Twitter: MelisaSipahi İnstagram: melisa.sipahi

[melisasipahi]

R Ü Z G A R . .

Boğazım da bir düğüm. Sustuklarım, içime attıklarım meğerse boğazımda kocaman bir düğüm olmuş. Artık yutkunamaz olmuşum. Nefesimi etkiler olmuş. Konuşamadıklarımın pişmanlığıyla açtım bu gece kapıyı, attım kendimi bahçeye. Kafamı kaldırdım gökyüzüne.. Hava açık, yıldızlar o kadar çok ki parmağımı havaya kaldırıp dokunmaya çalıştım. Ah ne kadar yakın ama bir o kadar da uzaksınız. Yüzüme ışığını vuran aya çevirdim kafamı. Hiç gitmeden gece-gündüz kendini gösteren aya. Gözlerimi kapadım derin bir nefes aldım. Ellerimi önümdeki masanın üstüne koydum. Rüzgarın yavaşça saçlarımı sevmesine izin verdim. Saçlarımı kaldırdığında tüylerimin dikildiğini hissettim. Gözlerimi sımsıkı yumdum bu defa. Susmamam gerekenleri sustuğum için daha bir sıkıydı bu sefer. İçimdeki pişmanlık, öfke öyle bir bağırıyorlardı ki susturamıyordum. Duygularım feryat figanken, kendime bu kadar kızarken neden sustuğuma anlam veremiyordum. Anlam vermeye halim de yoktu zaten. Sadece gözlerim kapalıyken rüzgara kendimi bırakmak istiyordum. Bu kadarına da hakkım vardı, bence.

[melisasipahi]

Bir Şekilde Gidiyor..

Hayat işte ne olacak öyle yada böyle bir şekilde gidiyor. Ne çok duyuyorum bu cümleyi. Her duyduğumda da içim sıkılıyor, sevemiyorum şu cümleyi. Bu cümle bana hayattan tat almayan, beklentinin karşılanmadığı bir izlenim veriyor. Mutlu değil ama gidiyor işte bir şekilde. Pişman ama gidiyor işte bir şekilde. Öfkeli, yorgun, heyecanı kalmamış, haz almıyor ama gidiyor işte bir şekilde. İtekleye itekleye, düşe kalka gidiyor işte be. 

Gidiyor mu gerçekten? İçindeki bu kadar olumsuzlukla hayatın bir şekilde gitmesi ne veriyor sana? Ne hissettiriyor? Ne kadar içine siniyor giden günlerin?

Sinmiyor değil mi? Sinmez tabi. Elinden akıp giden, akıp giderken kendinden bir duygu bile veremediğin, duygularına odaklanıp yönlendiremediğin, stresten kaskatı olmuş vücudun, alarm halindeki bedenin sinmez içine. 

Minicik bir adım at tut şu önündeki engellerin ucundan yön ver suyun akışına bir kerede kendi istediği gibi değil de senin istediğin gibi aksın su. Karanlık yerden çıkıp güneşin parlattığı sularla kavuşsun artık. İnan kendine tut ucundan hayatın senin ! İnan, güven, başar. 

[melisasipahi]

F A R K E T !

Başın önde hızlı adımlarla birilerine, bir yerlere yetişmeye kendini bunlarla yıpratmaya o kadar alışmışsın/alıştırılmışsın ki. Yanından geçen güzellikleri, gökyüzündeki huzuru, özgürlüğünü hissettirebilecek içimizde bir yerlere dokunabilecek renkleri kaçırdığının farkında bile değilsin. Bir dur soluklan koşma artık. Şöyle bir bak etrafına güneşin parlaklığını, bulutların dansını, yeşilin tonlarını, mavinin huzurunu, kuşların ezgilerini, yüzüne çarpan bahar esintisini hisset. Mutluluğu hisset, huzuru hisset, gücünü hisset. Gülümse, hayata gülümse, insanlara gülümse en önemlisi kendine gülümse. Sev, önce kendini sev sonra insanları sonra hayvanları sonra bitkileri sev. Hayatının güzelleşmesi senin ellerinde bunu farket !

[melisasipahi]

Ne çok..

