlatego właśnie chce uczyć dzieci, które w przeciwieństwie do niej nie mają szans na edukację zagranicą. To znaczy za prawdziwą granicą, w Monaco czy tam Monte Carlo, a nie w tych naszych szarych tysiąclatkach, gdzie znowu brak empatii, wykluczenie, wiadomo co się dzieje, trauma, osoby z macicami gnębione przez osoby bezmaciczne.

Inna, trochę nie na temat, porusza kwestię praw kobiet w Afryce, gdzie spotkała tylko prostytutki. To znaczy, przeprasza bardzo za wykluczające określenie: sex workerki.

Oczywiście wszystkie jesteśmy straumatyzowane, co jest najlepszą rekomendacją do uczenia cudzych dzieci (dwa razy w tygodniu).

Całe spotkanie to nieustanne zmaganie o ten właśnie język. Nieustanne wyszukiwanie potencjalnie niebezpiecznych pojęć. Murzyn nie, mulat tak. Prostytutka nie, sex workerka tak. Żona nie, partnerka tak, konkubina nie.

Gdyby nie prezentacja prowadzącej (sensowna i na temat), spotkanie mogłoby pójść w strony bardzo odległe - tak odległe jak brytyjskie kolonie, gdzie rośnie pieprz i wanilia.

Oczywiście wybrałem z tych 3 godzin same smaczki, pomijając celowo wiele mądrych i trafnych spostrzeżeń uczestniczek (i uczestnika?). Jednakże to właśnie to neurotyczne przywiązanie do języka przykuło moją szczególną uwagę. Trochę się boję, jak czeczeńscy chłopcy będą reagować na te wszystkie wykluczenia, uprzywilejowania, i macice, które kilka lat temu oderwały się od płci i przemieszczają się w nieznanym kierunku.

Ciekawe, że do projektu zgłosili się przede wszystkim ludzie, którzy choć pełni empatii i dobrych chęci, to jednak dotknięci nowotworem lewicowej wojny kulturowej, której wygrać nie mogą - bo człowiek z naturą jeszcze nigdy nie wygrał.

Powinien być to jednak także sygnał dla osób (z macicami i bez) o przekonaniach konserwatywnych i neutralnych, że są miejsca w których ich nie ma, a być powinni. BARDZO. W trosce o różnorodność edukacji uchodźców, powinni oni mieć prawo spotykać na swojej drodze nie tylko niebinarne leworęczne lesbijki. Taki zwykły pan od matematyki w swetrze w romby, który wieczorami pyka w FIFE bardzo by się w tym gronie przydał.

Jednakże nie zniechęcam się, być może polskie skrzypaczki i blond Wojtki będą miały w swoich edukacyjnych działaniach wyniki lepsze ode mnie. Będę Was informował!

„Granice mojego języka wyznaczają granice mojego świata”

L. Wittgenstein

#refugee #wittgenstein #ngo #fundacje #language #political correctness

Przynajmniej raz do roku trzeba mi wziąć głęboki wdech ukraińskiego powietrza. Tym razem udało się to dwa razy, w jakimś stopniu rekompensując poprzednie zablokowane przez wirusową histerię próby.

Na Ukrainie całe szczęście podejście do tematu jest teraz bardziej zdroworozsądkowe.

Lwów sześć lat od mojej ostatniej wizyty zmienił się bardzo. Kapitalizm wraz z gospodarką współdzielenia rozwinął się tak bardzo, że śniadanie w modnym lokalu w centrum jest już droższe niż w Warszawie.Na ulicach pojawiły się tramwaje niskopodłogowe, a obok głównej arterii miasta - ścieżka rowerowa! Jakże blisko do skażenia wschodniej kultury sojowym late i wegańskimi burgerami.

Jednakże, wojna kulturowa wojną kulturową, a życie życiem. Nadal można napić się wódki w plenerze (w każdym sklepie sprzedają małe kubeczki w tym celu produkowane), słuchać piosenek rusko-disco w rozgrzanej do czerwoności marszrutce i porozmawiać jak człowiek z człowiekiem.

Doświadczenie uczy nas jednak, że trzeba zadać sobie sporo trudu, żeby wejść pod tą pozorną, przygotowaną dla turystów fasadę z kodami QR i menu w trzech językach. To jak kod kulturowy, który trzeba złamać, żeby dopuszczono cię do normalnego życia, gdzie stawki nie są europejskie, a ludzie nadal mówią to co myślą.

Na Veczerinkę wraz z Jakubem nie dotarliśmy tym razem, choć jest to impreza wyjątkowa. Natomiast wizyta w ruskiej bani tradycyjnie była. Nie wszyscy znają moje zamiłowanie do tej formy relaksu, a jest ona wspaniała. Odkąd po raz pierwszy spróbowałem jej w Moskwie ponad piętnaście lat temu, korzystam z każdej okazji, żeby powtórzyć to doświadczenie. Bania we Lwowie jest wyjątkowa. Nie tylko dlatego, że przed wejściem staruszka sprzedaje dębowe witki własnoręcznie zebrane w lesie, na recepcji siedzi pani Maria w trwałej ondulacji zdolnej pomieścić przenośną radziecką radiostację R-108m, a niedziałającego telewizora pilnuje kręcący się nieustannie i mówiący do siebie łaziebny. Bania jest miejscem oporu starej, niekomercyjnej kultury przed szitem, który tak samo wygląda w Barcelonie, Hamburgu i Rzymie i za który możesz zapłacić kartą. Nieliczne to enklawy. Jak rezerwaty Indian.

Wyjazd do Lwowa był krótki, więc w pełni nie zaspokoił mojego deficytu energii. Zrządzeniem losu pojawił się służbowy wyjazd pod samą rosyjską granicę. Prowincjonalne miasto wojewódzkie, gdzie w restauracji możesz zamówić bimber w sześciu smakach, a po drogach można poruszać się wyłącznie terenówką. Większość osób mówi po rosyjsku, więc można czuć się swobodnie. Wizyty w tamtych okolicach to dla mnie zawsze papierek lakmusowy wszelkich zmian nastrojów społecznych. Po powrocie z Ukrainy w 2013 czułem, że wydarzy się coś złego. Atmosfera napięcia i depresji była widoczna na każdym kroku. Nie spodziewałem się jednak krwawego przewrotu. Teraz w powietrzu pachnie rozwojem gospodarczym. Ukraińcy wbrew wirusom, wojnie, oligarchom, nieudolnym politykom, korupcji chcą żyć w cywilizowanych warunkach. Ambicją młodzieży nie jest już tylko dorobienie się w Polsce lub Niemczech na budowanie, przy składaniu pralek czy podobnych pracach, by za uzbieranie pieniądze postawić dom w „eurostandardzie”. Nie chcą być już wyłącznie gastarbeiterami Europy. Niewiele osób wie, że na początku lat dziewięćdziesiątych PKB Ukrainy było wyższe niż Polski. Teraz dystans rozwojowy ocenia się na 30-40 lat.

Dzięki uprzejmości moich gospodarzy miałem także okazję zanurzyć się w świętej sadzawce w oddalonym leśnym uroczysku, ale także po raz pierwszy w życiu zobaczyć czarnoziem. Jest on nie tylko czarny jak węgiel, co robi przyjemne wrażenie przy rozległych krajobrazach i błękitnym niebie, ale także niesamowicie twardy! Jeżeli jego zbrylona wersja wyschnie, to bez problemu można nią rozbić głowę mamuta. Wspaniała ziemia!

Za doskonałe towarzystwo dziękuję niezawodnemu Jakubowi, a za liczne atrakcje na miejscu Illi Aleksiejewiczowi.

„Ale czego w zasadzie chcą polscy Ukraińcy? Zadawałem to pytanie setki razy i za każdym dostawałem tę samą odpowiedź - niepodległości. Wtedy zacząłem pytać, co rozumieją pod tym pojęciem - i otrzymałem setki różnych odpowiedzi. Polscy Ukraińcy nie są komunistami i nie chcą dzielić losu z Rosją. Żądają jednak zjednoczenia z Ukrainą, która pozostaje częścią Związku Radzieckiego. Prawda, że domagają się jednocześnie wyzwolenia Ukrainy spod władzy Rosji co Jets jeszcze mniej prawdopodobne niż to, że Polska zrzeknie się Galicji Wschodniej. Nie potrafię wyobrazić sobie by Rosja kiedykolwiek zrezygnowała z Ukrainy, swego najzasobniejszego spichlerza i głównego zagłębia węglowego. Ukraińcy wydają mi się polskimi Irlandczykami - nie wiedzą czego chcą, ale nie zaznają szczęścia dopóki tego nie dostaną.”