Ne çok acı biriktirmişiz içimizde. Birisi oraya dokunduğunda bir kaplan gibi oluyoruz. Acılarımızı korumayı, onları açmamayı o kadar iyi öğrenmişiz ki. Bilmediğimiz öğrenemediğimiz bir şey daha var, biriktirdiğimiz acıların ruhumuza yaralar bıraktığı. Bunu ne zaman öğreneceğiz? Ne zaman acılarımıza dokunulmasına, gözlerimizden yaşların süzülmesine izin vereceğiz? Acizlik mi ağlamak? ASLA. Kim demiş onu ki? Erkekte ağlar kadında ağlar. En doğal hakkı değil midir ağlamak, acılarını da yaşamak. Acılardır bizleri olgunlaştıran. Saklama acılarını yaşa hayatın kanunu bu!!

[melisasipahi]

Yarım.

Yarım bırakanlar yarım kalmışlar.

Yarım kalanların hikayesini dinlediniz mi hiç? Dinlerken iliklerinize kadar hissedeceğiniz, dinlerken gözlerinizden tutamadığınız o yaşların aktığı, dinlerken içinizde derinlerde bir yerlerin acıdığı yarım kalan anılar, acılar, aşk, hayatlar... Hayatta bizi diri tutan yarım kalıp hayalinle yaşamaya çalışmak mı dersiniz? Bir büyüğüm, ahhh kızım biz yarım kaldık ama hayallerimde hiçbir zaman yarım kalmadık, hayallerimde beraber ve mutluyuz. Günlerce erkenden uyuduğumu bilirim hayalini kurmak için acımı dindirmek içimi rahatlatmak için. Sen yarım bırakma kızım yarım hikayeler insanda her zaman yaralayıcı olur ruhunu yaralama kızım, her şeyi tamamla öyle git gideceksen de derdi büyüğüm. Dün gibi aklımda anlatışı, O’nu anlatırken ki heyecanı, gözlerinin parlayışı. Anlattıklarından sonra o güzel sesiyle şarkıya girmesi; Bir fırtına tuttu bizi Deryaya kardı O bizim kavuşmalarımız a yarim mahşere kaldı..

Yarım bırakmayın, özene bezene yazmaya çalıştığınız hikayenizin yarım bırakılmasına izin vermeyin. Hikayenizi tamamlayın. Yarım bırakacak insanlarla hikaye yazmaya çalışmayın. Yarım kalacak hikayede adınızı geçirmeyin. Yoksa üstünden yıllar da geçse ruhunuzun çaresiz çırpınışlarını hissetmeye devam edeceksiniz.

[melisasipahi]

Söyle..

Üzülmesin diye içine attığın cümleler dağ gibi oldu. Aman o üzülmesin aman kırılmasın diye söyleyemediğin o cümleler seni paramparça ediyor. Başını yastığa koyduğunda söyleyemediğin cümlelerin pişmanlığını yaşıyorsun. Keşkelerinle boğuluyorsun. Yeri geliyor nefes alamıyorsun. Karşındaki üzülmesin, kırılmasın diye kendin dağılıyorsun. Değer mi uykularını kaçırmaya? Değer mi keşke demeye? Değer mi kendini yıpratmaya? Değer mi saatlerini söyleyemediğin cümleler için harcamaya? Söyle gitsin. Varsın kırılsın varsın üzülsün. Sen üstüne düşeni yap, içine atma dağ gibi büyütme. Kaçma. Paylaş. Kendinin de zamanının da değerini bil.

[melisasipahi]

Ne?

Bazen sadece bir köşeye çekilip izlemek istiyorum.

Nelerle hayatımızı meşgul ediyoruz?

Nelerle zamanımızı öldürüyoruz?

Neleri kafamıza takarak kendimize kaygı yüklüyoruz?

Neleri dert haline getirip kendimize acı çektiriyoruz?

Nereye böyle koşar adımlarla gidiyoruz?

Nereye ihtiyacımız varken farklı yollara sapıyoruz?

Nerede bırakıyoruz kendimizi?

Nerede öldürüyoruz günümüzü?

Ne yapıyoruz kendimize böyle?

Ne katıyoruz her saniyesi bile değerli olan hayatımıza?

En önemlisi bize öğretilen bunu yapmalısın bunu yaparsan ‘hayallerine’ bir adım daha yaklaşırsın denilen kalıplara sıkışmaya çalışırken NE KADAR MUTLUYUZ?

[melisasipahi]

H I R S

Hırsında boğuluyorsun.

Farkında bile değilsin ama seni her geçen gün biraz daha bitiriyor.