B. Newman „Rowerem przez II RP. Niezwykła podróż po kraju, którego już nie ma”

#Ukraine

Od dłuższego czasu chciałem przeczytać tę słynną książkę, która w ostatnich dekadach występowała wyłącznie w kiepskich i okrojonych tłumaczeniach z angielskiego lub internetowych edycjach domowej roboty. Przez kilkadziesiąt lat władze Bawarii - jako spadkobiercy Adolf Hitlera - blokowały, mniej lub bardziej skutecznie, wydawanie „Mein Kampf” na całym świecie. 31 grudnia 2015 roku prawa autorskie ostatecznie wygasły i teraz każdy może sobie wydawać kiedy i jak chce (za wyjątkiem państw, w których jest to zabronione z innych powodów). Polska edycja krytyczna trafiła do nas dopiero w tym roku. Ani jej rozmiar (prawie 1000 stron) ani waga (prawie 2 kg) nie zniechęciły mnie do lektury. Cóż to za dzieło, które porwało miliony, było nazywane „biblią narodowego socjalizmu”, a każda młoda para w III Rzeszy dostawała egzemplarz jako prezent ślubny?

Lampkę ostrzegawczą powinien mi zapalić fakt, że autor nie miał matury, co w konstruowaniu dłuższych wypowiedzi pisemnych jest wysoce rekomendowane. Pierwotny tytuł - „Cztery i pół roku walki z kłamstwem, głupotą i tchórzostwem” również niesie pewne skojarzenia z publikacjami osób zalęknionych wpływem reptylian na światowy porządek lub szczepionkową implementacją 5G.

Początek zdaje się być nawet interesującą autobiografią opisującą losy średniozamożnej rodziny austriackiej na początku dwudziestego wieku. Młody Adolf słusznie diagnozuje liczne trudności wielonarodowej monarchii Habsburgów, dostrzega społeczne problemy niekontrolowanego kapitalizmu, a także punktuje wszystkie wady (nadal aktualne!) parlamentaryzmu. Jest to punkt widzenia ze wszech miar lewicowy i ta lewicowa „społeczna wrażliwość” przewija się przez całą książkę. Narodowy bo narodowy, rasistowski bo rasistowski, ale ustrój gospodarczy ma być socjalistyczny. Ciekawe w zestawieniu ze współczesnymi nastrojami.

Potem jest tylko gorzej. Hitler snuje niesłychanie długie wywody, często powtarzając wcześniej przedstawione myśli, próbując nadać tekstowi charakter poważny i podniosły. „Mein Kampf” jest jedną z najgorzej napisanych książek jakie czytałem (a czytałem wiele złych). Autor spokojnie mógłby wyciąć 70-80% tekstu bez straty przekazu merytorycznego (jakkolwiek źle byśmy go nie oceniali). Trzy tygodnie spędziłem na przebijaniu się przez te słone wody rozważań na tematy gospodarki, narodu, rasy, polityki zagranicznej, działalności partyjnej, czy opisów bawarskich lokali.

Ciekawy jest na pewno wątek propagandy i silne tendencje antyracjonalne. Adolf Hitler wykazuje się niesłychanym wręcz zrozumieniem psychologii tłumu i mechanizmów komunikacji. To wszystko co, mniej lub bardziej skutecznie, wdraża wiele podmiotów odpowiedzialnych za współczesne media relations albo szerzej public relations, weteran bez matury miał w jednym palcu. Kierował się też o tyle niebywałym, co nieskrywanym stosunkiem do rodaków:

„(…) Szerokie masy mają jedynie bardzo ograniczoną możliwość recepcji, niewiele rozumieją, a za to dużo zapominają.”

Biorąc to pod uwagę, propaganda powinna opierać się na prostej zasadzie:

„(…) jej działanie musi być coraz bardziej nakierowane na uczucia, a tylko w ograniczonym zakresie na tak zwany rozum”

Człowiek XXI wieku chciałoby się krzyknąć!