Kaybediyorsun samimiyetini, güvenilirliğini, arkadaşını, dostunu, eşini.

Birilerini basamak olarak kullanma! Üstüne basıp bir diğerine geçmeye çalışırken üstüne bastığın kişi bedenini senden kurtarırsa o uçuruma düşersin. Kendine bunu yapma, o uçuruma düşme. Samimiyetini kaybetme, insanlığını kaybetme. Bir gün geldiğin yerden dönüp arkana baktığında büyük bir enkaz görmek zorunda kalma! Yapma bunu. Üstüne basacağın kişilerin ellerinden tut karanlıktan aydınlığa çık. Birlikte yüksel, hep birlikte. Tek başına kalma. Hisset yanındakileri. Arkana baktığında gül bahçesi ve parıldayan bir güneş gör. Lütfen hırsına yenik düşme. Düşersen üzüleceksin ama sadece SEN üzüleceksin. Yalnızlığında boğulmak zorunda kalma!

[melisasipahi]

M u t l u l u k

Bazen öyle bir an geliyor ki yüreğim sıkışıyor, ruhum daralıyor. Sığamıyorum hiçbir yere, duvarları itesim geliyor. Dışarı çıkıyorum yine sığamıyorum. Dünyaya sığamıyorum. Ağlamaklı oluyorum. Gözyaşlarım akmasın diye dudaklarımı ısırırken kanatıyorum. Aklımda cevabını bilmediğim bir sürü soruyla savaşıyorum. Cevaplamaya çalışıyorum. Kendime yanıtlar arıyorum. Sonra yavaş yavaş geçiyor. Mutluluk diyorum, mutluluk iki avucunun içinde onu orada tutabilmekte senin elinde. Mutluluğu yakaladın mı orada tutmayı becerebilmek mesele. Sen bunu başar, yavaş yavaş büyüt o mutluluğu. Mutlulukla birlikte büyü. Sen büyüdükçe o da büyüyecek!

[melisasipahi]

Sabah gözlerini açtığında yeni günü nasıl karşılıyorsun ? Sevinçle mi? Ya da heyecanla mı?Yoksa ümitsizlik ve kırgınlıkla mı?

Sahi.. Uyandığında ilk ne geliyor aklına?

Kırgınlıkların?

Üzüntülerin?

Mutlulukların?*

Yoksa.. ‘O’ mu geliyor aklına?

Yoksa iş?

Yoksa para?

Yoksa aile?

Yoksa ruhundaki yaralar mı?

Hangisiyle savaşmaya başlıyorsun, gözlerini güne açmaya çalışırken?

Düşüncelerinle mi? Seni yıpratan insanlarla mı?

Peki.. Kendine bir sor değer mi bu güzel günü savaş ile kirletmeye?

Her yeni gün yeni açmış bir çiçekken onu ‘kötü’lerle soldurmaya değer mi gerçekten?

[melisasipahi]

Güzel bir güne başlangıç

Zamanından 1 saat önce uyan. Geç aynanın karşısına ‘bugün güzel bir gün olacak’ de. İlk önce sen inan buna enerjini yükselt sonra çevrendekilere bu enerjiyi yay! Kahvaltını gülümseyerek yap mesela o güzelliği ızdıraba çevirme. Sonra evden çıkarken dön ve aynaya bak tekrardan ‘bugün güzel bir gün olacak’ de. Sokağa indiğinde gözlerini kapa, havayı ciğerlerine doldur ve de ki ‘bugün güzel bir gün olacak’. Otobüse bindiğinde ‘günaydın’ de. Çekinme! Günaydın dediğin için kimse seni ayıplamayacak. Sımsıcak bir günaydınla insanın yüzündeki değişime odaklan, iyi bak o değişime. Güzel bir güne başlamak istiyorsan ilk önce kendinden başla. Böyle değil midir? Karşılıklı.. Pozitif enerjinle geçtiğin yerleri yeşert. Bunu hayatının her alanına koy. Bak gör sadece bugün değil her gün senin için güzel bir gün olacak! Tüm olumsuzlukları arkanda bırak. Haydi durma bugünden başla.

[melisasipahi]

Yük..