Adolf Hitler czuje się także na siłach, żeby udzielać porad lifestylowych na przykład w kwestii sportu. Zachwala boks, jako przeciwwagę dla dobrych manier (???), ponieważ czyni on ciało gibkim i odpornym. Być może dzisiaj stawiałby bardziej na MMA?

Moda męska również nie uszła uwadze autora:

„ Również ubiór młodzieży ma być dostosowany do tego celu. Żałość bierze, gdy się musi patrzeć, jak także nasza młodzież jest już poddawana szaleństwu mody, co bardzo dopomaga odwrócić w szkodliwym kierunku sens starego przysłowia: ‚Nie szata zdobi człowieka’. Akurat u młodzieży także odzież musi być oddana w służbę wychowania. Chłopak, który latem biega w długich rurkowatych spodniach, opatulony aż po szyję, już przez to ubranie traci bodziec do hartowania swojego ciała”

Jak widać krytyka rurek ma długą tradycję.

To co zaskakuje mnie najbardziej, to nie rasistowskie czy lewicowe poglądy gospodarcze autora, ale lęk przed upublicznieniem tego „dzieła” przez tyle dekad. Nie wiem jakim cudem, ta potwornie męcząca książka miałaby służyć propagowaniu nazizmu. Czytanie jej skutecznie obrzydza ten prąd ideowy. Można by się nawet pokusić o stwierdzenie, iż efekt „zakazanego owocu” bardziej przyczynił się do propagowania tych wynurzeń, niż potencjalnie łatwa dostępność.

Ocena Bittners Special: 2/10 (2 za krytykę chodzenia w rurkach)

#mein kampf #hitler #lifestyle #worstbook

Minęło już sporo czasu od ostatniego wpisu. Miniony rok nie należał do szczególnie optymistycznych, co przełożyło się bezpośrednio na mój zapał do jakichkolwiek twórczych aktywności.

Nie licząc styczniowego Wietnamu, był to pierwszy rok od wielu wielu lat, kiedy nie pojechałem na absolutnie żaden wyjazd. Trzy próby przedarcia się na Ukrainę spełzły na niczym, a brak pracy dodatkowo ograniczył moje pole działania do żoliborskich czterech ścian. Te miesiące to była absolutna sinusoida nastrojów - podsycana przez różne społeczne i polityczne wydarzenia. Karuzela rozczarowań i nadziei nawet najzdrowszych ludzi doprowadziłaby do wyczerpania i apatii.

Nastrój był na tyle zły, że po raz kolejny nie udało mi się zrealizować celu: przeczytania 52 książek w ciągu roku. Czytanie jednej książki tygodniowo nie jest specjalnym wyczynem, a mimo tego nie udało mi się dobić do tego wyniku. Licznik zatrzymał się na liczbie 37

Życie towarzyskie musiało zejść do podziemia imprez domowych, co i tak uważam za przejaw normalności w karmionym psychozą strachu społeczeństwie. Dzięki zdrowemu rozsądkowi nasz krąg znajomych przeszedł zakażenie słynnym wirusem szybko i bez ofiar. Słyszałem tylko, że Beata Kozidrak miała następnego dnia silne bóle głowy.

Przebycie choroby przez rodzinę i przyjaciół definitywnie uodporniło mnie na wszelkie formy straszenia covidem. Groźba mgły mózgowej nie zamknie mnie w domu.

Z radością przyjmuję bunt Polaków przeciwko restrykcjom i otwieranie wszystkiego, co otwarte powinno być już dawno temu.

Straszenie i uleganie strachowi okazuje się jednak mechanizmem bardzo użytecznym dla polityków i różnych grup nacisku. Najpierw histeryzowano nad morderczym wirusem, a teraz pojawiła się nowa frakcja straszących - morderczą szczepionką. Nie chcę sobie nawet wyobrażać jak funkcjonuje osoba, która boi się tych dwóch rzeczy jednocześnie!

Nie wiem czy szczepionka zatrzyma epidemię, ale gdy przyjdzie 2024 i moja kolej na poddanie się tej procedurze - zrobię to bez obaw.

Za trzy dni definitywnie pożegnamy Donalda Trumpa w charakterze prezydenta USA (po raz pierwszy wygrałem zakład wyborczy, dzięki czemu mam teraz w garści bilet do kina, które pozostaje zamknięte na cztery spusty). Czy zmiana ostatniej cyfry roku i przywódcy USA spowoduje, że czekają nas wspaniałe miesiące? Nie wiem, ale wszystkim tego życzę!

„Oczywiście szybko zorientował się, że Andrzej Siemionowicz to nic nieznaczący tępak i prostak. Świadomość tego nie sprawiła jednak tego, że wyzbył się wszelkich obaw, ani też nie dodała mu kurażu. Gdyby nawet przekonał się, że wszyscy progresiści są takimi samymi cymbałami, to i wtedy nie przestałby się niepokoić.”

„Zbrodnia i kara” F. Dostojewski

#donald #trump #donaldtrump #covid19 #2020 #poland #dostoyevsky

Nie jest tajemnicą moja wyjątkowa niechęć do cenzury i wszelkich w ogóle prób ograniczania wolności wypowiedzi. Jednakże w przypadku literatury, cenzura to dla mnie szczyt obrzydliwości. Niestety obrzydliwości praktykowanej przez każdą ze stron politycznych i obyczajowych sporów. Romanowi Giertychowi przeszkadzał antypolski „Transatlantyk” Gombrowicza. Grupa żydowskich rodziców w USA żądała wycofania z listy lektur „Olivera Twista”, a w wielu stanach uznano „Zwrotnik Raka” za dzieło nieobyczajne. Lista cenzurowanych dzieł jest niestety długa i jak do tej pory w tej dyscyplinie przodowała ciemna jak noc listopadowa prawica. Teraz lewa strona uznała, że czas prześcignąć rywala w sztafecie głupoty. „W pustyni i w puszczy” uznano za propagujące kolonialny obraz świata, a pod petycją o usunięcie tej książki z listy lektur podpisały się setki Polek i Polaków. Tylko czekać jak na kolejny ogień pójdą „Krzyżacy”, jako zagrażający polsko-niemieckiemu pojednaniu.

Dziwię się jednak, że do tej pory ideologiczne spory ominęły Marię Rodziewiczównę. Autorkę między innymi „Lata leśnych ludzi”, uznanego przez Jarosława M. Rymkiewicza za „jeden z najwspanialszych hymnów ku chwale polskości”. Rymkiewicz jest znanym wsteczniakiem popierającym panujący w Polsce reżim, co już powinno obudzić Waszą czujność.

Ja, zachęcony tą entuzjastyczną recenzją, przeczytałem „Lato leśnych ludzi” w zeszłym roku. Nie bardzo mi się podobało. Nie tylko ze względu na sentymentalizm i idealizacje postaci, ale przede wszystkim z powodu dziwnego podejścia autorki do ochrony przyrody. Niech was nie zmyli apoteoza dziewiczego lasu i wąchanie kwiatków przez głównych bohaterów.

Kwiatki są, ale zupełnie innego rodzaju. Oto co w „leśnych ludziach” pisze się o puchaczu, gatunku prawnie chronionym:

„- Tuś mi krzyżacka wywłoko! - (…) Teraz na cię sąd i prawo! (…) Ostatnia to twoja noc (…) Strzał padł, po sekundzie drugi (…) Jest troje młodych. Jeszcze białe, ledwie wyklute, a juz kłapia szczekami i w reke mnie dziobia (…) - Nie żywić przeklętego płodu! Łby im pokrecić! Rosomak cisnął na ziemię gniazdo i lęg. - Szczeźnijcie do ostatniego! - warknął”

Piękny hymn ku chwale polskości. Zastrzelenie dwóch dorosłych osobników i zniszczenie gniazda z młodymi.

Dalej wcale nie jest lepiej. Dostajemy opis zamordowania rysia (choć w obronie źrebięcia) w postaci matki karmiącej. Oto jak bohater powieści radzi sobie z miotem tego zagrożonego wymarciem kota:

„I pokazał Odrowąż dwie małe skórki kociąt. - Znalazł w dziupli dębowej. Podrapały mu szpetnie ręce, ale całe gniazdo szczezło dzięki tobie. A ot! I czerep masz na pamiątkę boju: mrówki oczyściły cudnie.”