Düşünmekten yorgun düştüm. Üstümde anlam veremediğim bir yük var. Kırgınlığımın yükü mü? Kızgınlığımın yükü mü? Yoksa yitirdiğim umutlarımın yükü mü? Karar veremiyorum. Saatlerce düşünüyorum, neler oluyor böyle diye. Neler oluyor böyle? Kim bu durumun suçlusu? Mutluluk çok mu ulaşılmaz? Ya da mutluluğu gözümde çok mu abartmışım da ulaştığımda farkına varamıyorum?

[melisasipahi]

Sahi neydi problemimiz?

Dinleyememek mi? Konuşamamak mı? Anlayamamak mı? Önemsememek mi?

Neden karşımızdaki konuşurken ona tam olarak kendimizi vermeyip, düşüncelerimize söylemek istediklerimize odaklanıyoruz? Sonrada kendimizin de dinlenmesini istiyoruz.

Bu bizi yalnızlaştırmıyor mu?

Artık birisi de beni dinlesin diye avazının çıktığı kadar bağırma isteği yaratmıyor mu?

Yaratıyor değil mi? O zaman bir yerden başlayalım ve ilk önce dinlemeyi öğrenelim. Sonra öğrendiğimizi hayatımızda kullanalım. Kullanalım ki başkalarına da gösterebilelim. Böylelikle herkes birbirini dinleyebilsin, söyleyeceği sözlere odaklanmasın.

Hadi şimdi bir düşünelim en son ne zaman karşındakinin seni tam anlamıyla deyim yerindeyse can kulağıyla dinlediğini hissettin? Eğer sorunun yanıtına zor cevap veriyorsan, durum vahim. O zaman bu durumu kurtarmak için ilk sen atıl ortaya! Anlatılanları can kulağıyla dinle. Karşındakine kendisinin ve anlattıklarının değerli olduğunu hissettir!!!

[seninderdindeyim]

Arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim her şeye Veda edeceğim.

Nilgün Marmara

(via

gidiyorgibisin

)

[melisasipahi]

[melisasipahi]

Denizi öpen kelebelek benimki;

Şimdi ne zaman bir kelebek görsem,aklıma biraz sen geliyorsun. Yolda yürürken de gülümsersem yanlışlıkla bence senin yüzünden hep. Özledim demeyi özlüyorum bazen. Olur ya. Senin sarılıp öptüğün denizlerde kum olmayı tane tane... Altından geçtiğin köprülerin şarkısı olmayı. Sana sarılırken yorulmayı bazen de.Zamanında orandan burandan öyle sevmişim ki olaylar gelişmiş demek ki. Olur ya. Şimdi ne zaman bir bulut bir insana çok benzese aklıma biraz sen geliyorsun.Gökten yağıyorsun ya bazen de. Tatlı, kibar, nazende. Ya diyorum. Olur bu. Sen şimdi beni bilinmez bir dumanın içine atsan yine kirli kirli. Gözlerimi öpsen,en çok da saçlarımı. Olur ya. Aşık olurken sana tekrar tekrar burnum bile kanamasa. Bakışmadan geçmese olmadık yerlerde bir saniyemiz. O bir saniyelerbana bir sene, inanmazsın.İstemesen de beni yalandan,bana öyle bir sarıl ki uzaktan,bir hayvana benzetsinler gölgemizi. Tavanları akan bir evde öğrenelim seninle el ele yüzmeyi yeniden. Ah ne kadar zalim yollar. Şimdi ne zaman biraz uzağa baksam,aklıma biraz sen geliyorsun. Bir marş bulsak şimdi diyorum. Ne zaman aşık olsak tekrardan anasona ve üzüme. Bir arş bulsak yükselecek, yükselecek, yüksek. Tutku ne zaman vurursa çaresizliğimi yüzüme,senin bedenin bir meyve çekirdeği attığın o bahçelere. Şimdi ne zaman aşık olsam başka başkalarına Senin bakışın bakış değildir artık,ve benim kaçışım film misali yalı mutfağında gizli suikast. Şimdi ne zaman bir kelebek görsem aklıma sen geliyorsun uzaktan, Geliyorsun ve giderken korkuyorum kendimi kırmaktan. Olur ya. Sen beni öyle güzel sevdin ki hep sev. Ben seni sevemedimse de sevmiştir bir yerlerim,olur da canın acırsa beni terket.Oldu da başka eller tuttu ellerin ama hala bulutlar peşindesin benzeyen insanlara.Demek ki ben korkak büyüdüm, Sevgilim beni affet…

[melisasipahi]