A teraz my wszyscy musimy dawać na WWF, żeby pojawił się choć cień szansy na odbudowę populacji tego wspaniałego kota.

Dziwię się, że grupy lewicowo-zielone do tej pory nie odniosły się do tej lektury, która mnie osobiście wytrąciła z równowagi.

Autorka, co prawda próbuje mylić tropy promując wegetarianizm:

„Orlik dogonił go po chwili. - Zupełnie mi wuj apetyt odjął! - Od dawna mięsa nie jadam i coraz większy czuję doń wstręt.(…) Zresztą niegłodnym. Mam chleb, jagód nie brak ”

Znajdujemy także w „Lecie leśnych ludzi” ukłon w stronę ruchu LGBTQ:

„- Ot i nasz Tęczowy Most! - rzekł Żuraw. Wszyscy trzej wydali długi specjalnie swój okrzyk, zwykły akord, którym się rozproszeni na wyprawach zwoływali”

Nie wiem co to był za okrzyk, strach po lesie chodzić.

Być może właśnie ten ostatni wątek jest polisą ubezpieczeniową, która chroni Rodziewiczównę przed atakiem lewicy i ekologów. Otóż autorka ta jest jedną z głównych bohaterek „Homobiografii” Krzysztofa Tomasika. Pozycja ta ujawnia, a raczej potwierdza, to co sami jesteśmy w stanie stwierdzić patrząc na zachowane zdjęcia pisarki. Maria Rodziewiczówna, choć nazwisko ma dziewczęce i zwiewne niczym naręcza polnych kwiatów, przyjmuje postać grubokościstego pana z fryzurą na jeża.

Jak donosi nam Maria Sobolewska w swoim dzienniku z 1902 roku:

„Znalazłszy się na jednem z zebrań warszawskich, na

którem poznać miałam Rodziewiczównę, szukałam jej oczami i

wówczas oburzył mnie widok młodego chłopca, siedzącego w szarym

surduciku na najprzedniejszym miejscu, wbrew wszelkim wymaganiom

norm towarzyskich. Ogorzałą jego, o regularnych rysach twarz rozjaśniały

piękne, ciemne, w migdał wycięte oczy, niepospolicie rozumne

i dobre, choć hardo patrzące spod wyniosłego czoła, ocienionego

czarną, krótko przystrzyżoną czupryną. Po chwili drobna muskularna

dłoń owego chłopca wyciągnęła się do mnie, twarz jego opromienił

uśmiech pogody, ukazując dołki na twarzy i usta pełne wdzięku i

łagodności, co wszystko razem wzięte dało odblask duszy kobiecej o

subtelnych tajnikach. Stałam przed Rodziewiczówną”

Pisarka do końca życia ukrywała swoje nietypowe preferencje, co nie przeszkadzało jej utrzymywać bliskich relacji z dwoma kobietami naraz. Dyskrecja być może zabezpieczyła jej zachwyty Rymkiewicza i poparcie ruchów konserwatywnych. Bycie trans kobietą natomiast - chroni przed frontalnym atakiem lewicy, której antyekologiczne i narodowo bogoojczyźniane wątki w powieściach podobać się nie mogą.

Cóż za problem dla wszystkich cenzorów! To w końcu nasza czy może ich? Wykreślać czy promować? Szkoda, że biedaczka nie może się już określić po jedynej słusznej stronie!

Ciekawe jestem, czy poparłaby Andrzeja D, zwolennika obdzierania żywcem zwierząt futerkowych, dręczyciela leworęcznych lesbijek, fanatyka przebijającego dętki w rowerach i człowieka, który wmusza kiełbasę w afroeuropejskich wegan?

A może Rafała T, który pali izby pamięci żołnierzy wyklętych, składa wiernopoddańcze hołdy niemieckim mediom (plując w twarz dzieciom z Wrześni), pragnie islamizacji sanktuarium w Licheniu, czy planuje seksualizować bobry na Sanie?

A co mówi ona sama?

„Trzy rzeczy na świecie mogące najzdrowszego

człowieka doprowadzić do obłędu: metafizyka, waluta i kobieta” Maria Rodziewiczówna (1864-1944)

#election #poland #lgbt #rodziewiczowna #cenzorship #writer #lesbian #wwf #ecology

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Bittner's Special